ഗരുഡപുരാണമ്

തിലാഃ ശ്വേതാസ്തിലാഃ കൃഷ്ണാസ്തിലാ ഗോമൂത്രസന്നിഭാഃ । തേ മേ ദഹന്തു പാപാനി ശരീരേണ കൃതാനി ച ॥ ൨,൨൯.

വെള്ളയുള്ള എള്ള്, കറുത്ത എള്ള്, പശുവിന്റെ മൂത്രംപോലെയുള്ള എള്ള്—ഇവയെല്ലാം എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള പാപങ്ങൾ ദഹിപ്പിക്കട്ടെ.

ഏക ഏവ തിലദ്രോണോ ഹേമദ്രോണതിലൈഃ സമഃ । തര്പണേ ദാനഹോമേ ച ദത്തോ ഭവതി ചാക്ഷയഃ ॥ ൨,൨൯.

ഒരു ഡ്രോണം എള്ള്, സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള ഡ്രോണംപോലെയാണ്; ഈ എള്ള് തർപ്പണത്തിനോ ദാനത്തിനോ ഹോമത്തിനോ ഉപയോഗിച്ചാൽ അതിന് ഒരിക്കലും ക്ഷയം വരില്ല.

ദര്ഭാ മല്ലോമസമ്ഭൂതാസ്തിലാഃ സ്വേദസമുദ്ഭവാഃ । തൃപ്താഃ സ്യുര്ദേവതാ ദാനൈഃ ശ്രാദ്ധേന പിതരസ്തഥാ । പ്രയോഗവിധിനാ ബ്രഹ്മാ വിശ്വഞ്ചാപ്യുപജീവനാത് ॥ ൨,൨൯.

മല്ലിന്റെ മുടിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ദർഭയും, വിയർപ്പിൽ നിന്നു പിറന്ന എള്ളും—ഇവ ദാനം ചെയ്താൽ ദേവതകളും പിതാക്കന്മാരും തൃപ്തരാവും; ശരിയായ രീതിയിൽ ചെയ്താൽ ബ്രഹ്മാവിനും, ലോകം പോഷിപ്പിക്കുന്നവർക്കും തൃപ്തി ലഭിക്കും.

സവ്യയജ്ഞോപവീതേന ബ്രഹ്മാദ്യാസ്തൃപ്തിമാന്പുയുഃ । അപസവ്യേന തൃപ്യന്തി പിതരോ ദിവിദേവതാഃ ॥ ൨,൨൯.

വലതുവശത്ത് യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ചാൽ ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും തൃപ്തരാകും; ഇടതുവശത്ത് ധരിച്ചാൽ പിതാക്കന്മാരും അധലോകത്തിലെ ദേവതകളും സന്തുഷ്ടരാകും.

അപസവ്യാദിതോ ബ്രഹ്മാ ദര്ഭമധ്യേ തു കേശവഃ । ദര്ഭാഗ്രേ ശങ്കരം വിദ്യാത്ത്രയോ ദേവാഃ [https://vedastudy.yolasite.com/kusha1.php കുശേ] സ്ഥിതാഃ ॥ ൨,൨൯.

ദർഭയുടെ ഇടതുവശത്ത് ബ്രഹ്മാവും, നടുവിൽ കേശവനും, അഗ്രത്തിൽ ശങ്കരനും ഇരിക്കുന്നു; ഈ മൂന്നു ദേവന്മാരും കുശയിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

വിപ്രാ മന്ത്രാഃ കുശാ വഹ്നിസ്തുലസീ ച ഖഗേശ്വര । നൈതേ നിര്മാല്യതാം യാന്തി ക്രിയമാണാഃ പുനഃ പുനഃ ॥ ൨,൨൯.

പക്ഷിരാജാ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ, മന്ത്രങ്ങൾ, കുശ, അഗ്നി, തുളസി—ഇവയെ വീണ്ടും വീണ്ടും ശരിയായി ഉപയോഗിച്ചാൽ അവ ശുദ്ധത നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.

കുശാഃ പിണ്ഡേഷു നിര്മാല്യാഃ ബ്രാഹ്മണാഃ പ്രേതഭോജനേ । മന്ത്രാഃ ശൂദ്രേഷു പതിതാശ്ചിതായാശ്ച ഹുതാശനഃ ॥ ൨,൨൯.

