ഗരുഡപുരാണമ്

മൃതോദ്ദേശേന യോ യദ്യാജ്ജലപാത്രഞ്ച മൃന്മയമ് । ഉദപാത്രസഹസ്രസ്യ ഫലമാപ്നോതി മാനവഃ ॥ ൨,൩൧.

മരണപ്പെട്ടവരുടെ പേരിൽ മൺചട്ടി വെള്ളക്കുടം നൽകുന്നവൻ, ആയിരം വെള്ളക്കുടം നൽകിയതിന്റെ ഫലം നേടും.

യമദൂതാ മഹാരൌദ്രാഃ കരാലാഃ കൃഷ്ണപിങ്ഗലാഃ । ന ഭീഷയന്തി തം യാമ്യാ വസ്ത്രദാനേ കൃതേ സതി ॥ ൨,൩൧.

യമന്റെ ദൂതന്മാർ ഭയാനകരും കറുത്ത മുഖവും ഉള്ളവരായിരുന്നാലും, യമന്റെ സേവകർക്ക് വസ്ത്രം ദാനം ചെയ്താൽ, അവർ ആ വ്യക്തിയെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

മാര്ഗേ ഹി ഗച്ഛമാനസ്തു തൃഷ്ണാര്തഃ ശ്രമപീഡിതഃ । ഘടാന്നദാനയോഗേന സുഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് ॥ ൨,൩൧.

യാത്രയിൽ പോകുന്നവൻ ദാഹവും ക്ഷീണവും അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, വെള്ളക്കുടം ലഭിച്ചാൽ അവൻ സന്തോഷവാനാകും.

ശയ്യാ ദക്ഷിണയാ യുക്താ ആയുധാമ്ബരസംയുതാ । ഹൈമശ്രീപതിനാ യുക്താ ദേയാ വിപ്രായ ശര്മണേ । തഥാ പ്രേതത്വമുക്തോഽസൌ മോദതേ സഹ ദൈവതൈഃ ॥ ൨,൩൧.

തെക്കേ ദിശയിലായുള്ള കിടക്ക, ആയുധങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ചിട്ടുള്ളത്, ബ്രാഹ്മണന് ക്ഷേമത്തിനായി നൽകണം; അങ്ങനെ, പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ദേവതകളോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കും.

ഏതത്തേ കഥിതം താര്ക്ഷ്യ ദാനമന്ത്യേഷ്ടികര്മജമ് । അധുനാ കഥയിഷ്യേഽഹമന്യദേഹപ്രവേശനമ് ॥ ൨,൩൧.

താർക്ഷ്യാ, അന്തിമകർമ്മവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ദാനങ്ങൾ ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി; ഇനി മറ്റൊരു ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് ഞാൻ പറയാം.

ജാതസ്യ മൃത്യുലോകേ വൈ പ്രാണിനോ മരണം ധ്രുവമ് । മൃതിഃ കുര്യാത്സ്വധര്മേണ യാസ്യതശ്ച പരന്തപ ॥ ൨,൩൧.

മനുഷ്യലോകത്ത് ജനിച്ചവർക്കെല്ലാം മരണം ഉറപ്പാണ്; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മം അനുസരിച്ച് മരിച്ച് പിന്നെ യാത്രതിരിക്കണം.

പൂര്വകാലേ മൃതാനാഞ്ച പ്രാണിനാഞ്ച ഖഗേശ്വര । സൂക്ഷ്മോഭൂത്വാ ത്വസൌ വായുര്നിര്ഗച്ഛത്യാസ്യമണ്ഡലാത് ॥ ൨,൩൧.

പക്ഷിരാജാ, പഴയകാലത്ത് ജീവികൾ മരിക്കുമ്പോൾ, പ്രാണവായു സൂക്ഷ്മമായി മാറി വായിലൂടെ പുറത്ത് പോകുന്നു.

