ഗരുഡപുരാണമ്

മാര്ജരോഽഗ്നിം പദാ സ്പൃഷ്ട്വാ രോഗവാന്പരമാംസഭുക് । ഉദക്യാഗമനാത്ഷണ്ഡോ ദുര്ഗന്ധശ്ച സുഗന്ധഹൃത് ॥ ൨,൪൬.

പൂച്ച കാൽകൊണ്ട് തീ സ്പർശിച്ചാൽ രോഗബാധിതനായി മാംസം ഭക്ഷിക്കും; അശുദ്ധയായ സ്ത്രീയോട് പോകുന്നവൻ ശണ്ഡനാവുന്നു; സുഗന്ധം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ ദുർഗന്ധിയായാവുന്നു.

യദ്വാ തദ്വാപി പാരക്യം സ്വല്പം വാ ഹരതേ ബഹു । ഹൃത്വാ വൈ യോനിമാപ്നോതി തിരശ്ചാം നാത്ര സംശയഃ ॥ ൨,൪൬.

അത് ചെറിയതോ വലിയതോ ആയാലും, മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്തു എടുക്കുന്നവൻ മൃഗങ്ങളുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കുന്നു എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

ഏവമാദീനി ചിഹ്നാനി അന്യാന്യപി ഖഗേശ്വര । സ്വകര്മവിതതാന്യേവ? ദൃശ്യന്തേ യൈസ്തു മാനവൈഃ ॥ ൨,൪൬.

പക്ഷിരാജാവേ, ഇതുപോലെയുള്ള ലക്ഷണങ്ങളും മറ്റും മനുഷ്യരിൽ കാണപ്പെടുന്നത് അവരുടെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ്.

ഏവം ദുഷ്കൃതകര്മാ ഹി ഭുക്ത്വാ ച നരകാന്ക്രമാത് । ജായതേ കര്മശേഷേണ ഉക്താസ്വേതാസു യോനിഷു ॥ ൨,൪൬.

ഇങ്ങനെ ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തവൻ നരകങ്ങളിൽ അനുഭവം കഴിഞ്ഞ് ശേഷമുള്ള കര്‍മഫലത്താൽ മുമ്പ് പറഞ്ഞ ഗർഭങ്ങളിൽ ജനിക്കുന്നു.

തതോ ജന്മശതം മര്ത്യേ സര്വജന്തുഷു കാശ്യപ । ജായതേ നാത്ര സന്ദേഹഃ സമീഭൂതേ ശുഭാശുഭേ ॥ ൨,൪൬.

ശേഷം, കാശ്യപാ, ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജീവികളിലും നൂറു ജന്മങ്ങൾക്കായി ജനിക്കുന്നു; പുണ്യവും പാപവും തുല്യമായിരിക്കുമ്പോൾ ഇതിൽ സംശയമില്ല.

സ്ത്രീപുംസയോ പ്രസങ്ഗേന നിരുദ്ധേ ശുക്രസോണിതേ । സമുപേതഃ പഞ്ചഭൂതൈര്ജായതേ പാഞ്ചഭൌതികഃ ॥ ൨,൪൬.

പുരുഷനും സ്ത്രീയും ചേർന്ന് ശുക്ലവും രക്തവും ഒന്നാകുമ്പോൾ, അഞ്ചു ഭൂതങ്ങൾ ചേർന്ന്, അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ജീവി ജനിക്കുന്നു.

ഇന്ദ്രിയാണി മനഃ പ്രാണാ ജ്ഞാനമായുഃ സുഖം ധൃതിഃ । ധാരണാ പ്രേരണം ദുഃ ഖം മിഥ്യാഹങ്കാര ഏവ ച ॥ ൨,൪൬.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, പ്രാണൻ, ജ്ഞാനം, ആയുസ്സ്, സന്തോഷം, ധൈര്യം, ഓർമ്മ, പ്രേരണ, ദു:ഖം, തെറ്റായ അഹങ്കാരം ഇവയൊക്കെയും ഉണ്ടാകുന്നു.

പ്രയതാകൃതിവര്ണസ്തു രാഗദ്വേഷൌ ഭവാഭവൌ । തസ്യേദമാത്മനഃ സര്വമനാദേരാദിമിച്ഛതഃ ॥ ൨,൪൬.

