ഗരുഡപുരാണമ്

ആത്മൈവ യദി നാത്മാനമഹീതേഭ്യോ നിവാരയേത് । കോഽന്യോ ഹിതകരസ്തസ്മാദാത്മാനം സുഖയിഷ്യതി ॥ ൨,൪൯.

താനെത്തന്നെ തനിക്കു ഹാനികരമായതിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, മറ്റാരാണ് തനിക്കു സുഖം നൽകുക?

ഇഹൈവ നരകവ്യാധേശ്ചികിത്സാം ന കരോതി യഃ । ഗത്വാ നിരൌഷധം ദേശം വ്യാധിമ്ഥഃ കിം കരിഷ്യതി ॥ ൨,൪൯.

ഇവിടെ തന്നെ നരകരോഗത്തിന് ഔഷധം തേടാത്തവൻ, മരുന്നില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് രോഗം പിടിച്ചാൽ എന്ത് ചെയ്യും?

വ്യാഘ്രീവാസ്തേ ജരാ ചായുര്യാതി ഭിന്നഘടാമ്ബുവത് । നിഘ്നന്തി രിപുവദ്രോഗാസ്തസ്മാച്ഛ്രേയഃ സമഭ്യസേത ॥ ൨,൪൯.

പുലിയെപ്പോലെ വൃദ്ധാവസ്ഥ വരുന്നു, ജീവൻ തകർന്ന കുഴൽപോലെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു, രോഗങ്ങൾ ശത്രുവിനെപ്പോലെ നശിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ നല്ലതെല്ലാം അഭ്യസിക്കണം.

യാവന്നാശ്രയതേ ദുഃ ഖം യാവന്നായാന്തി ചാപദഃ । യാവന്നേന്ദ്രിയവൈകല്യം താവച്ഛ്രേയഃ സമഭ്യസേത് ॥ ൨,൪൯.

ദു:ഖം വരുന്നതുവരെ, ദുർഭാഗ്യം സംഭവിക്കുന്നതുവരെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ക്ഷയിക്കാത്തതുവരെ, മനുഷ്യൻ നന്മയ്ക്കായി പരിശ്രമിക്കണം.

യാവത്തിഷ്ഠതി ദേഹോഽയം താവത്തത്ത്വം സമഭ്യസേത് । സന്ദീപ്തകോശഭവനേ കൂപം ഖനതി ദുര്മതിഃ ॥ ൨,൪൯.

ഈ ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നവരെ, സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കണം. അഗ്നി കത്തുമ്പോൾ മാത്രമേ മണ്ടൻ വീട്ടിൽ കിണർ കുഴിക്കൂ.

കാലോ ന ജ്ഞായതേ നാനാകാര്യൈഃ സംസാരസമ്ഭവൈഃ । സുഖം ദുഃഖം ജനോ ഹന്ത ന വേത്തി ഹിതമാത്മനഃ ॥ ൨,൪൯.

അനവധി ലോകകാര്യങ്ങളിൽ കാലം എങ്ങനെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല; സന്തോഷത്തിലും ദു:ഖത്തിലും മനുഷ്യർക്ക് യഥാർത്ഥമായ നന്മ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കാറില്ല.

ജാതാനാര്താന്മൃതാനാപദ്ഭഷ്ടാന്ദൃഷ്ട്വാ ച ദുഃ ഖിതാന് । ലോകോ മോഹസുരാം പീത്വാ ന ബിഭേതി കദാചന ॥ ൨,൪൯.

ജന്മത്തിൽ തന്നെ ദു:ഖിതരായവരെയും, മരിച്ചവരെയും, ദുരന്തത്തിൽ വീണവരെയും, വേദന അനുഭവിക്കുന്നവരെയും കണ്ടിട്ടും, മായയുടെ മദ്യം കുടിച്ച ലോകം ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടുന്നില്ല.

സമ്പദഃ സ്വപ്നസംകാശാ യൌവനം കുസുമോപമമ് । തഡിച്ചപലമായുഷ്യം കസ്യ സ്യാജ്ജാനതോ ധൃതിഃ ॥ ൨,൪൯.

