ഗരുഡപുരാണമ്

മസ്തകേ തിഷ്ഠതീശാനോ വ്യക്താവ്യക്തോ മഹേശ്വരഃ । ഏകമൂര്തേസ്ത്രയോ ഭാഗാ ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുഹേശ്വരാഃ ॥ ൨,൩൦.

തലയിൽ ഈശാനൻ, വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമായ മഹേശ്വരൻ വസിക്കുന്നു; ഒരേ രൂപത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ഈശ്വരൻ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി നിലകൊള്ളുന്നു.

അഹം പ്രാണഃ ശരീരസ്ഥോ ഭൂതഗ്രാമചതുഷ്ടയേ । ധര്മാധര്മേ മതിം ദദ്യാത്സുഖദുഃഖേ കൃതാകൃതേ ॥ ൨,൩൦.

ഞാൻ ശരീരത്തിൽ പാർക്കുന്ന പ്രാണനാണ്, നാലു തരത്തിലുള്ള ജീവികളിൽ ഉള്ളത്; ധർമ്മത്തിലും അധർമ്മത്തിലും, സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും, ചെയ്തതിലും ചെയ്യാത്തതിലും വിവേകം നൽകുന്നത് ഞാനാണ്.

ജന്തോര്വുദ്ധിം സമാസ്ഥായ പൂര്വമര്മാധിവാസിതാമ് । അഹമേവ തഥാ ജീവാന്പ്രേരയാമി ച കര്മസു । സ്വര്ഗം ച നരകം മോക്ഷം പ്രയാന്തി പ്രാണിനോ ധ്രുവമ് ॥ ൨,൩൦.

ജീവിയുടെ ബുദ്ധിയിൽ, മുമ്പ് പ്രധാന മർമ്മങ്ങളിൽ പാർക്കുന്നവനായി, ഞാൻ തന്നെയാണ് ജീവികളെ കർമങ്ങളിൽ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്; അവശ്യം തന്നെ, ജീവികൾ സ്വർഗ്ഗത്തിലും നരകത്തിലും മോക്ഷത്തിലും എത്തുന്നു.

സ്വര്ഗസ്ഥം നരകസ്ഥം വാ ശ്രാദ്ധേ വാപ്യായനം ഭവേത് । തസ്മാച്ഛ്രാദ്ധാനി കുര്വീത ത്രിവിധാനി വിചക്ഷണഃ ॥ ൨,൩൦.

സ്വർഗ്ഗത്തോ നരകത്തോ അല്ലെങ്കിൽ ശ്രാദ്ധത്തിൽ ആയാലും ആഹാരം ലഭിക്കും; അതുകൊണ്ട് ബുദ്ധിമാൻ മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള ശ്രാദ്ധങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം.

മത്സ്യം കര്മം ച വാരാഹം നാരസിംഹഞ്ച വാമനമ് । രാമം രാമം ച കൃഷ്ണം ച ബുദ്ധം ചൈവ സകല്കിനമ് । ഏതാനി ദശ നാമാനി സ്മര്തവ്യാനി സദാ ബുധൈഃ ॥ ൨,൩൦.

മത്സ്യം, കൂർമ്മം, വരാഹം, നരസിംഹം, വാമനം, രാമൻ, രാമൻ, കൃഷ്ണൻ, ബുദ്ധൻ, കല്കി — ഈ പത്ത് നാമങ്ങൾ സദാ ജ്ഞാനികൾ ഓർക്കണം.

സ്വര്ഗം ജീവാഃ സുഖം യാന്തി ച്യുതാഃ സ്വര്ഗാച്ച മാനവാഃ । ലബ്ധ്വാ സുഖം ച വിത്തം ച ദയാദാക്ഷിണ്യസംയുതാഃ । പുത്രപൌത്രൈര്ധനൈരാഢ്യാ ജീവേയുഃ ശരദാം ശതമ് ॥ ൨,൩൦.

സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു പോകുന്ന ജീവികൾ സന്തോഷം നേടുന്നു; സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരായി ജനിച്ചവർ സന്തോഷവും സമ്പത്തും ലഭിച്ച്, ദയയും ദാനവും ഉള്ളവരായി, മക്കളിലും മുമ്മക്കളിലും ധനത്തിലും സമ്പന്നരായി നൂറു വർഷം ജീവിക്കുന്നു.

