ഗരുഡപുരാണമ്

ക്ഷിപ്ത്വാന്യേ ച ധരാപൃഷ്ഠേ കുഠാരേണാവകര്തിതാഃ । ക്രന്ദമാനാശ്ച ദൃശ്യന്തേ പൂര്വകര്മവിപാകതഃ ॥ ൨,൩൩.

മറ്റുള്ളവരെ നിലത്തേക്ക് തള്ളി, കൊത്തിയാൽ മുറിച്ചുതള്ളുന്നു; അവർ കരയുകയും, മുൻകാർമിക ഫലത്തിൽ വേദന അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

കേചിദ്ഗുഡമയൈഃ പാകൈസ്തൈലപാകൈസ്തഥാ പരേ । പീഡ്യന്തേ യമദൂതൈശ്ച പാപിഷ്ഠാഃ സുഭൃശം നരാഃ ॥ ൨,൩൩.

ചിലരെ ചക്കരകൊണ്ടുള്ള പാകവും, മറ്റുള്ളവരെ എണ്ണപാകവും കൊണ്ട് യമദൂതന്മാർ അതിയായി പീഡിപ്പിക്കുന്നു; ഏറ്റവും വലിയ പാപികൾ അതീവ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.

ക്ഷണാഹ്നി പ്രാര്ഥയന്ത്യന്യേ ദേഹിദേഹീതി കോടിശഃ । യമലോകേ മയാ ദൃഷ്ടാ മമസ്വം ഭക്ഷിതം ത്വയാ ॥ ൨,൩൩.

ചിലർ നിമിഷങ്ങൾക്കോ ദിവസങ്ങൾക്കോ വീണ്ടും വീണ്ടും 'എനിക്കു ശരീരം തരുമോ' എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു; യമലോകത്ത്, ഞാൻ കാണുന്നത്, അനേകം പേർ അവരുടെ സ്വന്തം ഭക്ഷണം നീ കഴിച്ചതായി പറയുന്നു.

ഇത്യേവം ബഹുശസ്താര്ക്ഷ്യ നരകാഃ പാപിനാം സ്മൃതാഃ । കര്മഭിര്ബഹുഭിഃ പ്രോക്തൈഃ സര്വശാസ്ത്രേഷു ഭാഷിതൈഃ । ദാനോപകാരം വക്ഷ്യാമി യഥാ തത്ര സുഖം ഭവേത് ॥ ൨,൩൩.

ഇങ്ങനെ, താർക്ഷ്യ, പാപികൾക്കുള്ള നരകങ്ങൾ അനേകം വിധത്തിൽ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും വിവിധ കർമ്മങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനി അവിടെ എങ്ങനെ സുഖം ലഭിക്കാമെന്നു ദാനം ചെയ്യുന്നതിന്റെയും ഉപകാരപ്രവൃത്തികളുടെയും ഫലത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയും.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൪ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ശൃണു താര്ക്ഷ്യ യഥാന്യായം ധര്മാധര്മ്സ്യ ലക്ഷണമ് । സുകൃതം ദുഷ്കൃതം നൄണാമഗ്രേ ധാവതി ധാവതാമ് ॥ ൨,൩൪.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: താർക്ഷ്യ, നീ ധർമ്മത്തിന്റെയും അധർമ്മത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ ലക്ഷണങ്ങൾ കേൾക്കു. നല്ലതും കെട്ടതുമായ പ്രവൃത്തികൾ മനുഷ്യരെ അവശ്യം പിന്തുടരുന്നു.

കൃതേ തപഃ പ്രശംസന്തി ത്രേതായാം ജ്ഞാനസാധനമ് । ദ്വാപരേ യജ്ഞദാനേ ച ദാനമേകം കലൌ യുഗേ ॥ ൨,൩൪.

കൃതയുഗത്തിൽ തപസ്സാണ് പ്രധാനമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; ത്രേതായുഗത്തിൽ ജ്ഞാനാര്ജനമാണ് പ്രധാനമായത്; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ യജ്ഞവും ദാനവുമാണ്; എന്നാൽ കലിയുഗത്തിൽ ദാനം മാത്രം പ്രധാനമാണ്.

ഗൃഹസ്ഥാനാം സ്മൃതോ ധര്മ ഉത്തമാനാം വിചക്ഷണൈഃ । ഇഷ്ടാപൂര്തേ സ്വശക്ത്യാ ഹി കുര്വതാം നാസ്തി പാതകമ് ॥ ൨,൩൪.

