ഗരുഡപുരാണമ്

സമാഃ സഹസ്രാണി ച സപ്ത വൈ ജലേ ദശൈകമഗ്നൌ പവനേ ച ഷോഡശ । മഹാഹവേ പഷ്ടിരശീതിര്ഗോഗൃഹേ അനാശകേ കാശ്യപ ചാക്ഷയാ ഗതിഃ ॥ ൨,൩൬.

ജലത്തിൽ ഏഴായിരം വർഷം, അഗ്നിയിൽ പതിനൊന്ന്, കാറ്റിൽ പതിനാറ്, മഹായുദ്ധത്തിൽ എൺപത്താറ്, പശുശാലയിലോ ക്ഷാമകാലത്തോ അനന്തമായ കാലം — കാശ്യപ, അവിടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൭ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । ഉദകുമ്ഭപ്രദാനം മേ കഥയസ്വ യഥാതഥമ് । വിധിനാ കേന കര്തവ്യാ കൃതിരേഷാ ജനാര്ദന ॥ ൨,൩൭.

താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: ജാനാർദ്ദനാ, ഉദകുംഭം നൽകുന്നത് എങ്ങനെ ചെയ്യണം എന്ന് വിശദമായി പറയൂ. ഏത് വിധത്തിൽ ഈ കര്‍മ്മം നടത്തണം?

കിംലക്ഷണാഃ കേന പൂര്ണാഃ കസ്യ ദേയാ ജനാര്ദന । കസ്മിന് കാലേ പ്രദാതവ്യാ പ്രേതതൃപ്തിപ്രസാധകാഃ ॥ ൨,൩൭.

അവയ്ക്ക് എങ്ങനെയുള്ള പ്രത്യേകതകൾ വേണം, എന്തുകൊണ്ട് നിറയ്ക്കണം, ആരോട് നൽകണം, ജാനാർദ്ദനാ? departed-നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ഏത് സമയത്ത് നൽകണം?

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സത്യം പുനഃ പ്രവക്ഷ്യാമി ഉദകുമ്ഭപ്രദാനകമ് । പ്രേതോദ്ദേശേന ദാതവ്യാ അന്നപാനീയസംയുതാഃ । വിശേഷേണ മഹാപക്ഷിന് പ്രേതമുക്തിപ്രദായകാഃ ॥ ൨,൩൭.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ വീണ്ടും സത്യം പറയുന്നു — ഉദകുംഭം നൽകുന്നത് departed-നു വേണ്ടി, അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച് നൽകണം. പ്രത്യേകിച്ച്, മഹാപക്ഷീ, departed-ന് മോക്ഷം നൽകുന്നതാണ് ഇതു.

ദ്വാദശാഹേ ച പണ്മാസേ ത്രൈപക്ഷേ വാപി വത്സരേ । ഉദകുമ്ഭാഃ പ്രദാതവ്യാ മാര്ഗേ തസ്യ സുഖായ വൈ ॥ ൨,൩൭.

പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം, ആറാം മാസം, മൂന്നാം പക്ഷം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് — departed-ന്റെ യാത്രയ്ക്ക് സൗഖ്യത്തിനായി ഉദകുംഭങ്ങൾ നൽകണം.

അഹന്യഹനി ദാതവ്യാ ഉദകുമ്ഭാസ്തിലൈര്യുതാഃ । സുലിപ്തേ ഭൂമിഭാഗേ തു പക്കാന്നജലപൂരിതാഃ ॥ ൨,൩൭.

പ്രതിദിനം എള്ള് ചേർത്ത ഉദകുംഭങ്ങൾ, നന്നായി പുരട്ടിയ നിലത്ത് വെച്ച്, പാകം ചെയ്ത അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച് നൽകണം.

പ്രേതസ്യ തത്ര ദാതവ്യം ഭാജനഞ്ച യദൃച്ഛയാ । സുപ്രീതസ്തേന ദത്തേന പ്രേതോ യാമ്യൈഃ സ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩൭.

departed-നു വേണ്ടി അവിടം vessel ഇഷ്ടാനുസരണം നൽകണം. അങ്ങനെ നൽകിയാൽ departed സന്തോഷത്തോടെ യമദൂതന്മാരോടൊപ്പം പോകുന്നു.