നവദ്വാരൈ രോമഭിശ്ച ജനാനാം താലുരന്ധ്രകേ । പാപിഷ്ഠാനാമപാനേന ജീവോ നിഷ്ക്രാമതി ധ്രുവമ് ॥ ൨,൩൧.

ഒമ്പത് വാതിലുകൾ, രോമരന്ധ്രങ്ങൾ, താലുവിലെ ദ്വാരം എന്നിവയിലൂടെ, പാപികൾക്ക് ജീവൻ താഴേക്കുള്ള വഴി വഴി പുറത്ത് പോകുന്നു.

ശരീരഞ്ച പതേത്പശ്ചാന്നിര്ഗതേ മരുതീശ്വരേ । വാതാഹതഃ പതത്യേവ നിരാധാരോ യഥാ ദ്രുമഃ ॥ ൨,൩൧.

പ്രാണനാഥൻ പുറത്ത് പോയ ശേഷം, ശരീരം വീഴും; കാറ്റ് അടിച്ചാൽ, ആധാരമില്ലാതെ മരത്തുപോലെ വീഴുന്നു.

പൃഥിവ്യാം ലീയതേ പൃഥ്വീ ആപശ്ചൈവ തഥാപ്സു ച । തേജസ്തേജസി ലീയതേ സമീരണഃ സമീരണേ । ആകാശേ ച തഥാ കാശഃ സര്വവ്യാപീ ച ശങ്കരേ ॥ ൨,൩൧.

ഭൂമി ഭൂമിയിലേക്കും, വെള്ളം വെള്ളത്തിലേക്കും, അഗ്‌നി അഗ്‌നിയിലേക്കും, വായു വായുവിലേക്കും, ആകാശം ആകാശത്തിലേക്കും ലയിക്കുന്നു; എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശങ്കരൻ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.

തത്ര കാമസ്തഥാ ക്രോധഃ കായേ പഞ്ചേന്ദ്രിയാണി ച । ഏതേ താര്ക്ഷ്യ സമാഖ്യാതാ ദേഹേ തിഷ്ഠന്തി തസ്കരാഃ ॥ ൨,൩൧.

താർക്ഷ്യാ, ആ ശരീരത്തിൽ, ആഗ്രഹം, കോപം, അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നിവ കള്ളന്മാരായി താമസിക്കുന്നു എന്നാണ് പറയുന്നത്.

കാമഃ ക്രോധോ ഹ്യഹങ്കാരോ മനസ്തത്രൈവ നായകഃ । സംഹാരകശ്ച കാലോഽയം പുണ്യപാപസമന്വിതഃ ॥ ൨,൩൧.

ആഗ്രഹം, കോപം, അഹങ്കാരം, മനസ്സ് എന്നിവയാണ് അവിടെയുള്ള നേതാക്കൾ; പുണ്യവും പാപവും ഉള്ള കാലം എല്ലാം സംഹരിക്കുന്നവനാണ്.

ജഗതശ്ച സ്വരൂപന്തു നിര്മിതം സ്വേന കര്മണാ । പുനര്ദേഹാന്തരം യാതി സുകൃതൈര്ദുഷ്കൃതൈര്നരഃ ॥ ൨,൩൧.

ലോകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഓരോരുത്തരുടെയും കർമ്മം കൊണ്ടാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്; നല്ലതോ ചീത്തയോ കർമ്മം അനുസരിച്ച് മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു ശരീരം നേടുന്നു.

പഞ്ചേന്ദ്രിയസമായുക്തം സകലൈര്വിഷ്യൈഃ സഹ । പ്രവിശേത്സ നവം ദേഹം ഗൃഹേ ദഗ്ധേ യഥാ ഗൃഹീ ॥ ൨,൩൧.

അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങളും അവയുടെ എല്ലാ വിഷയങ്ങളും കൂടെക്കൊണ്ടു, അതു പുതിയ ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കും. പഴയ വീട് കത്തിയാൽ വീട്ടുകാരൻ പുതിയ വീട്ടിൽ കടക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇത്.

