ഗരുഡപുരാണമ്

ന ദൃശ്യതേ കലൌ തച്ച കസ്മാദ്ദേവ സമാദിശ । (ആധാനാന്മൃത്യുമാപ്നോതി ബാലോ വാ സ്ഥവിരോ യുബാ ॥ ൨,൨൪.

ഇപ്പോൾ ഈ കാര്യങ്ങൾ കാണുന്നില്ല; ദൈവമേ, ഇതെന്തുകൊണ്ടാണ്? (കുഞ്ഞായാലും, വയോധികനായാലും, യുവാവായാലും, ദീക്ഷക്കാലത്ത് മരണം സംഭവിക്കുന്നു.)

സധനോ നിര്ധനോ വാപി സുകുമാരഃ സുരൂപവാന് । അവിദ്വാംശ്ചൈവ വിദ്വാംശ്ച ബ്രാഹ്മണസ്ത്വിതരോ ജനഃ ॥ ൨,൨൪.

ധനികനായാലും ദരിദ്രനായാലും, നന്നായി വളർന്നവനോ സുന്ദരനോ ആയാലും, അജ്ഞാനിയോ ജ്ഞാനിയോ ആയാലും, ബ്രാഹ്മണനോ മറ്റുള്ളവനോ ആയാലും—

തപോരതോ യോഗശീലോ മഹാജ്ഞാനീ ച യോ നരഃ । സര്വജ്ഞാനരതഃ ശ്രീമാന്ധര്മാത്മാതുലവിക്രമഃ ॥ ൨,൨൪.

തപസ്സിൽ ലീനനായവൻ, യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, മഹാജ്ഞാനി, എല്ലാ ജ്ഞാനത്തിലും ആസ്വാദനമുള്ളവൻ, ഐശ്വര്യവാനായും ധാർമ്മികനും അപാര വീര്യശാലിയുമായവൻ—

) സര്വമേതദശഷേണ ജായതേ വസുധാതലേ । കസ്മാന്മൃത്യുമവാപ്നോതി രാജാ വാ ശ്രോത്രിയോഽപി വാ ॥ ൨,൨൪.

ഇവരൊക്കെയും ഭൂമിയിൽ ജനിക്കുന്നു; എന്നാൽ രാജാവിനോ വേദപാരായണ ബ്രാഹ്മണനോ എങ്ങനെ മരണം സംഭവിക്കുന്നു?

ശ്രീഭഗവാനുവാച । സാധുസാധു മഹാപ്രാജ്ഞ യസ്ത്വം ഭക്തോഽസി മേ പ്രിയഃ । ശ്രൂയതാം വചനം ഗുഹ്യം നാനാദേശവിനാശനമ് ॥ ൨,൨൪.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: മഹാപണ്ഡിതനേ, നീ നല്ലതും ഉചിതവുമായ ചോദ്യം ചോദിച്ചു. നീ എന്റെ ഭക്തനും പ്രിയനുമാണ്. എല്ലാ ദുർഭാഗ്യങ്ങളും നീക്കം ചെയ്യുന്ന ഈ രഹസ്യവാക്യം കേൾക്കുക.

വിധാതൃവിഹിതോ മൃത്യുഃ ശീഘ്രമാദായ ഗച്ഛതി । തതോ വക്ഷ്യാമി പക്ഷീന്ദ്ര കാശ്യപേയ മഹാദ്യുതേ ॥ ൨,൨൪.

സ്രഷ്ടാവു നിർണ്ണയിച്ച മരണം വേഗത്തിൽ ജീവൻ എടുത്തു പോകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, കശ്യപന്റെ സന്തതിയായ പക്ഷിരാജാ, മഹോജ്വലനേ, ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു.

മാനുഷഃ ശതജീവീതി പുരാ വേദേന ഭാഷിതമ് । വികര്മണഃ പ്രഭാവേണ ശീഘ്രം ചാപി വിനശ്യതി ॥ ൨,൨൪.

മനുഷ്യൻ നൂറുവർഷം ജീവിക്കുമെന്ന് വേദത്തിൽ മുമ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു; പക്ഷേ ദുഷ്കർമ്മങ്ങളുടെ ഫലമായി, അവൻ വേഗത്തിൽ നശിക്കുന്നു.