ആതുരേ ച ദദേദ്ദാനം വിഷ്ണുപൂജാഞ്ച കാരയേത് । അഷ്ടാക്ഷരം തഥാ മന്ത്രം ജപേദ്വാ ദ്വാദശാക്ഷരമ് ॥ ൨,൩൦.

രോഗികള്ക്ക് ദാനം നൽകുകയും വിഷ്ണുവിനെ പൂജിക്കുകയും വേണം; അഷ്ടാക്ഷരമോ അല്ലെങ്കിൽ ദ്വാദശാക്ഷരമോ എന്ന മന്ത്രം ജപിക്കണം.

പൂജയേച്ഛുക്ലപുഷ്പൈശ്ച നൈവേദ്യൈര്ഘൃതപാചിതൈഃ । തഥാ ഗന്ധൈശ്ച ധൂപൈശ്ച ശ്രുതിസ്മൃതിമനൂദിതൈഃ ॥ ൨,൩൦.

വെളുത്ത പുഷ്പങ്ങളാൽ, നെയ്യിൽ പാകം ചെയ്ത നൈവേദ്യങ്ങളാൽ, സുഗന്ധങ്ങളാലും ധൂപങ്ങളാലും, ശൃതി-സ്മൃതികളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ പൂജിക്കണം.

വിഷ്ണുര്മാതാ പിതാ വിഷ്ണുര്വിഷ്ണുഃ സ്വജനബാന്ധവാഃ । യത്ര വിഷ്ണും ന പശ്യാമി തേന വാസേന കിം മമ ॥ ൨,൩൦.

വിഷ്ണു അമ്മയാണ്, വിഷ്ണു അച്ഛനാണ്, വിഷ്ണു ബന്ധുക്കളാണ്; ഞാൻ വിഷ്ണുവിനെ കാണാത്ത സ്ഥലത്ത് എനിക്ക് വാസം എന്തിനാണ്?

ജലേ വിഷ്ണുഃ സ്ഥലേ വിഷ്ണുര്വിഷ്ണുഃ പര്വതമസ്തകേ । ജ്വാലാമാലാകുലേ വിഷ്ണുഃ സര്വം വിഷ്ണുമയം ജഗത് ॥ ൨,൩൦.

ജലത്തിൽ വിഷ്ണു, നിലത്ത് വിഷ്ണു, പർവതശിഖരത്തിൽ വിഷ്ണു, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ വിഷ്ണു; ഈ ലോകം മുഴുവൻ വിഷ്ണുവാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വയമാപോ വയം പൃഥ്വീ വയം ദര്ഭാ വയം തിലാഃ । വയം ഗാവോ വയം രാജാ വയം വായുര്വയം പ്രജാഃ ॥ ൨,൩൦.

ഞങ്ങൾ തന്നെയാണ് വെള്ളം, ഞങ്ങൾ ഭൂമി, ഞങ്ങൾ ദർഭാ, ഞങ്ങൾ എള്ള്; ഞങ്ങൾ പശുക്കൾ, ഞങ്ങൾ രാജാവ്, ഞങ്ങൾ കാറ്റ്, ഞങ്ങൾ ജനങ്ങൾ.

വയം ഹേമ വയം ധാന്യം വയം മധു വയം ഘൃതമ് । വയം വിപ്രാ വയം ദേവാ വയം ശമ്ഭുശ്ച ഭൂര്ഭുവഃ ॥ ൨,൩൦.

ഞങ്ങൾ പൊന്നാണ്, ഞങ്ങൾ ധാന്യമാണ്, ഞങ്ങൾ തേനും, ഞങ്ങൾ നെയ്യും; ഞങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർ, ഞങ്ങൾ ദേവന്മാർ, ഞങ്ങൾ ശംഭുവും ഭൂമിയും ആകാശവും.

അഹം ദാതാ അഹം ഗ്രാഹീ അഹം യജ്വാ അഹം ക്രതുഃ । അഹം ഹര്താ അഹം ധര്മോ അഹം പൃഥ്വീ ഹ്യഹം ജലമ് ॥ ൨,൩൦.

