ഗരുഡപുരാണമ്

നാദചക്രേ സ്ഥിതഃ സൂര്യോ ബിന്ദുചക്രേ ച ചന്ദ്രമാഃ । ലോചനസ്ഥഃ കുജോ ജ്ഞേയോ ഹൃദയേ ച ബുധഃ സ്മൃതഃ ॥ ൨,൩൨.

നാദചക്രത്തിൽ സൂര്യനും, ബിന്ദുചക്രത്തിൽ ചന്ദ്രനും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. കണ്ണുകളിൽ അങ്ങനെയാണു ചൊവ്വയും, ഹൃദയത്തിൽ ബുധനും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

വിഷ്ണുസ്ഥാനേ ഗുരും വിദ്യാച്ഛ്രുക്രേ ശുക്രോ വ്യവസ്ഥിതഃ । നാഭിസ്ഥാനേ സ്ഥിതോ മന്ദോ മുഖേ രാഹുഃ സ്ഥിതഃ സദാ ॥ ൨,൩൨.

വിഷ്ണുസ്ഥലത്ത് ഗുരുവും, വീര്യത്തിൽ ശുക്രനും, നാഭിയിൽ ശനിയും, വായിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും രാഹുവും ഇരിക്കുന്നു.

പായു (ദ) സ്ഥാനേ സ്ഥിതഃ കേതുഃ ശരീരേ ഗ്രഹമണ്ഡലമ് । വിഭക്തഞ്ച സമാഖ്യാതമാപാദതലമസ്തകമ് ॥ ൨,൩൨.

പായുവിൽ കെതുവും, ശരീരമൊട്ടാകെ ഗ്രഹമണ്ഡലവും, കാലുതൊടിയിൽ നിന്ന് തലവരെയായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഉത്പന്നാ യേ ഹി സംസാരേ മ്രിയന്തേ തേ ന സംശയഃ । ബുഭുക്ഷാ ച തൃഷാ രൌദ്രാ ദാഹോദ്ഭൂതാ ച മൂര്ഛനാ ॥ ൨,൩൨.

ലോകത്തിൽ ജനിച്ചവർക്ക് മരണം ഉറപ്പാണ്, സംശയമില്ല. വിശപ്പും ദാഹവും കഠിനമായ വേദനയും ചൂടിൽ നിന്നുള്ള മയക്കം പോലും ഉണ്ടാകും.

യത്ര പീഡാസ്ത്വിമാ രൌദ്രാസ്താ വൈ വൃശ്ചികദംശജാഃ । വിനാശഃ പൂര്ണകാലേ ച ജായതേ സര്വദേഹിനാമ് ॥ ൨,൩൨.

ഈ കഠിനവേദനകൾ ഉണ്ടാകുന്നിടത്ത്, അതെല്ലാം വൃശ്ചികദംശം പോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നു. സമയമെത്തുമ്പോൾ എല്ലാ ജീവികൾക്കും നാശം സംഭവിക്കും.

അഗ്രേ അഗ്രേ ഹി ധാവന്തി യമലോകഗതസ്യവൈ । തപ്തവാലുകമധ്യേന പ്രജ്വലദ്വഹ്നിമധ്യതഃ ॥ ൨,൩൨.

യമലോകത്തിലേക്ക് പോയവർ മുന്നോട്ട് ഓടുന്നു, കത്തുന്ന മണലിലും ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിലൂടെയും കടന്ന്.

കേശഗ്രാഹൈഃ സമാക്രാന്താ നീയന്തേ യമകിങ്കരൈഃ । പാപിഷ്ഠാസ്ത്വധമാസ്താര്ക്ഷ്യ ദയാധര്മവിവിര്ജിതാഃ ॥ ൨,൩൨.

വളരെ പാപികൾ, ദയയും ധർമ്മവും ഇല്ലാത്തവർ, യമദൂതന്മാർ അവരുടെ മുടി പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു, ടാർക്ഷ്യ.