ഗൃഹസ്ഥർക്കായി, ബുദ്ധിമാൻമാർ പറയുന്നത് അവരുടെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ധർമ്മം തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് യജ്ഞവും ദാനവും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവർക്കു പാപമൊന്നുമില്ല.

വൃക്ഷസ്തു രോപിതോ യേന ഖനികൂപജലാശയാഃ । യമമാര്ഗേ സുഖം തസ്യ വ്രജതോ നിതരാം ഭവേത് ॥ ൨,൩൪.

ആർ വൃക്ഷം നട്ടാലോ, കിണർ, കുളം, തടാകം തുടങ്ങിയവ കുഴിച്ചോ, അവൻ യമന്റെ വഴിയിൽ പോകുമ്പോൾ അത്യന്തം സുഖം അനുഭവിക്കും.

അഗ്നിതാപപ്രദാതാരേ യൈഃ ശീതപീഡിതേ ദ്വിജേ । തപ്യമാനാഃ സുഖം യാന്തി സര്വ കാമൈഃ പ്രപൂരിതാഃ ॥ ൨,൩൪.

തണുപ്പിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും തീയോ ചൂടോ നൽകുന്നവർ, തങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ട് സുഖത്തോടെ പോകുന്നു.

സുവര്ണമണിമുക്താദി വസ്ത്രാണ്യാഭരണാനി ച । തേന സര്വമിദം ദത്തം യേന ദത്താ വസുന്ധരാ ॥ ൨,൩൪.

സ്വർണ്ണം, രത്നങ്ങൾ, മുത്തുകൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ ഭൂമി തന്നാൽ അതൊക്കെയും നൽകിയതുപോലെയാണ്.

യാനിയാനി ച ഭൂതാനി ദത്താനി ഭുവി മാനവൈഃ । യമലോകപഥേ താനി തിഷ്ഠന്ത്യേഷാം സമീപതഃ ॥ ൨,൩൪.

മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ ഏത് ജീവികളെയെങ്കിലും ദാനം ചെയ്താൽ, അവ ജീവികൾ യമലോകത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അവരോടൊപ്പം തന്നെ ഉണ്ടാകും.

വ്യഞ്ജനാനി വിചിത്രാണി ഭക്ഷ്യഭോജ്യാനി യാനി ച । ദദാതി വിധിനാ പുത്ര പ്രേതേ തദു പതിഷ്ഠതി ॥ ൨,൩൪.

മകനു് വിധിപ്രകാരം departed-ന് വേണ്ടി നൽകുന്ന വിഭവങ്ങൾ, വിഭവ്യങ്ങൾ, ഭക്ഷ്യങ്ങൾ എന്നിവ അവനിലേക്കു് എത്തുന്നു.

ആത്മാ വൈ പുത്രനാമാസ്തി പുത്രസ്ത്രാതാ യമാലയേ । താരയേത്പിതരം ഘോരാത്തേന പുത്ത്രഃ പ്രവക്ഷ്യതേ ॥ ൨,൩൪.

ആത്മാവിനാണ് 'മകൻ' എന്ന പേര്. യമലോകത്തിൽ രക്ഷകൻ മകനാണ്. ഭയങ്കരമായ കഷ്ടതയിൽ നിന്ന് പിതാവിനെ രക്ഷിക്കുന്നതിനാലാണ് അവനെ മകൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

അതോ ദേയഞ്ച പുത്രേണ ശ്രാദ്ധമാജീ വിതാവധി । അതിവാഹസ്തദാ പ്രേതോ ഭോഗാന് വൈ ലഭതേ ഹി സഃ ॥ ൨,൩൪.

അതിനാൽ, മരണശേഷം യാത്ര അവസാനിക്കുന്നതുവരെ മകൻ ശ്രാദ്ധം നടത്തണം. അപ്പോൾ അത്യന്തം ഭാരം ചുമന്ന് പോകുന്ന പ്രേതം സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.

ദഹ്യമാനസ്യ പ്രേതസ്യ സ്വജനൈര്യോ ജലാഞ്ജലിഃ । ദീയതേ പ്രേതരൂപോഽസൌ പ്രീതോ യാതി യമാലയേ ॥ ൨,൩൪.

