ഗരുഡപുരാണമ്

സര്വമേതദ്ധി കഥിതം മയാ തവ ഖഗേശ്വര । വിശേഷം കഥയിഷ്യാമി മൃതസ്യൈവ സുഖപ്രദമ് ॥ ൨,൨൬.

പക്ഷീരാജാവേ, ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ഇനി മരിച്ചവർക്കു സന്തോഷം നൽകുന്ന കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി പറയും.

ദ്വാദശാഹേ കൃതം സര്വം വര്ഷം യാവത്സപിണ്ഡനമ് । പുനഃ കുര്യാത്സദാ നിത്യം ഘടാന്നം പ്രതിമാസികമ് ॥ ൨,൨൬.

പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം മുതൽ വാർഷികം വരെയുള്ള എല്ലാ ശ്രാദ്ധങ്ങളും, ഓരോ മാസവും അന്നവും വെള്ളവും അർപ്പിച്ച് വീണ്ടും നടത്തണം.

കൃതസ്യ കരണം നാസ്തി പ്രേതകാര്യാദൃതേ ഖഗ । യഃ കരോതി നരഃ കശ്ചിത്കൃത്പൂര്വം വിനശ്യതി ॥ ൨,൨൬.

പക്ഷിയെ, മരിച്ചവർക്കുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ഒഴികെ, ഒരിക്കൽ ചെയ്തതു വീണ്ടും ചെയ്യുന്നതിൽ ഫലമില്ല; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ നശിക്കും.

മൃതസ്യൈവ പുനഃ കുര്യാത്പ്രേതോഽക്ഷയ്യമവാപ്നുയാത് । പ്രതിമാസം ഘടാ ദേയാ സോദനാ ജലപൂരിതാഃ ॥ ൨,൨൬.

മരിച്ചവർക്കു മാത്രം വീണ്ടും കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവൻ അക്ഷയമായ ഫലം നേടും. ഓരോ മാസവും വെള്ളം നിറച്ച കലശം അർപ്പിക്കണം.

അര്വാക്ച വൃദ്ധേഃ കരണാച്ച താര്ക്ഷ്യ സപിണ്ഡനം യഃ കുരുതേ ഹി പുത്രഃ । തഥാപി മാസം പ്രതിപിണ്ഡമേകമന്നം ച കുമ്ഭം സജലം ച ദദ്യാത് ॥ ൨,൨൬.

തർക്ഷേ, നിർദ്ദേശിച്ച കാലം കഴിഞ്ഞോ വൃദ്ധപ്രായം കഴിഞ്ഞോ പുത്രൻ സപിണ്ഡം ചെയ്താലും, ഓരോ മാസവും ഒരു അന്നവും വെള്ളം നിറച്ച ഒരു കലശവും അർപ്പിക്കണം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൭ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । കഥം പ്രേതാ വസന്ത്യത്ര കീദൃഗ്രൂപാ ഭവന്തി തേ । മഹാപ്രേതാഃ പിശാചാശ്ച കൈഃകൈഃ കര്മഫലൈര്വിഭോ । സര്വേഷാമനുകമ്പാര്ഥം ബ്രൂഹി മേ മധുസൂദന ॥ ൨,൨൭.

താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: ഇവിടെയുള്ള പ്രേതങ്ങൾ എങ്ങനെ വസിക്കുന്നു? അവയ്ക്ക് എങ്ങനെയുള്ള രൂപങ്ങളാണ്? മഹാപ്രേതരും പിശാചുകളും എങ്ങനെ ആകുന്നു? എല്ലാവർക്കും ദയയോടെ ഇതിന്റെ കാരണം പറയൂ, മധുസൂദനാ.

പ്രേതത്വാന്മുച്യതേ യേന ദാനേന ച ശുഭേ ന ച । തന്മേ കഥയ ദേവേശ മമ ചേദിച്ഛസി പ്രിയമ് ॥ ൨,൨൭.

