ഗരുഡപുരാണമ്

ആതുരേ സതി ദാതവ്യം നിര്ധനൈരപി മാനവൈഃ । ഗാവസ്തിലാ ഹിരണ്യഞ്ച സപ്തധാന്യം വിശേഷതഃ ॥ ൨,൩൬.

ആരെങ്കിലും രോഗിയായിരിക്കുമ്പോൾ, ദാരിദ്ര്യത്തിലായിരുന്നാലും മനുഷ്യർ ദാനം ചെയ്യണം. പ്രത്യേകിച്ച് പശു, എള്ള്, പൊന്നും ഏഴു വിധം ധാന്യങ്ങളും നൽകുന്നത് ഉത്തമം.

ദാനവന്തം നരം ദൃഷ്ട്വാ ഹൃഷ്ടാഃ സര്വേ ദിവൌകസഃ । ഋഷിഭിഃ സഹ ധര്മണ ചിത്രഗുപ്തേന സര്വദാ ॥ ൨,൩൬.

ദാനശീലനായ മനുഷ്യനെ ദേവന്മാർ കാണുമ്പോൾ, അവർ ഋഷിമാരോടും ധർമ്മനോടും ചിത്രഗുപ്തനോടും കൂടെ സന്തോഷത്തോടെ ആനന്ദിക്കുന്നു.

ആത്മായത്തം ധനം യാവത്താവദ്വിപ്രേ സമര്പയേത് । പരാധീനം മൃതേ സര്വം കൃപയാ കഃ പ്രദാസ്യതി ॥ ൨,൩൬.

സ്വന്തം കൈവശം ഉള്ള സമ്പത്ത് ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതു ബ്രാഹ്മണനോട് സമർപ്പിക്കണം. മരിച്ചതിന് ശേഷം മറ്റുള്ളവരുടെ കൈവശം വന്നാൽ, ആരാണ് കരുണയോടെ അത് നൽകുക?

പിത്രുദ്ദേശേന യഃ പുത്ത്രൈര്ധനം വിപ്രകരേഽര്പിതമ് । ആത്മാനം സധനം തേന ചക്രേ പുത്രപ്രപൌത്രകൈഃ ॥ ൨,൩൬.

പിതാവിന്റെ പേരിൽ മകന്മാർ ബ്രാഹ്മണനോട് സമ്പത്ത് സമർപ്പിച്ചാൽ, അങ്ങനെ മകന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും സഹായത്തോടെ അവനും അവന്റെ സമ്പത്തും നിലനിൽക്കും.

പിതുഃ ശതഗുണം ദത്തം സഹസ്രം മാതുരുച്യതേ । ഭഗിന്യാ ശതസാഹസ്രം സോദര്യേ ദത്തമക്ഷയമ് ॥ ൨,൩൬.

പിതാവിന്റെ പേരിൽ നൽകിയ ദാനം നൂറിരട്ടി ഫലം നൽകുന്നു, മാതാവിന്റെ പേരിൽ ആയിരംപടി, സഹോദരിയുടെ പേരിൽ ഒരു ലക്ഷംപടി ഫലം ലഭിക്കുകയും, അതു ഒരിക്കലും നശിക്കാതെ നിലനിൽക്കും.

യദി ലോഭാന്ന യച്ഛന്തി പ്രമാദാന്മോഹതോഽപി വാ । മൃതാഃ ശോചന്തി തേ സര്വേ കദര്യാഃ പാപിനസ്ത്വിതി ॥ ൨,൩൬.

ലോഭം, അവധാനം, അജ്ഞാനം എന്നിവ കാരണം അവർ ദാനം ചെയ്യാതെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത്തരം കഞ്ചാവും പാപികളുമെല്ലാം മരിച്ചതിന് ശേഷം ദുഃഖിക്കും.

അതിക്ലേശേന ലബ്ധസ്യ പ്രകൃത്യാ ചഞ്ചലസ്യ ച । ഗതിരേകൈവ വിത്തസ്യ ദാനമന്യാ വിപത്തയഃ ॥ ൨,൩൬.