കുശ പിണ്ഡത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ ശുദ്ധത നഷ്ടപ്പെടും; ബ്രാഹ്മണർ പ്രേതഭോജനമെടുക്കുമ്പോൾ, മന്ത്രങ്ങൾ ശൂദ്രന്മാർ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, അഗ്നി ചിതയിൽ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ഇവ ശുദ്ധമല്ല.

തുലസീ ബ്രാഹ്മണാ ഗാവോ വിഷ്ണുരേകാദശീ ഖഗ । പഞ്ച പ്രവഹണാന്യേവ ഭവാബ്ധൌ മജ്ജതാം സതാമ് ॥ ൨,൨൯.

തുളസി, ബ്രാഹ്മണർ, പശുക്കൾ, വിഷ്ണു, ഏകാദശി—ഈ അഞ്ചും ഭവസാഗരത്തിൽ മുങ്ങുന്ന സത്പുരുഷന്മാർക്ക് രക്ഷാനൗകകളാണ്.

വിഷ്ണുരേകാദശീ ഗീതാ തുലസീവിപ്രധേനവഃ । അപാരേ ദുര്ഗസംകാരേ ഷട്പദീ മുക്തിദായിനീ ॥ ൨,൨൯.

വിഷ്ണു, ഏകാദശി, ഗീത, തുളസി, ബ്രാഹ്മണർ, പശുക്കൾ—ഈ ആറും കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ദുരിതസമുദ്രത്തിൽ മോക്ഷം നൽകുന്നവയാണ്.

$ തിലാഃ പവിത്രാസ്ത്രിവിധാ ദര്ഭാശ്ച തുലസീദാലമ് । നിവാരയന്തി ചൈതാനി ദുര്ഗതിം യാന്തമാതുരമ് ॥ ൨,൨൯.

മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള ശുദ്ധമായ എള്ളും, ദർഭയും, തുളസിയിലയും—ഇവ ദുർഗതിയിലേക്ക് പോകുന്നവരുടെ കഷ്ടം അകറ്റുന്നു.

ഹസ്താഭ്യാമുദ്ധൃതൈര്ദര്ഭൈസ്തോയേന പ്രോക്ഷയേദ്ഭുവമ് । മൃത്യുകാലേ ക്ഷിപേദ്ദര്ഭാനാതുരസ്യ കരദ്വയേ ॥ ൨,൨൯.

രണ്ടുകൈകളിൽ ദർഭ എടുത്ത് വെള്ളം ചിതറി ഭൂമിയെ ശുദ്ധമാക്കണം; മരണസമയത്ത് ദർഭ രോഗിയുടെ ഇരുകൈകളിലും വയ്ക്കണം.

ദര്ഭേഷു ക്ഷിപ്യതേ യോഽസൌ ദഭസ്തു പരിവേഷ്ടിതഃ । വിഷ്ണുലോകം സ വൈ യാതി മന്ത്രഹീനോഽപി മാനവഃ ॥ ൨,൨൯.

ദർഭപ്പുല്ലിൽ കിടക്കുന്നവനും, അതിനാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനും, മന്ത്രം ഇല്ലെങ്കിലും വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കും.

ദര്ഭമൂലീഗതോ ഭൂമൌ ദര്ഭപാണിസ്തു യോ മൃതഃ । പ്രായശ്ചിത്തവിശുദ്ധോഽസൌ സംസാരേപാരസാഗരേ ॥ ൨,൨൯.

ദർഭയുടെ വേർ ഭൂമിയെ തൊടുമ്പോഴും, ദർഭ കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തവൻ ഭവസാഗരം കടന്ന് മോക്ഷം നേടും.

ഗോമയേനോപലിപ്തേ തു ദര്ഭസ്യാസ്തരണേ സ്ഥിതഃ । തത്ര ദത്തേന ദാനേന സര്വം പാപം വ്യപോഹതി ॥ ൨,൨൯.

പശുവിന്റെ ചാണകം പുരട്ടിയ നിലത്തും ദർഭ പുല്ല് വിരിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തും ദാനം ചെയ്താൽ, ആ ദാനത്തിലൂടെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീങ്ങും.