ഏത് ദാനത്താലാണ് പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നത്? ഏത് നല്ല പ്രവർത്തിയാൽ അതു സാധ്യമാകും? ദേവേശാ, എനിക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി അതു പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സാധു പൃഷ്ടം ത്വയാ താര്ക്ഷ്യ മാനുഷാണാം ഹിതായ വൈ । ശൃണുചാവഹിതോ ഭൂത്വാ യദ്വച്മി പ്രേതലക്ഷണമ് ॥ ൨,൨൭.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ടാക്ഷ്യാ, മനുഷ്യരുടെ ഭലത്തിനായി നീ ചോദിച്ചതിന് ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രേതലക്ഷണങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.

ഗുഹ്യദ്ഗുഹ്യതരം ഹ്യേതന്നാഖ്യേയം യസ്യ കസ്യചിത് । ഭക്തസ്ത്വം ഹി മഹാബാഹോ തേന തേ കഥയാമ്യഹമ് ॥ ൨,൨൭.

ഇത് ഏറ്റവും രഹസ്യമായതും, ആരോടും വെളിപ്പെടുത്താൻ പാടില്ലാത്തതുമാണ്. എന്നാൽ നീ ഭക്തനാണ്, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു.

പുരാ ത്രേതായുഗേ താത രാജാസീദ്ബഭ്രുവാഹനഃ । മഹോദയപുരേ രമ്യേ ധര്മനിഷ്ഠോ മഹാബലഃ ॥ ൨,൨൭.

മുൻകാലത്ത് ത്രേതായുഗത്തിൽ, പ്രിയനേ, മഹോദയ എന്ന മനോഹര നഗരത്തിൽ ബഭ്രുവാഹനൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും വലിയ ശക്തിയുമുള്ളവനുമായിരുന്നു.

യജ്വാ ദാനപതിഃ ശ്രീമാന്ബ്രഹ്മണ്യഃ സാധുസംമതഃ । ശീലാചാരഗുണോപേതോ ദയാദാക്ഷിണ്യസംയുതഃ ॥ ൨,൨൭.

അവൻ യാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും, ധാന്യദാനത്തിൽ മുൻപന്തിയിലിരിക്കയും, സമ്പന്നനും ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സദാചാരിയും സദുപദേശക്കാർക്കു പ്രിയങ്കരനും ആയിരുന്നു. നല്ല സ്വഭാവവും, കരുണയും, ദയയും അവനിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

പ്രജാഃ പാലയതേ നിത്യം പുത്രാനിവ മഹാബലഃ । ക്ഷത്ത്രധര്മരതോ നിത്യം സ ദണ്ഡ്യാന്ദണ്ഡയന്നൃപഃ ॥ ൨,൨൭.

ആ മഹാബലശാലിയായ രാജാവ് തന്റെ പ്രജകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ എല്ലായ്പ്പോഴും സംരക്ഷിച്ചു. ക്ഷത്രിയന്റെ കർത്തവ്യത്തിൽ എപ്പോഴും ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കി, ശിക്ഷയ്ക്ക് അർഹരായവരെ ശിക്ഷിച്ചു.

സ കദാചിന്മഹാബാഹുഃ സസൈന്യോമൃഗയാം ഗതഃ । വനം വിവേശ ഗഹനം നാനാവൃക്ഷസമന്വിതമ് ॥ ൨,൨൭.

ഒരു ദിവസം ആ മഹാബാഹുവും തന്റെ സൈന്യവുമായ് വേട്ടയാടാൻ പോയി. അവൻ പലതരം മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു.

ശാര്ദൂലശതസംജുഷ്ടം നാനാപക്ഷിനിനാദിതമ് । വനമധ്യേ തദാ രാജാ മൃഗം ദൂരാദപശ്യത ॥ ൨,൨൭.

അവിടെ നൂറുകണക്കിന് കടുവകൾ വസിക്കുകയും, പലതരം പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു. ആ കാട്ടിന്റെ നടുവിൽ രാജാവ് ദൂരത്ത് ഒരു മാൻ കണ്ടു.

