ഗരുഡപുരാണമ്

അരക്ഷിതാരം രാജാനം നിത്യം ധര്മവിവര്ജിതമ് । ക്രൂരം വ്യസനിനം മൂര്ഖം വേദവാദബഹിഷ്കൃതമ് । പ്രജാപീഡനകര്താരം രാജാനം യമശാസനമ് ॥ ൨,൨൪.

രക്ഷിക്കാത്ത, എപ്പോഴും ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്ന, ക്രൂരനും ദുർബലതകളിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവനും, അജ്ഞാനിയും വേദവാദത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയവനും, ജനങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവനും ആയ രാജാവു യമന്റെ അധീനനാണ്.

പ്രാപയന്തി വശം മൃത്യോസ്തതോ യാതി ച യാതനാമ് । സ്വകര്മാണി പരിത്യജ്യ മുഖ്യവൃത്താനി യാനി ച ॥ ൨,൨൪.

അവർ മരണത്തിന്റെ അധീനതയിലാകും, പിന്നെ കഷ്ടത അനുഭവിക്കും; സ്വന്തം പ്രധാന കർത്തവ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചവർക്കാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്.

പരകര്മരതോ നിത്യം യമലോകം സ ഗച്ഛതി । ശൂദ്രഃ കരോതിഃ യത്കിഞ്ചിദ്വിജശുശ്രൂഷണം വിനാ ॥ ൨,൨൪.

എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ കർമ്മങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നവൻ യമലോകത്തിൽ പോകുന്നു; ഒരു ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കാതെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ—

ഉത്തമാധമമധ്യേ വാ യമലോകേ സ പച്യതേ । സ്നാനം ദാനം ജപോ ഹോമോ സ്വാധ്യായോ ദവര്താച്ചനമ് ॥ ൨,൨൪.

യമലോകത്ത്, whether someone is high, low, or in between, എല്ലാവരും കഷ്ടപ്പെടുന്നു; അവിടെ സ്നാനം, ദാനം, ജപം, ഹോമം, സ്വാധ്യായം ഇവ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

യസ്മിന്ദിനേ ന സേവ്യന്തേ സ വൃഥാ ദിവസോ നൃണാമ് । അനിത്യമധ്രുവം ദേഹമനാധാരം രസോദ്ഭവമ് ॥ ൨,൨൪.

ഈ കാര്യങ്ങൾ ആചരിക്കാത്ത ദിവസം മനുഷ്യർക്കു വെറുതെ പോയ ദിവസമാണ്; ശരീരം സ്ഥിരമല്ല, നിലനിൽക്കാത്തതും, ആശ്രയമില്ലാത്തതും, രസത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചതുമാണ്.

അന്നോദകമയേ ദേഹേ ഗുണാനേതാന്വദാമ്യഹമ് । യത്പ്രാതഃ സംസ്കൃതം സായം നൂനമന്നം വിനശ്യതി ॥ ൨,൨൪.

അന്നും വെള്ളവും കൊണ്ടുള്ള ഈ ശരീരത്തിലെ ഗുണങ്ങൾ ഞാൻ പറയുന്നു: രാവിലെ തയ്യാറാക്കുന്ന അന്നം വൈകിട്ട് വരെ നിലനിൽക്കില്ല, അതു നശിക്കും.

തദീയരസസമ്പുഷ്ടകായേ കാ ബത നിത്യതാ । ഗതം ജ്ഞാത്വാ തു പക്ഷീന്ദ്ര വപുരര്ധം സ്വകര്മഭിഃ ॥ ൨,൨൪.

ശരീരം അതിന്റെ രസത്തിൽ നിന്ന് വളരുന്നതായിരിക്കുമ്പോൾ, അതിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്ഥിരത ഉണ്ടാകുമോ? പക്ഷിരാജാവേ, ഇതറിയുമ്പോൾ, സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് ശരീരത്തിന്റെ പാതി വിട്ടുപോകുന്നു.

നരഃ പാപവിനാശായ കുര്വീത പരമൌഷധമ് । ദേഹഃ കിമന്നദാതുഃ സ്വിന്നിഷേക്തുര്മാതുരേവ വാ ॥ ൨,൨൪.