വലിയ പ്രയത്‌നത്തോടെ സമ്പാദിച്ച സമ്പത്ത് സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ സ്ഥിരതയില്ലാത്തതാണ്. അതിന്റെ ഒരേയൊരു നല്ല വഴി ദാനമാണ്; മറ്റെല്ലാ വഴികളും നാശത്തിലേക്കാണ്.

മൃത്യുഃ ശരീഗോപ്താരം വസുരക്ഷം വസുന്ധരാ । ദുശ്ചാരിണീവ ഹസതി സ്വപതിം പുത്രവത്സലമ് ॥ ൨,൩൬.

ശരീരത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനെയും, സമ്പത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നവനെയും, ഭൂമിയെ തന്നെ മരണദേവൻ പരിഹസിക്കുന്നു; അതുപോലെ ദുഷ്ടഭാര്യ ഭർത്താവിനെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.

ഉദാസേ ധാര്മികഃ സൌമ്യഃ പ്രാപ്യാപി വിപുലം ധനമ് । തൃണവന്മന്യതേ താര്ക്ഷ്യ ആത്മാനം വിത്തമപ്യഥ ॥ ൨,൩൬.

താർക്ഷ്യ, ധാർമ്മികനും സൌമ്യനും ആയ ഒരാൾ എത്ര വലിയ സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാലും, തനെയും തന്റെ സമ്പത്തും പുല്ലുപോലെയാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.

ന ചൈവോപദ്രവാസ്തസ്യ മോഹജാലോ ന ചൈവ ഹി । മൃത്യുകാലേ ന ച ഭയം യമദൂതസമുദ്ഭവമ് ॥ ൨,൩൬.

അവനു ദു:ഖങ്ങളോ, മായാജാലങ്ങളോ ഇല്ല. മരണസമയത്ത് യമദൂതന്മാരെ കണ്ടു ഭയപ്പെടേണ്ടതുമില്ല.

സമാഃ സഹസ്രാണി ച സപ്ത വൈ ജലേ ദശൈകമഗ്നൌ പവനേ ച ഷോഡശ । മഹാഹവേ പഷ്ടിരശീതിര്ഗോഗൃഹേ അനാശകേ കാശ്യപ ചാക്ഷയാ ഗതിഃ ॥ ൨,൩൬.

ജലത്തിൽ ഏഴായിരം വർഷം, അഗ്നിയിൽ പതിനൊന്ന്, കാറ്റിൽ പതിനാറ്, മഹായുദ്ധത്തിൽ എൺപത്താറ്, പശുശാലയിലോ ക്ഷാമകാലത്തോ അനന്തമായ കാലം — കാശ്യപ, അവിടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൭ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । ഉദകുമ്ഭപ്രദാനം മേ കഥയസ്വ യഥാതഥമ് । വിധിനാ കേന കര്തവ്യാ കൃതിരേഷാ ജനാര്ദന ॥ ൨,൩൭.

താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: ജാനാർദ്ദനാ, ഉദകുംഭം നൽകുന്നത് എങ്ങനെ ചെയ്യണം എന്ന് വിശദമായി പറയൂ. ഏത് വിധത്തിൽ ഈ കര്‍മ്മം നടത്തണം?

കിംലക്ഷണാഃ കേന പൂര്ണാഃ കസ്യ ദേയാ ജനാര്ദന । കസ്മിന് കാലേ പ്രദാതവ്യാ പ്രേതതൃപ്തിപ്രസാധകാഃ ॥ ൨,൩൭.

അവയ്ക്ക് എങ്ങനെയുള്ള പ്രത്യേകതകൾ വേണം, എന്തുകൊണ്ട് നിറയ്ക്കണം, ആരോട് നൽകണം, ജാനാർദ്ദനാ? departed-നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ഏത് സമയത്ത് നൽകണം?