ലവണം തദ്രസം ദിവ്യം സര്വകാമപ്രദം നൃണാമ് । യസ്മാദന്നരസാഃ സര്വേ നോത്കടാ ലവണം വിനാ ॥ ൨,൨൯.

ഉപ്പിന് അതിന്റെ ദിവ്യമായ രുചിയുണ്ട്; മനുഷ്യർക്കു എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകാൻ ഇതിന് കഴിയും. ഉപ്പില്ലാതെ ആഹാരത്തിലെ എല്ലാ രുചികളും അപൂർണ്ണമാണ്.

പിതൄണാം ച പ്രിയം ഭവ്യം തസ്മാത്സ്വര്ഗപ്രദം ഭവേത് । വിഷ്ണുദേഹസമുദ്ഭൂതോ യതോഽയം ലവണോ രസഃ ॥ ൨,൨൯.

ഉപ്പ് പിതൃകൾക്ക് പ്രിയവും ശുഭവും ആണ്, അതുകൊണ്ടു സ്വർഗം നൽകുന്നു. ഈ ഉപ്പിന്റെ രുചി വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്.

വിശേഷാല്ലവണം ദാനം തേന ശംസന്തി യോഗിനഃ । ബ്രാഹ്മണ ക്ഷത്ത്രിയവിശാം സ്ത്രീണാം ശൂദ്രജനസ്യ ച ॥ ൨,൨൯.

അതുകൊണ്ടു യോഗികൾ ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, സ്ത്രീകൾ, ശൂദ്രർ എന്നിവർക്കു ഉപ്പിന്റെ ദാനം പ്രത്യേകിച്ച് പ്രശംസിക്കുന്നു.

ആതുരാണാം യദാ പ്രാണാഃ പ്രയാന്തി വസുധാതലേ । ലവണം തു തദാ ദേയം ദ്ബാരസ്യോദ്ധാടനം ദിവഃ ॥ ൨,൨൯.

ഭൂമിയിൽ രോഗികളുടെ പ്രാണൻ വിടുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ഉപ്പ് ദാനം ചെയ്യണം; കാരണം അതു സ്വർഗത്തിലെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൩൦ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ശൃണു താര്ക്ഷ്യ പരം ഗുഹ്യം ദാനാനാം ദാനമുത്തമമ് । പരമം സര്വദാനാനാം പരം ഗോപ്യം ദിവൌകസാമ് ॥ ൨,൩൦.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ടാർക്ഷ്യാ, ദാനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമവും ദൈവങ്ങളിൽ പോലും രഹസ്യമായതുമായ പരമ ദാനത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കു.

ദേയമേകം മഹാദാനം കാര്പാസം ചോത്തമോത്തമമ് । യേന ദത്തേന പ്രീയന്തേ ഭൂര്ഭുവഃ സ്വരിതി ക്രമാത് ॥ ൨,൩൦.

ഒരുവൻ ഉത്തമമായ ഒരു കരുമ്പ് ദാനം ചെയ്യണം; അതു നൽകിയാൽ ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗം എന്നിങ്ങനെ ലോകങ്ങൾ സന്തോഷിക്കും.

ബ്രഹ്മാദ്യാ ദേവതാഃ സര്വാഃ കാര്യാച്ച പ്രീതിമാപ്നുയുഃ । ദേയമേതന്മഹാദാനം പ്രേതോദ്ധരണഹേതവേ ॥ ൨,൩൦.

ബ്രഹ്മാവിനെ തുടക്കംവെച്ച് എല്ലാ ദേവതകളും അതിനാൽ സന്തോഷിക്കും. departed ആത്മാക്കളെ ഉയർത്താൻ ഈ മഹാദാനം നൽകണം.

ചിരം വസേദ്രുദ്രലോകേ തതോ രാജാ ഭവേദിഹ । രൂപവാന്സുഭഗോ വാഗ്മീ ശ്രീമാനതുല വിക്രമഃ । യമലോകം വിനിര്ജിത്യ സ്വര്ഗം താക്ഷ്യ സ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൩൦.

അവൻ ദീർഘകാലം രുദ്രലോകത്തിൽ വസിക്കും, പിന്നെ ഭൂമിയിൽ രാജാവാകും; സുന്ദരൻ, ഭാഗ്യവാൻ, വാഗ്മി, സമ്പന്നൻ, അപാര വീരൻ. യമലോകം ജയിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ എത്തും, ടാർക്ഷ്യാ.