പാപം നശിപ്പിക്കാൻ മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഔഷധം ചെയ്യണം; അന്നം നൽകുന്നവന്റെ ശരീരമോ, വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നവന്റെ ശരീരമോ, അമ്മയുടെ ശരീരമോ, അതെന്ത് പ്രത്യേകത?

ഉഭയോര്വാ പ്രഭോര്വാപി ബാലനോഗ്നേഃ ശുനോഽപി വാ । കസ്തത്ര പരമോ യജ്ഞഃ കൃമിവിഡ്ഭസ്മസംജ്ഞകേ ॥ ൨,൨൪.

രണ്ടു രക്ഷിതാക്കളുടേയും, യജമാനന്മാരുടേയും, കുഞ്ഞ് അഗ്നിയുടേയും, നായ്ക്കളുടേയും ശരീരമോ, കൃമി, മല, ചാരം എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നവയിൽ യജ്ഞം എവിടെയാണ്?

കര്തവ്യഃ പരമോ യത്നഃ പാതകസ്യ വിനാശനേ । അനേകഭവസമ്ഭൂതം പാതകം തു ത്രിധാ കൃതമ് ॥ ൨,൨൪.

പാപം നശിപ്പിക്കാൻ ഏറ്റവും വലിയ പരിശ്രമം ചെയ്യണം; അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ നിന്നു വന്ന പാപം മൂന്നു വഴികളിലായി ഉണ്ടാകുന്നു.

യദാ പ്രാപ്നോതി മാനുഷ്യം തദാ സര്വം തപത്യപി । സര്വജന്മാനി സംസ്മൃത്യ വിഷാദീ കൃതചേതനഃ ॥ ൨,൨൪.

മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചപ്പോൾ, അവൻ എല്ലാം അനുഭവിക്കുന്നു; എല്ലാ ജന്മങ്ങളും ഓർത്ത്, മനസ്സിൽ ദുഃഖം നിറയുന്നു.

അവേക്ഷ്യ ഗര്ഭവാസാംശ്ച കര്മജാ ഗതയസ്തഥാ । മാനുഷോദരവാസീ ചേത്തദാ ഭവതി പാതകീ ॥ ൨,൨൪.

ഗർഭവാസം ഉൾപ്പെടെ കർമ്മഫലജന്യമായ അവസ്ഥകൾ കണ്ടു, മനുഷ്യഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചാൽ അവൻ പാപിയാവുന്നു.

അണ്ഡജാദിഷു ഭൂതേഷു യത്രയത്ര പ്രസര്പതി । ആധയോ വ്യാധയഃ ക്ലേശാ ജരാരൂപവിപര്യയഃ ॥ ൨,൨൪.

അണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ളവരായോ മറ്റേതെങ്കിലും ജീവികളായോ എവിടെയായാലും, അവിടെ രോഗം, വേദന, കഷ്ടം, വയസ്സായിത്തീരൽ, രൂപം മാറൽ എന്നിവ ഉണ്ടാകും.

ഗര്ഭവാസാദ്വിനിര്മുക്തസ്ത്വജ്ഞാനതിമിരാവൃതഃ । ന ജാനാതിഃ ഖഗശ്രേഷ്ഠ ബാലഭാവം സമാശ്രിതഃ ॥ ൨,൨൪.

ഗർഭവാസത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായാലും, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതിൽ മൂടപ്പെട്ടവനാണ്; പക്ഷിരാജാവേ, ബാല്യാവസ്ഥയിൽ അവൻ ഒന്നും അറിയുന്നില്ല.

യൌവനേ തിമിരാന്ധശ്ച യഃ പശ്യതി സ മുക്തിഭാക് । ആധാനാന്മൃത്യുമാപ്നോതി ബാലോ വാ സ്ഥവിരോ യുവാ ॥ ൨,൨൪.

യൗവനത്തിൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ അകപ്പെട്ടവനിൽ, ആരെങ്കിലും സത്യം കാണുന്നുവെങ്കിൽ അവൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും; ദുഃഖങ്ങൾ മൂലം, ബാലനോ, വയോധികനോ, യുവാവോ ആയാലും, മരണത്തിലേക്ക് എത്തും.

