ഗരുഡപുരാണമ്

ലക്ഷ്മീയുതാന്പരിത്യജ്യ മാതരം പിതരം തഥാ । മൃതം പതിമനുവ്രജ്യ സാ ചിരം സുഖമേധതേ ॥ ൨,൨൬.

സമ്പന്നരായ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, മരിച്ച ഭർത്താവിനെ അനുഗമിച്ച സ്ത്രീക്ക് ദീർഘകാലം സന്തോഷം ലഭിക്കും.

ദിവ്യവര്ഷപ്രമാണേന തിസ്രഃ കോട്യോര്ഽദ്ധകോടയഃ । താവത്കാലം വസേത്സ്വര്ഗേ നക്ഷത്രൈഃ സഹ സര്വദാ ॥ ൨,൨൬.

ദൈവീയ വർഷങ്ങളിൽ മൂന്നു കോടി ഒന്നരകോടി ഗുണിച്ചത്ര കാലം, അവൾ നക്ഷത്രങ്ങളോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കും.

തദന്തേ ചരതേ ലോകേ കുലേ ഭവതി ഭോഗിനാമ് । സാ ഹി ലബ്ധമഹാപ്രീതിര്ഭര്ത്രാ സഹ പതിവ്രതാ ॥ ൨,൨൬.

അതിനുശേഷം അവൾ ലോകത്ത് സഞ്ചരിച്ച്, സമ്പന്നരുടെ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച്, ഭർത്താവിനൊപ്പം മഹാസന്തോഷം അനുഭവിക്കും.

ഏവം ന കുരുതേ നാരീ ധര്മോഢാ പതിസംഗമമ് । ജന്മജന്മനി ദുഃ ഖാര്താദുഃ ശീലാപ്രിയവാദിനീ ॥ ൨,൨൬.

ഇങ്ങനെ ചെയ്യാതെ, വിവാഹിതയായ സ്ത്രീ പിറവിപ്പിറവി ദു:ഖവും ദുർഭാഗ്യവും അനുഭവിച്ച്, ദുഷ്ടതയിൽ ആസ്വദിക്കുകയും കഠിനമായി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യും.

വല്ഗുലീ ഗൃഹസോധാ വാ ഗോധാ വാ ദ്വിമുഖീ ഭവേത് । സ്വഭര്താരം പരിത്യജ്യ പരപുംസോനുവര്തിനീ ॥ ൨,൨൬.

സ്വഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരാളെ അനുഗമിക്കുന്ന സ്ത്രീ കുരങ്ങായി, വീടുപല്ലിയായി, ഉണ്ണിയാനയോ ഇരുമുഖവാളയോ ആയി ജനിക്കും.

തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന സ്വപതിം സ്ത്രീ നിഷേവതേ । മനസാ കര്മണാ വാചാ മൃതം ജീവന്തമേവ വാ ॥ ൨,൨൬.

അതുകൊണ്ട്, സ്ത്രീ മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവർത്തിയിലും, ജീവിച്ചാലും മരിച്ചാലും ഭർത്താവിനെ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും സേവിക്കണം.

ജീവമാനേ മൃതേ വാപി കില്ബിഷം കുരുതേ തു യാ । സ ച വൈധവ്യമാപ്നോതി ജന്മജന്മനി ദുര്ഭഗാ ॥ ൨,൨൬.

ഭർത്താവ് ജീവിച്ചാലും മരിച്ചാലും പാപം ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീക്ക് പിറവിപ്പിറവി വിധവാഭാഗ്യവും ദുർഭാഗ്യവും ലഭിക്കും.

യദ്ദേവേഭ്യോ യത്പിതൃഭ്യഃ ശ്രദ്ധയൈവ പ്രദീയതേ । തത്ഫലം ഭര്തൃപൂജാതഃ കുര്യാദ്ഭര്ത്രര്ചനം തതഃ ॥ ൨,൨൬.