വേദാനഭ്യസനേനൈവ കുലാചാരം ന സേവതേ । ആലസ്യാത്കര്മണാം ത്യാഗോ നിഷിദ്ധേഽപ്യാദരഃ സദാ ॥ ൨,൨൪.

വേദം പഠിക്കാതിരിക്കുക, കുടുംബാചാരങ്ങൾ പാലിക്കാതിരിക്കുക, ആലസ്യത്തിൽ കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുക, നിരോധിതമായ കാര്യങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ആഗ്രഹം കാണിക്കുക—

യത്ര തത്ര ഗൃഹേഽശ്രാതി പരക്ഷേത്രരതസ്തഥാ । ഏതൈരന്യൈര്മഹാദോഷൈര്ജായതേ ചായുഷഃ ക്ഷയഃ ॥ ൨,൨൪.

എവിടെയും വീട്ടിൽ താമസിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെ നിലത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണിക്കുക, ഇവയും മറ്റു വലിയ ദോഷങ്ങളും ആയുസ്സിന്റെ കുറവിന് കാരണമാകുന്നു.

അശ്രദ്ദധാനമശുചിം നാസ്തികം ത്യക്തമങ്ഗലമ് । പരദ്രോഹാനൃതരം ബ്രാഹ്മണം യത (മ) മന്ദിരമ് ॥ ൨,൨൪.

വിശ്വാസമില്ലാത്ത, അശുദ്ധനായ, ദൈവം അംഗീകരിക്കാത്ത, മംഗലങ്ങൾ വിട്ടുപോയ, മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കുന്ന, കള്ളം പറയുന്ന ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകരുത്.

അരക്ഷിതാരം രാജാനം നിത്യം ധര്മവിവര്ജിതമ് । ക്രൂരം വ്യസനിനം മൂര്ഖം വേദവാദബഹിഷ്കൃതമ് । പ്രജാപീഡനകര്താരം രാജാനം യമശാസനമ് ॥ ൨,൨൪.

രക്ഷിക്കാത്ത, എപ്പോഴും ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്ന, ക്രൂരനും ദുർബലതകളിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവനും, അജ്ഞാനിയും വേദവാദത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയവനും, ജനങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവനും ആയ രാജാവു യമന്റെ അധീനനാണ്.

പ്രാപയന്തി വശം മൃത്യോസ്തതോ യാതി ച യാതനാമ് । സ്വകര്മാണി പരിത്യജ്യ മുഖ്യവൃത്താനി യാനി ച ॥ ൨,൨൪.

അവർ മരണത്തിന്റെ അധീനതയിലാകും, പിന്നെ കഷ്ടത അനുഭവിക്കും; സ്വന്തം പ്രധാന കർത്തവ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചവർക്കാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്.

പരകര്മരതോ നിത്യം യമലോകം സ ഗച്ഛതി । ശൂദ്രഃ കരോതിഃ യത്കിഞ്ചിദ്വിജശുശ്രൂഷണം വിനാ ॥ ൨,൨൪.

എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ കർമ്മങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നവൻ യമലോകത്തിൽ പോകുന്നു; ഒരു ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കാതെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ—

ഉത്തമാധമമധ്യേ വാ യമലോകേ സ പച്യതേ । സ്നാനം ദാനം ജപോ ഹോമോ സ്വാധ്യായോ ദവര്താച്ചനമ് ॥ ൨,൨൪.

യമലോകത്ത്, whether someone is high, low, or in between, എല്ലാവരും കഷ്ടപ്പെടുന്നു; അവിടെ സ്നാനം, ദാനം, ജപം, ഹോമം, സ്വാധ്യായം ഇവ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

യസ്മിന്ദിനേ ന സേവ്യന്തേ സ വൃഥാ ദിവസോ നൃണാമ് । അനിത്യമധ്രുവം ദേഹമനാധാരം രസോദ്ഭവമ് ॥ ൨,൨൪.

ഈ കാര്യങ്ങൾ ആചരിക്കാത്ത ദിവസം മനുഷ്യർക്കു വെറുതെ പോയ ദിവസമാണ്; ശരീരം സ്ഥിരമല്ല, നിലനിൽക്കാത്തതും, ആശ്രയമില്ലാത്തതും, രസത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചതുമാണ്.