ശവം ദഹിക്കുമ്പോൾ ബന്ധുക്കൾ വെള്ളം അർപ്പിച്ചാൽ, ആ പ്രേതം സന്തോഷത്തോടെ യമലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു.

അപക്വേ മൃന്മയേ പാത്രേ ദുഗ്ധം ദത്തം ദിനത്രയമ് । കാഷ്ഠത്രയം ഗുണൈര്ബദ്ധ്വാ പ്രീത്യൈ രാത്രൌ ചതുഷ്പഥേ ॥ ൨,൩൪.

പാകം ചെയ്യാത്ത മൺപാത്രത്തിൽ മൂന്നു ദിവസം പാലിടുകയും, മൂന്നു കഷ്ണം മരക്കൊണ്ടു കെട്ടി, രാത്രി ചതുര്‍വാതുവേദിയിൽ departed-ന് വേണ്ടി അർപ്പിക്കണം.

പ്രഥമേഽഹ്നി ദ്വിതീയേ ച തൃതീയേ ച തഥാ ഖഗ । ആകാശസ്ഥം പിബേദ്ദുഗ്ധം പ്രേതോ വായുവപുര്ധരഃ ॥ ൨,൩൪.

ആദ്യ, രണ്ടാം, മൂന്നാം ദിവസങ്ങളിൽ, ആകാശത്തിൽ വെച്ച പാലു് വായുവിൽ രൂപം ധരിച്ച പ്രേതം കുടിക്കും.

ചതുര്ഥേ സഞ്ചയഃ കാര്യഃ ചതുര്ഥേ?വാപി സാഗ്നികേ । അസ്ഥിസഞ്ചയനം കാര്യം ദദ്യാദാപാഞ്ജലിം തതഃ ॥ ൨,൩൪.

നാലാം ദിവസം അസ്ഥികൾ ശേഖരിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ അഗ്നിയോടൊപ്പം നാലാം ദിവസം ശേഖരിക്കാം. അസ്ഥികൾ ശേഖരിച്ചശേഷം വെള്ളം കൈകൂപ്പി അർപ്പിക്കണം.

ന പൂര്വാഹ്നേ ന മധ്യാഹ്നേ നാപരാഹ്നേ ന സന്ധിഷു । യാതേ പ്രഥമയാമേ തു ദദ്യാദാപജലാഞ്ജംലീന് ॥ ൨,൩൪.

രാവിലെ, ഉച്ചയ്ക്ക്, വൈകുന്നേരം, സന്ധ്യാകാലങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കരുത്. ആദ്യ യാമം കഴിഞ്ഞാൽ വെള്ളം കൈകൂപ്പി അർപ്പിക്കണം.

പുത്ത്രേണ ദത്തേ തേ സര്വേ ഗോത്രിണോ ഹിതബാന്ധവാഃ । സ്വജാത്യൈഃ പരജാത്യൈശ്ച ദേയോ നദ്യാം ജലാഞ്ജലിഃ ॥ ൨,൩൪.

മകൻ അർപ്പിച്ചാൽ, കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ ബന്ധുക്കൾക്കും ഉപകാരമാകും. സ്വന്തം ജാതിക്കാരും മറ്റുള്ളവരും നദിയിൽ വെള്ളം അർപ്പിക്കണം.

ഗന്തവ്യം നൈവ വിപ്രേണ ദാതും ശീഘ്രം ജലാഞ്ജലിമ് । നിവൃത്താശ്ച യദാ നാര്യോ ലോകാചാരഃ സദാഭവേത് ॥ ൨,൩൪.

ബ്രാഹ്മണൻ ഉടൻ വെള്ളം അർപ്പിക്കാൻ പോകേണ്ടതില്ല. സ്ത്രീകൾ മാറിയശേഷം, പതിവ് ആചാരം പാലിക്കണം.

പഞ്ചത്വഞ്ച ഗതേ ശൂദ്രേ യഃ കാഷ്ഠം നയതേ ചിതാമ് । അനുവ്രജേദ്യദാ വിപ്രസ്ത്രിരാത്രമശുചിര്ഭവേത് ॥ ൨,൩൪.

ശൂദ്രൻ മരിച്ചാൽ, ആരെങ്കിലും ചിതയിലേക്ക് മരച്ചില്ല് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ അവനെ പിന്തുടർന്നാൽ, അവൻ മൂന്നു രാത്രികൾ അശുദ്ധനായി ഇരിക്കും.