സമ്പത്ത് സ്വപ്നംപോലെയാണ്, യൗവനം പൂവുപോലെ ക്ഷണികം, ആയുസ്സ് മിന്നൽപോലെ അസ്ഥിരം — ഇതൊക്കെയും അറിഞ്ഞാൽ ആരാണ് മനസ്സുറപ്പിച്ച് നിൽക്കുക?

ശതം ജീവിതമത്യല്പം നിദ്രാലസ്യൈസ്തദര്ധകമ് । ബാല്യരോഗജരാദുഃ ഖൈരല്പം തദപി നിഷ്ഫലമ് ॥ ൨,൪൯.

നൂറ്റാണ്ട് ആയുസ്സ് വളരെ കുറവാണ്; മടിയരും ഉറക്കം കൂടുതലുള്ളവർക്കും അതിന്റെ പാതി മാത്രം. ബാല്യം, രോഗം, വയസ്സായിത്തീരുന്ന ശേഷിച്ച കുറച്ച് കാലവും ഫലപ്രദമല്ല.

പ്രാരബ്ധവ്യേ നിരുദ്യോഗീ ജാഗര്തവ്യേ പ്രസുപ്തകഃ । വിശ്വസ്തശ്ച ഭയസ്ഥാനേ ഹാ നരഃ കോ ന ഹന്യതേ ॥ ൨,൪൯.

ആരംഭിക്കേണ്ടപ്പോൾ പ്രവർത്തനമില്ല, ഉണരേണ്ട സമയത്ത് ഉറങ്ങുന്നു, ഭീഷണിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു — അയ്യോ, ഇങ്ങനെ ആരാണ് നശിക്കാത്തത്?

തോയഫേനസമേ ദേഹേ ജീവേനാക്രമ്യ സംസ്ഥിതേ । അനിത്യാപ്രയസവാസേ കഥ തിഷ്ഠതി നിര്ഭയഃ ॥ ൨,൪൯.

ജലം നിറഞ്ഞ ഒരു ഫേനപോലെയുള്ള ശരീരത്തിൽ ജീവൻ തങ്ങുമ്പോഴും, അസ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും, ആരാണ് ഭയമില്ലാതെ കഴിയുക?

അഹിതേ ഹിതസംജ്ഞഃ സ്യാദധ്രുവേ ധ്രുവസംജ്ഞകഃ । അനര്ഥേ ചാര്ഥവിജ്ഞാനഃ സ്വമര്ഥം യോ ന വേത്തി സഃ ॥ ൨,൪൯.

ഹാനികരമായത് നന്മയെന്ന്, അസ്ഥിരം സ്ഥിരമാണെന്ന്, അർത്ഥമില്ലാത്തത് മൂല്യമാണെന്ന് കരുതുന്നവൻ, തന്റെ യഥാർത്ഥ നന്മ അറിയുന്നില്ല.

പശ്യന്നപി പ്രസ്ഖലതി ശൃണ്വന്നപി ന ബുധ്യതി । പഠന്നപി ന ജാനാതി ദേവമായാവിമോഹിതഃ ॥ ൨,൪൯.

കാണുമ്പോഴും തെറ്റുന്നു, കേൾക്കുമ്പോഴും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല, വായിക്കുമ്പോഴും അറിയുന്നില്ല — ദൈവമായയിൽ മയങ്ങിയവൻ.

തന്നിമജ്ജജ്ജഗദിദം ഗമ്ഭീരേ കാലസാഗരേ । മൃത്യുരോഗജരാഗ്രാഹൈര്ന കശ്ചിദപി ബുധ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

ഇങ്ങനെ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ആഴമുള്ള കാലസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്നു; മരണവും രോഗവും വയസ്സും എന്നിങ്ങനെയുള്ള मगरങ്ങൾ പിടിച്ചിട്ടും ആരും ബോധം നേടുന്നില്ല.

