ഗരുഡപുരാണമ്

യദാ പ്രാപ്നോതി മാനുഷ്യം തദാ സര്വം തപത്യപി । സര്വജന്മാനി സംസ്മൃത്യ വിഷാദീ കൃതചേതനഃ ॥ ൨,൨൪.

മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചപ്പോൾ, അവൻ എല്ലാം അനുഭവിക്കുന്നു; എല്ലാ ജന്മങ്ങളും ഓർത്ത്, മനസ്സിൽ ദുഃഖം നിറയുന്നു.

അവേക്ഷ്യ ഗര്ഭവാസാംശ്ച കര്മജാ ഗതയസ്തഥാ । മാനുഷോദരവാസീ ചേത്തദാ ഭവതി പാതകീ ॥ ൨,൨൪.

ഗർഭവാസം ഉൾപ്പെടെ കർമ്മഫലജന്യമായ അവസ്ഥകൾ കണ്ടു, മനുഷ്യഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചാൽ അവൻ പാപിയാവുന്നു.

അണ്ഡജാദിഷു ഭൂതേഷു യത്രയത്ര പ്രസര്പതി । ആധയോ വ്യാധയഃ ക്ലേശാ ജരാരൂപവിപര്യയഃ ॥ ൨,൨൪.

അണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ളവരായോ മറ്റേതെങ്കിലും ജീവികളായോ എവിടെയായാലും, അവിടെ രോഗം, വേദന, കഷ്ടം, വയസ്സായിത്തീരൽ, രൂപം മാറൽ എന്നിവ ഉണ്ടാകും.

ഗര്ഭവാസാദ്വിനിര്മുക്തസ്ത്വജ്ഞാനതിമിരാവൃതഃ । ന ജാനാതിഃ ഖഗശ്രേഷ്ഠ ബാലഭാവം സമാശ്രിതഃ ॥ ൨,൨൪.

ഗർഭവാസത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായാലും, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതിൽ മൂടപ്പെട്ടവനാണ്; പക്ഷിരാജാവേ, ബാല്യാവസ്ഥയിൽ അവൻ ഒന്നും അറിയുന്നില്ല.

യൌവനേ തിമിരാന്ധശ്ച യഃ പശ്യതി സ മുക്തിഭാക് । ആധാനാന്മൃത്യുമാപ്നോതി ബാലോ വാ സ്ഥവിരോ യുവാ ॥ ൨,൨൪.

യൗവനത്തിൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ അകപ്പെട്ടവനിൽ, ആരെങ്കിലും സത്യം കാണുന്നുവെങ്കിൽ അവൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും; ദുഃഖങ്ങൾ മൂലം, ബാലനോ, വയോധികനോ, യുവാവോ ആയാലും, മരണത്തിലേക്ക് എത്തും.

സധനോ നിര്ധനശ്ചൈവ സുകുമാരഃ കുരൂപവാന് । അവിദ്വാംശ്ചൈവ വിദ്വാംശ്ച ബ്രാഹ്മണാസ്ത്വിതരോ ജനഃ ॥ ൨,൨൪.

സമ്പന്നനോ ദരിദ്രനോ, സുന്ദരനോ കുരൂപനോ, അജ്ഞാനിയോ പണ്ഡിതനോ, ബ്രാഹ്മണനോ മറ്റുള്ളവരോ ആയാലും—

തപോരതോ യോഗശീലോ മഹാജ്ഞാനീ ച യോ നരഃ । മഹാദാനരതഃ ശ്രീമാന്ധര്മാത്മാതുലവിക്രമഃ । വിനാ മാനുപദേഹം തു സുഖം ദുഃ ഖം ന വിന്ദതി ॥ ൨,൨൪.

തപസ്സിൽ ലീനനായവൻ, യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, മഹാജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ, വലിയ ദാനത്തിൽ താല്പര്യമുള്ളവൻ, ഐശ്വര്യവാനായവൻ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവൻ, അപാരശക്തിയുള്ളവൻ— മനുഷ്യശരീരമില്ലാതെ സുഖമോ ദുഃഖമോ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയില്ല.

പ്രാകൃതൈഃ കര്മപാശൈസ്തു മൃത്യുമാപ്നോതി മാനവഃ । ആധാനാത്പഞ്ച വര്ഷാണി സ്വല്പപാപൈര്വിപച്യതേ ॥ ൨,൨൪.