ദ്വാദശാഹേ വിശേഷേണ ഉദകമ്ഭാന് പ്രദാപയേത് । വിധിനാ തത്ര സങ്കല്പയ ഘടാന് ദ്വാദശസംഖ്യകാന് ॥ ൨,൩൭.

പന്ത്രണ്ടാം ദിവസത്തിൽ പ്രത്യേകമായി, വിധിപ്രകാരം പന്ത്രണ്ടു കലശങ്ങൾ വെള്ളം നിറച്ച് സമർപ്പിക്കണം.

ഏകാഷി ബര്ധനീ തത്ര പക്വാന്നഫലപൂരിതാ । വിഷ്ണുമുദ്ദിശ്യ ദാതവ്യാ സംകല്പ്യ ബ്രാഹ്മണേ ശുഭേ ॥ ൨,൩൭.

അവിടെ ഒരു വലിയ പാത്രം പാകം ചെയ്ത അന്നവും പഴവും നിറച്ച്, വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിക്കാമെന്നു മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, ഒരു ശുഭ്രനായ ബ്രാഹ്മണനു നൽകണം.

ഏകോ വൈ ധര്മരാജായ തേന തുഷ്ടേന മുക്തിഭാക് । ചിത്രഗുപ്തായ ചൈകം തു ഗതസ്തത്ര സുഖീ ഭവേത് ॥ ൨,൩൭.

ഒരു കലശം ധർമ്മരാജാവിന് സമർപ്പിക്കണം; അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും. മറ്റൊന്ന് ചിത്രഗുപ്തനു സമർപ്പിക്കണം; അവിടെ എത്തുന്നവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.

ഷോഡശാദ്യാഃ പ്രദാതവ്യാ മാഷാന്നജലപൂരിതാഃ ॥ ൨,൩൭.

പതിനാറാം ദിവസമുതൽ, പാകം ചെയ്ത അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച കലശങ്ങൾ സമർപ്പിക്കണം.

ഉക്ത്രാന്തിശ്രാദ്ധമാരഭ്യ ശ്രാദ്ധഷോഡഷോഡശകസ്യ തു । ഷോഡശബ്രാഹ്മണാനാന്തു ഏകൈകം വിനിവദയേത് ॥ ൨,൩൭.

ഉത്തരക്രിയാ ശ്രാദ്ധം മുതൽ പതിനാറു ശ്രാദ്ധങ്ങൾക്കായി, പതിനാറു ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും പ്രത്യേകം വിഭജിക്കണം.

ഏകാദശാഹാത്പ്രഭൃതി ദേയോ നിത്യം ദൃഢാഹ്വയഃ । പക്വാന്നജലപൂര്ണോ ഹി യാവത്സംവത്സരം ദിനമ് ॥ ൨,൩൭.

പതിനൊന്നാം ദിവസമുതൽ, ഒരു വർഷം മുഴുവൻ, ഓരോ ദിവസവും പാകം ചെയ്ത അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച ഉറപ്പുള്ള ഒരു പാത്രം നൽകണം.

ജലപാത്രാണി വൃദ്ധാനി ദത്താനിഘടകാനി ച । ഏകാ വൈ വര്ധനീ തത്ര തസ്യാം പാത്രന്തു വംശജമ് ॥ ൨,൩൭.

പഴയ വെള്ളപ്പാത്രങ്ങളും സമർപ്പിച്ച കലശങ്ങളും, അവിടെ ഒരു വലിയ പാത്രവും, അതിൽ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള പാത്രവും വേണം.

വസ്ത്രേണാച്ഛാദയേത്താന്തു പൂജയിത്വാ സുഗന്ധിഭിഃ । ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ വിശേഷേണ ജലപൂര്ണാനി ദാപയേത് ॥ ൨,൩൭.

