ഗരുഡപുരാണമ്

ഗൃഹസ്ഥേ പ്രോഷിതേ യച്ച കശ്ചിത്തു മ്രിയതേ ഗൃഹേ । ആസൌചാപഗമേ യത്ര പ്രാരബ്ധേ ശ്രാദ്ധകര്മണി ॥ ൨,൪൫.

വീട്ടുകാരന്‍ വീട്ടില്‍ ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ആരെങ്കിലുമവിടെ മരിച്ചാല്‍, അശൗചം കഴിഞ്ഞ ശേഷം കര്‍മം ആരംഭിക്കണം.

പ്രത്യാഗതശ്ചേജ്ജാനാതി തത്ര വൃത്തം ഗൃഹീ തഥാ । ആശൌചം ഗൃഹിണസ്തേഷാം ന ദ്രവ്യാദേസ്തദാ ഭവേത് ॥ ൨,൪൫.

വീട്ടുകാരന്‍ തിരിച്ചു വന്ന് സംഭവിച്ചതു അറിയുമ്പോള്‍, അവന്‍ അശൗചം വസ്തുക്കള്‍ക്കു ബാധകമാകില്ല.

പുത്രാദിനാ യദാരബ്ധം ശ്രാദ്ധം തത്ത്വേന വാഖിലമ് । സമാപനീയം തത്രാപി ശ്രാദ്ധം ഗൃഹീതു ദൂരതഃ ॥ ൨,൪൫.

മകനോ മറ്റാരെങ്കിലുമോ ശരിയായി ആരംഭിച്ച കര്‍മം പൂര്‍ത്തിയാക്കണം; വീട്ടുകാരന്‍ ദൂരത്ത് നിന്നാലും കര്‍മം സ്വീകരിക്കണം.

ദാത്രാ ബോക്ത്രാ ച ന ജ്ഞാതം സൂതകം മൃതകം തഥാ । ഉഭയോരപി തദ്ദോഷം നാരോപയതി കര്ഹിചിത് ॥ ൨,൪൫.

ദാനം നല്‍കുന്നവനും സ്വീകരിക്കുന്നവനും അശൗചം അല്ലെങ്കില്‍ മരണം അറിയില്ലെങ്കില്‍, ആ കുറ്റം ആര്ക്കും ബാധകമാവില്ല.

യദാ ത്വന്യതരജ്ഞാതം സൂതകം മൃതകം തഥാ । ഭോക്തുരേവ തദാ ദോഷോ നാന്യോ ദാതാ പ്രദുഷ്യതി ॥ ൨,൪൫.

പക്ഷേ, അവരില്‍ ഒരാള്‍ക്കെങ്കിലും അശൗചം അല്ലെങ്കില്‍ മരണം അറിയാമെങ്കില്‍, കുറ്റം സ്വീകരിക്കുന്നവനു മാത്രം ബാധകമാകും, നല്‍കുന്നവനു ബാധകമാവില്ല.

ഇത്യുക്തേന പ്രകാരേണ യഃ കുര്യാന്മൃതവാസരമ് । അവിജ്ഞാതമൃതാഹസ്യ സതതം താരയത്യസൌ ॥ ൨,൪൫.

മരണദിവസം അറിയാത്തവനു ഈ വിധത്തില്‍ കര്‍മം ചെയ്താല്‍, അവനെ എപ്പോഴും രക്ഷിക്കാം.

നിത്യശ്രാദ്ധേഽഥ ഗന്ധാദ്യൈര്ദ്വിജാനഭ്യര്ച്യ ഭക്തിതഃ । സര്വാന് പിതൃഗണാന് സമ്യക്സഹൈവോദ്ദിശ്യ യോജയേത് ॥ ൨,൪൫.

നിത്യകര്‍മത്തില്‍ ഗന്ധം മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് ദ്വിജന്മാരെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ച ശേഷം, എല്ലാ പിതൃവൃന്ദങ്ങള്‍ക്കും ഒരുമിച്ച് അര്‍പ്പണം നടത്തണം.

ആവാഹനം സ്വധാകാരോ പിണ്ഡാഗ്നൌകരണാദികമ് । ബ്രഹ്മചര്യാദിനിയമാ വിശ്വദേവാസ്തഥൈവ ച ॥ ൨,൪൫.