യമലോകേ വസന്ത്യേതേ കുട്യാം ജന്മ ന വിദ്യതേ । ഏവം സഞ്ജായതേ താര്ക്ഷ്യ മര്ത്യേ ജന്തുഃ സ്വകര്മഭിഃ ॥ ൨,൩൨.

അവർ യമലോകത്തിലെ ഒരു കുടിലിൽ വസിക്കുന്നു, അവിടെ ജനനം ഇല്ല. അങ്ങനെ, ടാർക്ഷ്യ, ഓരോ ജീവിയും തങ്ങളുടെ കർമ്മം അനുസരിച്ച് മനുഷ്യരിൽ ജനിക്കുന്നു.

ഉത്പന്നാ യേ ഹി സംസാരേ മ്രിയന്തേ തേ ന സംശയഃ । ആയുഃ കര്മ ച വിത്തഞ്ച വിദ്യാ നിധനമേവ ച ॥ ൨,൩൨.

ലോകത്തിൽ ജനിച്ചവർക്ക് മരണം ഉറപ്പാണ്, സംശയമില്ല. ആയുസ്സ്, കർമ്മം, സമ്പത്ത്, വിജ്ഞാനം, മരണം—ഇവയൊക്കെയും അവർക്കുണ്ട്.

പഞ്ചൈതാനി ഹി സൃജ്യന്തേ ഗര്ഭസ്ഥസ്യൈവ ദേഹിനഃ । കര്മണാ ജായതേ ജന്തുഃ കര്മണൈവ പ്രലീയതേ ॥ ൨,൩൨.

ഈ അഞ്ചും ഗർഭത്തിലെ ശരീരിക്ക് തന്നെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജീവി കർമ്മം കൊണ്ടാണ് ജനിക്കുന്നത്, കർമ്മം കൊണ്ടുതന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

സുഖം ദുഃഖം ഭയം ക്ഷേമം കര്മണൈവാഭിപദ്യതേ । അധോമുഖം ചോര്ധ്വപാദം ഗര്ഭാദ്വായുഃ പ്രകര്ഷതി ॥ ൨,൩൨.

സുഖം, ദുഃഖം, ഭയം, രക്ഷ—ഇവയൊക്കെയും കർമ്മം മൂലമാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. തലകീഴായി കാലുകൾ മേലായി, വായു ജീവിയെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു.

ജന്മതോ വൈഷ്ണവീ മായാ സംമോഹയതി സത്വരമ് । സ്വകര്മകൃതസമ്ബന്ധോ ജന്തുര്ജന്മ പ്രപദ്യതേ ॥ ൨,൩൨.

ജനനത്തോടുകൂടി വിഷ്ണുവിന്റെ മായാ അതിവേഗം ജീവിയെ മയക്കുന്നു. താൻ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ടു ബന്ധിച്ചാണ് ജീവി ജനിക്കുന്നത്.

സുകൃതാദുത്തമോ ഭോഗഭോഗ്യവാന് സുകുലേ ഭവേത് । യഥായഥാ ദുഷ്കൃതം തത്കുലേ ഹീനേ പ്രജായതേ ॥ ൨,൩൨.

നല്ല കർമ്മം ചെയ്തവർ ഉന്നത കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച് സൗഖ്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കും. ദുഷ്കർമ്മം അനുസരിച്ച്, താഴ്ന്ന കുടുംബത്തിൽ ജനനം ലഭിക്കും.

ദരിദ്രോ വ്യാധിതോ മൂര്ഖഃ പാപകൃദ്ദുഃഖഭാജനമ് । അതഃ പരം കിമര്ഥം തേ കഥയാമി ഖഗേശ്വര ॥ ൨,൩൨.

ദരിദ്രൻ, രോഗി, മണ്ടൻ, പാപം ചെയ്യുന്നവൻ, ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവൻ—ഇതിൽപുറമെ ഞാൻ എന്ത് പറയേണ്ടതുണ്ട്, ഖഗേശ്വര?

