ഗരുഡപുരാണമ്

തോയഫേനസമേ ദേഹേ ജീവേനാക്രമ്യ സംസ്ഥിതേ । അനിത്യാപ്രയസവാസേ കഥ തിഷ്ഠതി നിര്ഭയഃ ॥ ൨,൪൯.

ജലം നിറഞ്ഞ ഒരു ഫേനപോലെയുള്ള ശരീരത്തിൽ ജീവൻ തങ്ങുമ്പോഴും, അസ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും, ആരാണ് ഭയമില്ലാതെ കഴിയുക?

അഹിതേ ഹിതസംജ്ഞഃ സ്യാദധ്രുവേ ധ്രുവസംജ്ഞകഃ । അനര്ഥേ ചാര്ഥവിജ്ഞാനഃ സ്വമര്ഥം യോ ന വേത്തി സഃ ॥ ൨,൪൯.

ഹാനികരമായത് നന്മയെന്ന്, അസ്ഥിരം സ്ഥിരമാണെന്ന്, അർത്ഥമില്ലാത്തത് മൂല്യമാണെന്ന് കരുതുന്നവൻ, തന്റെ യഥാർത്ഥ നന്മ അറിയുന്നില്ല.

പശ്യന്നപി പ്രസ്ഖലതി ശൃണ്വന്നപി ന ബുധ്യതി । പഠന്നപി ന ജാനാതി ദേവമായാവിമോഹിതഃ ॥ ൨,൪൯.

കാണുമ്പോഴും തെറ്റുന്നു, കേൾക്കുമ്പോഴും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല, വായിക്കുമ്പോഴും അറിയുന്നില്ല — ദൈവമായയിൽ മയങ്ങിയവൻ.

തന്നിമജ്ജജ്ജഗദിദം ഗമ്ഭീരേ കാലസാഗരേ । മൃത്യുരോഗജരാഗ്രാഹൈര്ന കശ്ചിദപി ബുധ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

ഇങ്ങനെ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ആഴമുള്ള കാലസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്നു; മരണവും രോഗവും വയസ്സും എന്നിങ്ങനെയുള്ള मगरങ്ങൾ പിടിച്ചിട്ടും ആരും ബോധം നേടുന്നില്ല.

പ്രതിക്ഷണഭയം കാലഃ ക്ഷീയമാണോ ന ലക്ഷ്യതേ । ആമകുംഭ ഇവാംഭഃ സ്ഥോ വിശീര്ണോ ന വിഭാവ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

പ്രതി നിമിഷം ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്ന കാലം കുറയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, എങ്കിലും അതു ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല; ചോർന്നുള്ള കുഴിയിലുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളം പോവുന്നത് പോലെ.

യുജ്യതേ വേഷ്ടനം വായോരാകാശസ്യ ച ഖണ്ഡനമ് । ഗ്രഥനഞ്ച തരങ്ഗാണാമാസ്ഥാ നായുഷി യുജ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

കാറ്റിനെ കെട്ടിയിടാമോ, ആകാശത്തെ തകർക്കാമോ, തിരകളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കാമോ? അതുപോലെ ആയുസ്സിൽ ആശ്രയം വെക്കുന്നത് യുക്തിയല്ല.

പൃഥിവീ ദഹ്യതേ യേന മേരുശ്ചാപി വിശീര്യതേ । ശുഷ്യതേ സാഗരജലം ശരീരസ്യ ച കാ കഥാ ॥ ൨,൪൯.

ഭൂമിയെ കത്തിക്കുന്നതും, മേറു പർവതത്തെയും തകർക്കുന്നതും, സമുദ്രജലം ഉണക്കുന്നതും അതേ — ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതുണ്ടോ?

അപത്യം മേ കലത്രം മേ ധനം മേ ബാന്ധവാശ്ച മേ । ജല്പന്തമിതി മര്ത്യാജം ഹന്തി കാലവൃകോ ബലാത് ॥ ൨,൪൯.

"എന്റെ മകൻ, എന്റെ ഭാര്യ, എന്റെ സമ്പത്ത്, എന്റെ ബന്ധുക്കൾ" എന്നിങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ തന്നെ, കാലത്തിന്റെ പുലി അവനെ ബലമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.