ആവാഹനം, സ്വധാ അര്‍പ്പിക്കല്‍, പിണ്ഡം അഗ്നിയില്‍ ഇടല്‍, ബ്രഹ്മചര്യം തുടങ്ങിയ നിയന്ത്രണങ്ങള്‍, വിശ്വദേവാരാധന — ഇവയൊക്കെയും നിര്‍വഹിക്കണം.

നിത്യശ്രാദ്ധേ ത്യജേദേതാന് ഭോജ്യമന്നം പ്രകല്പയേത് । ദത്ത്വാ തു ദക്ഷിണാം ശക്ത്യാ നമസ്കാരൈര്വിസര്ജയേത് ॥ ൨,൪൫.

നിത്യകര്‍മത്തില്‍ ഇവ ഒഴിവാക്കി ഭക്ഷ്യമായ അന്നം ഒരുക്കണം; ശേഷം കഴിയുന്ന വിധം ദക്ഷിണ നല്‍കി, നമസ്കാരം ചെയ്ത് വിടവാങ്ങണം.

ദേവാനുദ്ദിശ്യ വിശ്വാദീന് യദ്ദദ്യാദ്ദ്വിജഭോജനമ് । തന്നിത്യശ്രാദ്ധവത്കാര്യം ദേവശ്രാദ്ധം തദുച്യതേ ॥ ൨,൪൫.

വിശ്വദേവന്മാരെ ഉദ്ദേശിച്ച് ദ്വിജന്മാരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കുന്നത് നിത്യകര്‍മം പോലെ തന്നെ നടത്തണം; ഇതാണ് ദേവകര്‍മം എന്നു പറയുന്നത്.

മാതൃശ്രാദ്ധന്തു പൂര്വേണ കര്മാദൌ പൈതൃകം തഥാ । ഉത്തരേഽഹനി വൃദ്ധൌ സ്യാന്മാതാമഹഗണസ്യ തു ॥ ൨,൪൫.

അമ്മയുടെ കര്‍മവും, അപ്പന്റെതും മുന്‍പ് പറഞ്ഞതുപോലെ നടത്തണം; അതിന് ശേഷം അടുത്ത ദിവസം, വളര്‍ച്ചയുള്ള സമയത്ത്, അമ്മാവന്‍മാരുടെ കര്‍മം നടത്തണം.

ശ്രാദ്ധത്രയം പ്രകുര്ര്വീത വൈശ്വദേവന്തുതാന്ത്രികമ് ॥ ൨,൪൫.

മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം: വൈശ്വദേവം, താന്ത്രികം എന്നിങ്ങനെ.

മാതൃഭ്യഃ കല്പയേത്പൂര്വം പിതൃഭ്യസ്തദനന്തരമ് । മാതാമഹേഭ്യശ്ച തഥാ ദദ്യാദിത്ഥം ക്രമേണ തു ॥ ൨,൪൫.

ആദ്യം അമ്മമാർക്ക് അർപ്പണം നടത്തണം, പിന്നെ അച്ഛന്മാർക്ക്, അതുപോലെ അമ്മാവന്മാർക്കും ഈ ക്രമത്തിൽ നൽകണം.

മാതൃശ്രാദ്ധേ തു വിപ്രാണാമഭാവേ സുകുലോദ്ഗതാഃ । പതിപുത്രാന്വിതാഃ സാധ്വ്യോ യോഷിതോഽഷ്ടൌ ച ഭാവയേത് ॥ ൨,൪൫.

അമ്മയുടെ ശ്രാദ്ധത്തിന് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഇല്ലെങ്കിൽ, നല്ല കുടുംബത്തിൽ പിറന്ന, ഭർത്താവോ മകനോ കൂടെയുള്ള എട്ടു സദ്വൃത്തിയുള്ള സ്ത്രീകളെ പരിഗണിക്കണം.

ഇഷ്ടാപൂര്താദികേ ശ്രാദ്ധം കുര്യാദാഭ്യുദയം തഥാ । ഉത്പാതാദിനിമിത്തേഷു നിത്യ ശ്രാദ്ധവദേവ തു ॥ ൨,൪൫.

ഇഷ്ടാപൂർതാദി സദ്ഗതികൾക്കും, ഉത്സവങ്ങൾക്കും, അശുഭസൂചനകൾക്കും, മറ്റു പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾക്കും, സ്ഥിരമായ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നപോലെ തന്നെ ശ്രാദ്ധം നടത്തണം.

