ഗരുഡപുരാണമ്

ഷോഡശാദ്യാഃ പ്രദാതവ്യാ മാഷാന്നജലപൂരിതാഃ ॥ ൨,൩൭.

പതിനാറാം ദിവസമുതൽ, പാകം ചെയ്ത അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച കലശങ്ങൾ സമർപ്പിക്കണം.

ഉക്ത്രാന്തിശ്രാദ്ധമാരഭ്യ ശ്രാദ്ധഷോഡഷോഡശകസ്യ തു । ഷോഡശബ്രാഹ്മണാനാന്തു ഏകൈകം വിനിവദയേത് ॥ ൨,൩൭.

ഉത്തരക്രിയാ ശ്രാദ്ധം മുതൽ പതിനാറു ശ്രാദ്ധങ്ങൾക്കായി, പതിനാറു ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും പ്രത്യേകം വിഭജിക്കണം.

ഏകാദശാഹാത്പ്രഭൃതി ദേയോ നിത്യം ദൃഢാഹ്വയഃ । പക്വാന്നജലപൂര്ണോ ഹി യാവത്സംവത്സരം ദിനമ് ॥ ൨,൩൭.

പതിനൊന്നാം ദിവസമുതൽ, ഒരു വർഷം മുഴുവൻ, ഓരോ ദിവസവും പാകം ചെയ്ത അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച ഉറപ്പുള്ള ഒരു പാത്രം നൽകണം.

ജലപാത്രാണി വൃദ്ധാനി ദത്താനിഘടകാനി ച । ഏകാ വൈ വര്ധനീ തത്ര തസ്യാം പാത്രന്തു വംശജമ് ॥ ൨,൩൭.

പഴയ വെള്ളപ്പാത്രങ്ങളും സമർപ്പിച്ച കലശങ്ങളും, അവിടെ ഒരു വലിയ പാത്രവും, അതിൽ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള പാത്രവും വേണം.

വസ്ത്രേണാച്ഛാദയേത്താന്തു പൂജയിത്വാ സുഗന്ധിഭിഃ । ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ വിശേഷേണ ജലപൂര്ണാനി ദാപയേത് ॥ ൨,൩൭.

ആ പാത്രം വസ്ത്രംകൊണ്ട് മൂടി, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾകൊണ്ട് പൂജിച്ച്, പ്രത്യേകമായി വെള്ളം നിറച്ച പാത്രങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകണം.

അഹന്യഹനി സങ്കല്പ്യ വിധിപൂര്വം ഖഗേശ്വര । ബ്രാഹ്മണായ കുലീനായ വേദവൃത്തയുതായ ച ॥ ൨,൩൭.

ഓരോ ദിവസവും, വിധിപ്രകാരം സംകല്പം ചെയ്ത്, നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച, വേദാചാരമുള്ള ബ്രാഹ്മണനു നൽകണം.

വിദ്യാവൃത്തവതേ ദേയം മൂര്ഖേ തന്ന കദാചന । സമര്ഥോ വേദവൃത്താഢ്യസ്താരണേ തരണേഽപി ച ॥ ൨,൩൭.

വിദ്യയുള്ളവനും നല്ല ആചാരമുള്ളവനും ആയ ബ്രാഹ്മണനു മാത്രം നൽകണം; അജ്ഞാനിക്ക് ഒരിക്കലും നൽകരുത്. വേദാചാരത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനും ആയിരിക്കണം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൮ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । ദാനതീര്ഥാര്ഥിതം മോക്ഷം സ്വര്ഗഞ്ച വദ മേ പ്രഭോ । കേന മോക്ഷമവാപ്നോതി കേന സ്വര്ഗേ വസേച്ചിരമ് ॥ ൨,൩൮.

താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: ദാനം, തീർത്ഥയാത്ര എന്നിവയുടെ ഫലവും മോക്ഷവും സ്വർഗ്ഗവും എങ്ങനെ ലഭിക്കും എന്ന് ദയവായി പറയൂ. എന്തുകൊണ്ടാണ് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദീർഘകാലം താമസിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?