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൩ ഗരുഡ ഉവാച । ഉത്പത്തിലക്ഷണം ജന്തോഃ കഥിതം മയി പുത്ത്രകേ । യമലോകഃ കിയന്മാത്രസ്ത്രൈലോക്യേ സചരാചരേ । വിസ്തരം തസ്യ മേ ബ്രൂഹി അധ്വാ ചൈവ കിയാന് സ്മൃതഃ ॥ ൨,൩൩.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ജനനത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ അച്ഛൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലെയും ചലനശീലികളായും അചലങ്ങളായും ഉള്ളവരിൽ, യമലോകം എത്ര വലിയതാണ്? അതിന്റെ വിശാലതയും, അതിലേക്കുള്ള വഴി എത്ര ദൂരമാണെന്നും ദയവായി വിശദമായി പറയൂ.

കൈശ്ച പാപൈഃ കൃതൈര്ദേവ കേന വാ ശുഭകര്മണാ । ഗച്ഛന്തി മാനവാസ്തത്ര കഥയസ്വ വിശേഷതഃ ॥ ൨,൩൩.

ദേവാ, മനുഷ്യർ ഏത് പാപങ്ങൾ കൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ഏത് നല്ല പ്രവർത്തികൾ കൊണ്ടോ അവിടെ പോകുന്നു? ദയവായി ഇതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പറയൂ.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । ഷടശീതിസഹസ്രാണി യോജനാനാം പ്രമാണതഃ । യമലോകസ്യ ചാധ്വാനമന്തരാ മാനുഷസ്യ ച ॥ ൨,൩൩.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: യമലോകത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം അളവിൽ എൺപത്താറായിരം യോജനമാണ്. മനുഷ്യലോകത്തെയും യമലോകത്തെയും തമ്മിലുള്ള വഴിയാണിത്.

ധ്മാതതാമ്രമിവാതപ്തോ ജ്വലദ്ദുര്ഗോ മഹാപഥഃ । തത്ര ഗച്ഛന്തി പാപിഷ്ഠാ മാനവാ മൂഢചേതസഃ ॥ ൨,൩൩.

ചൂടുള്ള ഉരുക്കുപോലെ കത്തുന്ന ഭയങ്കരമായ ഒരു വലിയ പാത അവിടെ കിടക്കുന്നു. അവിടേക്ക് പാപഭാരമുള്ള, അജ്ഞാനികളായ മനുഷ്യർ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

കണ്ടകാശ്ച സുതീക്ഷ്ണാ വൈ വിവിധാ ഘോരദര്ശനാഃ । തൈസ്തുവാലുക്ഷിതിര്വ്യാപ്താ ഹുതാശശ്ച തഥോല്ബണഃ ॥ ൨,൩൩.

അവിടെ വളരെ മൂർച്ചയുള്ള, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പലതരത്തിലുള്ള മുള്ളുകൾ ഉണ്ട്. ആ മുള്ളുകൾ കൊണ്ട് നിലം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ ഭയങ്കരമായ അഗ്നിയും അവിടെ ഉണ്ട്.

വൃക്ഷച്ഛായാ ന തത്രാസ്തി യത്ര വിശ്രമതേ നരഃ । ഗൃഹീതഃ കാലപാശൈശ്ച കൃതൈഃ കര്മഭിരുല്ബണൈഃ ॥ ൨,൩൩.

അവിടെ വിശ്രമിക്കാൻ മരത്തിന്റെ തണൽ എവിടെയും ഇല്ല. മനുഷ്യൻ തന്റെ ഭയങ്കരമായ കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടു കാലത്തിന്റെ കയറുകളിൽ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

തസ്മിന്മാര്ഗേ ന ചാന്നാദ്യം യേന പ്രാണാന് പ്രപോഷയേത് । ന ജലം ദൃശ്യതേ തത്ര തൃഷാ യേന വിലീയതേ ॥ ൨,൩൩.

ആ വഴിയിൽ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ഭക്ഷണവും കുടിപ്പാനും ഒന്നുമില്ല; ദാഹം തീർക്കാൻ വെള്ളം പോലും അവിടെ കാണാനില്ല.

ക്ഷുധയാ പീഡിതോ യാതി തൃഷ്ണയാ ച മഹാപഥേ । ശീതേന കമ്പതേ ക്വാപി യമമാര്ഗേഽതിദുര്ഗമേ ॥ ൨,൩൩.