നിത്യം ദൈവഞ്ച വൃദ്ധിഞ്ച കാമ്യം നൈമിത്തികം തഥാ । ശ്രാദ്ധാന്യുക്തപ്രകാരേണ കുര്വന് സിദ്ധിമവാപ്നുയാത് । ഇതി തേ കഥിതം താര്ക്ഷ്യ കിമന്യത്പരിപൃച്ഛസി ॥ ൨,൪൫.

ദൈനംദിനം, ദൈവം, വർദ്ധന, ഇഷ്ടം, പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ശ്രാദ്ധങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ ചെയ്യുമ്പോൾ വിജയമുണ്ടാകും. ഇതാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്, താർക്ഷ്യ, ഇനി എന്താണ് നീ ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൪൬ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । സുകൃതസ്യ പ്രഭാവേണ സ്വര്ഗോ നാനാവിധോ നണാമ് । ഭോഗാഃ സൌഖ്യാതി രൂപഞ്ച ബലം ബുദ്ധൈഃ പരാക്രമഃ ॥ ൨,൪൬.

താർക്ഷ്യൻ പറഞ്ഞു: നല്ല പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലത്തിൽ മനുഷ്യർക്കു പലവിധ സ്വർഗ്ഗങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു; ആനന്ദം, സൗഖ്യം, സൗന്ദര്യം, ബലം, ബുദ്ധി, വീര്യം എന്നിവയും അതിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്നു.

സത്യം പുണ്യവതാം ദേവ ജായതേഽത്ര പരത്ര ച । സത്യംസത്യം പുനഃ സത്യം വേദവാക്യം ന ചാന്യഥാ ॥ ൨,൪൬.

ദൈവമേ, സത്യം ധാർമ്മികർക്കു ഇവിടെയും പരലോകത്തും ജനിക്കുന്നു; സത്യം, സത്യം, വീണ്ടും സത്യം, വേദവാക്യം ഒരിക്കലും വ്യത്യസ്തമല്ല.

ധര്മോ ജയതി നാധര്മഃ സത്യം ജയാതേ നാനൃതമ് । ക്ഷമാ ജയതി ന ക്രോധോ വിഷ്ണുര്ജയതി നാസുരഃ ॥ ൨,൪൬.

ധർമ്മം ജയിക്കും, അധർമ്മം അല്ല; സത്യം ജയിക്കും, അസത്യം അല്ല; ക്ഷമ ജയിക്കും, ക്രോധം അല്ല; വിഷ്ണു ജയിക്കും, അസുരൻ അല്ല.

തദ്വത്സത്യം മയാ ജ്ഞാതം സുകൃതാച്ഛോഭനം ഭവേത് । യതോത്കൃഷ്ടതമം പുണ്യം തഥോത്കൃഷ്ടതരോനരഃ ॥ ൨,൪൬.

അതുപോലെ, ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി: സത്യം നല്ല പ്രവൃത്തിയാൽ ശുഭഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു; ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പുണ്യം എങ്ങനെയാണോ, അതുപോലെ ഏറ്റവും ഉത്തമനായ മനുഷ്യനും ആകുന്നു.

ഏവന്തു ശ്രോതുമിച്ഛാമി ജായന്തേ പാപിനോ യഥാ । യേന കര്മവിപാകേന യഥാ നിയമഭാഗ്ഭവേത് ॥ ൨,൪൬.

ഇങ്ങനെ, പാപികൾ എങ്ങനെ ജനിക്കുന്നു, ഏത് കർമ്മഫലത്താൽ അവർക്ക് പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്നു എന്നത് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

യാംയാം യോനിമവാപ്നോതി യഥാരൂപശ്ച ജായതേ । തന്മേ വദ സുരശ്രേഷ്ഠ സമാസേനാപി കാങ്ക്ഷിതമ് ॥ ൨,൪൬.

ഏത് ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, എങ്ങനെയുള്ള രൂപത്തിൽ ജനിക്കുന്നു — ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അതെന്തെന്ന് എനിക്ക് അറിയാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്, ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞുതരൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ശുഭാശുഭഫലൈസ്താര്ക്ഷ്യ ഭുക്തഭോഗാ നരാസ്ത്വിഹ । ജായന്തേ ലക്ഷണൈര്യൈസ്തുതാനി മേ ശൃണു കാശ്യപ ॥ ൨,൪൬.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: താർക്ഷ്യ, നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, ചില ലക്ഷണങ്ങളോടെ മനുഷ്യർ ജനിക്കുന്നു; ആ ലക്ഷണങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം, കാശ്യപ.

