ഗരുഡപുരാണമ്

ഭഗവന്ദേവദേവേശ ശരണാഗതവത്സല । അസാരേ ഘോരസംസാരേ സര്വദുഃ ഖമലീമസേ ॥ ൨,൪൯.

പ്രഭോ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, അഭയം തേടുന്നവരെ കാത്തിടുന്നവനേ, ഈ അസ്ഥിരവും ഭയങ്കരവുമായ ലോകത്തിൽ എല്ലാ ദു:ഖവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

നാനാവിധശരീരസ്ഥാ അനന്താ ജീവരാശയഃ । ജായന്തേ ച മ്രിയന്തേ ച തേഷാമന്തോ ന വിദ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

നാനാവിധ ശരീരങ്ങളിൽ അനന്തമായ ജീവികൾ ജനിച്ചു മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്കു ഒരിക്കലും അവസാനം ഇല്ല.

സദാ ദുഃ ഖാതുരാ ഏവ ന സഖീ വിദ്യതേ ക്കചിത് । കേനോപായേന മോക്ഷേശ മുച്യന്തേ വദ മേ പ്രഭോ ॥ ൨,൪൯.

എപ്പോഴും ദു:ഖത്തിൽ പെടുന്ന ഇവർക്ക് എവിടെയും സന്തോഷം ലഭ്യമല്ല. മോക്ഷനാഥാ, ഏത് മാർഗ്ഗത്തിലൂടെയാണ് ഇവർ മോചിതരാകുന്നത്? ദയവായി പറഞ്ഞുതരേണം.

ശ്രീഭഗവാനുബാച । ശൃണു താര്ക്ഷ്യ പ്രവക്ഷ്യാമി യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി । യസ്യ ശ്രവണമാത്രേണ സംസാരാന്മുച്യതേ നരഃ ॥ ൨,൪൯.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ടാർക്ഷ്യാ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതു ഞാൻ പറയാം. ഇതു കേൾക്കുന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ മനുഷ്യൻ ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

അസ്തി ദേവഃ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപോ നിഷ്കലഃ ശിവഃ । സര്വജ്ഞഃ സര്വകര്താ ച സര്വേശോ നിര്മലോഽദ്വയഃ ॥ ൨,൪൯.

ഒരു ദൈവം ഉണ്ട്. അതു പരബ്രഹ്മസ്വരൂപം, അഖണ്ഡം, ശിവം, സർവ്വജ്ഞൻ, സർവ്വം ചെയ്യുന്നവൻ, സർവ്വാധിപതി, നിർമ്മലൻ, അദ്വിതീയൻ.

സ്വയഞ്ജ്യോതിരനാദ്യന്തോ നിര്വികാരഃ പരാത്പരഃ । നിര്ഗുണഃ സച്ചിദാനന്ദസ്തദംശാ ജീവസംജ്ഞകാഃ ॥ ൨,൪൯.

സ്വയം പ്രകാശമായത്, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത്, മാറ്റമില്ലാത്തത്, പരമത്തിനും അതീതമായത്, ഗുണങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തത്, സത്ത്വം-ചൈതന്യം-ആനന്ദം നിറഞ്ഞത്—അതിന്റേതായ ചെറിയ അംശങ്ങളാണ് ജീവികൾ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

അനാദ്യവിദ്യോപഹതാ യഥാഗ്നൌ വിസ്ഫുലിങ്ഗകാഃ । ദേഹാദ്യുപാധിസമ്ഭിന്നാസ്തേ കര്മഭിരനാദിഭിഃ ॥ ൨,൪൯.

ആദിയില്ലാത്ത അജ്ഞാനത്തിൽ മറഞ്ഞ്, അഗ്നിയിലുള്ള ചിന്നപ്പൊടിപോലെ, ശരീരം മുതലായ ഉപാധികളാൽ വേർതിരിഞ്ഞ്, ആദിയില്ലാത്ത കർമങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സുഖദുഃ ഖപ്രദൈഃ പുണ്യപാരൂപൈര്നിയന്ത്രിതാഃ । തത്തജ്ജാതിയുതം ദേഹമായുര്ഭോഗഞ്ച കര്മജമ് ॥ ൨,൪൯.