ഞാൻ ദാതാവാണ്, ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നവനാണ്, ഞാൻ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവനാണ്, ഞാൻ യാഗമാണ്; ഞാൻ അകറ്റുന്നവനും, ഞാൻ ധർമ്മവും, ഞാൻ ഭൂമിയും ഞാൻ വെള്ളവുമാണ്.

ധര്മാധര്മേ മതിം ദദ്യാം കര്മഭിസ്തു ശുഭാശുഭൈഃ । യത്കര്മ ക്രിയതേ ക്വാപി പൂര്വജന്മാര്ജിതം ഖഗ ॥ ൨,൩൦.

ധർമ്മത്തിലും അധർമ്മത്തിലും ഞാൻ വിവേകം നൽകുന്നു, നല്ലതും ചീത്തയുമായ കർമങ്ങളിലൂടെ; എവിടെയായാലും ചെയ്യപ്പെടുന്ന കർമ്മം, പക്ഷീ, മുൻജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ചതാണ്.

ധര്മേ മതിമഹം ദദ്യാമധര്മേഽപ്യഹമേവ ച । യാതനാം കുരുതേ സോഽപി ധര്മേ മുക്തിം ദദാമ്യഹമ് ॥ ൨,൩൦.

ധർമ്മത്തിൽ ഞാൻ വിവേകം നൽകുന്നു; അധർമ്മത്തിലും ഞാൻ തന്നെയാണ്; അവൻ യാതന സൃഷ്ടിച്ചാലും, ധർമ്മത്തിലൂടെ മോക്ഷം നൽകുന്നത് ഞാനാണ്.

മനുജാനാം ഹിതാ താര്ക്ഷ്യ അന്തേ വൈതരണീ സ്മൃതാ । തയാവമത്യ പാപൌഘം വിഷ്ണുലോകം സ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩൦.

മനുഷ്യരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ടാർക്ഷ്യാ, അവസാനത്തിൽ വൈതരണി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; അതു കടന്ന് പാപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

ബാലത്വേ യച്ച കൌമാരേ യച്ച പരിണതൌ ച യത് । സര്വാവമ്ഥാകൃതം പാപം യച്ച ജന്മാന്തരേഷ്വപി ॥ ൨,൩൦.

ശിശുകാലത്തും യൗവനത്തും പ്രൗഢിയിലും ചെയ്ത എല്ലാ പാപങ്ങളും, മറ്റു ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്തതും കൂടെ.

യന്നിശായാം തഥാ പ്രാതര്യന്മധ്യാഹ്നാപരാഹ്നയോഃ । സന്ധ്യയോര്യത്കൃതം കര്മ കര്മണാ മനസാ ഗിരാ ॥ ൨,൩൦.

രാത്രിയിലും, രാവിലെയും, ഉച്ചയിലും, വൈകുന്നേരത്തിലും, സന്ധ്യാസമയങ്ങളിലും, ചെയ്യുന്നതും, ചിന്തിക്കുന്നതും, പറയുന്നതുമായ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും,

ദത്ത്വാ വരാം സകൃദപി കപിലാം സര്വകാമികാമ് । ഉദ്ധരേദന്തകാലേ സ ആത്മാനം പാപസഞ്ചയാത് ॥ ൨,൩൦.

എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന കപില വർണ്ണ പശുവിനെ ഒരിക്കൽ പോലും ദാനം ചെയ്താൽ, മരണസമയത്ത് ആൾ തന്റെ പാപങ്ങൾക്കൊന്നും അടിമയാകാതെ രക്ഷപ്പെടും.

ഗാവോ മമാഗ്രതഃ സന്തു പൃഷ്ഠതഃ പാര്ശ്വതസ്തഥാ । ഗാവോ മേ ഹൃദയേ സന്തു ഗവാം മധ്യേ വസാമ്യഹമ് ॥ ൨,൩൦.

പശുക്കൾ എനിക്ക് മുന്നിലും, പിന്നിലും, ചുറ്റും എല്ലാടെയും ഉണ്ടാകട്ടെ; പശുക്കൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കട്ടെ; ഞാൻ പശുക്കളുടെ ഇടയിൽ താമസിക്കട്ടെ.

യാ ലക്ഷ്മീഃ സര്വഭൂതാനാം യാ ച ദേവേ വ്യവസ്ഥിതാ । ധേനുരൂപേണ സാ ദേവീ മമ പാപം വ്യപോഹതു ॥ ൨,൩൦.