ഗുരുരാത്മവതാം ശാസ്താ രാജാ ശാസ്താ ദുരാത്മനാമ് । ഇഹ പ്രച്ഛന്നപാപാനാം ശാസ്താ വൈവസ്വതോ യമഃ ॥ ൨,൪൬.

ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവർക്കു ഗുരു അധ്യാപകനാണ്; ദുഷ്ടർക്കു രാജാവാണ് അധ്യാപകൻ; ഇവിടെ, മറഞ്ഞ പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്കു വൈവസ്വതനായ യമൻ അധ്യാപകനാണ്.

പ്രായശ്ചിത്തേഷ്വചീര്ണേഷു യമലോകാ ഹ്യനേകധാ । യാതനാഭിര്വിമുക്താ യേ യാന്തി തേ ജീവസന്തതീമ് ॥ ൨,൪൬.

പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ ചെയ്യാത്തവർക്കു യമലോകത്തിൽ പലവിധം വാസം ഉണ്ടാകും; എല്ലാ ശിക്ഷകളും അനുഭവിച്ചവരാണ് വീണ്ടും ജന്മമെടുക്കുന്നത്.

ഗത്വാ മാനുഷഭാവേ തു പാപചിഹ്നാ ഭവന്തി തേ । താന്യഹം തവ ചിഹ്നാനി കഥയിഷ്യേ ഖഗോത്തമ ॥ ൨,൪൬.

മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിച്ചശേഷം അവർക്ക് പാപത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ഉണ്ടാകും; ആ അടയാളങ്ങൾ ഞാൻ നിന്നോട് പറയും, പക്ഷിരാജാവേ.

സോഢ്വാ വൈ യാതനാഃ സര്വാ ഗത്വാ വൈവസ്വതക്ഷയമ് । നിസ്തീര്ണയാതനാസ്തേ തു ലോകമായാന്തി ചിഹ്നിതാഃ ॥ ൨,൪൬.

എല്ലാ ശിക്ഷകളും സഹിച്ച്, യമന്റെ ലോകം കവിഞ്ഞു, ശിക്ഷകൾ അവസാനിച്ചവരാണ് ഈ ലോകത്ത് തിരിച്ചുവരുന്നത്, അവർക്കു ആ അടയാളങ്ങൾ കാണാം.

ഗദ്ഗദോഽനതവാദീ സ്യാന്മൂകശ്ചൈവ ഗവാനൃതേ । ബ്രഹ്മഹാ ജായതേ കുഷ്ഠീ ശ്യാവദന്തശ്ച മദ്യപഃ ॥ ൨,൪൬.

തടിച്ചു സംസാരിക്കുന്നവൻ, ശരിയായി സംസാരിക്കാനാവാത്തവൻ — ഇവർ പശു സംബന്ധമായ അസത്യങ്ങൾ പറഞ്ഞതിനാൽ അങ്ങനെ ആകുന്നു; ബ്രാഹ്മണഹത്യ ചെയ്തവൻ കുഷ്ഠരോഗിയായും, മദ്യം കുടിച്ചവൻ കറുത്ത പല്ലുകളോടെയും ജനിക്കും.

കുനഖീ സ്വര്ണഹരണാദ്ദുശ്ചര്മാ ഗുരുതല്പഗഃ । സംയോഗീ ഹീനയോനിഃ സ്യാദ്ദരിദ്രോഽദത്തദാനതഃ ॥ ൨,൪൬.

നഖം വളഞ്ഞവൻ സ്വർണം മോഷ്ടിച്ചതിനാൽ അങ്ങനെ ആകുന്നു; ചർമ്മരോഗമുള്ളവൻ ഗുരുവിന്റെ പാതിരയിൽ കയറിയതിനാൽ; താഴ്ന്ന ജന്മം പ്രാപിച്ചവൻ അശുദ്ധമായ ബന്ധം കൊണ്ടും, ദരിദ്രൻ ലഭിക്കാത്തത് കൈവശമാക്കിയതിനാലുമാണ്.