സ്വാഭാവികമായ കർമ്മങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ മനുഷ്യൻ മരണത്തെ നേരിടുന്നു; ചെറിയ പാപങ്ങൾക്കായി അഞ്ചു വർഷം അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.

പഞ്ചവര്ഷാധികോ ഭൂത്വാ മഹാപാപൈര്വിപച്യതേ । യോനിം പൂരയതേ യസ്മാന്മൃതോഽപ്യായാതി യാതി ച ॥ ൨,൨൪.

അഞ്ചു വർഷം കടന്നാൽ, വലിയ പാപങ്ങൾക്കായി അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു; അവൻ ഒരു യോനിയെ നിറയ്ക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് മരിച്ചാലും വീണ്ടും വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു.

മൃതോ ദാനപ്രഭാവേണ ജീവന്മര്ത്യശ്ചിരം ഭുവി । സൂത ഉവാച । ഇതി കൃഷ്ണവചഃ ശ്രുത്വാ ഗരുഡോ വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൨,൨൪.

മരിച്ചശേഷം, ദാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഒരു മനുഷ്യൻ ഭൂമിയിൽ ദീർഘകാലം ജീവിക്കുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു.

ഗരുഡ ഉവാച । മൃതേ ബാലേ കഥം കുര്യാത്പിണ്ഡദാനാദികാഃ ക്രിയാഃ । ഗര്ഭേഷു ച വിപന്നാനാമാചൂഡാകരണാച്ഛിശോഃ ॥ ൨,൨൪.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: ഒരു ബാലൻ മരിച്ചാൽ, പിണ്ഡം നൽകൽ പോലുള്ള കർമ്മങ്ങൾ എങ്ങനെ നടത്തണം? ഗർഭത്തിൽ മരിച്ചവർക്കോ, കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ മുടി വെട്ടുന്നതിന് മുമ്പ് മരിച്ചവർക്കോ എന്ത് ചെയ്യണം?

കഥം കിം കേന ദാതവ്യം മൃതാന്തേ കോ വിധിഃ സ്മൃതഃ । ഗരുഡോക്തമിതി ശ്രുത്വാ വിഷ്ണുര്വാക്യമഥാബ്രവീത് ॥ ൨,൨൪.

മരണസമയത്ത് എന്ത് തരത്തിലുള്ള ദാനങ്ങൾ, ആരാണ് നൽകേണ്ടത്, എങ്ങനെ നൽകണം, എന്താണ് നിർദ്ദിഷ്ടമായ ആചാരം എന്നിങ്ങനെ ഗരുഡൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, വിഷ്ണു ദേവൻ ഇങ്ങനെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । യദി ഗര്ഭോ വിപദ്യതേ സ്ത്രവതേ വാപി യോഷിതഃ । യാവന്മാസം സ്ഥിതോ ഗര്ഭസ്താവദ്ദിനമശൌചകമ് ॥ ൨,൨൪.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഗർഭം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അല്ലെങ്കിൽ ഗർഭപാതം സംഭവിച്ചാൽ, ഗർഭം എത്ര മാസം നിലനിന്നുവോ, അത്ര ദിവസം അശുദ്ധി പാലിക്കണം.

തസ്യ കിഞ്ചിന്ന കര്തവ്യമാത്മനഃ ശ്രേയ ഇച്ഛതാ । തതോ ജാതേ വിപന്നേ തു ആ ചൂഡാകരണാച്ഛിശോഃ ॥ ൨,൨൪.

സ്വന്തം ഭാവുകത്വം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ കുഞ്ഞ് ജനിച്ച് പിന്നീട് മരിച്ചാൽ, ചൂഡാകരണം വരെ വേണ്ട ആചാരങ്ങൾ നടത്തണം.

ദുഗ്ധം ഭോജ്യം താശക്തി ബാലാനാം ച പ്രദീയതേ । ആ ചൂഡാത്പഞ്ചവര്ഷേ തു ദേഹദാഹോ വിധീയതേ ॥ ൨,൨൪.