സധനോ നിര്ധനശ്ചൈവ സുകുമാരഃ കുരൂപവാന് । അവിദ്വാംശ്ചൈവ വിദ്വാംശ്ച ബ്രാഹ്മണാസ്ത്വിതരോ ജനഃ ॥ ൨,൨൪.

സമ്പന്നനോ ദരിദ്രനോ, സുന്ദരനോ കുരൂപനോ, അജ്ഞാനിയോ പണ്ഡിതനോ, ബ്രാഹ്മണനോ മറ്റുള്ളവരോ ആയാലും—

തപോരതോ യോഗശീലോ മഹാജ്ഞാനീ ച യോ നരഃ । മഹാദാനരതഃ ശ്രീമാന്ധര്മാത്മാതുലവിക്രമഃ । വിനാ മാനുപദേഹം തു സുഖം ദുഃ ഖം ന വിന്ദതി ॥ ൨,൨൪.

തപസ്സിൽ ലീനനായവൻ, യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, മഹാജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ, വലിയ ദാനത്തിൽ താല്പര്യമുള്ളവൻ, ഐശ്വര്യവാനായവൻ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവൻ, അപാരശക്തിയുള്ളവൻ— മനുഷ്യശരീരമില്ലാതെ സുഖമോ ദുഃഖമോ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയില്ല.

പ്രാകൃതൈഃ കര്മപാശൈസ്തു മൃത്യുമാപ്നോതി മാനവഃ । ആധാനാത്പഞ്ച വര്ഷാണി സ്വല്പപാപൈര്വിപച്യതേ ॥ ൨,൨൪.

സ്വാഭാവികമായ കർമ്മങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ മനുഷ്യൻ മരണത്തെ നേരിടുന്നു; ചെറിയ പാപങ്ങൾക്കായി അഞ്ചു വർഷം അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.

പഞ്ചവര്ഷാധികോ ഭൂത്വാ മഹാപാപൈര്വിപച്യതേ । യോനിം പൂരയതേ യസ്മാന്മൃതോഽപ്യായാതി യാതി ച ॥ ൨,൨൪.

അഞ്ചു വർഷം കടന്നാൽ, വലിയ പാപങ്ങൾക്കായി അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു; അവൻ ഒരു യോനിയെ നിറയ്ക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് മരിച്ചാലും വീണ്ടും വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു.

മൃതോ ദാനപ്രഭാവേണ ജീവന്മര്ത്യശ്ചിരം ഭുവി । സൂത ഉവാച । ഇതി കൃഷ്ണവചഃ ശ്രുത്വാ ഗരുഡോ വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൨,൨൪.

മരിച്ചശേഷം, ദാനത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഒരു മനുഷ്യൻ ഭൂമിയിൽ ദീർഘകാലം ജീവിക്കുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു.

ഗരുഡ ഉവാച । മൃതേ ബാലേ കഥം കുര്യാത്പിണ്ഡദാനാദികാഃ ക്രിയാഃ । ഗര്ഭേഷു ച വിപന്നാനാമാചൂഡാകരണാച്ഛിശോഃ ॥ ൨,൨൪.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: ഒരു ബാലൻ മരിച്ചാൽ, പിണ്ഡം നൽകൽ പോലുള്ള കർമ്മങ്ങൾ എങ്ങനെ നടത്തണം? ഗർഭത്തിൽ മരിച്ചവർക്കോ, കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ മുടി വെട്ടുന്നതിന് മുമ്പ് മരിച്ചവർക്കോ എന്ത് ചെയ്യണം?

കഥം കിം കേന ദാതവ്യം മൃതാന്തേ കോ വിധിഃ സ്മൃതഃ । ഗരുഡോക്തമിതി ശ്രുത്വാ വിഷ്ണുര്വാക്യമഥാബ്രവീത് ॥ ൨,൨൪.

മരണസമയത്ത് എന്ത് തരത്തിലുള്ള ദാനങ്ങൾ, ആരാണ് നൽകേണ്ടത്, എങ്ങനെ നൽകണം, എന്താണ് നിർദ്ദിഷ്ടമായ ആചാരം എന്നിങ്ങനെ ഗരുഡൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, വിഷ്ണു ദേവൻ ഇങ്ങനെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ശ്രീവിഷ്ണുരുവാച । യദി ഗര്ഭോ വിപദ്യതേ സ്ത്രവതേ വാപി യോഷിതഃ । യാവന്മാസം സ്ഥിതോ ഗര്ഭസ്താവദ്ദിനമശൌചകമ് ॥ ൨,൨൪.