ത്രിരാത്രേ ച തതഃ പൂര്ണേ നദീം ഗച്ഛേത്സമുദ്രഗാമ് । പ്രാണായാമശതം കൃത്വാ ഘൃതം പ്രാശ്യ വിശുധ്യതി ॥ ൨,൩൪.

മൂന്നു രാത്രികൾ കഴിഞ്ഞാൽ, അവൻ കടലിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന ഒരു നദിയിലേക്കു പോകണം, നൂറ് പ്രാണായാമം ചെയ്യണം, നെയ്യ് കഴിച്ച് ശുദ്ധനാവും.

ശൂദ്രോ ഗച്ഛതി സര്വത്ര വൈശ്യസ്ത്രിഷു ദ്വയോഃ പരഃ । ഗച്ഛതി സ്വീയവര്ണേഷു ദാതും പ്രേതേ ജലാഞ്ജലിമ് ॥ ൨,൩൪.

ശൂദ്രൻ എവിടെയും പോകാം; വൈശ്യൻ മൂന്നു വർണ്ണങ്ങളിൽ പോകാം; മറ്റുള്ളവർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം വർണ്ണക്കാരുടെ ഇടയിൽ മാത്രം പോയി, മരിച്ചവർക്കായി വെള്ളം അർപ്പിക്കാം.

ദത്തേ ജലാഞ്ജലൌ പശ്ചാദ്വിദധ്യാദ്ദന്തധാവനമ് । ത്യജന്തി ഗോത്രിണഃ സര്വേ ദിനാനി നവ കാശ്യപ ॥ ൨,൩൪.

വെള്ളം അർപ്പിച്ചതിന് ശേഷം പല്ല് കഴുകണം; എല്ലാ ബന്ധുക്കളും, കാശ്യപ, ഒമ്പതു ദിവസം ഉപവാസം പാലിക്കും.

ജലാഞ്ജലിം തഥാ ദാതും ഗച്ഛന്തി ദ്വിജസത്തമാഃ । യത്ര സ്ഥാനേ മൃതോ യസ്തു അധ്വന്യപി ഗൃഹേഽപി വാ । വിശ്ലേഷസ്തു തതഃ സ്ഥാനാന്ന ക്വചിദ്വിഹിതോ ബുധൈഃ ॥ ൨,൩൪.

ഇങ്ങനെ, ഉത്തമമായ ദ്വിജന്മാർ മരണം നടന്ന സ്ഥലത്ത്, വഴിയിലായാലും വീട്ടിലായാലും, വെള്ളം അർപ്പിക്കാൻ പോകുന്നു; എന്നാൽ ആ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മാറേണ്ടതില്ലെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

സ്ത്രീജനശ്ചാഗ്രതോ ഗച്ഛേത്പൃഷ്ഠതോ നവസഞ്ചയഃ । ആചമനം വിധാതവ്യം പാഷാണോപരി സംസ്ഥിതൈഃ ॥ ൨,൩൪.

സ്ത്രീകൾ മുന്നിൽ പോകണം, പുതിയ ദുഃഖിതർ പിന്നിൽ; കല്ലിന്മേൽ നിൽക്കുന്നവർ ആചമനം ചെയ്യണം.

യവാംശ്ച സര്ഷപാന് ദൂര്വാഃ പൂര്ണപാത്രേ വിലോകയേത് । പ്രാശയേന്നിമ്ബപത്രാണി സ്നേഹസ്നാനം സമാചരേത് ॥ ൨,൩൪.

പൂർണ്ണമായ ഒരു പാത്രത്തിൽ യവം, കടുക്, ദർഭാ പുല്ല് എന്നിവ നോക്കണം; ഇല നീം ചവച്ച്, എണ്ണയിട്ട് കുളിക്കണം.

ഗോത്രിഭിര്ന ച കര്തവ്യം ഗൃഹാന്നഞ്ച ന ഭോജയേത് । ഭുഞ്ജീത മൃന്മയേ പാത്രേ ഉത്താനഞ്ച വിവര്ജയേത് ॥ ൨,൩൪.

ബന്ധുക്കൾ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യരുത്, വീട്ടിൽ മറ്റുള്ളവരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കരുത്; മൺപാത്രത്തിൽ മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിക്കണം, അതു മറിച്ച് വെക്കരുത്.