എല്ലാ ജീവികളിലും ദേവന്മാരിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഐശ്വര്യം, പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഉള്ള ദേവി, എന്റെ പാപങ്ങൾ നീക്കട്ടെ.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൧ ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । യേ നരാഃ പാപസംയുക്താസ്തേ ഗച്ഛന്തി യമാലയമ് । നൃണാം മത്സാക്ഷികം ദത്തമനന്തഫലദം ഭവേത് ॥ ൨,൩൧.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: പാപങ്ങളിൽ കുടുങ്ങിയ മനുഷ്യർ യമലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ദാനം ചെയ്തതൊന്നും അനന്തഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു.

യാവദ്രജഃ പ്രമാണാബ്ദംസ്വര്ഗേ തിഷ്ഠതി ഭൂമിദഃ । അശ്വാരൂഢാശ്ച തേ യാന്തി ദദതേ യേ ഹ്യുപാനഹൌ ॥ ൨,൩൧.

പൊടിയുടെ അളവിനോളം വർഷങ്ങൾ ഭൂമി ദാനം ചെയ്തവൻ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കും; ചെരിപ്പോ ഉപ്പാനയോ ദാനം ചെയ്യുന്നവർ കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി അവിടെ എത്തും.

ആതപേ ശ്രമയോഗേന ന ദഹ്യന്തേ ച കുത്രചിത് । ഛത്ത്രദാനേന വൈ പ്രേതാ വിചരന്തി സുഖം പഥി ॥ ൨,൩൧.

ഏതു കഠിനമായ ചൂടിലും ക്ഷീണത്തിലും എവിടെയും ബുദ്ധിമുട്ടില്ല; കുട ദാനം ചെയ്താൽ, മരിച്ചവൻ സുഖത്തോടെ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കും.

യമുദ്ദിശ്യ ദദാത്യന്നം തേന ചാപ്യായിതോ ഭവേത് ॥ ൨,൩൧.

യമനെ ഉദ്ദേശിച്ച് അന്നം ദാനം ചെയ്താൽ, അതിനാൽ അവൻ തൃപ്തനാകും.

അന്ധകാരേ മഹാഘോരേ അമൂര്തേ ലക്ഷ്യവര്ജിതേ । ഉദ്ദ്യോതേനൈവ തേ യാന്തി ദീപദാനേന മാനവാഃ ॥ ൨,൩൧.

ഭയങ്കരമായ ഇരുട്ടിലും, രൂപവും അടയാളവും ഇല്ലാത്തിടത്തിലും, വിളക്കു ദാനം ചെയ്താൽ, മനുഷ്യർ പ്രകാശത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ആശ്വിനേ കര്തികേ വാപി മാഘേ മൃതതിഥാവപി । ചതുര്ദശ്യാഞ്ച ദീയേത ദീപദാനം സുഖായ വൈ ॥ ൨,൩൧.

ആശ്വിനം, കാർത്തികം, മാഘം എന്നീ മാസങ്ങളിലും, മരണത്തിയിലും, പതിനാലാം തീയതിയിലും, സുഖത്തിനായി വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യണം.

പ്രത്യഹഞ്ച പ്രദാതവ്യം മാര്ഗേ സുവിഷമേ നരൈഃ । യാവത്സംവത്സരം വാപി പ്രേതസ്യ സുഖലിപ്സയാ ॥ ൨,൩൧.

ദുരിതമുള്ള വഴികളിൽ, departed-ന്റെ സുഖത്തിനായി, എല്ലാ ദിവസവും അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വർഷം മുഴുവൻ വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യണം.

കുലേ ദ്യോതതി ശുദ്ധാത്മാ പ്രകാശത്വം സ ഗച്ഛതി । ജ്യോതിര്മയോഽസൌ പൂജ്യോഽസൌ ദീപദാനപ്രദോ നരഃ ॥ ൨,൩൧.

അവന്റെ കുടുംബത്തിൽ ശുദ്ധഹൃദയൻ പ്രകാശിക്കും; അവൻ മഹത്തായ പ്രകാശം നേടും. വിളക്ക് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ പ്രകാശമുള്ളവനും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവനും ആകുന്നു.