ശരീരേ യേ സമാസീനാ സമ്ഭവേത്സര്വധാതവഃ । ഷാട്കൌശികോ ഹ്യയം കായോ മാതാ പിത്രോശ്ച ധാതവഃ ॥ ൨,൩൧.

ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന എല്ലാ ഘടകങ്ങളും ആറ് പാളികളായാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇവ അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ഘടകങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.

സമ്ഭവേയുസ്തഥാ താര്ക്ഷ്യ സര്വേ വാതാശ്ച ദേഹിനാമ് । മൂത്രം പുരീഷം തദ്യോഗാ യേ ചാന്യേ വ്യാധയസ്തഥാ ॥ ൨,൩൧.

അതു പോലെ തന്നെ, താർക്ഷ്യാ, ജീവികൾക്കുള്ള എല്ലാ വായുവുകളും, മൂത്രം, മല, കൂടാതെ അവയുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നുള്ള മറ്റു രോഗങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു.

അസ്ഥി ശുക്രം തഥാ സ്നായുഃ ദേഹേന സഹ ദഹ്യതേ । ഏഷ തേ കഥിതസ്താര്ക്ഷ്യ വിനാശഃ സര്വദേഹിനാമ് ॥ ൨,൩൧.

എല്ലാ അസ്ഥികളും, വീര്യവും, സ്നായുവും ശരീരത്തോടൊപ്പം കത്തിപ്പോകുന്നു. ഇതാണ്, താർക്ഷ്യാ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും സംഭവിക്കുന്ന നാശം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്.

കഥയാമി പുനസ്തേഷാം ശരീരഞ്ച യഥാ ഭവേത് । ഏകസ്തമ്ഭം സ്നായുബദ്ധം സ്ഥൂണാദ്വയസമുദ്ധൃതമ് ॥ ൨,൩൧.

ഇനി ഞാൻ വീണ്ടും അവരുടെ ശരീരം എങ്ങനെയാണെന്ന് പറയാം: സ്നായുവാൽ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു തൂണുപോലെയാണ് അത്, രണ്ട് അടിസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർത്തിയതുപോലെയും.

ഇന്ദ്രിയൈശ്ച സമായുക്തം നവദ്വാരം ശരീരകമ് । വിഷയൈശ്ച സമാക്രാന്തം കാമക്രോധസമാകുലമ് ॥ ൨,൩൧.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉള്ളതും, ഒമ്പത് വാതിലുകളുള്ളതുമായ ഈ ശരീരം, വിഷയങ്ങളാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടതും, ആസക്തിയും കോപവും കൊണ്ട് അലമുറയിടുന്നതുമാണ്.

രാഗദ്വേഷസമാകീര്ണം തൃഷ്ണാദുര്ഗസുദുസ്തരമ് । ലോഭജാലസമായുക്തം പുരം പുരുഷസംജ്ഞിതമ് ॥ ൨,൩൧.

ആസക്തിയും ദ്വേഷവും നിറഞ്ഞതും, തൃശ്യെന്ന കോട്ടപോലെ കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതുമായ, ലോഭത്തിന്റെ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതുമായ ഈ ശരീരമാണ് പുരുഷന്റെ നഗരം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഏതദ്ഗുണസമായുക്തം ശരീരം സര്വദേഹിനാമ് । തിഷ്ഠന്തി ദേവതാഃ സര്വാ ഭുവനാനി ചതുര്ദശ ॥ ൨,൩൧.

ഇത്തരം ഗുണങ്ങൾ ഉള്ള ഈ ശരീരം എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉള്ളതാണ്. അതിനകത്ത് എല്ലാ ദേവതകളും പതിനാലു ലോകങ്ങളും വസിക്കുന്നു.

ആത്മാനം യേ ന ജാനന്തി തേ നരാഃ പശവഃ സ്മൃതാഃ । ഏവമേതന്മയാഖ്യാതം ശരീരം തേ ചതുര്വിധമ് ॥ ൨,൩൧.

