ഗരുഡപുരാണമ്

വയമാപോ വയം പൃഥ്വീ വയം ദര്ഭാ വയം തിലാഃ । വയം ഗാവോ വയം രാജാ വയം വായുര്വയം പ്രജാഃ ॥ ൨,൩൦.

ഞങ്ങൾ തന്നെയാണ് വെള്ളം, ഞങ്ങൾ ഭൂമി, ഞങ്ങൾ ദർഭാ, ഞങ്ങൾ എള്ള്; ഞങ്ങൾ പശുക്കൾ, ഞങ്ങൾ രാജാവ്, ഞങ്ങൾ കാറ്റ്, ഞങ്ങൾ ജനങ്ങൾ.

വയം ഹേമ വയം ധാന്യം വയം മധു വയം ഘൃതമ് । വയം വിപ്രാ വയം ദേവാ വയം ശമ്ഭുശ്ച ഭൂര്ഭുവഃ ॥ ൨,൩൦.

ഞങ്ങൾ പൊന്നാണ്, ഞങ്ങൾ ധാന്യമാണ്, ഞങ്ങൾ തേനും, ഞങ്ങൾ നെയ്യും; ഞങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർ, ഞങ്ങൾ ദേവന്മാർ, ഞങ്ങൾ ശംഭുവും ഭൂമിയും ആകാശവും.

അഹം ദാതാ അഹം ഗ്രാഹീ അഹം യജ്വാ അഹം ക്രതുഃ । അഹം ഹര്താ അഹം ധര്മോ അഹം പൃഥ്വീ ഹ്യഹം ജലമ് ॥ ൨,൩൦.

ഞാൻ ദാതാവാണ്, ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നവനാണ്, ഞാൻ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവനാണ്, ഞാൻ യാഗമാണ്; ഞാൻ അകറ്റുന്നവനും, ഞാൻ ധർമ്മവും, ഞാൻ ഭൂമിയും ഞാൻ വെള്ളവുമാണ്.

ധര്മാധര്മേ മതിം ദദ്യാം കര്മഭിസ്തു ശുഭാശുഭൈഃ । യത്കര്മ ക്രിയതേ ക്വാപി പൂര്വജന്മാര്ജിതം ഖഗ ॥ ൨,൩൦.

ധർമ്മത്തിലും അധർമ്മത്തിലും ഞാൻ വിവേകം നൽകുന്നു, നല്ലതും ചീത്തയുമായ കർമങ്ങളിലൂടെ; എവിടെയായാലും ചെയ്യപ്പെടുന്ന കർമ്മം, പക്ഷീ, മുൻജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ചതാണ്.

ധര്മേ മതിമഹം ദദ്യാമധര്മേഽപ്യഹമേവ ച । യാതനാം കുരുതേ സോഽപി ധര്മേ മുക്തിം ദദാമ്യഹമ് ॥ ൨,൩൦.

ധർമ്മത്തിൽ ഞാൻ വിവേകം നൽകുന്നു; അധർമ്മത്തിലും ഞാൻ തന്നെയാണ്; അവൻ യാതന സൃഷ്ടിച്ചാലും, ധർമ്മത്തിലൂടെ മോക്ഷം നൽകുന്നത് ഞാനാണ്.

മനുജാനാം ഹിതാ താര്ക്ഷ്യ അന്തേ വൈതരണീ സ്മൃതാ । തയാവമത്യ പാപൌഘം വിഷ്ണുലോകം സ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩൦.

മനുഷ്യരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ടാർക്ഷ്യാ, അവസാനത്തിൽ വൈതരണി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; അതു കടന്ന് പാപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

ബാലത്വേ യച്ച കൌമാരേ യച്ച പരിണതൌ ച യത് । സര്വാവമ്ഥാകൃതം പാപം യച്ച ജന്മാന്തരേഷ്വപി ॥ ൨,൩൦.

