ഗരുഡപുരാണമ്

യാ ലക്ഷ്മീഃ സര്വഭൂതാനാം യാ ച ദേവേ വ്യവസ്ഥിതാ । ധേനുരൂപേണ സാ ദേവീ മമ പാപം വ്യപോഹതു ॥ ൨,൩൦.

എല്ലാ ജീവികളിലും ദേവന്മാരിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഐശ്വര്യം, പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉള്ള ദേവി, എന്റെ പാപങ്ങൾ നീക്കട്ടെ.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൧ ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । യേ നരാഃ പാപസംയുക്താസ്തേ ഗച്ഛന്തി യമാലയമ് । നൃണാം മത്സാക്ഷികം ദത്തമനന്തഫലദം ഭവേത് ॥ ൨,൩൧.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: പാപങ്ങളിൽ കുടുങ്ങിയ മനുഷ്യർ യമലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ദാനം ചെയ്തതൊന്നും അനന്തഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു.

യാവദ്രജഃ പ്രമാണാബ്ദംസ്വര്ഗേ തിഷ്ഠതി ഭൂമിദഃ । അശ്വാരൂഢാശ്ച തേ യാന്തി ദദതേ യേ ഹ്യുപാനഹൌ ॥ ൨,൩൧.

പൊടിയുടെ അളവിനോളം വർഷങ്ങൾ ഭൂമി ദാനം ചെയ്തവൻ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കും; ചെരിപ്പോ ഉപ്പാനയോ ദാനം ചെയ്യുന്നവർ കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി അവിടെ എത്തും.

ആതപേ ശ്രമയോഗേന ന ദഹ്യന്തേ ച കുത്രചിത് । ഛത്ത്രദാനേന വൈ പ്രേതാ വിചരന്തി സുഖം പഥി ॥ ൨,൩൧.

ഏതു കഠിനമായ ചൂടിലും ക്ഷീണത്തിലും എവിടെയും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല; കുട ദാനം ചെയ്താൽ, മരിച്ചവൻ സുഖത്തോടെ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കും.

യമുദ്ദിശ്യ ദദാത്യന്നം തേന ചാപ്യായിതോ ഭവേത് ॥ ൨,൩൧.

യമനെ ഉദ്ദേശിച്ച് അന്നം ദാനം ചെയ്താൽ, അതിനാൽ അവൻ തൃപ്തനാകും.

അന്ധകാരേ മഹാഘോരേ അമൂര്തേ ലക്ഷ്യവര്ജിതേ । ഉദ്ദ്യോതേനൈവ തേ യാന്തി ദീപദാനേന മാനവാഃ ॥ ൨,൩൧.

ഭയങ്കരമായ ഇരുട്ടിലും, രൂപവും അടയാളവും ഇല്ലാത്തിടത്തിലും, വിളക്കു ദാനം ചെയ്താൽ, മനുഷ്യർ പ്രകാശത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ആശ്വിനേ കര്തികേ വാപി മാഘേ മൃതതിഥാവപി । ചതുര്ദശ്യാഞ്ച ദീയേത ദീപദാനം സുഖായ വൈ ॥ ൨,൩൧.

ആശ്വിനം, കാർത്തികം, മാഘം എന്നീ മാസങ്ങളിലും, മരണത്തിയിലും, പതിനാലാം തീയതിയിലും, സുഖത്തിനായി വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യണം.

പ്രത്യഹഞ്ച പ്രദാതവ്യം മാര്ഗേ സുവിഷമേ നരൈഃ । യാവത്സംവത്സരം വാപി പ്രേതസ്യ സുഖലിപ്സയാ ॥ ൨,൩൧.

ദുരിതമുള്ള വഴികളിൽ, departed-ന്റെ സുഖത്തിനായി, എല്ലാ ദിവസവും അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം മുഴുവൻ വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യണം.

കുലേ ദ്യോതതി ശുദ്ധാത്മാ പ്രകാശത്വം സ ഗച്ഛതി । ജ്യോതിര്മയോഽസൌ പൂജ്യോഽസൌ ദീപദാനപ്രദോ നരഃ ॥ ൨,൩൧.

അവന്റെ കുടുംബത്തിൽ ശുദ്ധഹൃദയൻ പ്രകാശിക്കും; അവൻ മഹത്തായ പ്രകാശം നേടും. വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ പ്രകാശമുള്ളവനും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവനും ആകുന്നു.

പ്രാങ്മുഖോദങ്മുഖം ദീപം ദേവാഗാരേ ദ്വിജാതയേ । കുര്യാദ്യാമ്യമുഖം പിത്രേ അദ്ഭിഃ സങ്കല്പ്യ സുസ്ഥിരമ് ॥ ൨,൩൧.

ദേവാലയത്തിൽ ബ്രാഹ്മണനു വേണ്ടി കിഴക്ക് അല്ലെങ്കിൽ വടക്കോട്ടു മുഖം നോക്കി വിളക്ക് വെക്കണം; പിതാവിനായി തെക്കോട്ടു മുഖം നോക്കി വെള്ളം ചേർത്ത് ഉറപ്പോടെ വെക്കണം.