തങ്ങളുടേതായ ആത്മാവിനെ അറിയാത്ത പുരുഷന്മാർ മൃഗങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ തന്നെ ഞാൻ നിന്നോട് നാലു വിധത്തിലുള്ള ശരീരം വിശദീകരിച്ചു.

ചതുരശീതിലക്ഷാണി നിര്മിതാ യോനയഃ പുരാ । ഉദ്ഭിജ്ജാഃ സ്വേദജാശ്ചൈവ അണ്ഡജാശ്ച ജരായുജാഃ ॥ ൨,൩൧.

പഴയകാലത്ത് എൺപത്തിനാലു ലക്ഷം യോനികൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു: മുട്ടിൽ നിന്ന്, ചോർച്ചയിൽ നിന്ന്, വിത്തിൽ നിന്ന്, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവ.

ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം യത്പൃഷ്ടോഹം ത്വയാനഘ ॥ ൨,൩൧.

നീ ചോദിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും, പാപരഹിതനേ, ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൨ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । കഥമുത്പദ്യതേ ജന്തുര്ഭൂതഗ്രാമേ ചതുര്വിധേ । ത്വചാ രക്തം തഥാ മാംസം മേദോ മജ്ജാസ്ഥി ജീവിതമ് ॥ ൨,൩൨.

താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: നാലു വിധത്തിലുള്ള ജീവികളിൽ ജീവൻ എങ്ങനെ ജനിക്കുന്നു? ചർമ്മം, രക്തം, മാംസം, മെദസ്, മജ്ജ, അസ്ഥി, ജീവൻ — ഇവയെക്കുറിച്ച് പറയുക.

പാദൌ പാണീ തഥാ ഗുഹ്യം ജിഹ്വാകേശനഖാഃ ശിരഃ । സന്ധിമാര്ഗാശ്ച ബഹുശോ രേഖാ നൈകവിധാസ്തഥാ ॥ ൨,൩൨.

കാൽ, കൈ, രഹസ്യാംഗം, നാവ്, മുടി, നഖങ്ങൾ, തല, അനേകം സന്ധികൾ, വഴികൾ, പലവിധ രേഖകൾ — ഇവയും.

കാമഃ ക്രോധോ ഭയം ലജ്ജാ മനോ ഹര്ഷഃ സുഖാസുഖമ് । ചിത്രിതം ഛിദ്രിതഞ്ചാപി നാനാജാലേന വേഷ്ടിതമ് ॥ ൨,൩൨.

കാമം, കോപം, ഭയം, ലജ്ജ, മനസ്സ്, സന്തോഷം, സുഖം, ദുഃഖം — ഇവയെല്ലാം പലവിധ വലയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, അടയാളപ്പെടുത്തിയതും, തുളച്ചതുമാണ്.

ഇന്ദ്രജാലമിദം മന്യേ സംസാരേഽസാരസാഗരേ । കര്താ കോഽത്ര ഹൃഷീകേശ സംസാരേ ദുഃ ഖസംകുലേ ॥ ൨,൩൨.

ഈ ലോകം അർത്ഥമില്ലാത്ത സമുദ്രത്തിൽ ഒരു മായാജാലം തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഈ ദുഃഖം നിറഞ്ഞ സംസാരത്തിൽ, ഹൃഷീകേശാ, ആരാണ് ചെയ്യുന്നത്?

ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । കഥയാമി പരം ഗോപ്യം കോശസ്യാസ്യ വിനിര്ണയമ് । യസ്യ വിജ്ഞാനമാത്രേണ സര്വജ്ഞത്വം പ്രജ്യതേ ॥ ൨,൩൨.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഈ പാളിയുടെ അന്തിമതത്വം, അത്യന്തം രഹസ്യമായത്, നിന്നോട് പറയും. അതു മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ എല്ലാം അറിയുന്നവനാകാം.