തന്റെ തന്നെ പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടുണ്ടായ ശരീരത്തിൽ ജന്മവും മരണമുമാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. ആ ആത്മാവ് ആദിയില്ലാത്തവനാണെങ്കിലും, ആദി ഉണ്ടാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും ആ ആത്മാവിനാണ്.

സ്വകര്മ ബദ്ധസ്യ തദാ ഗര്ഭവൃദ്ധിര്ഭവേദിതി । പുരാ യഥാ മയാ പ്രോക്തം തവ ജന്തോര്ഹി ലക്ഷണമ് ॥ ൨,൪൬.

സ്വന്തം കർമത്തിൽ കുടുങ്ങിയവർക്കു, ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, ഗർഭത്തിൽ വളർച്ചയും, ജീവിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു.

ഏവം പ്രവര്തിതം ചക്രം ഭൂതഗ്രാമേ ചതുര്വിധേ । സമുത്പത്തിര്വിനാശശ്ച ജായതേ താര്ക്ഷ്യ ദേഹിനാമ് ॥ ൨,൪൬.

ഇങ്ങനെ നാലു തരത്തിലുള്ള ജീവികളിൽ ഈ ചക്രം സഞ്ചരിക്കുന്നു. താർക്ഷ്യാ, ശരീരധാരികൾക്ക് ജനനവും നാശവും ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു.

സ്വധര്മേണൈവോര്ധ്വഗതിരധര്മേണാപ്യധോഗതിഃ । ജായതേ സര്വവര്ണാനാം സ്വധര്മചലനാത്ഖഗ ॥ ൨,൪൬.

സ്വന്തം ധർമ്മം അനുസരിച്ചാൽ ഉയർച്ചയും, അധർമ്മം ചെയ്താൽ താഴ്ചയും സംഭവിക്കുന്നു. സ്വധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് വഴിതിരിയുമ്പോൾ എല്ലാ വർഗ്ഗക്കാർക്കും ഇങ്ങനെ ഫലങ്ങൾ നേരിടേണ്ടിവരും, ഖഗ.

ദേവത്വേ മാനുഷത്വേ ച ദാനഭോഗാദികാഃ ക്രിയാഃ । യാ ദൃശ്യന്തേ വൈനതേയ തത്സര്വം കര്മജം ഫലമ് ॥ ൨,൪൬.

ദേവന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും കാണുന്ന ദാനം, അനുഭവം തുടങ്ങിയ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും, വൈനതേയ, കർമ്മഫലമായാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.

അകര്മവിഹിതേ ഘോരേ കാമക്രോധാര്ജിതേഽശുഭേ । പതേദ്വൈ നരകേ ഭൂയോ തസ്യോത്താരോ ന വിദ്യതേ ॥ ൨,൪൬.

ധർമ്മം അനുസരിക്കാത്ത ഭയങ്കരമായ, ആസക്തിയും കോപവും മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന പാപപ്രവൃത്തികളാൽ, മനുഷ്യൻ വീണ്ടും നരകത്തിൽ വീഴുന്നു; അവിടെ നിന്ന് മോചനം ഇല്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൪൭ ഗരുഡ ഉവാച । ഭഗവന്ദേവദേവേശ കൃപയാ പരയാ വദ । ദാനം ദാനസ്യ മാഹാത്മ്യം വൈതരണ്യാഃ പ്രമാണകമ് ॥ ൨,൪൭.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ദേവദേവനേ, പരമ കാരുണ്യത്തോടെ ദാനത്തെ കുറിച്ചും, ദാനത്തിന്റെ മഹത്വത്തെയും, വൈതരണി നദിയുടെ അളവിനെയും ദയവായി വിശദീകരിക്കണമേ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । യാ സാ വൈതരണീ നാമ യമമാര്ഗേ മഹാസരിത് । അഗാധാ ദുസ്തരാ പാപൈര്ദൃഷ്ടമാത്രാ ഭയാവഹാ ॥ ൨,൪൭.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: യമന്റെ വഴിയിൽ വൈതരണി എന്ന പേരിൽ ഒരു മഹാനദിയുണ്ട്. അതു അഗാധവും, പാപങ്ങൾ കൊണ്ടു കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും, കാണുന്നവർക്കും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമാണ്.