ഇദം കൃതമിദം കാര്യമിദമന്യത്കൃതാകൃതമ് । ഏവമീഹാസമായുക്തം കൃതാന്തഃ കുരുതേ വശമ് ॥ ൨,൪൯.

"ഇത് ചെയ്തു, അത് ചെയ്യാനുണ്ട്, മറ്റൊന്ന് ചെയ്തു, ചെയ്യാത്തത്" എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകുമ്പോൾ, മരണൻ അവനെ കീഴടക്കുന്നു.

ശ്വഃ കാര്യമദ്യ കുര്വീത പൂര്വാഹ്നേ ചാപരാഹ്നികമ് । ന ഹി മൃത്യുഃ പ്രതീക്ഷേത കൃതം വാപ്യഥ വാകൃതമ് ॥ ൨,൪൯.

നാളെ ചെയ്യേണ്ടത് ഇന്നേ ചെയ്യണം, രാവിലെ ചെയ്യേണ്ടത് ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ ചെയ്യണം; കാരണം, മരണൻ കാത്തുനിൽക്കില്ല — ചെയ്താലോ, ചെയ്യാതിരിയാലോ.

ജരാദര്ശിതപന്ഥാനം പ്രചണ്ഡവ്യാധിസൈനികമ് । അധിഷ്ഠിതോ മൃത്യുശത്രും ത്രാതാരം കിം ന പശ്യതി ॥ ൨,൪൯.

വയസ്സിന്റെ വഴി കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്ന, ഭയങ്കരമായ രോഗങ്ങളുടെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മരണശത്രുവിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവനെ മനുഷ്യൻ എന്തുകൊണ്ട് കാണുന്നില്ല?

തൃഷ്ണാസൂചീവിനിര്ഭിന്നം സിക്തം വിഷയസര്പിഷാ । രാഗദ്വേഷാനലേ പക്വം മൃത്യുരശ്രാതി മാനവമ് ॥ ൨,൪൯.

മനുഷ്യനെ തൃശ്യയുടെ സൂചി കുത്തി, വിഷയങ്ങളുടെ നെയ്യിൽ നനയിച്ചു, രാഗദ്വേഷങ്ങളുടെ തീയിൽ വേവിച്ച്, മരണമാണ് വിഴുങ്ങുന്നത്.

ബാലാംശ്ച യൌവനസ്ഥാംശ്ച വൃദ്ധാന ഗര്ഭഗതാനപി । സര്വാനാവിശതേ മൃത്യുരേവമ്ഭൂമിദം ജഗത് ॥ ൨,൪൯.

മരണം കുട്ടികളെയും, യുവാക്കളെയും, വൃദ്ധരെയും, ഗർഭസ്ഥരെയും പോലും എത്തിപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഈ ലോകം.

സ്വദേഹമപി ജീവോഽയം മുക്ത്വാ യാതി യമാലയമ് । സ്ത്രീമാതൃപിതൃപുത്ത്രാദിസമ്ബന്ധഃ കേന ഹേതുനാ ॥ ൨,൪൯.

ഈ ജീവൻ തന്റെ ശരീരവും ഉപേക്ഷിച്ച് യമലോകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ഭാര്യ, അമ്മ, അച്ഛൻ, മകൻ തുടങ്ങിയവരോടുള്ള ബന്ധത്തിന് എന്താണ് കാരണം?

ദുഃ ഖമൂലം ഹി സംസാരഃ സ യസ്യാസ്തി സ ദുഃ ഖിതഃ । തസ്യ ത്യാഗഃ കൃതോ യേന സ സുഖീ നാപരഃ ക്വചിത് ॥ ൨,൪൯.

സംസാരം ദു:ഖത്തിന്റെ മൂലമാണ്; അതുള്ളവൻ ദു:ഖിതനാകും. അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചവൻ മാത്രമാണ് സന്തോഷമുള്ളത്; മറ്റാരും അല്ല.