ആ പാത്രം വസ്ത്രംകൊണ്ട് മൂടി, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾകൊണ്ട് പൂജിച്ച്, പ്രത്യേകമായി വെള്ളം നിറച്ച പാത്രങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകണം.

അഹന്യഹനി സങ്കല്പ്യ വിധിപൂര്വം ഖഗേശ്വര । ബ്രാഹ്മണായ കുലീനായ വേദവൃത്തയുതായ ച ॥ ൨,൩൭.

ഓരോ ദിവസവും, വിധിപ്രകാരം സംകല്പം ചെയ്ത്, നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച, വേദാചാരമുള്ള ബ്രാഹ്മണനു നൽകണം.

വിദ്യാവൃത്തവതേ ദേയം മൂര്ഖേ തന്ന കദാചന । സമര്ഥോ വേദവൃത്താഢ്യസ്താരണേ തരണേഽപി ച ॥ ൨,൩൭.

വിദ്യയുള്ളവനും നല്ല ആചാരമുള്ളവനും ആയ ബ്രാഹ്മണനു മാത്രം നൽകണം; അജ്ഞാനിക്ക് ഒരിക്കലും നൽകരുത്. വേദാചാരത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനും ആയിരിക്കണം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൮ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । ദാനതീര്ഥാര്ഥിതം മോക്ഷം സ്വര്ഗഞ്ച വദ മേ പ്രഭോ । കേന മോക്ഷമവാപ്നോതി കേന സ്വര്ഗേ വസേച്ചിരമ് ॥ ൨,൩൮.

താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: ദാനം, തീർത്ഥയാത്ര എന്നിവയുടെ ഫലവും മോക്ഷവും സ്വർഗ്ഗവും എങ്ങനെ ലഭിക്കും എന്ന് ദയവായി പറയൂ. എന്തുകൊണ്ടാണ് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദീർഘകാലം താമസിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?

കേന ഗച്ഛതി തേജസ്തു സ്വര്ലോകാത്സത്യലോകതഃ । മാനുഷ്യം കേന ലഭതേ നരകേശു നിമജ്ജതി ॥ ൨,൩൮.

ഏത് കാരണത്താലാണ് തേജസ്സിന്റെ ലോകത്തിൽ നിന്നോ സത്യലോകത്തിൽ നിന്നോ പോകുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ നരകങ്ങളിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്നത്?

ഏതന്മേ വദനിശ്ചിത്യ ഭക്താനാം മോക്ഷദായക । ബ്രൂഹി കസ്മിന്മൃതേ സ്വര്ഗേ പുനര്ജന്മ ന വിദ്യതേ ॥ ൨,൩൮.

ഭക്തർക്കു മോക്ഷം നൽകുന്നവനേ, ഇതെല്ലാം ഉറപ്പോടെ എന്നോട് പറയൂ. ആരുടെ മരണത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വീണ്ടും ജന്മമില്ലെന്ന് പറയൂ.

ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । മാനുഷ്യം ഭാരതേ വര്ഷേ ത്രയോദശസു ജാതിഷു ॥ ൨,൩൮.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഭാരതഭൂമിയിൽ മനുഷ്യജന്മം പതിമൂന്നു വർഗ്ഗങ്ങളിൽ ലഭിക്കുന്നു.

തത്പ്രാപ്യ മ്രിയതേ ക്ഷേത്രേ പുനര്ജന്മ ന വിദ്യതേ । അയോധ്യാ മഥുരാ മായാ കാശീ കാഞ്ചീ അവന്തികാ ॥ ൨,൩൮.

പുരി, ദ്വാരക — ഈ ഏഴു സ്ഥലങ്ങൾ മോക്ഷം നൽകുന്നവയാണെന്ന് അറിയണം. ജീവൻ കണ്ഠത്തേക്ക് എത്തിയാലും 'സന്ന്യാസം' എന്ന് പറയുന്നവൻ,

പുരീ ദ്വാരവതീ ജ്ഞേയാ സപ്തൈതാ മോക്ഷദായികാഃ । സന്ന്യസ്തമിതി യോ ബ്രുയാത്പ്രാണൈഃ കണ്ഠഗതൈരപി ॥ ൨,൩൮.