തേന വിദ്ധോ മൃഗോഽതീവ ബാണേന സുദൃഢേന ച । ബാണമാദായ തം തസ്യ സ വനേഽദര്ശനം യയൌ ॥ ൨,൨൭.

ശക്തമായ ഒരു അമ്പിൽ തലയേറ്റ മാൻ, ആ അമ്പ് കൊണ്ടു കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഒളിച്ചുപോയി.

കക്ഷേ തച്ഛോണിതസ്ത്രാവാത്സ രാജാനുജഗാമ തമ് । തതോ മൃഗപ്രസങ്ഗേന വനമന്യദ്വിവേശ സഃ ॥ ൨,൨൭.

മാനിന്റെ രക്തപ്പാടുകൾ പിന്തുടർന്ന് രാജാവ് പോയി. അങ്ങനെ മാൻ പിന്തുടരുന്നതിനിടെ, രാജാവ് മറ്റൊരു കാട്ടിലേക്കു കടന്നു.

ക്ഷുത്ക്ഷാമകണ്ഠോ നൃപതിഃ ശ്രമസന്താപമൂര്ഛിതഃ । ജലസ്ഥാനം സമാസാദ്യ സാശ്വ ഏവാവഗാഹത ॥ ൨,൨൭.

വിഷമവും ദാഹവും കൊണ്ട് കംഠം ഉണങ്ങിയ രാജാവ്, ക്ഷീണവും ചൂടും കൊണ്ട് മയങ്ങി, കുതിരയിൽ ഇരുന്നവണ്ണം ഒരു ജലാശയത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി.

പീത്വാ തദു ദകം ശീതം പദ്മഗന്ധാധിവാസിതമ് । തത ഉത്തീര്യ സലിലാദ്വിമലാദ്ബഭ്രുവാഹനഃ ॥ ൨,൨൭.

കുളിർവുമുള്ള, താമരപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ ശുദ്ധജലം കുടിച്ച ശേഷം, ബഭ്രുവാഹനൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ന്യഗ്രോധവൃക്ഷമാസാദ്യ ശീതച്ഛായം മനോഹരമ് । മഹാവിടപിനം ഹൃദ്യം പക്ഷിസങ്ഘാതനാദിതമ് ॥ ൨,൨൭.

അവൻ ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിൻ കീഴിൽ എത്തി. അതിന്റെ തണലും, വിശാലമായ കൊമ്പുകളും, മനോഹരമായ ശബ്ദത്തോടെ കൂട്ടമായ പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.

വനസ്യ തസ്യ സര്വസ്യ കേതുഭൂതമിവോച്ഛ്രിതമ് । തം മഹാതരുമാസാദ്യ നിഷസാദ മഹീപതിഃ ॥ ൨,൨൭.

ആ വലിയ വൃക്ഷം ആ കാട്ടിൽ മുഴുവനും ഒരു അടയാളംപോലെ ഉയർന്നുനിന്നു. അതിന്റെ അടിയിൽ രാജാവ് ഇരുന്നു വിശ്രമിച്ചു.

അഥ പ്രേതം ദദര്ശാസൌ ക്ഷുത്തൃഷ്ണാവ്യാകുലേന്ദ്രിയമ് । ഉത്കചം മലിനം കുബ്ജം (രൂക്ഷം) നിര്മാംസം ഭീമദര്ശനമ് ॥ ൨,൨൭.

അവിടെ അവൻ ഒരു പ്രേതത്തെ കണ്ടു. വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അലമുറയിട്ടു. അവൻ ചിതറിച്ച മുടിയുമായി, മലിനവേഷത്തിൽ, കുനിഞ്ഞ ശരീരവും ക്ഷീണിച്ച ദേഹവുമുള്ള ഭയങ്കരമായ രൂപത്തിൽ നിന്നു.

സ്നായുബദ്ധാസ്ഥിചരണം ധാവമാനമിതസ്തതഃ । അന്യൈശ്ച ബഹുഭിഃ പ്രേതൈഃ സമന്താത്പരിവാരിതമ് ॥ ൨,൨൭.