ശിശുകാലത്തും യൗവനത്തും പ്രൗഢിയിലും ചെയ്ത എല്ലാ പാപങ്ങളും, മറ്റു ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്തതും കൂടെ.

യന്നിശായാം തഥാ പ്രാതര്യന്മധ്യാഹ്നാപരാഹ്നയോഃ । സന്ധ്യയോര്യത്കൃതം കര്മ കര്മണാ മനസാ ഗിരാ ॥ ൨,൩൦.

രാത്രിയിലും, രാവിലെയും, ഉച്ചയിലും, വൈകുന്നേരത്തിലും, സന്ധ്യാസമയങ്ങളിലും, ചെയ്യുന്നതും, ചിന്തിക്കുന്നതും, പറയുന്നതുമായ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും,

ദത്ത്വാ വരാം സകൃദപി കപിലാം സര്വകാമികാമ് । ഉദ്ധരേദന്തകാലേ സ ആത്മാനം പാപസഞ്ചയാത് ॥ ൨,൩൦.

എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന കപില വർണ്ണ പശുവിനെ ഒരിക്കൽ പോലും ദാനം ചെയ്താൽ, മരണസമയത്ത് ആൾ തന്റെ പാപങ്ങൾക്കൊന്നും അടിമയാകാതെ രക്ഷപ്പെടും.

ഗാവോ മമാഗ്രതഃ സന്തു പൃഷ്ഠതഃ പാര്ശ്വതസ്തഥാ । ഗാവോ മേ ഹൃദയേ സന്തു ഗവാം മധ്യേ വസാമ്യഹമ് ॥ ൨,൩൦.

പശുക്കൾ എനിക്ക് മുന്നിലും, പിന്നിലും, ചുറ്റും എല്ലാടെയും ഉണ്ടാകട്ടെ; പശുക്കൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കട്ടെ; ഞാൻ പശുക്കളുടെ ഇടയിൽ താമസിക്കട്ടെ.

യാ ലക്ഷ്മീഃ സര്വഭൂതാനാം യാ ച ദേവേ വ്യവസ്ഥിതാ । ധേനുരൂപേണ സാ ദേവീ മമ പാപം വ്യപോഹതു ॥ ൨,൩൦.

എല്ലാ ജീവികളിലും ദേവന്മാരിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഐശ്വര്യം, പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉള്ള ദേവി, എന്റെ പാപങ്ങൾ നീക്കട്ടെ.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൧ ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । യേ നരാഃ പാപസംയുക്താസ്തേ ഗച്ഛന്തി യമാലയമ് । നൃണാം മത്സാക്ഷികം ദത്തമനന്തഫലദം ഭവേത് ॥ ൨,൩൧.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: പാപങ്ങളിൽ കുടുങ്ങിയ മനുഷ്യർ യമലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ദാനം ചെയ്തതൊന്നും അനന്തഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു.

യാവദ്രജഃ പ്രമാണാബ്ദംസ്വര്ഗേ തിഷ്ഠതി ഭൂമിദഃ । അശ്വാരൂഢാശ്ച തേ യാന്തി ദദതേ യേ ഹ്യുപാനഹൌ ॥ ൨,൩൧.

പൊടിയുടെ അളവിനോളം വർഷങ്ങൾ ഭൂമി ദാനം ചെയ്തവൻ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കും; ചെരിപ്പോ ഉപ്പാനയോ ദാനം ചെയ്യുന്നവർ കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി അവിടെ എത്തും.

ആതപേ ശ്രമയോഗേന ന ദഹ്യന്തേ ച കുത്രചിത് । ഛത്ത്രദാനേന വൈ പ്രേതാ വിചരന്തി സുഖം പഥി ॥ ൨,൩൧.

ഏതു കഠിനമായ ചൂടിലും ക്ഷീണത്തിലും എവിടെയും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല; കുട ദാനം ചെയ്താൽ, മരിച്ചവൻ സുഖത്തോടെ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കും.

