ഗരുഡപുരാണമ്

സ്വയം ചാന്യമനാ ഭൂത്വാ വിദ്യയാന്യാന്യ ജീവയത് ഗരുഡോക്തം ഗാരുഡം ഹി ശ്രൃണു രുദ്ര ! മദാത്മകമ് ।। 2.

അവൻ മറ്റൊരു ചിന്തയിൽ ലയിച്ച്, വിജ്ഞാനത്താൽ മറ്റൊരാളെ ജീവിപ്പിച്ചു. ഹേ രുദ്ര, എന്റെ ആത്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ച ഗരുഡോപദേശം ഞാൻ തന്നെ പറഞ്ഞത് നീ കേൾക്കുക.

ഇതി രുദ്രാബ്ജജൌ വിഷ്ണോഃ ശുശ്രാവ ബ്രഹ്മണോ മുനിഃ 3.

ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു, കമലത്തിൽ ജനിച്ച രുദ്രനും വിഷ്ണുവിനെയും കുറിച്ച്, ആ മുനി കേട്ടു.

മുനീനാം ശ്രൃണ്വതാം മധ്യേ സര്ഗാദ്യം ദേവപൂജനമ് 3.

മുനിമാരുടെ ഇടയിൽ ഇരുന്ന് കേൾക്കുന്നവർക്കായി, സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ ദേവതാപൂജയെ വിശദീകരിച്ചു.

വര്ണാശ്രമാദിധര്മാശ്ച ദാനരാജ്യാദിധര്മകാഃ 3.

വർണ്ണാശ്രമധർമ്മങ്ങളും, ദാനം, രാജ്യം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ധർമ്മങ്ങളും വിശദമായി പറഞ്ഞു.

അംഗാനി പ്രലയോ ധര്മകാമാര്ഥജ്ഞാനമുത്തമമ് 3.

അംഗങ്ങൾ, പ്രളയം, ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം എന്നിവയുടെ ഉത്തമമായ വിജ്ഞാനം എന്നിവയും വിശദീകരിച്ചു.

പുരാണേ ഗാരുഡേ സര്വം ഗരുഡോ ഭഗവാനഥ 3.

ഈ എല്ലാം ഗരുഡപുരാണത്തിൽ, ഭഗവാൻ ഗരുഡൻ തന്നെ പ്രസ്താവിച്ചു.

ഭുത്വാ ഹരേര്വാഹനം ച സര്ഗാദീനാം ച കാരണമ് 3.

ഹരിയുടെ വാഹനം ആയി, സൃഷ്ടിയും അതിന്റെ ക്രമവും സൃഷ്ടിക്കാൻ കാരണം ആയി,

ചക്രേ ക്ഷുധാ ഹൃതം യസ്യ ബ്രഹ്മാണ്ഡമുദരേ ഹരേഃ 3.

ഹരിയുടെ വയറിനകത്തുള്ള ബ്രഹ്മാണ്ഡം തന്റെ വിശപ്പുകൊണ്ട് പിടിച്ചവൻ ഈ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്തു.

കശ്യപോ ഗാരുഡാദ്വൃക്ഷം ദഗ്ധം ചാജീവയദ്യതഃ 3.

ഗരുഡന്റെ ഉപദേശശക്തിയാൽ കശ്യപൻ, ഗരുഡൻ കത്തിച്ച വൃക്ഷം വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.

തച്ഛ്രീമദ്രാരുഡം പുണ്യം സര്വദം പഠതസ്തവ 3.

ശ്രീമാനായ ഈ ഗരുഡോപദേശം, എല്ലാ മംഗളവും നൽകുന്നതായത്, നീ പതിവായി വായിക്കണം.

സര്ഗശ്ച പ്രതിസര്ഗശ്ച വംശോ മന്വന്തരാണി ച 4.

സൃഷ്ടി, പ്രതിസൃഷ്ടി, വംശങ്ങൾ, മന്വന്തരങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നു.

ശ്രൃണു രുദ്ര പ്രവക്ഷ്യാമി സര്ഗാദീന്പാപനാശനാന് 4.

ഹേ രുദ്ര, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന സൃഷ്ടിയെയും മറ്റു വിഷയങ്ങളെയും ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയാം, നീ കേൾക്കുക.

നരനാരായണോ ദേവോ വാസുദേവോ നിരംജനഃ 4.

നരനാരായണൻ ദേവൻ, വാസുദേവൻ, നിർമലൻ എന്നിവരെക്കുറിച്ചും പറയുന്നു.

തദേതത്സര്വമേവൈതവ്ദ്യക്താവ്യക്തസ്വരൂപവത് । തഥാ പുരുഷരൂപേണ കാലരൂപേണ ച സ്ഥിതമ് ।। 4.

ഇതെല്ലാം വ്യക്തമായതായും അവ്യക്തമായതായും, പുരുഷസ്വരൂപത്തിലും കാലസ്വരൂപത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു.