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സത്യം പുനഃ പ്രവക്ഷ്യാമി ഉദകുമ്ഭപ്രദാനകമ് । പ്രേതോദ്ദേശേന ദാതവ്യാ അന്നപാനീയസംയുതാഃ । വിശേഷേണ മഹാപക്ഷിന് പ്രേതമുക്തിപ്രദായകാഃ ॥ ൨,൩൭.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ വീണ്ടും സത്യം പറയുന്നു — ഉദകുംഭം നൽകുന്നത് departed-നു വേണ്ടി, അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച് നൽകണം. പ്രത്യേകിച്ച്, മഹാപക്ഷീ, departed-ന് മോക്ഷം നൽകുന്നതാണ് ഇതു.

ദ്വാദശാഹേ ച പണ്മാസേ ത്രൈപക്ഷേ വാപി വത്സരേ । ഉദകുമ്ഭാഃ പ്രദാതവ്യാ മാര്ഗേ തസ്യ സുഖായ വൈ ॥ ൨,൩൭.

പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം, ആറാം മാസം, മൂന്നാം പക്ഷം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് — departed-ന്റെ യാത്രയ്ക്ക് സൗഖ്യത്തിനായി ഉദകുംഭങ്ങൾ നൽകണം.

അഹന്യഹനി ദാതവ്യാ ഉദകുമ്ഭാസ്തിലൈര്യുതാഃ । സുലിപ്തേ ഭൂമിഭാഗേ തു പക്കാന്നജലപൂരിതാഃ ॥ ൨,൩൭.

പ്രതിദിനം എള്ള് ചേർത്ത ഉദകുംഭങ്ങൾ, നന്നായി പുരട്ടിയ നിലത്ത് വെച്ച്, പാകം ചെയ്ത അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച് നൽകണം.

പ്രേതസ്യ തത്ര ദാതവ്യം ഭാജനഞ്ച യദൃച്ഛയാ । സുപ്രീതസ്തേന ദത്തേന പ്രേതോ യാമ്യൈഃ സ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩൭.

departed-നു വേണ്ടി അവിടം vessel ഇഷ്ടാനുസരണം നൽകണം. അങ്ങനെ നൽകിയാൽ departed സന്തോഷത്തോടെ യമദൂതന്മാരോടൊപ്പം പോകുന്നു.

ദ്വാദശാഹേ വിശേഷേണ ഉദകമ്ഭാന് പ്രദാപയേത് । വിധിനാ തത്ര സങ്കല്പയ ഘടാന് ദ്വാദശസംഖ്യകാന് ॥ ൨,൩൭.

പന്ത്രണ്ടാം ദിവസത്തിൽ പ്രത്യേകമായി, വിധിപ്രകാരം പന്ത്രണ്ടു കലശങ്ങൾ വെള്ളം നിറച്ച് സമർപ്പിക്കണം.

ഏകാഷി ബര്ധനീ തത്ര പക്വാന്നഫലപൂരിതാ । വിഷ്ണുമുദ്ദിശ്യ ദാതവ്യാ സംകല്പ്യ ബ്രാഹ്മണേ ശുഭേ ॥ ൨,൩൭.

അവിടെ ഒരു വലിയ പാത്രം പാകം ചെയ്ത അന്നവും പഴവും നിറച്ച്, വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിക്കാമെന്നു മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, ഒരു ശുഭ്രനായ ബ്രാഹ്മണനു നൽകണം.

ഏകോ വൈ ധര്മരാജായ തേന തുഷ്ടേന മുക്തിഭാക് । ചിത്രഗുപ്തായ ചൈകം തു ഗതസ്തത്ര സുഖീ ഭവേത് ॥ ൨,൩൭.

ഒരു കലശം ധർമ്മരാജാവിന് സമർപ്പിക്കണം; അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും. മറ്റൊന്ന് ചിത്രഗുപ്തനു സമർപ്പിക്കണം; അവിടെ എത്തുന്നവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.

ഷോഡശാദ്യാഃ പ്രദാതവ്യാ മാഷാന്നജലപൂരിതാഃ ॥ ൨,൩൭.

പതിനാറാം ദിവസമുതൽ, പാകം ചെയ്ത അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച കലശങ്ങൾ സമർപ്പിക്കണം.

ഉക്ത്രാന്തിശ്രാദ്ധമാരഭ്യ ശ്രാദ്ധഷോഡഷോഡശകസ്യ തു । ഷോഡശബ്രാഹ്മണാനാന്തു ഏകൈകം വിനിവദയേത് ॥ ൨,൩൭.