സുഖവും ദുഃഖവും നൽകുന്ന പുണ്യവും പാപവും കൊണ്ടു നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ട്, അവർക്കു വിവിധതരത്തിലുള്ള ശരീരം, ആയുസ്സ്, അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ കർമ്മഫലമായി ലഭിക്കുന്നു.

പ്രതിജന്മ പ്രപദ്യന്തേ തേഷാമപി പരം പുനഃ । സസൂക്ഷ്മലിങ്ഗശരീരമാമോക്ഷാദക്ഷരം ഖഗ ॥ ൨,൪൯.

ഓരോ ജന്മത്തിലും അവർക്ക് വീണ്ടും ശരീരം ലഭിക്കുന്നു; മോക്ഷം ലഭിക്കുമ്ബോൾ വരെ, അവരിൽ ചിലർക്കും സൂക്ഷ്മശരീരം നിലനിൽക്കുന്നു, പക്ഷീ.

സ്ഥാവരാഃ കൃമയശ്ചാജാഃ പക്ഷിണഃ പശവോ നഗഃ । ധാര്മികാസ്ത്രിദശാസ്തദ്വന്മോക്ഷിണശ്ച യഥാക്രമമ് ॥ ൨,൪൯.

സ്ഥാവരങ്ങൾ, കീടങ്ങൾ, ആടുകൾ, പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, ധാർമ്മികർ, ദേവതകൾ, മോക്ഷം നേടിയവർ—ഇവയാണ് ക്രമമായി വരുന്നത്.

ചതുര്വിധശരീരാണി ധൃത്വാ മുക്ത്വാ സഹസ്രശഃ । സുകൃതാന്മാ നവോ ഭൂത്വാ ജ്ഞാനീ ചേന്മോക്ഷമാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

നാലുതരത്തിലുള്ള അനേകം ശരീരം സ്വീകരിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ചശേഷം, ഒരാൾ പുണ്യവാനായും ജ്ഞാനിയുമായാൽ മോക്ഷം നേടാൻ കഴിയും.

ചതുരശീതിലക്ഷേഷു ശരീരേഷു ശരീരിണാമ് । ന മാനുഷം വിനാന്യത്ര തത്ത്വജ്ഞാനന്തു ലഭ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

എൺപത്തിനാലു ലക്ഷം ജീവികളുടെ ശരീരങ്ങളിൽ, മനുഷ്യശരീരം ഒഴികെ മറ്റൊന്നിലും സത്യജ്ഞാനം ലഭ്യമല്ല.

അത്ര ജന്മസഹസ്രാണാം സഹസ്രൈരപി കോടിഭിഃ । കദാചില്ലഭതേ ജന്തുര്മാനുഷ്യം പുണ്യസഞ്ചയാത് ॥ ൨,൪൯.

ഇവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഒരിക്കൽ ഒരുവൻ പുണ്യസഞ്ചയത്താൽ മനുഷ്യജന്മം നേടുന്നു.

സോപാനഭൂതം മോക്ഷസ്യ മാനുഷ്യം പ്രാപ്യ ദുര്ലഭമ് । യസ്താര യതി നാത്മാനം തസ്മാത്പാപതരോഽത്ര കഃ ॥ ൨,൪൯.

മോക്ഷത്തിന് പടിക്കല്ലായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, ആരെങ്കിലും താനെ രക്ഷിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവനേക്കാൾ പാപി ആരുണ്ട്?

നരഃ പ്രാപ്യേതരജ്ജന്മ ലബ്ധ്വാ ചേന്ദ്രിയസൌഷ്ഠവമ് । ന വേത്ത്യാത്മഹിതം യസ്തു സ ഭവേദ്ബ്രഹ്മഘാതകഃ ॥ ൨,൪൯.

മറ്റൊരു ജന്മം ലഭിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉത്തമമായിട്ടും, തനിക്കു ഉപകാരപ്പെടുന്നതെന്തെന്ന് അറിയാത്തവൻ ബ്രഹ്മഹത്യക്കാരനാണ്.