അവന്റെ കാലുകൾ സ്നായുവും അസ്ഥിയും മാത്രം, ഇങ്ങും അങ്ങും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചുറ്റും അനേകം പ്രേതങ്ങൾ കൂടി അവനെ വളഞ്ഞു.

തം ദൃഷ്ട്വാ വികൃതം ഘോരം വിസ്മിതോ ബഭ്രുവാഹനഃ । പ്രേതോഽപി ദൃഷ്ട്വാ താം ഘോരാമടവീമാഗതം നൃപമ് ॥ ൨,൨൭.

ആ ഭയങ്കരമായ വിചിത്രരൂപം കണ്ട ബഭ്രുവാഹനൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ആ പ്രേതവും, ഭയാനകമായ ആ കാട്ടിൽ രാജാവിനെ വന്നതുകണ്ട്, അവനെ നോക്കി.

തദാ ഹൃഷ്ടമനാ ഭൂത്വാ തസ്യാന്തികമുപാഗതഃ । അബ്രവീത്സ തദാ താര്ക്ഷ്യ പ്രേതരാജോ നൃപം വചഃ ॥ ൨,൨൭.

അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ പ്രേതരാജാവ് രാജാവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, ടാക്ഷ്യാ, അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

പ്രേതഭാവോ മയാ ത്യക്തഃ പ്രാപ്തോഽസ്മി പരമാം ഗതിമ് । ത്വത്സംയോഗാന്മഹാബാഹോ നാസ്തിധന്യതരോ മമ ॥ ൨,൨൭.

ഞാൻ പ്രേതാവസ്ഥ വിട്ടു, ഉന്നതമായ സ്ഥിതിയിൽ എത്തി. മഹാബാഹുവേ, നിന്നെ കണ്ടതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇതിലും വലിയ ഭാഗ്യം മറ്റൊന്നുമില്ല.

നൃപതിരുവാച । കൃഷ്ണവര്ണഃ കരാലാസ്യസ്ത്വം പ്രേത ഇവ ലക്ഷ്യസേ । കഥയസ്വ മമ പ്രീത്യാ യഥൈവം ചാസി തത്ത്വതഃ ॥ ൨,൨൭.

രാജാവു പറഞ്ഞു: നീ കറുത്ത നിറമുള്ളവനും ഭയാനകമായ മുഖമുള്ളവനും ഭൂതത്തെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു. ദയവായി, നീ ആരാണെന്നും ഇങ്ങനെ എങ്ങനെ ആയെന്നുമെനിക്ക് സത്യമായി പറയൂ.

തഥാ പൃഷ്ടഃ സ വൈ രാജ്ഞാ പ്രോവാച സകലം സ്വകമ് ॥ ൨,൨൭.

അങ്ങനെ രാജാവ് ചോദിച്ചതിനുശേഷം, അവൻ തന്റെ കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ പറഞ്ഞു.

പ്രേത ഉവാച । കഥയാമി നൃപശ്രേഷ്ഠ സര്വമേവാദിതസ്തവ । പ്രേതത്വേ കാരണം ശ്രുത്വാ ദയാം കര്തും മമാര്ഹസി ॥ ൨,൨൭.

ഭൂതം പറഞ്ഞു: രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞാൻ ആദ്യം മുതൽ എല്ലാം പറയാം. എനിക്ക് ഈ ഭൂതാവസ്ഥയുണ്ടായ കാരണമറിയുമ്പോൾ, ദയ കാണിക്കണം.

വൈദിശം നാമ നഗരം സര്വസമ്പത്സമന്വിതമ് । നാനാജനപദാകീര്ണം നാനാരത്നസമാകുലമ് । നാനാപുണ്യസമായുക്തം നാനാവൃക്ഷസമാകുലമ് ॥ ൨,൨൭.

വൈദിശം എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു നഗരം ഉണ്ട്. അതിൽ എല്ലാ സമ്പത്തുകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പല പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾ അവിടെ ഉണ്ടു. പലവിധ രത്നങ്ങളും, നല്ല ഗുണങ്ങളും, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളും അവിടെ സമൃദ്ധമായി കാണാം.