ഉത്തരക്രിയാ ശ്രാദ്ധം മുതൽ പതിനാറു ശ്രാദ്ധങ്ങൾക്കായി, പതിനാറു ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും പ്രത്യേകം വിഭജിക്കണം.

ഏകാദശാഹാത്പ്രഭൃതി ദേയോ നിത്യം ദൃഢാഹ്വയഃ । പക്വാന്നജലപൂര്ണോ ഹി യാവത്സംവത്സരം ദിനമ് ॥ ൨,൩൭.

പതിനൊന്നാം ദിവസമുതൽ, ഒരു വർഷം മുഴുവൻ, ഓരോ ദിവസവും പാകം ചെയ്ത അന്നവും വെള്ളവും നിറച്ച ഉറപ്പുള്ള ഒരു പാത്രം നൽകണം.

ജലപാത്രാണി വൃദ്ധാനി ദത്താനിഘടകാനി ച । ഏകാ വൈ വര്ധനീ തത്ര തസ്യാം പാത്രന്തു വംശജമ് ॥ ൨,൩൭.

പഴയ വെള്ളപ്പാത്രങ്ങളും സമർപ്പിച്ച കലശങ്ങളും, അവിടെ ഒരു വലിയ പാത്രവും, അതിൽ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള പാത്രവും വേണം.

വസ്ത്രേണാച്ഛാദയേത്താന്തു പൂജയിത്വാ സുഗന്ധിഭിഃ । ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ വിശേഷേണ ജലപൂര്ണാനി ദാപയേത് ॥ ൨,൩൭.

ആ പാത്രം വസ്ത്രംകൊണ്ട് മൂടി, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾകൊണ്ട് പൂജിച്ച്, പ്രത്യേകമായി വെള്ളം നിറച്ച പാത്രങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകണം.

അഹന്യഹനി സങ്കല്പ്യ വിധിപൂര്വം ഖഗേശ്വര । ബ്രാഹ്മണായ കുലീനായ വേദവൃത്തയുതായ ച ॥ ൨,൩൭.

ഓരോ ദിവസവും, വിധിപ്രകാരം സംകല്പം ചെയ്ത്, നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച, വേദാചാരമുള്ള ബ്രാഹ്മണനു നൽകണം.

വിദ്യാവൃത്തവതേ ദേയം മൂര്ഖേ തന്ന കദാചന । സമര്ഥോ വേദവൃത്താഢ്യസ്താരണേ തരണേഽപി ച ॥ ൨,൩൭.

വിദ്യയുള്ളവനും നല്ല ആചാരമുള്ളവനും ആയ ബ്രാഹ്മണനു മാത്രം നൽകണം; അജ്ഞാനിക്ക് ഒരിക്കലും നൽകരുത്. വേദാചാരത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിവുള്ളവനും ആയിരിക്കണം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൮ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । ദാനതീര്ഥാര്ഥിതം മോക്ഷം സ്വര്ഗഞ്ച വദ മേ പ്രഭോ । കേന മോക്ഷമവാപ്നോതി കേന സ്വര്ഗേ വസേച്ചിരമ് ॥ ൨,൩൮.

താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: ദാനം, തീർത്ഥയാത്ര എന്നിവയുടെ ഫലവും മോക്ഷവും സ്വർഗ്ഗവും എങ്ങനെ ലഭിക്കും എന്ന് ദയവായി പറയൂ. എന്തുകൊണ്ടാണ് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദീർഘകാലം താമസിക്കാൻ കഴിയുന്നത്?

കേന ഗച്ഛതി തേജസ്തു സ്വര്ലോകാത്സത്യലോകതഃ । മാനുഷ്യം കേന ലഭതേ നരകേശു നിമജ്ജതി ॥ ൨,൩൮.

ഏത് കാരണത്താലാണ് തേജസ്സിന്റെ ലോകത്തിൽ നിന്നോ സത്യലോകത്തിൽ നിന്നോ പോകുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ നരകങ്ങളിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്നത്?