പ്രഭവം സര്വദുഃ ഖാനാമാലയം സകലാപദാമ് । ആശ്രയം സര്വപാപാനാം സംസാരം വര്ജയേത്ക്ഷണാത് ॥ ൨,൪൯.

എല്ലാ ദു:ഖങ്ങൾക്കും കാരണം, എല്ലാ അപകടങ്ങൾക്കും ആധാരം, എല്ലാ പാപങ്ങൾക്കും ആശ്രയം ആകുന്ന സംസാരം ഉടൻ ഉപേക്ഷിക്കണം.

ലോഹദാരുമയൈഃ പാശൈഃ പുമാന്ബദ്ധോ വിമുച്യതേ । പുത്ത്രദാരമയൈഃ പാശൈര്മുച്യതേ ന കദാചന ॥ ൨,൪൯.

ഇരുമ്പോ കട്ടയോ കൊണ്ടുള്ള കെട്ടുകളിൽ പെട്ടവനെ മോചിപ്പിക്കാം; എന്നാൽ മകനോ ഭാര്യയോ ഉള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ പെട്ടവനെ ഒരിക്കലും മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.

യാവതഃ കുരുതേ ജന്തുഃ സമ്ബന്ധാന്മനസഃ പ്രിയാന് । താവന്തോഽസ്യ നിഖന്യന്തേ ഹൃദയേ ശോകശങ്കവഃ ॥ ൨,൪൯.

ഒരു ജീവി മനസ്സിൽ എത്ര പ്രിയബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുവോ, അത്രയും ദു:ഖത്തിന്റെ അമ്പുകൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കയറിയിരിക്കും.

വഞ്ചിതാശേഷവിത്തൈസ്തൈര്നിത്യം ലോകോ വിനാശിതഃ । ഹാ ഹന്ത വിഷയാഹാരൈര്ദേഹസ്ഥോന്ദ്രിയതസ്കരൈഃ ॥ ൨,൪൯.

എല്ലാവരെയും സമ്പത്തുകൊണ്ട് വഞ്ചിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്ന കള്ളന്മാർ ശരീരത്തിൽ ഇരുന്നു വിഷയങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ലോകം എപ്പോഴും നശിക്കുന്നു; അയ്യോ!

മാംസലുബ്ധോ യഥാ മത്സ്യോ ലോഹശങ്കും ന പശ്യതി । സുഖലുബ്ധസ്തഥാ ദേഹീ യമവാധാം ന പശ്യതി ॥ ൨,൪൯.

മാംസത്തിന് താൽപര്യമുള്ള മീൻ ഇരുമ്പ് കൊക്ക് കാണുന്നില്ലാത്തതുപോലെ, സുഖത്തിന് ആഗ്രഹമുള്ളവൻ യമന്റെ വല കാണുന്നില്ല.

ഹിതാഹിതം ന ജാനന്തോ നിത്യമുന്മാര്ഗഗാമിനഃ । കുക്ഷിപൂരണനിഷ്ഠാ യേ തേ നരാ നാരകാഃ ഖഗ ॥ ൨,൪൯.

എന്ത് നല്ലതോ ദോഷമോ എന്നറിയാതെ, എപ്പോഴും തെറ്റുവഴിയിലായും, വയറു നിറയ്ക്കുന്നതിൽ മാത്രം താൽപര്യമുള്ളവരാണ്, പക്ഷീ, നരകത്തിലേക്കുള്ളവർ.

നിദ്രാഭീമൈഥുനാഹാരാഃ സര്വേഷാം പ്രാണിനാം സമാഃ । ജ്ഞാനവാന്മാനവഃ പ്രോക്തോ ജ്ഞാനഹീനഃ പശുഃ സ്മൃതഃ ॥ ൨,൪൯.

ഉറക്കം, ഭയം, ലൈംഗികത, ഭക്ഷണം — ഇവ എല്ലാപ്രാണികൾക്കും ഒരുപോലെയാണ്; ജ്ഞാനം ഉള്ളവൻ മനുഷ്യൻ, ജ്ഞാനം ഇല്ലാത്തവൻ മൃഗം.