വിനാ ദേഹേന കസ്യാപി പുരുഷാര്ഥോ ന വിദ്യതേ । തസ്മാദ്ദേഹം ധനം രക്ഷേത്പുണ്യകര്മാണി സാധയേത് ॥ ൨,൪൯.

ശരീരം ഇല്ലാതെ ആര്ക്കും യാതൊരു ലക്ഷ്യവും സാധ്യമല്ല; അതുകൊണ്ട് ശരീരം ധനമായി സംരക്ഷിച്ച്, പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം.

രക്ഷേച്ചസര്വദാത്മാനമാത്മാ സര്ബ്വസ്യ ഭാജനമ് । രക്ഷണേ യത്നമാതിഷ്ഠേജ്ജീവന് ഭദ്രാണി പശ്യതി ॥ ൨,൪൯.

എപ്പോഴും താനെ സംരക്ഷിക്കണം, കാരണം ആത്മാവാണ് എല്ലാറ്റിനും ആധാരം; സംരക്ഷണത്തിൽ ശ്രമിച്ചാൽ, ജീവിച്ച് നല്ലതെല്ലാം കാണാം.

പുനര്ഗ്രാമഃ പുനഃ ക്ഷേത്ര പുനര്വിത്തം പുനര്ഗൃഹമ് । പുനഃ ശുഭാശുഭം കര്മ ന ശരീരം പുനഃ പുനഃ ॥ ൨,൪൯.

ഗ്രാമം, വയൽ, ധനം, വീട്, നല്ലതും ചീത്തയും കർമ്മം—ഇവയെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ലഭിക്കാം, പക്ഷേ ശരീരം വീണ്ടും കിട്ടില്ല.

ശരീരരക്ഷണോപായാഃ ക്രി യന്തേ സര്വദാ ബുധൈഃ । നേച്ഛന്തി ച പുനസ്ത്യാഗമപി കുഷ്ഠാദിരോഗിണഃ ॥ ൨,൪൯.

പണ്ഡിതന്മാർ എല്ലായ്പ്പോഴും ശരീരം സംരക്ഷിക്കാൻ മാർഗങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു; കുഷ്ഠരോഗം പോലുള്ള രോഗികൾ പോലും ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

തദ്ഗോപിതം സ്യാദ്ധര്മാര്ഥം ധര്മോ ജ്ഞാനാര്ഥമേവ ച । ജ്ഞാനം തു ധ്യാനയോഗാര്ഥമചിരാത്പ്രവിമുച്യതേ ॥ ൨,൪൯.

ശരീരം ധർമ്മത്തിനും സമ്പത്തിനും വേണ്ടി സംരക്ഷിക്കണം; ധർമ്മം ജ്ഞാനത്തിനും, ജ്ഞാനം ധ്യാനയോഗത്തിനും വേണ്ടിയാണ്; അതിലൂടെ ഉടൻ മോക്ഷം ലഭിക്കും.

ആത്മൈവ യദി നാത്മാനമഹീതേഭ്യോ നിവാരയേത് । കോഽന്യോ ഹിതകരസ്തസ്മാദാത്മാനം സുഖയിഷ്യതി ॥ ൨,൪൯.

താനെത്തന്നെ തനിക്കു ഹാനികരമായതിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, മറ്റാരാണ് തനിക്കു സുഖം നൽകുക?

ഇഹൈവ നരകവ്യാധേശ്ചികിത്സാം ന കരോതി യഃ । ഗത്വാ നിരൌഷധം ദേശം വ്യാധിമ്ഥഃ കിം കരിഷ്യതി ॥ ൨,൪൯.

ഇവിടെ തന്നെ നരകരോഗത്തിന് ഔഷധം തേടാത്തവൻ, മരുന്നില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് രോഗം പിടിച്ചാൽ എന്ത് ചെയ്യും?