ദേവന്മാർക്കും പിതൃകൾക്കും വിശ്വാസത്തോടെ അർപ്പിക്കുന്നതിന്റെ ഫലം, ഭർത്താവിനെ ആരാധിച്ചാൽ ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഭർത്താവിനെ ആദരിക്കണം.

ഏവം കൃതേ ഖഗശ്രേഷ്ഠ പിതൃലോകേ ചിരം വസേത് । യാവദാദിത്യചന്ദ്രൌ ച താവദ്ദേവസമാ ദിവി ॥ ൨,൨൬.

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, പക്ഷീരാജാവേ, അവൾ പിതൃലോകത്തിൽ ദീർഘകാലം വസിച്ച്, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നിലനിൽക്കുന്നത്ര കാലം സ്വർഗത്തിൽ ദേവന്മാരെപ്പോലെ ആയിരിക്കും.

പുനശ്ചിരായുഷോ ഭൂത്ത്വാ ജായന്തേ വിപുലേ കുലേ । പതിവ്രതാ യഥാ നാരീ ഭര്തൃദുഃഖം ന വിന്ദതി ॥ ൨,൨൬.

അതിനുശേഷം ദീർഘായുസോടെ വലിയ കുടുംബത്തിൽ അവൾ ജനിക്കും; ഭർത്തീവ്രതയായ സ്ത്രീക്ക് ഭർത്താവിന്റെ ദു:ഖം അനുഭവിക്കാൻ വരില്ല.

സര്വമേതദ്ധി കഥിതം മയാ തവ ഖഗേശ്വര । വിശേഷം കഥയിഷ്യാമി മൃതസ്യൈവ സുഖപ്രദമ് ॥ ൨,൨൬.

പക്ഷീരാജാവേ, ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ഇനി മരിച്ചവർക്കു സന്തോഷം നൽകുന്ന കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി പറയും.

ദ്വാദശാഹേ കൃതം സര്വം വര്ഷം യാവത്സപിണ്ഡനമ് । പുനഃ കുര്യാത്സദാ നിത്യം ഘടാന്നം പ്രതിമാസികമ് ॥ ൨,൨൬.

പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം മുതൽ വാർഷികം വരെയുള്ള എല്ലാ ശ്രാദ്ധങ്ങളും, ഓരോ മാസവും അന്നവും വെള്ളവും അർപ്പിച്ച് വീണ്ടും നടത്തണം.

കൃതസ്യ കരണം നാസ്തി പ്രേതകാര്യാദൃതേ ഖഗ । യഃ കരോതി നരഃ കശ്ചിത്കൃത്പൂര്വം വിനശ്യതി ॥ ൨,൨൬.

പക്ഷിയെ, മരിച്ചവർക്കുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ഒഴികെ, ഒരിക്കൽ ചെയ്തതു വീണ്ടും ചെയ്യുന്നതിൽ ഫലമില്ല; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ നശിക്കും.

മൃതസ്യൈവ പുനഃ കുര്യാത്പ്രേതോഽക്ഷയ്യമവാപ്നുയാത് । പ്രതിമാസം ഘടാ ദേയാ സോദനാ ജലപൂരിതാഃ ॥ ൨,൨൬.

മരിച്ചവർക്കു മാത്രം വീണ്ടും കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവൻ അക്ഷയമായ ഫലം നേടും. ഓരോ മാസവും വെള്ളം നിറച്ച കലശം അർപ്പിക്കണം.

അര്വാക്ച വൃദ്ധേഃ കരണാച്ച താര്ക്ഷ്യ സപിണ്ഡനം യഃ കുരുതേ ഹി പുത്രഃ । തഥാപി മാസം പ്രതിപിണ്ഡമേകമന്നം ച കുമ്ഭം സജലം ച ദദ്യാത് ॥ ൨,൨൬.