പ്രതിക്ഷണഭയം കാലഃ ക്ഷീയമാണോ ന ലക്ഷ്യതേ । ആമകുംഭ ഇവാംഭഃ സ്ഥോ വിശീര്ണോ ന വിഭാവ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

പ്രതി നിമിഷം ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്ന കാലം കുറയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, എങ്കിലും അതു ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല; ചോർന്നുള്ള കുഴിയിലുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളം പോവുന്നത് പോലെ.

യുജ്യതേ വേഷ്ടനം വായോരാകാശസ്യ ച ഖണ്ഡനമ് । ഗ്രഥനഞ്ച തരങ്ഗാണാമാസ്ഥാ നായുഷി യുജ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

കാറ്റിനെ കെട്ടിയിടാമോ, ആകാശത്തെ തകർക്കാമോ, തിരകളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കാമോ? അതുപോലെ ആയുസ്സിൽ ആശ്രയം വെക്കുന്നത് യുക്തിയല്ല.

പൃഥിവീ ദഹ്യതേ യേന മേരുശ്ചാപി വിശീര്യതേ । ശുഷ്യതേ സാഗരജലം ശരീരസ്യ ച കാ കഥാ ॥ ൨,൪൯.

ഭൂമിയെ കത്തിക്കുന്നതും, മേറു പർവതത്തെയും തകർക്കുന്നതും, സമുദ്രജലം ഉണക്കുന്നതും അതേ — ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതുണ്ടോ?

അപത്യം മേ കലത്രം മേ ധനം മേ ബാന്ധവാശ്ച മേ । ജല്പന്തമിതി മര്ത്യാജം ഹന്തി കാലവൃകോ ബലാത് ॥ ൨,൪൯.

"എന്റെ മകൻ, എന്റെ ഭാര്യ, എന്റെ സമ്പത്ത്, എന്റെ ബന്ധുക്കൾ" എന്നിങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ തന്നെ, കാലത്തിന്റെ പുലി അവനെ ബലമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.

ഇദം കൃതമിദം കാര്യമിദമന്യത്കൃതാകൃതമ് । ഏവമീഹാസമായുക്തം കൃതാന്തഃ കുരുതേ വശമ് ॥ ൨,൪൯.

"ഇത് ചെയ്തു, അത് ചെയ്യാനുണ്ട്, മറ്റൊന്ന് ചെയ്തു, ചെയ്യാത്തത്" എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകുമ്പോൾ, മരണൻ അവനെ കീഴടക്കുന്നു.

ശ്വഃ കാര്യമദ്യ കുര്വീത പൂര്വാഹ്നേ ചാപരാഹ്നികമ് । ന ഹി മൃത്യുഃ പ്രതീക്ഷേത കൃതം വാപ്യഥ വാകൃതമ് ॥ ൨,൪൯.

നാളെ ചെയ്യേണ്ടത് ഇന്നേ ചെയ്യണം, രാവിലെ ചെയ്യേണ്ടത് ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ ചെയ്യണം; കാരണം, മരണൻ കാത്തുനിൽക്കില്ല — ചെയ്താലോ, ചെയ്യാതിരിയാലോ.

ജരാദര്ശിതപന്ഥാനം പ്രചണ്ഡവ്യാധിസൈനികമ് । അധിഷ്ഠിതോ മൃത്യുശത്രും ത്രാതാരം കിം ന പശ്യതി ॥ ൨,൪൯.

വയസ്സിന്റെ വഴി കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്ന, ഭയങ്കരമായ രോഗങ്ങളുടെ സൈന്യത്തോടൊപ്പം മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മരണശത്രുവിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവനെ മനുഷ്യൻ എന്തുകൊണ്ട് കാണുന്നില്ല?

തൃഷ്ണാസൂചീവിനിര്ഭിന്നം സിക്തം വിഷയസര്പിഷാ । രാഗദ്വേഷാനലേ പക്വം മൃത്യുരശ്രാതി മാനവമ് ॥ ൨,൪൯.