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു: ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഗർഭം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അല്ലെങ്കിൽ ഗർഭപാതം സംഭവിച്ചാൽ, ഗർഭം എത്ര മാസം നിലനിന്നുവോ, അത്ര ദിവസം അശുദ്ധി പാലിക്കണം.

തസ്യ കിഞ്ചിന്ന കര്തവ്യമാത്മനഃ ശ്രേയ ഇച്ഛതാ । തതോ ജാതേ വിപന്നേ തു ആ ചൂഡാകരണാച്ഛിശോഃ ॥ ൨,൨൪.

സ്വന്തം ഭാവുകത്വം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ കുഞ്ഞ് ജനിച്ച് പിന്നീട് മരിച്ചാൽ, ചൂഡാകരണം വരെ വേണ്ട ആചാരങ്ങൾ നടത്തണം.

ദുഗ്ധം ഭോജ്യം താശക്തി ബാലാനാം ച പ്രദീയതേ । ആ ചൂഡാത്പഞ്ചവര്ഷേ തു ദേഹദാഹോ വിധീയതേ ॥ ൨,൨൪.

ശക്തിക്ക് അനുസരിച്ച് പാൽ, ഭക്ഷണം എന്നിവ കുട്ടികൾക്ക് നൽകണം. ചൂഡാകരണം വരെ അല്ലെങ്കിൽ അഞ്ചു വയസ്സുവരെ, ശരീരം ചിതയിൽ വെക്കേണ്ടതാണെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

ദുഗ്ധം തസ്യ പ്രദേയം സ്യാദ്ബാലാനാം ഭോജനം ശുഭമ് । പഞ്ചവര്ഷാധികേ പ്രേതേ സ്വജാതിവിഹിതാനി ച ॥ ൨,൨൪.

അവർക്കായി പാൽ നൽകണം, കുട്ടികൾക്ക് നല്ല ഭക്ഷണവും നൽകണം. അഞ്ചു വയസ്സിന് ശേഷം മരിച്ചാൽ, സ്വജാതിക്ക് വിധേയമായ ആചാരങ്ങൾ നടത്തണം.

കുര്യാത്കര്മാണി സര്വാണി ചോദകുമ്ഭാദി പായസമ് । ദാതവ്യം തു ഖഗശ്രേഷ്ഠ ഋണസമ്ബന്ധകസ്തു സഃ ॥ ൨,൨൪.

എല്ലാ ആചാരങ്ങളും, കൂടാതെ ഉദകകുംബം, പായസം എന്നിവയും നിർവ്വഹിക്കണം. അത്തരം ദാനങ്ങൾ നൽകണം, കാരണം അവൻ ജന്മത്തിന്റെ കടത്തിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ജാതസ്യ ഹി ധ്രുവോ മൃത്യുര്ധ്രുവം ജന്മ മൃതസ്യ ച । കര്തവ്യം പക്ഷിശാര്ദൂല പുനര്ദേഹക്ഷയായ വൈ ॥ ൨,൨൪.

ജനിച്ചവർക്കു മരണം ഉറപ്പാണ്, മരിച്ചവർക്കു ജന്മവും ഉറപ്പാണ്. അതിനാൽ, പക്ഷിരാജാവേ, ശരീരം നശിപ്പിക്കാൻ വേണ്ട ആചാരങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കണം.

തസ്മൈ യദ്രോചതേ ദേയമദത്ത്വാ നിര്ധനേ കുലേ । സ്വല്പായുര്നിര്ധനോ ഭൂത്വാ രതിഭക്തിവിവര്ജിതഃ ॥ ൨,൨൪.

അവനു ഇഷ്ടമുള്ളത് നൽകണം. ദരിദ്ര കുടുംബത്തിൽ അത് നൽകാതെ പോയാൽ, ആൾക്കാർക്ക് ആയുസ്സ് കുറയും, ദാരിദ്ര്യം വരും, ആനന്ദവും ഭക്തിയും ഇല്ലാതാകും.