സര്വോപഹാരയുക്താനി പദാന്യത്ര ത്രയോദശ । യോ ദദാതി മൃതസ്യേഹ ജീവന്നപ്യാത്മഹേതവേ । സ ഗച്ഛതി മഹാമാര്ഗേ മഹാകഷ്ടവിവര്ജിതഃ ॥ ൨,൩൧.

മരണിച്ചവർക്കോ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ തനിക്കോ, എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളോടും കൂടിയ പതിമൂന്ന് വിധത്തിലുള്ള ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, വലിയ കഷ്ടതകളില്ലാതെ മഹാവഴിയിൽ സുഖത്തോടെ സഞ്ചരിക്കും.

ആസനം ഭാജനം ഭോജ്യം ദീയതേ യദ്ദ്വിജായതേ । സുഖേ ന ഭുഞ്ജമാനസ്തു ദേന ഗച്ഛത്യലം പഥി ॥ ൨,൩൧.

ബ്രാഹ്മണനു നൽകുന്ന ഇരിപ്പിടം, പാത്രം, ഭക്ഷണം എന്നിവ, അവൻ സുഖത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നാലും, departed-ൻ എളുപ്പത്തിൽ വഴിയിലൂടെ പോകും.

കമണ്ഡലുപ്രദാനേന തൃഷിതഃ പിബതേ ജലമ് ॥ ൨,൩൧.

കമണ്ഡലു ദാനം ചെയ്താൽ ദാഹിച്ചവൻ വെള്ളം കുടിക്കും.

ഭാജനം വസ്ത്രദാനഞ്ച കുസുമഞ്ചാങ്ഗുലീയകമ് । ഏകാദശാ ഹേ ദാതവ്യം പ്രേതോദ്ധരണഹേതവേ ॥ ൨,൩൧.

പാത്രം, വസ്ത്രം, പുഷ്പം, വിരലിൽ ധരിക്കുന്ന മോതിരം — ഇവ പതിനൊന്ന് ദാനങ്ങൾ departed-നെ ഉയർത്താൻ നൽകണം.

ത്രയോദശ പദാനീത്ഥം പ്രേതസ്യ ശുഭമിച്ഛതാ । ദാതവ്യാനി യഥാശക്ത്യാ പ്രേതോഽസൌ പ്രീണിതോ ഭവേത് ॥ ൨,൩൧.

മരണിച്ചവന്റെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച്, ഈ പതിമൂന്ന് ദാനങ്ങൾ നൽകണം; അങ്ങനെ departed-ൻ സന്തോഷം പ്രാപിക്കും.

ഭോജനാ നി തിലാംശ്ചൈവ ഉദകുമ്ഭാംസ്ത്രയോദശ । മുദ്രികാം വസ്ത്രയുഗ്മഞ്ച തയാ യാതി പരാം ഗതിമ് ॥ ൨,൩൧.

ഭക്ഷണം, എള്ള്, പതിമൂന്ന് വെള്ളക്കുടങ്ങൾ, ഒരു മോതിരം, വസ്ത്രം രണ്ട് എന്നിവ ദാനം ചെയ്താൽ, അതിനാൽ ഉയർന്ന സ്ഥിതിയിൽ എത്താൻ കഴിയും.

യോഽശ്വം നാവം ഗജം വാപി ബ്രാഹ്മണേ പ്രതിപാദയേത് । സ മഹിമ്നോഽനുസാരേണ തത്തത്സുഖമുപാശ്നുതേ ॥ ൨,൩൧.

ആശ്വം, നാവ്, ആന എന്നിവ ബ്രാഹ്മണന് നൽകുന്നവൻ, ദാനത്തിന്റെ മഹത്വം അനുസരിച്ച് ആനന്ദം അനുഭവിക്കും.

നാനാലോകാന് വിചരതി മഹിഷീഞ്ച ദദാതി യഃ । യമപുത്ത്രസ്യ യാ മാതാ മഹിഷീ സുഗതിപ്രദാ ॥ ൨,൩൧.

മഹിഷികളെ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ വിവിധ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കും; യമന്റെ മകന്റെ അമ്മയായ മഹിഷി ദാനം ചെയ്താൽ നല്ല ഗതി ലഭിക്കും.

താമ്ബൂലം കുസുമം ദേയം യാമ്യാനാം ഹര്ഷവര്ധനമ് । തേന സമ്പ്രീണിതാഃ സര്വേ തസ്മിന് ക്ലേശം ന കുര്വതേ ॥ ൨,൩൧.

താമ്പൂലവും പൂക്കളും യമന്റെ സേവകരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ നൽകണം; അങ്ങനെ അവർ സന്തോഷിച്ചാൽ, ആ വ്യക്തിക്ക് അവർ വേദന നൽകുന്നില്ല.

ഗോഭൂതിലഹിരണ്യാനി ദാനാന്യാഹുഃ സ്വശക്തിതഃ ॥ ൨,൩൧.

