ഗരുഡപുരാണമ്

ന ദൃശ്യതേ കോഽപി മൃതഃ സമാഗതോ രാജാ യതിര്വാ ദ്വിജപുങ്ഗവോഽപി വാ । യോ വൈ മൃതഃ സാഹസികഃ സ മര്ത്യകോ നാശം യോഽപി ധരാതലേ സ്ഥിതഃ ॥ ൨,൪൮.

മരിച്ചവരിൽ ആരെയും തിരിച്ച് വന്നതായി കണ്ടിട്ടില്ല. രാജാവായാലും, സന്യാസിയായാലും, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണനായാലും. ധൈര്യശാലിയായാലും സാധാരണക്കാരനായാലും, മരിച്ചവൻ ഇല്ലാതാവും; ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നവനും അങ്ങനെ തന്നെ.

ഏവം ഗണാസ്തേ ബ്രുവതേ സകിന്നരാ ധൈര്യം സമാലമ്ബ്യ വിപാദപൂരിതഃ । ശ്രുത്വാ ഗണാനാം വചനം മഹാദ്ഭുതം ബ്രവീതി പക്ഷീന്ദ്ര മനുഷ്യതാം ഗതഃ ॥ ൨,൪൮.

അങ്ങനെ ആ സംഘങ്ങളും കിന്നരന്മാരും ധൈര്യത്തോടെ ആകാശം നിറച്ച് സംസാരിച്ചു. അവരുടെ അത്ഭുതകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു, പക്ഷിരാജാവ് മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു.

ദാനപ്രഭാവേണ വിമാനസംസ്ഥിതോ ധര്മഃ പിതാ മാതൃദയാനുരൂപിണീ । വാണീ കലത്രം മധുരാര്ഥഭാഷിണീ സ്നാനം സുതീര്ഥേ ച സുബന്ധവര്ഗഃ ॥ ൨,൪൮.

ദാനശക്തിയാൽ സ്വർഗ്ഗവിമാനം ലഭിക്കും. ധർമ്മം അച്ഛനുപോലെയാണ്, കാരുണ്യം അമ്മയെപ്പോലെയാണ്, മധുരമായ വാക്കുകൾ സുഖമുള്ള ഭാര്യയെപ്പോലെയാണ്, തിരുത്തീരങ്ങളിൽ സ്നാനം നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെപ്പോലെയാണ്.

കരാര്പിതം യത്സുകൃതം സമസ്തം സ്വര്ഗസ്തദാ സ്യാത്തവ കിങ്കരോപമഃ । യോ ധര്മവാന് പ്രാപ്സ്യതി സോഽതിസൌഖ്യം പാപീ സമസ്തം വിവിധഞ്ച ദുഃഖമ് ॥ ൨,൪൮.

നിന്റെ കൈകൊണ്ട് ചെയ്ത എല്ലാ നല്ല പ്രവൃത്തികളും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്റെ സേവകരാകും. ധർമ്മശീലികൾ വലിയ സുഖം അനുഭവിക്കും; പാപികൾക്ക് എല്ലാത്തരം ദു:ഖവും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.

യോ ധര്മശീലോ ജിതമാനരോഷോ വിദ്യാവിനീതോ ന പരോപതാപീ । സ്വദാരതുഷ്ടഃ പരദാരദൂരഃസ വൈ നരോ നോ ഭുവി വന്ദനീയഃ ॥ ൨,൪൮.

ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും, അഹങ്കാരവും കോപവും ജയിച്ചവനും, വിജ്ഞാനമുള്ളവനും, മറ്റുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കാത്തവനും, സ്വന്തം ഭാര്യയിൽ സന്തോഷമുള്ളവനും, പരസ്ത്രീകളിൽ നിന്ന് അകലെ നിൽക്കുന്നവനും, അങ്ങനെയുള്ളവനാണ് ഭൂമിയിൽ സത്യത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടത്.

മിഷ്ടാന്നദാതാ ചരിതാഗ്നിഹോത്രോ വേദാന്തവിച്ചന്ദ്രസഹസ്രജീവീ । മാസോപവാസീ ച പതിവ്രതാ ചഷഡ്ജീവലോകേ മമ വന്ദനീയാഃ ॥ ൨,൪൮.

രുചികരമായ അന്നം നൽകുന്നവൻ, അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്യുന്നവൻ, വേദാന്തം അറിയുന്നവൻ, ചന്ദ്രനും ആയിരം സൂര്യന്മാരും ജീവിക്കുന്നത്ര കാലം ജീവിക്കുന്നവൻ, മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഉപവാസം ചെയ്യുന്നവൻ, ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ള ഭാര്യ—ഇവരാണു ലോകത്തിൽ എനിക്ക് ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവർ.