ശക്തിക്ക് അനുസരിച്ച് പാൽ, ഭക്ഷണം എന്നിവ കുട്ടികൾക്ക് നൽകണം. ചൂഡാകരണം വരെ അല്ലെങ്കിൽ അഞ്ചു വയസ്സുവരെ, ശരീരം ചിതയിൽ വെക്കേണ്ടതാണെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

ദുഗ്ധം തസ്യ പ്രദേയം സ്യാദ്ബാലാനാം ഭോജനം ശുഭമ് । പഞ്ചവര്ഷാധികേ പ്രേതേ സ്വജാതിവിഹിതാനി ച ॥ ൨,൨൪.

അവർക്കായി പാൽ നൽകണം, കുട്ടികൾക്ക് നല്ല ഭക്ഷണവും നൽകണം. അഞ്ചു വയസ്സിന് ശേഷം മരിച്ചാൽ, സ്വജാതിക്ക് വിധേയമായ ആചാരങ്ങൾ നടത്തണം.

കുര്യാത്കര്മാണി സര്വാണി ചോദകുമ്ഭാദി പായസമ് । ദാതവ്യം തു ഖഗശ്രേഷ്ഠ ഋണസമ്ബന്ധകസ്തു സഃ ॥ ൨,൨൪.

എല്ലാ ആചാരങ്ങളും, കൂടാതെ ഉദകകുംബം, പായസം എന്നിവയും നിർവ്വഹിക്കണം. അത്തരം ദാനങ്ങൾ നൽകണം, കാരണം അവൻ ജന്മത്തിന്റെ കടത്തിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ജാതസ്യ ഹി ധ്രുവോ മൃത്യുര്ധ്രുവം ജന്മ മൃതസ്യ ച । കര്തവ്യം പക്ഷിശാര്ദൂല പുനര്ദേഹക്ഷയായ വൈ ॥ ൨,൨൪.

ജനിച്ചവർക്കു മരണം ഉറപ്പാണ്, മരിച്ചവർക്കു ജന്മവും ഉറപ്പാണ്. അതിനാൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ശരീരം നശിപ്പിക്കാൻ വേണ്ട ആചാരങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കണം.

തസ്മൈ യദ്രോചതേ ദേയമദത്ത്വാ നിര്ധനേ കുലേ । സ്വല്പായുര്നിര്ധനോ ഭൂത്വാ രതിഭക്തിവിവര്ജിതഃ ॥ ൨,൨൪.

അവനു ഇഷ്ടമുള്ളത് നൽകണം. ദരിദ്ര കുടുംബത്തിൽ അത് നൽകാതെ പോയാൽ, ആൾക്കാർക്ക് ആയുസ്സ് കുറയും, ദാരിദ്ര്യം വരും, ആനന്ദവും ഭക്തിയും ഇല്ലാതാകും.

പുനര്ജന്മാപ്നുയാന്മര്ത്യസ്തസ്മാദ്ദേയമൃതേ ശിശോഃ । പുരാണേ ഗീയതേ ഗാഥാ സര്വഥാ പ്രതിഭാതി മേ ॥ ൨,൨൪.

ശിശുവിന് വേണ്ടത് നൽകാതെ പോയാൽ, മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ജന്മം പ്രാപിക്കും. പുരാണങ്ങളിൽ ഇത് പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു, എനിക്ക് ഇത് എല്ലായ്പ്പോഴും വ്യക്തമാണ്.

മിഷ്ടാന്നം ഭോജനം ദേയം ദാനേ ശക്തിസ്തു ദുര്ലഭാ । ഭോജ്യേ ഭോജനശക്തിശ്ച രതിശക്തിര്വരസ്ത്രിയഃ ॥ ൨,൨൪.

മധുരഭക്ഷണം നൽകണം, പക്ഷേ ദാനം ചെയ്യാനുള്ള ശേഷി അപൂർവമാണ്. ഭക്ഷ്യത്തിൽ ഭക്ഷ്യശക്തി ഉണ്ട്, ഉത്തമസ്ത്രീകളിൽ ആനന്ദശക്തി ഉണ്ട്.

വിഭവേ ദാനശക്തിശ്ച നാല്പസ്യ തപസഃ ഫലമ് । ദാനാദ്ഭോഗാനവാപ്നോതി സൌഖ്യം തീര്ഥസ്യ സേവനാത് । സുഭാഷണാന്മൃതോ യസ്തു സ വിദ്വാന്ധര്മവിത്തമഃ ॥ ൨,൨൪.