കേന ഗച്ഛതി തേജസ്തു സ്വര്ലോകാത്സത്യലോകതഃ । മാനുഷ്യം കേന ലഭതേ നരകേശു നിമജ്ജതി ॥ ൨,൩൮.

ഏത് കാരണത്താലാണ് തേജസ്സിന്റെ ലോകത്തിൽ നിന്നോ സത്യലോകത്തിൽ നിന്നോ പോകുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ നരകങ്ങളിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്നത്?

ഏതന്മേ വദനിശ്ചിത്യ ഭക്താനാം മോക്ഷദായക । ബ്രൂഹി കസ്മിന്മൃതേ സ്വര്ഗേ പുനര്ജന്മ ന വിദ്യതേ ॥ ൨,൩൮.

ഭക്തർക്കു മോക്ഷം നൽകുന്നവനേ, ഇതെല്ലാം ഉറപ്പോടെ എന്നോട് പറയൂ. ആരുടെ മരണത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വീണ്ടും ജന്മമില്ലെന്ന് പറയൂ.

ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । മാനുഷ്യം ഭാരതേ വര്ഷേ ത്രയോദശസു ജാതിഷു ॥ ൨,൩൮.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഭാരതഭൂമിയിൽ മനുഷ്യജന്മം പതിമൂന്നു വർഗ്ഗങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്നു.

തത്പ്രാപ്യ മ്രിയതേ ക്ഷേത്രേ പുനര്ജന്മ ന വിദ്യതേ । അയോധ്യാ മഥുരാ മായാ കാശീ കാഞ്ചീ അവന്തികാ ॥ ൨,൩൮.

പുരി, ദ്വാരക — ഈ ഏഴു സ്ഥലങ്ങൾ മോക്ഷം നൽകുന്നവയാണെന്ന് അറിയണം. ജീവൻ കണ്ഠത്തേക്ക് എത്തിയാലും 'സന്ന്യാസം' എന്ന് പറയുന്നവൻ,

പുരീ ദ്വാരവതീ ജ്ഞേയാ സപ്തൈതാ മോക്ഷദായികാഃ । സന്ന്യസ്തമിതി യോ ബ്രുയാത്പ്രാണൈഃ കണ്ഠഗതൈരപി ॥ ൨,൩൮.

പുരി, ദ്വാരവതി എന്നിവയും ആഴ്‌ചെഴു നഗരങ്ങളും മോക്ഷം നൽകുന്നവയാണെന്ന് അറിയണം. ജീവൻ കണ്പത്തിലെത്തിയാലും 'സന്ന്യാസം' എന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയാകും.

മൃതോ വിഷ്ണുപുരം യാതി ന പുനര്ജായതേ ക്ഷിതൌ । സകൃദുച്ചരിതം യേന ഹരിരിത്യക്ഷരദ്വയമ് ॥ ൨,൩൮.

മരിച്ചാൽ വിഷ്ണുപുരിയിൽ എത്തും, ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ജന്മം ഉണ്ടാകില്ല. 'ഹരി' എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ ഒരിക്കൽ പോലും ഉച്ചരിച്ചാൽ,

ബദ്ധഃ പരികരസ്തേന മോക്ഷായ ഗമനം പ്രതി । കൃഷ്ണകൃഷ്ണേതി കൃഷ്ണേതി യോ മാം സ്മരതി നിത്യശഃ ॥ ൨,൩൮.

അവനു മോക്ഷമാർഗ്ഗത്തിൽ രക്ഷാപാശം കെട്ടപ്പെട്ടിരിക്കും. 'കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ' എന്നു എന്നെ നിത്യവും ഓർക്കുന്നവൻ,

ജല ഭിത്ത്വാ യഥാ പദ്മം നരകാദുദ്ധരാമ്യഹമ് । ശാലഗ്രാമജിലാ യത്ര യത്ര ദ്വാരവതീ ശിലാ ॥ ൨,൩൮.