ഏവം സമാചാരയുതോ നരോഽപി വാപീം സകൂപാം സജലം തഡാഗമ് । പ്രപാശുഭം ഹൃദ്ഗൃഹദേവമന്ദിരം കൃതം നരേണൈവ സ ധര്മൌത്തമഃ ॥ ൨,൪൮.

ഇങ്ങനെ നന്മയോടെ പെരുമാറുന്നവൻ കിണറോടുകൂടിയ കുളം, വെള്ളമുള്ള തടാകം, വിശ്രമശാല, വീട്ടിലെ ദേവാലയം എന്നിവ നിർമിച്ചാൽ, അത്തരം മനുഷ്യനാണ് ഉത്തമധർമ്മവാൻ.

വര്ഷാശനം വേദവിദേ ച ദത്തം കന്യാവിവാഹസ്ത്വൃണമോചനം ദ്വിജേ । ഭൂമിഃ സുകൃഷ്ടാപി തൃഷാര്തിഹേതോസ്തദേവമേതം സുകൃതത്സമസ്തമ് ॥ ൨,൪൮.

മഴക്കാലത്ത് വേദം അറിയുന്നവനു അന്നം നൽകൽ, മകളുടെ വിവാഹം നടത്തൽ, ബ്രാഹ്മണനെ കടംമോചനം ചെയ്യൽ, ദാഹം തീർക്കാൻ നല്ല നിലം ദാനം ചെയ്യൽ—ഇവയെല്ലാം ഉത്തമമായ നല്ല പ്രവൃത്തികളാണ്.

അധ്യായമേനം സുകൃതസ്യ സാരം ശൃണോതി ഗായത്യപി ഭാവശുദ്ധ്യാ । സ വൈ കുലീനഃ സ ച ധര്മയുക്തോ വിശ്വാലയം യാതി പരം സ നൂനമ് ॥ ൨,൪൮.

നല്ല പ്രവൃത്തികളുടെ സാരം ഉള്ള ഈ അധ്യായം ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെ കേൾക്കുന്നവനും പാടുന്നവനും ഉന്നതകുലത്തിൽ ജനിച്ചവനും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും ആകുന്നു. അവൻ നിർബന്ധമായും പരമലോകം പ്രാപിക്കും.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൪൯ ഗരുഡ ഉവാച । ശ്രുതാ മയാ ദയാസിന്ധോ ഹ്യജ്ഞാനാജ്ജീവസംസൃതിഃ । അധുനാ ശ്രോതുമിച്ഛാമി മോക്ഷോപായം സനാതനമ് ॥ ൨,൪൯.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: കരുണാസാഗരാ, അജ്ഞാനത്താൽ ഉണ്ടാകുന്ന ജനനമരണചക്രം ഞാൻ കേട്ടു. ഇപ്പോൾ ശാശ്വതമായ മോക്ഷമാർഗ്ഗം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഭഗവന്ദേവദേവേശ ശരണാഗതവത്സല । അസാരേ ഘോരസംസാരേ സര്വദുഃ ഖമലീമസേ ॥ ൨,൪൯.

പ്രഭോ, ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, അഭയം തേടുന്നവരെ കാത്തിടുന്നവനേ, ഈ അസ്ഥിരവും ഭയങ്കരവുമായ ലോകത്തിൽ എല്ലാ ദു:ഖവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

നാനാവിധശരീരസ്ഥാ അനന്താ ജീവരാശയഃ । ജായന്തേ ച മ്രിയന്തേ ച തേഷാമന്തോ ന വിദ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

നാനാവിധ ശരീരങ്ങളിൽ അനന്തമായ ജീവികൾ ജനിച്ചു മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവർക്കു ഒരിക്കലും അവസാനം ഇല്ല.

സദാ ദുഃ ഖാതുരാ ഏവ ന സഖീ വിദ്യതേ ക്കചിത് । കേനോപായേന മോക്ഷേശ മുച്യന്തേ വദ മേ പ്രഭോ ॥ ൨,൪൯.

എപ്പോഴും ദു:ഖത്തിൽ പെടുന്ന ഇവർക്ക് എവിടെയും സന്തോഷം ലഭ്യമല്ല. മോക്ഷനാഥാ, ഏത് മാർഗ്ഗത്തിലൂടെയാണ് ഇവർ മോചിതരാകുന്നത്? ദയവായി പറഞ്ഞുതരേണം.