യമുദ്ദിശ്യ ദദാത്യന്നം തേന ചാപ്യായിതോ ഭവേത് ॥ ൨,൩൧.

യമനെ ഉദ്ദേശിച്ച് അന്നം ദാനം ചെയ്താൽ, അതിനാൽ അവൻ തൃപ്തനാകും.

അന്ധകാരേ മഹാഘോരേ അമൂര്തേ ലക്ഷ്യവര്ജിതേ । ഉദ്ദ്യോതേനൈവ തേ യാന്തി ദീപദാനേന മാനവാഃ ॥ ൨,൩൧.

ഭയങ്കരമായ ഇരുട്ടിലും, രൂപവും അടയാളവും ഇല്ലാത്തിടത്തിലും, വിളക്കു ദാനം ചെയ്താൽ, മനുഷ്യർ പ്രകാശത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ആശ്വിനേ കര്തികേ വാപി മാഘേ മൃതതിഥാവപി । ചതുര്ദശ്യാഞ്ച ദീയേത ദീപദാനം സുഖായ വൈ ॥ ൨,൩൧.

ആശ്വിനം, കാർത്തികം, മാഘം എന്നീ മാസങ്ങളിലും, മരണത്തിയിലും, പതിനാലാം തീയതിയിലും, സുഖത്തിനായി വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യണം.

പ്രത്യഹഞ്ച പ്രദാതവ്യം മാര്ഗേ സുവിഷമേ നരൈഃ । യാവത്സംവത്സരം വാപി പ്രേതസ്യ സുഖലിപ്സയാ ॥ ൨,൩൧.

ദുരിതമുള്ള വഴികളിൽ, departed-ന്റെ സുഖത്തിനായി, എല്ലാ ദിവസവും അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം മുഴുവൻ വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യണം.

കുലേ ദ്യോതതി ശുദ്ധാത്മാ പ്രകാശത്വം സ ഗച്ഛതി । ജ്യോതിര്മയോഽസൌ പൂജ്യോഽസൌ ദീപദാനപ്രദോ നരഃ ॥ ൨,൩൧.

അവന്റെ കുടുംബത്തിൽ ശുദ്ധഹൃദയൻ പ്രകാശിക്കും; അവൻ മഹത്തായ പ്രകാശം നേടും. വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ പ്രകാശമുള്ളവനും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവനും ആകുന്നു.

പ്രാങ്മുഖോദങ്മുഖം ദീപം ദേവാഗാരേ ദ്വിജാതയേ । കുര്യാദ്യാമ്യമുഖം പിത്രേ അദ്ഭിഃ സങ്കല്പ്യ സുസ്ഥിരമ് ॥ ൨,൩൧.

ദേവാലയത്തിൽ ബ്രാഹ്മണനു വേണ്ടി കിഴക്ക് അല്ലെങ്കിൽ വടക്കോട്ടു മുഖം നോക്കി വിളക്ക് വെക്കണം; പിതാവിനായി തെക്കോട്ടു മുഖം നോക്കി വെള്ളം ചേർത്ത് ഉറപ്പോടെ വെക്കണം.

സര്വോപഹാരയുക്താനി പദാന്യത്ര ത്രയോദശ । യോ ദദാതി മൃതസ്യേഹ ജീവന്നപ്യാത്മഹേതവേ । സ ഗച്ഛതി മഹാമാര്ഗേ മഹാകഷ്ടവിവര്ജിതഃ ॥ ൨,൩൧.

മരണിച്ചവർക്കോ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ തനിക്കോ, എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളോടും കൂടിയ പതിമൂന്ന് വിധത്തിലുള്ള ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, വലിയ കഷ്ടതകളില്ലാതെ മഹാവഴിയിൽ സുഖത്തോടെ സഞ്ചരിക്കും.

ആസനം ഭാജനം ഭോജ്യം ദീയതേ യദ്ദ്വിജായതേ । സുഖേ ന ഭുഞ്ജമാനസ്തു ദേന ഗച്ഛത്യലം പഥി ॥ ൨,൩൧.