ജലത്തെ തുളച്ച് പുറത്ത് വരുന്ന താമര പോലെ, ഞാൻ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു, എവിടെയായാലും ശാലഗ്രാമശിലയോ ദ്വാരാവതീശിലയോ ഉണ്ടെങ്കിൽ.

ഉഭയോഃ സങ്ഗമോ യത്ര മുക്തിസ്തത്ര ന സംശയഃ । ശാലഗ്രാമശിലാ യത്ര പാപദോഷക്ഷയാവഹാ ॥ ൨,൩൮.

ഇരണ്ടിന്റെയും ഐക്യം എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ മോക്ഷം ഉറപ്പാണ്. ശാലഗ്രാമശില എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ പാപവും ദോഷവും നശിക്കും.

തത്സന്നിധാനമരണാന്മുക്തിര്ജന്തോഃ സുനിശ്ചതാ । രോപണാത്പാലനാത്സേകാദ്ധ്യാനസ്പര്ശനകീര്തനാത് । തുലസീ ദഹതേ പാപം നൃണാം ജന്മാര്ജിതം ഖഗ ॥ ൨,൩൮.

അത് സമീപമുള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെ, ജീവിക്ക് മരണത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ഉറപ്പാണ്. തുളസിയെ നടുകയും, പരിപാലിക്കുകയും, പൂജിക്കുകയും, ധ്യാനിക്കുകയും, സ്പർശിക്കുകയും, കീർത്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ, മനുഷ്യർ ജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ എല്ലാം തുളസി ദഹിപ്പിക്കും.

ജ്ഞാനഹൃദേ സത്യജലേ രാഗദ്വേഷമലാപഹേ । യഃ സ്നാതോ മാനസേ തീര്ഥേ ന സ ലിപ്യേത പാതകൈഃ ॥ ൨,൩൮.

ഹൃദയത്തിൽ ജ്ഞാനവും, വെള്ളത്തിൽ സത്യവും, മനസ്സിൽ രാഗദ്വേഷങ്ങളുടെ മലിനതയില്ലാതെയും ഉള്ളവൻ, മനസ്സിന്റെ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ, പാപങ്ങൾ അവനെ തൊടില്ല.

ന കാഷ്ഠേ വിദ്യതേ ദേവോ ന ശിലായാം കദാചന । ഭാവേ ഹി വിദ്യതേ ദേവസ്തസ്മാദ്ഭാവം സമാചരേത് ॥ ൨,൩൮.

ദൈവം മരത്തിൽ ഇല്ല, കല്ലിൽ പോലും ഇല്ല. ഭാവത്തിൽ മാത്രം ദൈവം ഉണ്ടാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഭാവം വളർത്തണം.

പ്രാതഃ പ്രാതഃ പ്രപശ്യന്തി നര്മദാം മത്സ്യഘാതിനഃ । ന തേ ശിവപുരീം യാന്തി ചിത്തവൃത്തിര്ഗരീയസീ ॥ ൨,൩൮.

പ്രഭാതത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും നർമദാനദിയെ കാണുന്നവരും, മീനുകളെ കൊല്ലുന്നവരും ശിവപുരിയിൽ എത്തില്ല; അവരുടെ മനസ്സിന്റെ പ്രവൃത്തി ഭാരമാണ്.

യാദൃക്ചിത്തപ്രതീതിഃ സ്യാത്താദൃക്കര്മഫലം നൃണാമ് । പരലോകഗതിസ്താദൃക സൂചീസൂത്രവിചാരവത് ॥ ൨,൩൮.

മനസ്സിന്റെ വിശ്വാസം എങ്ങനെയാണോ, അതുപോലെയാണ് മനുഷ്യരുടെ കര്‍മ്മഫലവും. പരലോകയാത്രയും അതുപോലെ തന്നെയാണ്, സൂചിയിൽ നൂൽ കടക്കുന്നതുപോലെ.