ശ്രീഭഗവാനുബാച । ശൃണു താര്ക്ഷ്യ പ്രവക്ഷ്യാമി യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി । യസ്യ ശ്രവണമാത്രേണ സംസാരാന്മുച്യതേ നരഃ ॥ ൨,൪൯.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ടാർക്ഷ്യാ, നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതു ഞാൻ പറയാം. ഇതു കേൾക്കുന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ മനുഷ്യൻ ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

അസ്തി ദേവഃ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപോ നിഷ്കലഃ ശിവഃ । സര്വജ്ഞഃ സര്വകര്താ ച സര്വേശോ നിര്മലോഽദ്വയഃ ॥ ൨,൪൯.

ഒരു ദൈവം ഉണ്ട്. അതു പരബ്രഹ്മസ്വരൂപം, അഖണ്ഡം, ശിവം, സർവ്വജ്ഞൻ, സർവ്വം ചെയ്യുന്നവൻ, സർവ്വാധിപതി, നിർമ്മലൻ, അദ്വിതീയൻ.

സ്വയഞ്ജ്യോതിരനാദ്യന്തോ നിര്വികാരഃ പരാത്പരഃ । നിര്ഗുണഃ സച്ചിദാനന്ദസ്തദംശാ ജീവസംജ്ഞകാഃ ॥ ൨,൪൯.

സ്വയം പ്രകാശമായത്, ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തത്, മാറ്റമില്ലാത്തത്, പരമത്തിനും അതീതമായത്, ഗുണങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തത്, സത്ത്വം-ചൈതന്യം-ആനന്ദം നിറഞ്ഞത്—അതിന്റേതായ ചെറിയ അംശങ്ങളാണ് ജീവികൾ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

അനാദ്യവിദ്യോപഹതാ യഥാഗ്നൌ വിസ്ഫുലിങ്ഗകാഃ । ദേഹാദ്യുപാധിസമ്ഭിന്നാസ്തേ കര്മഭിരനാദിഭിഃ ॥ ൨,൪൯.

ആദിയില്ലാത്ത അജ്ഞാനത്തിൽ മറഞ്ഞ്, അഗ്നിയിലുള്ള ചിന്നപ്പൊടിപോലെ, ശരീരം മുതലായ ഉപാധികളാൽ വേർതിരിഞ്ഞ്, ആദിയില്ലാത്ത കർമങ്ങളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സുഖദുഃ ഖപ്രദൈഃ പുണ്യപാരൂപൈര്നിയന്ത്രിതാഃ । തത്തജ്ജാതിയുതം ദേഹമായുര്ഭോഗഞ്ച കര്മജമ് ॥ ൨,൪൯.

സുഖവും ദുഃഖവും നൽകുന്ന പുണ്യവും പാപവും കൊണ്ടു നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ട്, അവർക്കു വിവിധതരത്തിലുള്ള ശരീരം, ആയുസ്സ്, അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ കർമ്മഫലമായി ലഭിക്കുന്നു.

പ്രതിജന്മ പ്രപദ്യന്തേ തേഷാമപി പരം പുനഃ । സസൂക്ഷ്മലിങ്ഗശരീരമാമോക്ഷാദക്ഷരം ഖഗ ॥ ൨,൪൯.

ഓരോ ജന്മത്തിലും അവർക്ക് വീണ്ടും ശരീരം ലഭിക്കുന്നു; മോക്ഷം ലഭിക്കുമ്ബോൾ വരെ, അവരിൽ ചിലർക്കും സൂക്ഷ്മശരീരം നിലനിൽക്കുന്നു, പക്ഷീ.

സ്ഥാവരാഃ കൃമയശ്ചാജാഃ പക്ഷിണഃ പശവോ നഗഃ । ധാര്മികാസ്ത്രിദശാസ്തദ്വന്മോക്ഷിണശ്ച യഥാക്രമമ് ॥ ൨,൪൯.

സ്ഥാവരങ്ങൾ, കീടങ്ങൾ, ആടുകൾ, പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ, പർവതങ്ങൾ, ധാർമ്മികർ, ദേവതകൾ, മോക്ഷം നേടിയവർ—ഇവയാണ് ക്രമമായി വരുന്നത്.

ചതുര്വിധശരീരാണി ധൃത്വാ മുക്ത്വാ സഹസ്രശഃ । സുകൃതാന്മാ നവോ ഭൂത്വാ ജ്ഞാനീ ചേന്മോക്ഷമാപ്നുയാത് ॥ ൨,൪൯.