പൂയശോണിതതോയാഢ്യാ മാംസകര്ദമസകുംലാ । പാപിനഞ്ചാഗതാന്ദൃഷ്ട്വാ നാനാഭയസമാവൃതാ ॥ ൨,൪൭.

അത് പുഴയും രക്തവും നിറഞ്ഞതും, മാംസവും ചെളിയും കൂനലും കലർന്നതുമാണ്. അവിടെ എത്തിയ പാപികളെ കണ്ടാൽ പലവിധ ഭയങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട്.

ക്വാഥ്യതേ സത്വരം തോയം പാത്രമധ്യേ ഘൃതം യഥാ । ക്രിമിഭിഃ സങ്കുലം പൂയം വജ്രതുണ്ഡൈഃ സമാവൃതമ് ॥ ൨,൪൭.

അവിടെ വെള്ളം വേഗത്തിൽ തിളയ്ക്കുന്നു, ഒരു പാത്രത്തിൽ നെയ്യ് തിളയ്ക്കുന്നതുപോലെ. പുഴ കീറ്റുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതും, വജ്രംപോലെയുള്ള തൂണ്ടുകളുള്ളവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുമാണ്.

ശിശുമാരൈശ്ച മകരൈര്വജ്രകര്തരികായുതൈഃ । അന്യൈശ്ച ജലജീവൈശ്ച ഹിംസകൈര്മാംസഭേദിഭിഃ ॥ ൨,൪൭.

അവിടെ ശിശുമാരികളും മകരങ്ങളും വജ്രക്കത്തികളുമായി, മറ്റു ജലജീവികളും ക്രൂരരും മാംസം കീറുന്നവരുമുണ്ട്.

ഉദ്യാന്തി ദ്വാദശാദിത്യാഃ പ്രലയാന്തേ തഥാ ഹി തേ । തപന്തി തത്ര വൈ മര്ത്യാഃ ക്രന്ദ മാനാസ്തു പാപിനഃ ॥ ൨,൪൭.

അവിടെ പ്രളയകാലത്ത് പോലെ പന്ത്രണ്ട് സൂര്യന്മാർ ഉദിക്കുന്നു. മനുഷ്യർ അവിടെ കത്തിപ്പൊള്ളുന്നു; പാപികൾ വേദനയിൽ കരയുന്നു.

ഹാ ഭ്രാതഃ പുത്ര താതേതി പ്രലപന്തി മുഹുര്മുഹുഃ । വിചരന്തി നിമജ്ജന്തി ഗ്ലാനിം ഗച്ഛന്തി ജന്തവഃ ॥ ൨,൪൭.

അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും 'അയ്യോ സഹോദരാ! മകനേ! അച്ഛനേ!' എന്ന് വിലപിക്കുന്നു. ജീവികൾ അലയുന്നു, മുങ്ങുന്നു, ക്ഷീണിച്ചു വീഴുന്നു.

ചതുര്വിധൈഃ പ്രാണിഗണൈര്ദൃഷ്ടാ വ്യാപ്താ മഹാനദീ । തരന്തി ഗോപ്രദാനേന ത്വന്യഥാ ച പതന്തി തേ ॥ ൨,൪൭.

നാലു തരത്തിലുള്ള ജീവികൾ നിറഞ്ഞ മഹാനദിയാണ് അത്. പശു ദാനം ചെയ്താൽ മാത്രമേ അവർ കടക്കാൻ കഴിയൂ; ഇല്ലെങ്കിൽ അവർ അവിടെ വീഴും.

മാം നരാ യേഽവമന്യന്തേ ചാചാര്യം ഗുരുമേവ ച । വൃദ്ധാനന്യാംശ്ചാപി മൂഢാസ്തേഷാം വാസസ്തു തത്ര വൈ ॥ ൨,൪൭.

ആചാര്യനെയും ഗുരുവിനെയും മുതിർന്നവരെയും അവഗണിക്കുന്ന മണ്ടന്മാർക്ക് അവിടെയാണ് താമസം.