മനുഷ്യനെ തൃശ്യയുടെ സൂചി കുത്തി, വിഷയങ്ങളുടെ നെയ്യിൽ നനയിച്ചു, രാഗദ്വേഷങ്ങളുടെ തീയിൽ വേവിച്ച്, മരണമാണ് വിഴുങ്ങുന്നത്.

ബാലാംശ്ച യൌവനസ്ഥാംശ്ച വൃദ്ധാന ഗര്ഭഗതാനപി । സര്വാനാവിശതേ മൃത്യുരേവമ്ഭൂമിദം ജഗത് ॥ ൨,൪൯.

മരണം കുട്ടികളെയും, യുവാക്കളെയും, വൃദ്ധരെയും, ഗർഭസ്ഥരെയും പോലും എത്തിപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഈ ലോകം.

സ്വദേഹമപി ജീവോഽയം മുക്ത്വാ യാതി യമാലയമ് । സ്ത്രീമാതൃപിതൃപുത്ത്രാദിസമ്ബന്ധഃ കേന ഹേതുനാ ॥ ൨,൪൯.

ഈ ജീവൻ തന്റെ ശരീരവും ഉപേക്ഷിച്ച് യമലോകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, ഭാര്യ, അമ്മ, അച്ഛൻ, മകൻ തുടങ്ങിയവരോടുള്ള ബന്ധത്തിന് എന്താണ് കാരണം?

ദുഃ ഖമൂലം ഹി സംസാരഃ സ യസ്യാസ്തി സ ദുഃ ഖിതഃ । തസ്യ ത്യാഗഃ കൃതോ യേന സ സുഖീ നാപരഃ ക്വചിത് ॥ ൨,൪൯.

സംസാരം ദു:ഖത്തിന്റെ മൂലമാണ്; അതുള്ളവൻ ദു:ഖിതനാകും. അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചവൻ മാത്രമാണ് സന്തോഷമുള്ളത്; മറ്റാരും അല്ല.

പ്രഭവം സര്വദുഃ ഖാനാമാലയം സകലാപദാമ് । ആശ്രയം സര്വപാപാനാം സംസാരം വര്ജയേത്ക്ഷണാത് ॥ ൨,൪൯.

എല്ലാ ദു:ഖങ്ങൾക്കും കാരണം, എല്ലാ അപകടങ്ങൾക്കും ആധാരം, എല്ലാ പാപങ്ങൾക്കും ആശ്രയം ആകുന്ന സംസാരം ഉടൻ ഉപേക്ഷിക്കണം.

ലോഹദാരുമയൈഃ പാശൈഃ പുമാന്ബദ്ധോ വിമുച്യതേ । പുത്ത്രദാരമയൈഃ പാശൈര്മുച്യതേ ന കദാചന ॥ ൨,൪൯.

ഇരുമ്പോ കട്ടയോ കൊണ്ടുള്ള കെട്ടുകളിൽ പെട്ടവനെ മോചിപ്പിക്കാം; എന്നാൽ മകനോ ഭാര്യയോ ഉള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ പെട്ടവനെ ഒരിക്കലും മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.

യാവതഃ കുരുതേ ജന്തുഃ സമ്ബന്ധാന്മനസഃ പ്രിയാന് । താവന്തോഽസ്യ നിഖന്യന്തേ ഹൃദയേ ശോകശങ്കവഃ ॥ ൨,൪൯.

ഒരു ജീവി മനസ്സിൽ എത്ര പ്രിയബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുവോ, അത്രയും ദു:ഖത്തിന്റെ അമ്പുകൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കയറിയിരിക്കും.

വഞ്ചിതാശേഷവിത്തൈസ്തൈര്നിത്യം ലോകോ വിനാശിതഃ । ഹാ ഹന്ത വിഷയാഹാരൈര്ദേഹസ്ഥോന്ദ്രിയതസ്കരൈഃ ॥ ൨,൪൯.

എല്ലാവരെയും സമ്പത്തുകൊണ്ട് വഞ്ചിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്ന കള്ളന്മാർ ശരീരത്തിൽ ഇരുന്നു വിഷയങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ലോകം എപ്പോഴും നശിക്കുന്നു; അയ്യോ!