ഗാം തിലാംശ്ച ക്ഷിതം ഹേമ യോ ദദാതി ദ്വിജന്മനേ । തസ്യ ജന്മാര്ജിര്ത പാപം തത്ക്ഷണാദേവനശ്യതി ॥ ൨,൩൦.

ആരെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണനു പശു, എള്ള്, ഭൂമി, പൊന്നു ദാനം ചെയ്താൽ, ജന്മത്തിൽ നിന്നുള്ള പാപങ്ങൾ ഉടൻ തന്നെ നശിക്കും.

തിലാ ഗാവോ മഹാദാനം മഹാപാതകനാശനമ് । തദ്ദ്വയം ദീയതേ വിപ്രേ നാന്യവര്ണേ കദാചന ॥ ൨,൩൦.

എള്ളും പശുവും മഹാദാനങ്ങൾ ആണ്, വലിയ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവ. ഈ രണ്ടും ബ്രാഹ്മണർക്കു മാത്രം നൽകണം, മറ്റേതു വർഗ്ഗത്തിനും നൽകരുത്.

കല്പിതം ദീയതേ ദാനം തിലാ ഗാവശ്ചമേദിനീ । അന്യേഷു നൈവ വര്ണേഷു പോഷ്യവര്ഗേ കദാചന ॥ ൨,൩൦.

എള്ള്, പശു, ഭൂമി എന്നിവ ബ്രാഹ്മണർക്കു മാത്രം നൽകണം; മറ്റു വർഗ്ഗങ്ങൾക്കും ആശ്രിതർക്കും ഒരിക്കലും നൽകരുത്.

പോഷ്യവര്ഗേ തഥാ സ്ത്രീഷു ദാനം ദേയമകല്പിതമ് । ആതുരേ വോപരാഗേ ച ദ്വയം ദാനം വിശിഷ്യതേ । ആതുരേ ദീയതേ ദാനം തത്കാലേ ചോപതിഷ്ഠതി ॥ ൨,൩൦.

ആശ്രിതർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും ദാനം പ്രത്യേക ക്രമമില്ലാതെ നൽകാം; പക്ഷേ രോഗം അല്ലെങ്കിൽ അശുദ്ധി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഈ രണ്ടും പ്രത്യേകമായി നൽകണം. രോഗിക്ക് നൽകിയാൽ അതു ഉടൻ ഫലിക്കും.

ജീവതസ്തു പുനര്ദത്തമുപതിഷ്ഠത്യസംസ്കൃതമ് । സത്യംസത്യം പുനഃ സത്യം യദ്ദത്തം വികലേന്ദ്രിയേ ॥ ൨,൩൦.

ജീവിതത്തിൽ വീണ്ടും ദാനം ചെയ്താൽ, ചടങ്ങ് ഇല്ലെങ്കിലും അതു ഫലിക്കും. ശരീരബലം കുറഞ്ഞപ്പോൾ നൽകിയതൊക്കെയും സത്യമായി ഫലിക്കും.

യച്ചാനു മോദതേ പുത്രസ്തച്ച ദാനമനന്തകമ് । അതോ ദദ്യാത്സ പുത്രോ വാ യാവജ്ജീവത്സസൌ ചിരമ് । അതിവാഹസ്തഥാ പ്രേതോ ഭോഗാംശ്ച ലഭതേ യതഃ ॥ ൨,൩൦.

മകനു സന്തോഷം നൽകുന്ന ദാനം അനന്തമായതാണ്; അതുകൊണ്ട് മകനോ അല്ലെങ്കിൽ താനോ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നൽകണം. മരണത്തിന് ശേഷം പോലും അതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും.

അസ്വസ്ഥാ തുരകാലേ തു ദേഹപാതേ ക്ഷിതിസ്ഥിതേ । ദേഹേ തഥാതിവാഹസ്യ പരതഃ പ്രീണനം ഭവേത് ॥ ൨,൩൦.

രോഗം കൊണ്ടോ മരണസമയത്തോ, ശരീരം ഭൂമിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അർപ്പണം departed ആത്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കും.