പതിവ്രതാം സാധുശീലാമൂഢാം ധര്മേഷു നിശ്ചലാമ് । പരിത്യജന്തി യേ മൂഢാസ്തേഷാം വാസസ്തു സന്തതമ് ॥ ൨,൪൭.

പതിവ്രതയായ, നല്ല സ്വഭാവമുള്ള, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന മണ്ടന്മാർക്ക് എന്നും അവിടെയാണ് താമസം.

വിശ്വാസപ്രതിപന്നാനാം സ്വാമിമിത്രതപസ്വിനാമ് । സ്ത്രീബാലവികലാദീനാം വധം കൃത്വാ പതന്തി ഹി । പച്യന്തേ തത്ര മധ്യേ തു ക്രന്ദമാനാസ്തു പാപിനഃ ॥ ൨,൪൭.

വിശ്വാസം വച്ചവരെയും, യജമാനൻ, സുഹൃത്ത്, തപസ്വി, സ്ത്രീ, ബാലൻ, അശക്തൻ, രോഗി എന്നിവരെ കൊല്ലുന്നവർ അവിടെ വീഴും. ആ പാപികൾ ആ നദിയുടെ നടുവിൽ കരയിക്കൊണ്ട് വേവപ്പെടുന്നു.

ശാന്തം ബുഭുക്ഷിതം വിപ്രംയോ വിഘ്നായോപസര്പതി । ക്രിമിഭിര്ഭക്ഷ്യതേ തത്ര യാവദാഭൂതസംപ്ലവമ് ॥ ൨,൪൭.

ശാന്തനും വിശപ്പുള്ള ബ്രാഹ്മണനെയും തടയാൻ സമീപിക്കുന്നവൻ അവിടെ കീറ്റുകൾക്ക് ഇരയാകുന്നു; സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം വരെ അവൻ അങ്ങനെ അനുഭവിക്കും.

ബ്രാഹ്മണായ പ്രതീശ്രുത്യ യമാര്ഥം ന ദദാതി തമ് । ആഹൂയ നാസ്തി യോ ബ്രൂയാത്തസ്യ വാസസ്തു തത്ര വൈ ॥ ൨,൪൭.

ഒരു ബ്രാഹ്മണനോട് എന്തെങ്കിലും വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് പിന്നീട് അതു നൽകാതെ, വിളിച്ചപ്പോൾ 'എന്നോട് അതില്ല' എന്നു പറയുന്നവൻ അവിടെ തന്നെ താമസിക്കേണ്ടി വരും.

അഗ്നിദോ ഗരദശ്ചൈവ കൂടസാക്ഷീ ച മദ്യപഃ । യജ്ഞവിധ്വംസകശ്ചൈവ രാജ്ഞീഗാമീ ച പൈശുനഃ ॥ ൨,൪൭.

അഗ്നി വെച്ചവൻ, വിഷം കൊടുക്കുന്നവൻ, കള്ളസാക്ഷി, മദ്യപാനി, യജ്ഞം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, രാജാവിന്റെ സ്ത്രീകളെ സമീപിക്കുന്നവൻ, അപവാദം പറയുന്നവൻ—

കഥാഭങ്ഗകരശ്ചൈവ സ്വയന്ദത്താ പഹാരകഃ । ക്ഷേത്രസേതുവിഭേദീ ച പരദാരപ്രധര്ഷകഃ ॥ ൨,൪൭.

സംഭാഷണം തകർക്കുന്നവൻ, താനേ നൽകിയ ദാനം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ, വയലിന്റെ അതിരോ തടയോ പൊളിക്കുന്നവൻ, മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ അപമാനിക്കുന്നവൻ—

ബ്രാഹ്മണോ രസവിക്രേതാ തഥാ യോ വൃഷലീപതിഃ । ഗോധനസ്യ തൃഷാര്തസ്യ വാപ്യാ ഭേദം കരോതി യഃ ॥ ൨,൪൭.

രസങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ, താഴ്ന്ന ജന്മക്കാരിയായ സ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവ്, കാളകൾക്ക് ദാഹംകൂടുമ്പോൾ കുളം തകർക്കുന്നവൻ—