തർക്ഷേ, നിർദ്ദേശിച്ച കാലം കഴിഞ്ഞോ വൃദ്ധപ്രായം കഴിഞ്ഞോ പുത്രൻ സപിണ്ഡം ചെയ്താലും, ഓരോ മാസവും ഒരു അന്നവും വെള്ളം നിറച്ച ഒരു കലശവും അർപ്പിക്കണം.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൭ താര്ക്ഷ്യ ഉവാച । കഥം പ്രേതാ വസന്ത്യത്ര കീദൃഗ്രൂപാ ഭവന്തി തേ । മഹാപ്രേതാഃ പിശാചാശ്ച കൈഃകൈഃ കര്മഫലൈര്വിഭോ । സര്വേഷാമനുകമ്പാര്ഥം ബ്രൂഹി മേ മധുസൂദന ॥ ൨,൨൭.

താർക്ഷ്യൻ ചോദിച്ചു: ഇവിടെയുള്ള പ്രേതങ്ങൾ എങ്ങനെ വസിക്കുന്നു? അവയ്ക്ക് എങ്ങനെയുള്ള രൂപങ്ങളാണ്? മഹാപ്രേതരും പിശാചുകളും എങ്ങനെ ആകുന്നു? എല്ലാവർക്കും ദയയോടെ ഇതിന്റെ കാരണം പറയൂ, മധുസൂദനാ.

പ്രേതത്വാന്മുച്യതേ യേന ദാനേന ച ശുഭേ ന ച । തന്മേ കഥയ ദേവേശ മമ ചേദിച്ഛസി പ്രിയമ് ॥ ൨,൨൭.

ഏത് ദാനത്താലാണ് പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നത്? ഏത് നല്ല പ്രവർത്തിയാൽ അതു സാധ്യമാകും? ദേവേശാ, എനിക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി അതു പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സാധു പൃഷ്ടം ത്വയാ താര്ക്ഷ്യ മാനുഷാണാം ഹിതായ വൈ । ശൃണുചാവഹിതോ ഭൂത്വാ യദ്വച്മി പ്രേതലക്ഷണമ് ॥ ൨,൨൭.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ടാക്ഷ്യാ, മനുഷ്യരുടെ ഭലത്തിനായി നീ ചോദിച്ചതിന് ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രേതലക്ഷണങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.

ഗുഹ്യദ്ഗുഹ്യതരം ഹ്യേതന്നാഖ്യേയം യസ്യ കസ്യചിത് । ഭക്തസ്ത്വം ഹി മഹാബാഹോ തേന തേ കഥയാമ്യഹമ് ॥ ൨,൨൭.

ഇത് ഏറ്റവും രഹസ്യമായതും, ആരോടും വെളിപ്പെടുത്താൻ പാടില്ലാത്തതുമാണ്. എന്നാൽ നീ ഭക്തനാണ്, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു.

പുരാ ത്രേതായുഗേ താത രാജാസീദ്ബഭ്രുവാഹനഃ । മഹോദയപുരേ രമ്യേ ധര്മനിഷ്ഠോ മഹാബലഃ ॥ ൨,൨൭.

മുൻകാലത്ത് ത്രേതായുഗത്തിൽ, പ്രിയനേ, മഹോദയ എന്ന മനോഹര നഗരത്തിൽ ബഭ്രുവാഹനൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും വലിയ ശക്തിയുമുള്ളവനുമായിരുന്നു.

യജ്വാ ദാനപതിഃ ശ്രീമാന്ബ്രഹ്മണ്യഃ സാധുസംമതഃ । ശീലാചാരഗുണോപേതോ ദയാദാക്ഷിണ്യസംയുതഃ ॥ ൨,൨൭.

അവൻ യാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും, ധാന്യദാനത്തിൽ മുൻപന്തിയിലിരിക്കയും, സമ്പന്നനും ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സദാചാരിയും സദുപദേശക്കാർക്കു പ്രിയങ്കരനും ആയിരുന്നു. നല്ല സ്വഭാവവും, കരുണയും, ദയയും അവനിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

പ്രജാഃ പാലയതേ നിത്യം പുത്രാനിവ മഹാബലഃ । ക്ഷത്ത്രധര്മരതോ നിത്യം സ ദണ്ഡ്യാന്ദണ്ഡയന്നൃപഃ ॥ ൨,൨൭.