ബ്രാഹ്മണനു നൽകുന്ന ഇരിപ്പിടം, പാത്രം, ഭക്ഷണം എന്നിവ, അവൻ സുഖത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാതിരുന്നാലും, departed-ൻ എളുപ്പത്തിൽ വഴിയിലൂടെ പോകും.

കമണ്ഡലുപ്രദാനേന തൃഷിതഃ പിബതേ ജലമ് ॥ ൨,൩൧.

കമണ്ഡലു ദാനം ചെയ്താൽ ദാഹിച്ചവൻ വെള്ളം കുടിക്കും.

ഭാജനം വസ്ത്രദാനഞ്ച കുസുമഞ്ചാങ്ഗുലീയകമ് । ഏകാദശാ ഹേ ദാതവ്യം പ്രേതോദ്ധരണഹേതവേ ॥ ൨,൩൧.

പാത്രം, വസ്ത്രം, പുഷ്പം, വിരലിൽ ധരിക്കുന്ന മോതിരം — ഇവ പതിനൊന്ന് ദാനങ്ങൾ departed-നെ ഉയർത്താൻ നൽകണം.

ത്രയോദശ പദാനീത്ഥം പ്രേതസ്യ ശുഭമിച്ഛതാ । ദാതവ്യാനി യഥാശക്ത്യാ പ്രേതോഽസൌ പ്രീണിതോ ഭവേത് ॥ ൨,൩൧.

മരണിച്ചവന്റെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച്, ഈ പതിമൂന്ന് ദാനങ്ങൾ നൽകണം; അങ്ങനെ departed-ൻ സന്തോഷം പ്രാപിക്കും.

ഭോജനാ നി തിലാംശ്ചൈവ ഉദകുമ്ഭാംസ്ത്രയോദശ । മുദ്രികാം വസ്ത്രയുഗ്മഞ്ച തയാ യാതി പരാം ഗതിമ് ॥ ൨,൩൧.

ഭക്ഷണം, എള്ള്, പതിമൂന്ന് വെള്ളക്കുടങ്ങൾ, ഒരു മോതിരം, വസ്ത്രം രണ്ട് എന്നിവ ദാനം ചെയ്താൽ, അതിനാൽ ഉയർന്ന സ്ഥിതിയിൽ എത്താൻ കഴിയും.

യോഽശ്വം നാവം ഗജം വാപി ബ്രാഹ്മണേ പ്രതിപാദയേത് । സ മഹിമ്നോഽനുസാരേണ തത്തത്സുഖമുപാശ്നുതേ ॥ ൨,൩൧.

ആശ്വം, നാവ്, ആന എന്നിവ ബ്രാഹ്മണന് നൽകുന്നവൻ, ദാനത്തിന്റെ മഹത്വം അനുസരിച്ച് ആനന്ദം അനുഭവിക്കും.

നാനാലോകാന് വിചരതി മഹിഷീഞ്ച ദദാതി യഃ । യമപുത്ത്രസ്യ യാ മാതാ മഹിഷീ സുഗതിപ്രദാ ॥ ൨,൩൧.

മഹിഷികളെ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ വിവിധ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കും; യമന്റെ മകന്റെ അമ്മയായ മഹിഷി ദാനം ചെയ്താൽ നല്ല ഗതി ലഭിക്കും.

താമ്ബൂലം കുസുമം ദേയം യാമ്യാനാം ഹര്ഷവര്ധനമ് । തേന സമ്പ്രീണിതാഃ സര്വേ തസ്മിന് ക്ലേശം ന കുര്വതേ ॥ ൨,൩൧.

താമ്പൂലവും പൂക്കളും യമന്റെ സേവകരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ നൽകണം; അങ്ങനെ അവർ സന്തോഷിച്ചാൽ, ആ വ്യക്തിക്ക് അവർ വേദന നൽകുന്നില്ല.