പ്രഭാതേ മലമൂത്ത്രാഭ്യാം ക്ഷുത്തൃഡ്ഭ്യാം മധ്യഗേ രവൌ । രാത്രൌ മദനനിദ്രാഭ്യാം ബാധ്യന്തേ മൂഢമാനവാഃ ॥ ൨,൪൯.

പ്രഭാതത്തിൽ മലമൂത്രം, മധ്യാഹ്നത്തിൽ വിശപ്പും ദാഹവും, രാത്രി കാമവും ഉറക്കവും — ഇതൊക്കെയാണ് മണ്ടന്മാർക്ക് വേദന.

സ്വദേഹധനദാരാദിനിരതാഃ സര്വജന്തവഃ । ജായന്തേ ച മ്രിയന്തേ ച ഹാ ഹന്താജ്ഞാനമോഹിതാഃ ॥ ൨,൪൯.

തങ്ങളുടെ ശരീരം, സമ്പത്ത്, ഭാര്യ തുടങ്ങിയവയിൽ മുഴുകിയ എല്ലാ ജീവികളും അജ്ഞാനത്തിന്റെ മായയിൽ ജനിച്ച് മരിക്കുന്നു; അയ്യോ!

തസ്മാത്സങ്ഗഃ സദാ ത്യാജ്യഃ സചേത്ത്യക്തും ന ശക്യതേ । മഹദ്ഭിഃ സഹ കര്തവ്യഃ സന്തഃ സങ്ഗസ്യ ഭേഷജമ് ॥ ൨,൪൯.

അതിനാൽ സ്നേഹം എപ്പോഴും ഉപേക്ഷിക്കണം; ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ മഹാന്മാരോടൊപ്പം ഇരിക്കുക. നല്ലവരോടുള്ള സ്നേഹമാണ് മരുന്ന്.

സത്സങ്ഗശ്ച വിവേകശ്ച നിര്മലം നയനദ്വയമ് । യസ്യ നാസ്തി നരഃ സോഽന്ധഃ കഥം ന സ്യാദമാര്ഗഗഃ ॥ ൨,൪൯.

നല്ലവരോടുള്ള സ്നേഹവും വിവേകവും ശുദ്ധമായ കാഴ്ചയും ഇല്ലാത്തവൻ കുരുടനാണ്; അങ്ങനെ ആൾ തെറ്റുവഴിയിലാവുന്നത് അത്ഭുതമല്ല.

സ്വസ്വവര്ണാശ്രമാചാരനിരതാഃ സര്വമാനവാഃ । ന ജാനന്തി പരം ധര്മം വൃഥാ നശ്യന്തി ദാമ്ഭികാഃ ॥ ൨,൪൯.

തങ്ങളുടെ വർണ്ണാശ്രമചാരങ്ങളിൽ മാത്രം മുഴുകിയ മനുഷ്യർ പരമധർമ്മം അറിയുന്നില്ല; അഹങ്കാരികൾ വെറുതെ നശിക്കുന്നു.

കിമായാസപരാഃ കേചിദ്വ്രതചര്യാദിസംയുതാഃ । അജ്ഞാനസംവൃതാത്മാനഃ സഞ്ചരന്തി പ്രചാരകാഃ ॥ ൨,൪൯.

ചിലർ വ്രതചരണങ്ങളിലും കഠിനതയിലും മുഴുകി, അജ്ഞാനത്തിൽ മുങ്ങി, ലോകത്ത് അലഞ്ഞുതിരിയുന്നത് എന്തിനാണ്?

നാമമാത്രേണ സന്തുഷ്ടാഃ കര്മകാണ്ഡരതാ നരാഃ । മന്ത്രോച്ചാരണഹോമാദ്യൈര്ഭ്രാമിതാഃ ക്രതുവിസ്തരൈഃ ॥ ൨,൪൯.

പേരിൽ മാത്രം തൃപ്തരായി, കര്‍മകാണ്ഡങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നവർ, മന്ത്രോച്ചാരണവും ഹോമാദികളും യാഗങ്ങളുടെ വിശദാംശങ്ങളും കൊണ്ടു ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.