സമ്പത്തു ഉള്ളവർക്കാണ് ദാനശക്തി. ദരിദ്രനു തപസ്സിന്റെ ഫലം ലഭിക്കില്ല. ദാനത്തിലൂടെ ആനന്ദം ലഭിക്കും, തീർത്ഥയാത്രയിലൂടെ സന്തോഷം, നല്ല വാക്കുകൾ സംസാരിച്ചാൽ മരിച്ചവൻ ജ്ഞാനിയും ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യവും ആകുന്നു.

അദത്തദാനാച്ച ഭവേദ്ദരിദ്രോ ദരിദ്രഭാവാച്ച കരോതിപാപമ് । പാപപ്രഭാവാന്നരകം പ്രയാതി പുനര്ദരിദ്രഃ പുനരേവ പാപീ ॥ ൨,൨൪.

ദാനമർഹിക്കുന്നതു നൽകാതെ പോയാൽ ദരിദ്രനാകും, ദാരിദ്ര്യത്തിൽ പാപം ചെയ്യുന്നു, പാപത്തിന്റെ ഫലമായി നരകത്തിൽ പോകുന്നു, പിന്നെയും ദരിദ്രനും പാപിയുമാകുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൨൫ ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । അതഃ പരം പ്രവക്ഷ്യാമി പുരുഷസ്ത്രീ വിനിര്ണയമ് । ജീവന്വാപി മൃതോ വാപി പഞ്ചവര്ഷാധികോഽപി വാ ॥ ൨,൨൫.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഇനി ഞാൻ പുരുഷനും സ്ത്രീക്കും, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും മരിച്ച ശേഷം പോലും, അഞ്ചു വയസ്സിന് മുകളിലുള്ളവർക്കും ബാധകമായ നിയമങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം.

പൂര്ണേ തു പഞ്ചമേ വര്ഷേ പുമാംശ്ചൈവ പ്രതിഷ്ഠിതഃ । സര്വൈന്ദ്രിയാണി ജാനാതി രൂപാരൂപവിപര്യയൌ ॥ ൨,൨൫.

അഞ്ചാം വയസ്സ് പൂർത്തിയായാൽ, ബാലൻ പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിതനാകുന്നു. അവൻ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും, രൂപവും രൂപരഹിതത്വവും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും.

പൂര്വകര്മവിപാകേന പ്രാണിനാം വധബന്ധനമ് । വിപ്രാദീനന്ത്യജാന്സര്വാന്പാപം മാരയതി ധ്രുവമ് ॥ ൨,൨൫.

മുന്‍ കർമ്മഫലങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് എല്ലാ ജീവികളും കൊല്ലപ്പെടലും ബന്ധനവും അനുഭവിക്കുന്നത്. ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് അന്ത്യജന്മാരെ വരെ, പാപം എല്ലാവരെയും നിർഭാഗ്യനാക്കുന്നു.

ഗര്ഭേ നഷ്ടേ ക്രിയാ നാസ്തി ദുഗ്ധം ദേയം മൃതേ ശിശൌ । പരം ച പായസം ക്ഷീരം ദദ്യാദ്വലവിപത്തിതഃ ॥ ൨,൨൫.

ഗർഭം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ആചാരങ്ങൾ ഒന്നും വേണ്ട. കുഞ്ഞ് മരിച്ചാൽ പാൽ നൽകണം. ബാല്യത്തിൽ മരിച്ചാൽ പായസം അല്ലെങ്കിൽ പാൽ നൽകണം.

ഏകാദശാഹം ദ്വാദശാഹം വൃഷം വൃഷവിധിം വിനാ । മഹാദാനവിഹീനം ച കുമാരേ കൃത്യമാദിശേത് ॥ ൨,൨൫.

പതിനൊന്നാം ദിവസം അല്ലെങ്കിൽ പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം, കാളയോ കാളയുടെ ആചാരങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, വലിയ ദാനങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, ബാലന്റെ ആചാരങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കണം.

കുമാരാണാം ചൈവ ബാലാനാം ഭോജനം വസ്ത്രവേഷ്ടനമ് । ബാലേ വാ തരുണേ വൃദ്ധേ ഘടോ ഭവതി വൈ മൃതേ ॥ ൨,൨൫.

ബാലന്മാർക്കും കുട്ടികൾക്കും ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും നൽകണം. മരിച്ചവൻ ബാലനോ യുവാവോ വൃദ്ധനോ ആകട്ടെ, ഉദകകുംബം ആചാരം നിർവ്വഹിക്കണം.