നാലുതരത്തിലുള്ള അനേകം ശരീരം സ്വീകരിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ചശേഷം, ഒരാൾ പുണ്യവാനായും ജ്ഞാനിയുമായാൽ മോക്ഷം നേടാൻ കഴിയും.

ചതുരശീതിലക്ഷേഷു ശരീരേഷു ശരീരിണാമ് । ന മാനുഷം വിനാന്യത്ര തത്ത്വജ്ഞാനന്തു ലഭ്യതേ ॥ ൨,൪൯.

എൺപത്തിനാലു ലക്ഷം ജീവികളുടെ ശരീരങ്ങളിൽ, മനുഷ്യശരീരം ഒഴികെ മറ്റൊന്നിലും സത്യജ്ഞാനം ലഭ്യമല്ല.

അത്ര ജന്മസഹസ്രാണാം സഹസ്രൈരപി കോടിഭിഃ । കദാചില്ലഭതേ ജന്തുര്മാനുഷ്യം പുണ്യസഞ്ചയാത് ॥ ൨,൪൯.

ഇവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഒരിക്കൽ ഒരുവൻ പുണ്യസഞ്ചയത്താൽ മനുഷ്യജന്മം നേടുന്നു.

സോപാനഭൂതം മോക്ഷസ്യ മാനുഷ്യം പ്രാപ്യ ദുര്ലഭമ് । യസ്താര യതി നാത്മാനം തസ്മാത്പാപതരോഽത്ര കഃ ॥ ൨,൪൯.

മോക്ഷത്തിന് പടിക്കല്ലായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, ആരെങ്കിലും താനെ രക്ഷിക്കാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവനേക്കാൾ പാപി ആരുണ്ട്?

നരഃ പ്രാപ്യേതരജ്ജന്മ ലബ്ധ്വാ ചേന്ദ്രിയസൌഷ്ഠവമ് । ന വേത്ത്യാത്മഹിതം യസ്തു സ ഭവേദ്ബ്രഹ്മഘാതകഃ ॥ ൨,൪൯.

മറ്റൊരു ജന്മം ലഭിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉത്തമമായിട്ടും, തനിക്കു ഉപകാരപ്പെടുന്നതെന്തെന്ന് അറിയാത്തവൻ ബ്രഹ്മഹത്യക്കാരനാണ്.

വിനാ ദേഹേന കസ്യാപി പുരുഷാര്ഥോ ന വിദ്യതേ । തസ്മാദ്ദേഹം ധനം രക്ഷേത്പുണ്യകര്മാണി സാധയേത് ॥ ൨,൪൯.

ശരീരം ഇല്ലാതെ ആര്ക്കും യാതൊരു ലക്ഷ്യവും സാധ്യമല്ല; അതുകൊണ്ട് ശരീരം ധനമായി സംരക്ഷിച്ച്, പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം.

രക്ഷേച്ചസര്വദാത്മാനമാത്മാ സര്ബ്വസ്യ ഭാജനമ് । രക്ഷണേ യത്നമാതിഷ്ഠേജ്ജീവന് ഭദ്രാണി പശ്യതി ॥ ൨,൪൯.

എപ്പോഴും താനെ സംരക്ഷിക്കണം, കാരണം ആത്മാവാണ് എല്ലാറ്റിനും ആധാരം; സംരക്ഷണത്തിൽ ശ്രമിച്ചാൽ, ജീവിച്ച് നല്ലതെല്ലാം കാണാം.

പുനര്ഗ്രാമഃ പുനഃ ക്ഷേത്ര പുനര്വിത്തം പുനര്ഗൃഹമ് । പുനഃ ശുഭാശുഭം കര്മ ന ശരീരം പുനഃ പുനഃ ॥ ൨,൪൯.

ഗ്രാമം, വയൽ, ധനം, വീട്, നല്ലതും ചീത്തയും കർമ്മം—ഇവയെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ലഭിക്കാം, പക്ഷേ ശരീരം വീണ്ടും കിട്ടില്ല.

ശരീരരക്ഷണോപായാഃ ക്രി യന്തേ സര്വദാ ബുധൈഃ । നേച്ഛന്തി ച പുനസ്ത്യാഗമപി കുഷ്ഠാദിരോഗിണഃ ॥ ൨,൪൯.

പണ്ഡിതന്മാർ എല്ലായ്പ്പോഴും ശരീരം സംരക്ഷിക്കാൻ മാർഗങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു; കുഷ്ഠരോഗം പോലുള്ള രോഗികൾ പോലും ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.