വ്യാഘ്രീവാസ്തേ ജരാ ചായുര്യാതി ഭിന്നഘടാമ്ബുവത് । നിഘ്നന്തി രിപുവദ്രോഗാസ്തസ്മാച്ഛ്രേയഃ സമഭ്യസേത ॥ ൨,൪൯.

പുലിയെപ്പോലെ വൃദ്ധാവസ്ഥ വരുന്നു, ജീവൻ തകർന്ന കുഴൽപോലെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു, രോഗങ്ങൾ ശത്രുവിനെപ്പോലെ നശിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ നല്ലതെല്ലാം അഭ്യസിക്കണം.

യാവന്നാശ്രയതേ ദുഃ ഖം യാവന്നായാന്തി ചാപദഃ । യാവന്നേന്ദ്രിയവൈകല്യം താവച്ഛ്രേയഃ സമഭ്യസേത് ॥ ൨,൪൯.

ദു:ഖം വരുന്നതുവരെ, ദുർഭാഗ്യം സംഭവിക്കുന്നതുവരെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ക്ഷയിക്കാത്തതുവരെ, മനുഷ്യൻ നന്മയ്ക്കായി പരിശ്രമിക്കണം.

യാവത്തിഷ്ഠതി ദേഹോഽയം താവത്തത്ത്വം സമഭ്യസേത് । സന്ദീപ്തകോശഭവനേ കൂപം ഖനതി ദുര്മതിഃ ॥ ൨,൪൯.

ഈ ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നവരെ, സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കണം. അഗ്നി കത്തുമ്പോൾ മാത്രമേ മണ്ടൻ വീട്ടിൽ കിണർ കുഴിക്കൂ.

കാലോ ന ജ്ഞായതേ നാനാകാര്യൈഃ സംസാരസമ്ഭവൈഃ । സുഖം ദുഃഖം ജനോ ഹന്ത ന വേത്തി ഹിതമാത്മനഃ ॥ ൨,൪൯.

അനവധി ലോകകാര്യങ്ങളിൽ കാലം എങ്ങനെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല; സന്തോഷത്തിലും ദു:ഖത്തിലും മനുഷ്യർക്ക് യഥാർത്ഥമായ നന്മ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കാറില്ല.

ജാതാനാര്താന്മൃതാനാപദ്ഭഷ്ടാന്ദൃഷ്ട്വാ ച ദുഃ ഖിതാന് । ലോകോ മോഹസുരാം പീത്വാ ന ബിഭേതി കദാചന ॥ ൨,൪൯.

ജന്മത്തിൽ തന്നെ ദു:ഖിതരായവരെയും, മരിച്ചവരെയും, ദുരന്തത്തിൽ വീണവരെയും, വേദന അനുഭവിക്കുന്നവരെയും കണ്ടിട്ടും, മായയുടെ മദ്യം കുടിച്ച ലോകം ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടുന്നില്ല.

സമ്പദഃ സ്വപ്നസംകാശാ യൌവനം കുസുമോപമമ് । തഡിച്ചപലമായുഷ്യം കസ്യ സ്യാജ്ജാനതോ ധൃതിഃ ॥ ൨,൪൯.

സമ്പത്ത് സ്വപ്നംപോലെയാണ്, യൗവനം പൂവുപോലെ ക്ഷണികം, ആയുസ്സ് മിന്നൽപോലെ അസ്ഥിരം — ഇതൊക്കെയും അറിഞ്ഞാൽ ആരാണ് മനസ്സുറപ്പിച്ച് നിൽക്കുക?

ശതം ജീവിതമത്യല്പം നിദ്രാലസ്യൈസ്തദര്ധകമ് । ബാല്യരോഗജരാദുഃ ഖൈരല്പം തദപി നിഷ്ഫലമ് ॥ ൨,൪൯.

നൂറ്റാണ്ട് ആയുസ്സ് വളരെ കുറവാണ്; മടിയരും ഉറക്കം കൂടുതലുള്ളവർക്കും അതിന്റെ പാതി മാത്രം. ബാല്യം, രോഗം, വയസ്സായിത്തീരുന്ന ശേഷിച്ച കുറച്ച് കാലവും ഫലപ്രദമല്ല.