വിശപ്പിന്റെ വേദനയിലും ദാഹത്തിന്റെ പീഡയിലും ആ വലിയ വഴിയിൽ അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു; യമന്റെ അതി ദുഷ്കരമായ വഴിയിൽ എവിടെയോ അവൻ തണുപ്പിൽ വിറയുന്നു.

യദ്യസ്യ യാദൃശം പാപം സ പന്ഥാസ്തസ്യ താദൃശഃ । സുദീനാഃ കൃപണാ മൂഢാ ദുഃ ഖൈര്വ്യാപ്താസ്തരന്തി തമ് ॥ ൨,൩൩.

ഏതൊരാളുടെ പാപം എങ്ങനെയാണോ, അവന്റെ വഴി അതുപോലെയാണ്. ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയ, ദയനീയരായ, അജ്ഞാനികളായ അവർ ആ വഴി കടക്കുന്നു.

രുദന്തി ദാരുണം കേചിത്കേചിദ്ദ്രോഹം വദന്തി ച । ആത്മകര്മകൃതൈര്ദേഷൈഃ പച്യമാനാ മുഹുര്മുഹുഃ ॥ ൨,൩൩.

അവരിൽ ചിലർ കഠിനമായി കരയുന്നു, ചിലർ ദ്രോഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ പറയുന്നു; സ്വന്തം കർമ്മഫലങ്ങളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പെടുന്നു.

ഈദൃഗ്വിധഃ സ വൈ പന്ഥാ വിജ്ഞേയോ ദാരുണഃ ഖഗ । വിതൃഷ്ണാ യേ നരാ ലോകേ സുഖം തസ്മിന് വ്രജന്തി തേ ॥ ൨,൩൩.

അങ്ങനെയാണ് ആ ഭയങ്കരമായ വഴി, പക്ഷീ, മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ഈ ലോകത്ത് ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്തവർക്ക് ആ വഴി എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാനാകും.

യാനിയാനി ച ദാനാനി ദത്താനി ഭുവി മാനവൈഃ । താനിതാന്യുപതിഷ്ഠന്തി യമലോകേ പുരഃ പഥി ॥ ൨,൩൩.

മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ നൽകിയ എല്ലാ ദാനങ്ങളും അവരെ യമലോകത്തിലെ വഴിയിൽ കൂടെ അനുഗമിക്കും.

പാപിനോ നോപതിഷ്ഠന്തി ദാഹശ്രാദ്ധജലാഞ്ജലി । ഭ്രമന്തി വായുഭൂതാസ്തേ യേ ക്ഷുദ്രാഃ പാപകര്മിണഃ ॥ ൨,൩൩.

പാപികൾക്ക് ജലതർപ്പണവും ശ്രാദ്ധജലവും അവിടെ ലഭ്യമാവില്ല; അത്തരം ചെറുതായും പാപകരമായും ജീവിച്ചവർ കാറ്റുപോലെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

ഈദൃശം വര്ത്മ തദ്രൌദ്രം കഥിതം തവ സുവ്രത । പുനശ്ച കഥയിഷ്യാമി യമമാര്ഗസ്യ യാ സ്ഥിതിഃ ॥ ൨,൩൩.

ഇങ്ങനെ ആ ഭയങ്കരമായ വഴി ഞാൻ നിന്നോട് വിവരിച്ചു, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ. ഇനി യമന്റെ വഴിയിലെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും പറയും.

യാമ്യനൈരൃതയോര്മധ്യേ പുരം വൈവസ്വതസ്യ തു । സര്വം വജ്രമയം ദിവ്യമഭേദ്യം തത്സുരാസുരൈഃ ॥ ൨,൩൩.

യമനും നിരൃതിയും തമ്മിൽ വൈവസ്വതന്റെ നഗരം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; അതു മുഴുവൻ വജ്രംകൊണ്ടാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്, ദൈവികവും ദേവന്മാരാലും അസുരന്മാരാലും തകർക്കാനാകാത്തതുമാണ്.