പുരി, ദ്വാരവതി എന്നിവയും ആഴ്‌ചെഴു നഗരങ്ങളും മോക്ഷം നൽകുന്നവയാണെന്ന് അറിയണം. ജീവൻ കണ്പത്തിലെത്തിയാലും 'സന്ന്യാസം' എന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയാകും.

മൃതോ വിഷ്ണുപുരം യാതി ന പുനര്ജായതേ ക്ഷിതൌ । സകൃദുച്ചരിതം യേന ഹരിരിത്യക്ഷരദ്വയമ് ॥ ൨,൩൮.

മരിച്ചാൽ വിഷ്ണുപുരിയിൽ എത്തും, ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ജന്മം ഉണ്ടാകില്ല. 'ഹരി' എന്ന രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ ഒരിക്കൽ പോലും ഉച്ചരിച്ചാൽ,

ബദ്ധഃ പരികരസ്തേന മോക്ഷായ ഗമനം പ്രതി । കൃഷ്ണകൃഷ്ണേതി കൃഷ്ണേതി യോ മാം സ്മരതി നിത്യശഃ ॥ ൨,൩൮.

അവനു മോക്ഷമാർഗ്ഗത്തിൽ രക്ഷാപാശം കെട്ടപ്പെട്ടിരിക്കും. 'കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ' എന്നു എന്നെ നിത്യവും ഓർക്കുന്നവൻ,

ജല ഭിത്ത്വാ യഥാ പദ്മം നരകാദുദ്ധരാമ്യഹമ് । ശാലഗ്രാമജിലാ യത്ര യത്ര ദ്വാരവതീ ശിലാ ॥ ൨,൩൮.

ജലത്തെ തുളച്ച് പുറത്ത് വരുന്ന താമര പോലെ, ഞാൻ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു, എവിടെയായാലും ശാലഗ്രാമശിലയോ ദ്വാരാവതീശിലയോ ഉണ്ടെങ്കിൽ.

ഉഭയോഃ സങ്ഗമോ യത്ര മുക്തിസ്തത്ര ന സംശയഃ । ശാലഗ്രാമശിലാ യത്ര പാപദോഷക്ഷയാവഹാ ॥ ൨,൩൮.

ഇരണ്ടിന്റെയും ഐക്യം എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ മോക്ഷം ഉറപ്പാണ്. ശാലഗ്രാമശില എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ പാപവും ദോഷവും നശിക്കും.

തത്സന്നിധാനമരണാന്മുക്തിര്ജന്തോഃ സുനിശ്ചതാ । രോപണാത്പാലനാത്സേകാദ്ധ്യാനസ്പര്ശനകീര്തനാത് । തുലസീ ദഹതേ പാപം നൃണാം ജന്മാര്ജിതം ഖഗ ॥ ൨,൩൮.

അത് സമീപമുള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെ, ജീവിക്ക് മരണത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ഉറപ്പാണ്. തുളസിയെ നടുകയും, പരിപാലിക്കുകയും, പൂജിക്കുകയും, ധ്യാനിക്കുകയും, സ്പർശിക്കുകയും, കീർത്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ, മനുഷ്യർ ജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങൾ എല്ലാം തുളസി ദഹിപ്പിക്കും.

ജ്ഞാനഹൃദേ സത്യജലേ രാഗദ്വേഷമലാപഹേ । യഃ സ്നാതോ മാനസേ തീര്ഥേ ന സ ലിപ്യേത പാതകൈഃ ॥ ൨,൩൮.

ഹൃദയത്തിൽ ജ്ഞാനവും, വെള്ളത്തിൽ സത്യവും, മനസ്സിൽ രാഗദ്വേഷങ്ങളുടെ മലിനതയില്ലാതെയും ഉള്ളവൻ, മനസ്സിന്റെ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ, പാപങ്ങൾ അവനെ തൊടില്ല.