ആ മഹാബലശാലിയായ രാജാവ് തന്റെ പ്രജകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ എല്ലായ്പ്പോഴും സംരക്ഷിച്ചു. ക്ഷത്രിയന്റെ കർത്തവ്യത്തിൽ എപ്പോഴും ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കി, ശിക്ഷയ്ക്ക് അർഹരായവരെ ശിക്ഷിച്ചു.

സ കദാചിന്മഹാബാഹുഃ സസൈന്യോമൃഗയാം ഗതഃ । വനം വിവേശ ഗഹനം നാനാവൃക്ഷസമന്വിതമ് ॥ ൨,൨൭.

ഒരു ദിവസം ആ മഹാബാഹുവും തന്റെ സൈന്യവുമായ് വേട്ടയാടാൻ പോയി. അവൻ പലതരം മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു.

ശാര്ദൂലശതസംജുഷ്ടം നാനാപക്ഷിനിനാദിതമ് । വനമധ്യേ തദാ രാജാ മൃഗം ദൂരാദപശ്യത ॥ ൨,൨൭.

അവിടെ നൂറുകണക്കിന് കടുവകൾ വസിക്കുകയും, പലതരം പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു. ആ കാട്ടിന്റെ നടുവിൽ രാജാവ് ദൂരത്ത് ഒരു മാൻ കണ്ടു.

തേന വിദ്ധോ മൃഗോഽതീവ ബാണേന സുദൃഢേന ച । ബാണമാദായ തം തസ്യ സ വനേഽദര്ശനം യയൌ ॥ ൨,൨൭.

ശക്തമായ ഒരു അമ്പിൽ തലയേറ്റ മാൻ, ആ അമ്പ് കൊണ്ടു കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഒളിച്ചുപോയി.

കക്ഷേ തച്ഛോണിതസ്ത്രാവാത്സ രാജാനുജഗാമ തമ് । തതോ മൃഗപ്രസങ്ഗേന വനമന്യദ്വിവേശ സഃ ॥ ൨,൨൭.

മാനിന്റെ രക്തപ്പാടുകൾ പിന്തുടർന്ന് രാജാവ് പോയി. അങ്ങനെ മാൻ പിന്തുടരുന്നതിനിടെ, രാജാവ് മറ്റൊരു കാട്ടിലേക്കു കടന്നു.

ക്ഷുത്ക്ഷാമകണ്ഠോ നൃപതിഃ ശ്രമസന്താപമൂര്ഛിതഃ । ജലസ്ഥാനം സമാസാദ്യ സാശ്വ ഏവാവഗാഹത ॥ ൨,൨൭.

വിഷമവും ദാഹവും കൊണ്ട് കംഠം ഉണങ്ങിയ രാജാവ്, ക്ഷീണവും ചൂടും കൊണ്ട് മയങ്ങി, കുതിരയിൽ ഇരുന്നവണ്ണം ഒരു ജലാശയത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി.

പീത്വാ തദു ദകം ശീതം പദ്മഗന്ധാധിവാസിതമ് । തത ഉത്തീര്യ സലിലാദ്വിമലാദ്ബഭ്രുവാഹനഃ ॥ ൨,൨൭.

കുളിർവുമുള്ള, താമരപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ ശുദ്ധജലം കുടിച്ച ശേഷം, ബഭ്രുവാഹനൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ന്യഗ്രോധവൃക്ഷമാസാദ്യ ശീതച്ഛായം മനോഹരമ് । മഹാവിടപിനം ഹൃദ്യം പക്ഷിസങ്ഘാതനാദിതമ് ॥ ൨,൨൭.

അവൻ ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിൻ കീഴിൽ എത്തി. അതിന്റെ തണലും, വിശാലമായ കൊമ്പുകളും, മനോഹരമായ ശബ്ദത്തോടെ കൂട്ടമായ പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.