ബ്രാഹ്മണാര്ഥേ ഗവാര്ഥേ ച സ്ത്രീണാം ബലവധേഷു ച । പ്രാണത്യാഗപരോ യസ്തു സ വൈ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൩൮.

ബ്രാഹ്മണന്റെ കാരണത്തിലും, പശുവിന്റെ കാരണത്തിലും, സ്ത്രീകളെ രക്ഷിക്കാനായി ജീവൻ ത്യജിക്കുന്നവൻ മോക്ഷം നേടും.

അനാശകേ മൃതൌ യസ്തു സ വൈ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് । അനാശകേ മൃതോ യസ്തു സ മുക്തഃ സര്വബന്ധനൈഃ ॥ ൨,൩൮.

ആശയില്ലാതെ മരിക്കുന്നവന് മോക്ഷം ലഭിക്കും; ആശയില്ലാതെ മരിച്ചാൽ എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് മോചനം.

ദത്ത്വാ ദാനാനി വിപ്രേഭ്യസ്തതോ മോക്ഷമവാപ്നുയാത് । ഏതേ വൈ മോക്ഷമാര്ഗാശ്ച സ്വര്ഗമാര്ഗാസ്തഥൈവ ച ॥ ൨,൩൮.

ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്ക് ദാനം നൽകിയാൽ പിന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും. ഇവയൊക്കെയാണ് മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള വഴികളും സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള വഴികളും.

ഗോഗ്രഹേ ദേശവിധ്വംസേ മരണം രണതീര്ഥയോഃ । ഉത്തമാധമമധ്യസ്യ ബാധ്യമാനസ്യ ദേഹിനഃ । ആത്മാനം തത്ര സന്ത്യജ്യ സ്വര്ഗവാസം ലഭേച്ചിരമ് ॥ ൨,൩൮.

പശുക്കൾ പിടിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ദേശം നശിക്കുമ്പോഴും, യുദ്ധതീർത്ഥങ്ങളിൽ മരിക്കുമ്പോഴും, ഉന്നതനായാലും താഴ്ന്നവനായാലും നടുവിലായാലും, ശരീരധാരി പീഡിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവിടെ തന്നെ ആത്മാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ദീർഘകാലം സ്വർഗത്തിൽ വാസം ലഭിക്കും.

ജീവിതം മരണഞ്ചൈവ ദ്വയം ശിക്ഷേത പണ്ഡിതഃ । ജീവിതം ദാനഭോഗാഭ്യാം മരണം രണതീര്ഥയോഃ ॥ ൨,൩൮.

ജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ ജീവനും മരണവും പഠിക്കണം; ജീവൻ ദാനത്തിലും അനുഭവത്തിലും, മരണം യുദ്ധതീർത്ഥങ്ങളിൽ.

ഹരിക്ഷേത്രേ കുരുക്ഷേത്രേ ഭൃഗുക്ഷേത്രേ തഥൈവ ച । പ്രഭാസേ ശ്രീസ്ഥലേ ചൈവ അര്ബുദേ ച ത്രിപുഷ്കരേ ॥ ൨,൩൮.

ഹരിക്ഷേത്രം, കുരുക്ഷേത്രം, ഭൃഗുക്ഷേത്രം, പ്രഭാസം, ശ്രീസ്ഥലം, അർബുദം, ത്രിപുഷ്കരം—

ഭൂതേശ്വരേ മൃതോ യസ്തു സ്വര്ഗേ വസതി മാനവഃ । ബ്രഹ്മണോ ദിവസം യാവത്തതഃ പതതി ഭൂതലേ ॥ ൨,൩൮.

ഭൂതേശ്വരത്തിൽ മരിക്കുന്നവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കും, അതിന് ശേഷം ഭൂമിയിൽ വീഴും.