പശു, ഭൂമി, പൊന്നു എന്നിവ സ്വശക്തിയനുസരിച്ച് ദാനം ചെയ്യണമെന്ന് പറയുന്നു.

മൃതോദ്ദേശേന യോ യദ്യാജ്ജലപാത്രഞ്ച മൃന്മയമ് । ഉദപാത്രസഹസ്രസ്യ ഫലമാപ്നോതി മാനവഃ ॥ ൨,൩൧.

മരണപ്പെട്ടവരുടെ പേരിൽ മൺചട്ടി വെള്ളക്കുടം നൽകുന്നവൻ, ആയിരം വെള്ളക്കുടം നൽകിയതിന്റെ ഫലം നേടും.

യമദൂതാ മഹാരൌദ്രാഃ കരാലാഃ കൃഷ്ണപിങ്ഗലാഃ । ന ഭീഷയന്തി തം യാമ്യാ വസ്ത്രദാനേ കൃതേ സതി ॥ ൨,൩൧.

യമന്റെ ദൂതന്മാർ ഭയാനകരും കറുത്ത മുഖവും ഉള്ളവരായിരുന്നാലും, യമന്റെ സേവകർക്ക് വസ്ത്രം ദാനം ചെയ്താൽ, അവർ ആ വ്യക്തിയെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

മാര്ഗേ ഹി ഗച്ഛമാനസ്തു തൃഷ്ണാര്തഃ ശ്രമപീഡിതഃ । ഘടാന്നദാനയോഗേന സുഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് ॥ ൨,൩൧.

യാത്രയിൽ പോകുന്നവൻ ദാഹവും ക്ഷീണവും അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, വെള്ളക്കുടം ലഭിച്ചാൽ അവൻ സന്തോഷവാനാകും.

ശയ്യാ ദക്ഷിണയാ യുക്താ ആയുധാമ്ബരസംയുതാ । ഹൈമശ്രീപതിനാ യുക്താ ദേയാ വിപ്രായ ശര്മണേ । തഥാ പ്രേതത്വമുക്തോഽസൌ മോദതേ സഹ ദൈവതൈഃ ॥ ൨,൩൧.

തെക്കേ ദിശയിലായുള്ള കിടക്ക, ആയുധങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ചിട്ടുള്ളത്, ബ്രാഹ്മണന് ക്ഷേമത്തിനായി നൽകണം; അങ്ങനെ, പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി ദേവതകളോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കും.

ഏതത്തേ കഥിതം താര്ക്ഷ്യ ദാനമന്ത്യേഷ്ടികര്മജമ് । അധുനാ കഥയിഷ്യേഽഹമന്യദേഹപ്രവേശനമ് ॥ ൨,൩൧.

താർക്ഷ്യാ, അന്തിമകർമ്മവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ദാനങ്ങൾ ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി; ഇനി മറ്റൊരു ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് ഞാൻ പറയാം.

ജാതസ്യ മൃത്യുലോകേ വൈ പ്രാണിനോ മരണം ധ്രുവമ് । മൃതിഃ കുര്യാത്സ്വധര്മേണ യാസ്യതശ്ച പരന്തപ ॥ ൨,൩൧.

മനുഷ്യലോകത്ത് ജനിച്ചവർക്കെല്ലാം മരണം ഉറപ്പാണ്; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മം അനുസരിച്ച് മരിച്ച് പിന്നെ യാത്രതിരിക്കണം.

പൂര്വകാലേ മൃതാനാഞ്ച പ്രാണിനാഞ്ച ഖഗേശ്വര । സൂക്ഷ്മോഭൂത്വാ ത്വസൌ വായുര്നിര്ഗച്ഛത്യാസ്യമണ്ഡലാത് ॥ ൨,൩൧.

പക്ഷിരാജാ, പഴയകാലത്ത് ജീവികൾ മരിക്കുമ്പോൾ, പ്രാണവായു സൂക്ഷ്മമായി മാറി വായിലൂടെ പുറത്ത് പോകുന്നു.

നവദ്വാരൈ രോമഭിശ്ച ജനാനാം താലുരന്ധ്രകേ । പാപിഷ്ഠാനാമപാനേന ജീവോ നിഷ്ക്രാമതി ധ്രുവമ് ॥ ൨,൩൧.

ഒമ്പത് വാതിലുകൾ, രോമരന്ധ്രങ്ങൾ, താലുവിലെ ദ്വാരം എന്നിവയിലൂടെ, പാപികൾക്ക് ജീവൻ താഴേക്കുള്ള വഴി വഴി പുറത്ത് പോകുന്നു.

ശരീരഞ്ച പതേത്പശ്ചാന്നിര്ഗതേ മരുതീശ്വരേ । വാതാഹതഃ പതത്യേവ നിരാധാരോ യഥാ ദ്രുമഃ ॥ ൨,൩൧.

പ്രാണനാഥൻ പുറത്ത് പോയ ശേഷം, ശരീരം വീഴും; കാറ്റ് അടിച്ചാൽ, ആധാരമില്ലാതെ മരത്തുപോലെ വീഴുന്നു.