വ്യക്തം വിഷ്ണുസ്തഥാഽവ്യക്തം പുരുഷഃ കാല ഏവ ച 4.

വ്യക്തം വിഷ്ണുവാണ്, അവ്യക്തം പുരുഷനാണ്, കാലവും അതുപോലെ.

അനാദിനിധനോ ധാതാ ത്വനന്തഃ പുരുഷോത്തമഃ 4.

ആ സ്രഷ്ടാവിന് ആദിയും അന്തവും ഇല്ല, അനന്തനും പരമപുരുഷനുമാണ്.

തസ്മാഹുദ്ധിര്മനസ്തസ്മാത്തതഃ ഖം പവനസ്തതഃ 4.

അവനിൽ നിന്ന് ബുദ്ധി, ബുദ്ധിയിൽ നിന്ന് മനസ്സ്, അതിൽ നിന്ന് ആകാശം, പിന്നെ വായു എന്നിവ ഉദിക്കുന്നു.

അണ്ഡോ ഹിരണ്മയോ രുദ്ര । തസ്യാന്തഃ സ്വയമേവ ഹി 4.

പൊന്നുപോലുള്ള അണ്ടം രുദ്രനാണ്; അതിന്റെ അകത്താണ് അവൻ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നത്.

ബ്രഹ്മാ ചതുര്മുഖോ ഭൂത്വാ രജോമാത്രാധികഃ സദാ 4.

നാലുമുഖങ്ങളുള്ള ബ്രഹ്മാവിന് എല്ലായ്പ്പോഴും രാജസിക സ്വഭാവം കൂടുതലാണ്.

അണ്ഡസ്യാന്തര്ജഗത്സര്വം സദേവാസുരമാനുഷമ് 4.

ആ അണ്ടത്തിനുള്ളിൽ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെ മുഴുവൻ ലോകവും ഉണ്ട്.

അപസംഹ്രിയതേ ചാന്തേ സംഹര്ത്താ ച സ്വയം ഹരി 4.

അവസാനത്തിൽ എല്ലാം പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു; ഹരിയാണ് താനേ അതിനെ സംഹരിക്കുന്നത്.

രുദ്രരൂപീ ച കല്പാന്തേ ജഗത്സംഹരതേഽഖിലമ് 4.

കാലചക്രത്തിന്റെ അവസാനം രുദ്രന്റെ രൂപം ധരിച്ച് അവൻ മുഴുവൻ ലോകവും നശിപ്പിക്കുന്നു.

ദംഷ്ടൂയോദ്ധരതി ജ്ഞാത്വാ വാരഹീമാസ്ഥിതസ്തനൂമ് 4.

വാരാഹം എന്ന രൂപം എടുത്ത്, അതിനെ തനിക്കറിയാം എന്നറിഞ്ഞ്, ദന്തങ്ങൾകൊണ്ട് ഉയർത്തുന്നു.

പ്രഥമോ മഹതഃ സര്ഗോ വിരൂപോ ബ്രഹ്മണസ്തു സഃ 4.

മഹത്തിന്റെ ആദ്യ സൃഷ്ടി ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിചിത്രമായ സൃഷ്ടിയാണ്.

വൈകാരികസ്തൃതീയസ്തു സര്ഗസ്ത്വൈന്ദ്രിയകഃ സ്മൃതഃ 4.

മൂന്നാമത്തെ സൃഷ്ടിയാണ് വൈകാരികം എന്നും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി എന്നും പറയുന്നു.

മുഖ്യസര്ഗശ്ചതുര്ഥസ്തു മുഖ്യാ വൈ സ്ഥാവരാഃ സ്മൃതാഃ 4.

നാലാമത്തെ സൃഷ്ടിയാണ് പ്രധാനമായത്; പ്രധാനമായ അചഞ്ചല ജീവികൾ അപ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

തദൂര്ദ്ധസ്ത്രോതസാം ഷഷ്ഠോ ദേവസര്ഗസ്തു സ സ്മൃതഃ 4.

അപ്പുറത്തുള്ളവരുടെ മുകളിൽ ആറാമത്തെ സൃഷ്ടിയാണ് ദേവന്മാരുടെ സൃഷ്ടി എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

അഷ്ടമോഽനുഗ്രഹഃ സര്ഗഃ സാത്ത്വികസ്താമസസ്തു സഃ 4.

എട്ടാമത്തെ സൃഷ്ടിയാണ് അനുഗ്രഹം; അത് സാത്വികവും താമസികവും ആണ്.

പ്രാകൃതോ വൈകൃതശ്ചാപി കൌമാരോ നവമഃ സ്മൃതഃ 4.

പ്രാകൃതവും വൈകൃതവും കൂടാതെ കൗമാരസൃഷ്ടിയും ഒമ്പതാമത്തെ സൃഷ്ടിയായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.