അന്നോദകമയേ ദേഹേ ഗുണാനേതാന്വദാമ്യഹമ് । യത്പ്രാതഃ സംസ്കൃതം സായം നൂനമന്നം വിനശ്യതി ॥ ൨,൨൪.

അന്നും വെള്ളവും കൊണ്ടുള്ള ഈ ശരീരത്തിലെ ഗുണങ്ങൾ ഞാൻ പറയുന്നു: രാവിലെ തയ്യാറാക്കുന്ന അന്നം വൈകിട്ട് വരെ നിലനിൽക്കില്ല, അതു നശിക്കും.

തദീയരസസമ്പുഷ്ടകായേ കാ ബത നിത്യതാ । ഗതം ജ്ഞാത്വാ തു പക്ഷീന്ദ്ര വപുരര്ധം സ്വകര്മഭിഃ ॥ ൨,൨൪.

ശരീരം അതിന്റെ രസത്തിൽ നിന്ന് വളരുന്നതായിരിക്കുമ്പോൾ, അതിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്ഥിരത ഉണ്ടാകുമോ? പക്ഷിരാജാവേ, ഇതറിയുമ്പോൾ, സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് ശരീരത്തിന്റെ പാതി വിട്ടുപോകുന്നു.

നരഃ പാപവിനാശായ കുര്വീത പരമൌഷധമ് । ദേഹഃ കിമന്നദാതുഃ സ്വിന്നിഷേക്തുര്മാതുരേവ വാ ॥ ൨,൨൪.

പാപം നശിപ്പിക്കാൻ മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഔഷധം ചെയ്യണം; അന്നം നൽകുന്നവന്റെ ശരീരമോ, വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നവന്റെ ശരീരമോ, അമ്മയുടെ ശരീരമോ, അതെന്ത് പ്രത്യേകത?

ഉഭയോര്വാ പ്രഭോര്വാപി ബാലനോഗ്നേഃ ശുനോഽപി വാ । കസ്തത്ര പരമോ യജ്ഞഃ കൃമിവിഡ്ഭസ്മസംജ്ഞകേ ॥ ൨,൨൪.

രണ്ടു രക്ഷിതാക്കളുടേയും, യജമാനന്മാരുടേയും, കുഞ്ഞ് അഗ്നിയുടേയും, നായ്ക്കളുടേയും ശരീരമോ, കൃമി, മല, ചാരം എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നവയിൽ യജ്ഞം എവിടെയാണ്?

കര്തവ്യഃ പരമോ യത്നഃ പാതകസ്യ വിനാശനേ । അനേകഭവസമ്ഭൂതം പാതകം തു ത്രിധാ കൃതമ് ॥ ൨,൨൪.

പാപം നശിപ്പിക്കാൻ ഏറ്റവും വലിയ പരിശ്രമം ചെയ്യണം; അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ നിന്നു വന്ന പാപം മൂന്നു വഴികളിലായി ഉണ്ടാകുന്നു.

യദാ പ്രാപ്നോതി മാനുഷ്യം തദാ സര്വം തപത്യപി । സര്വജന്മാനി സംസ്മൃത്യ വിഷാദീ കൃതചേതനഃ ॥ ൨,൨൪.

മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചപ്പോൾ, അവൻ എല്ലാം അനുഭവിക്കുന്നു; എല്ലാ ജന്മങ്ങളും ഓർത്ത്, മനസ്സിൽ ദുഃഖം നിറയുന്നു.

അവേക്ഷ്യ ഗര്ഭവാസാംശ്ച കര്മജാ ഗതയസ്തഥാ । മാനുഷോദരവാസീ ചേത്തദാ ഭവതി പാതകീ ॥ ൨,൨൪.

ഗർഭവാസം ഉൾപ്പെടെ കർമ്മഫലജന്യമായ അവസ്ഥകൾ കണ്ടു, മനുഷ്യഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചാൽ അവൻ പാപിയാവുന്നു.

അണ്ഡജാദിഷു ഭൂതേഷു യത്രയത്ര പ്രസര്പതി । ആധയോ വ്യാധയഃ ക്ലേശാ ജരാരൂപവിപര്യയഃ ॥ ൨,൨൪.

അണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ളവരായോ മറ്റേതെങ്കിലും ജീവികളായോ എവിടെയായാലും, അവിടെ രോഗം, വേദന, കഷ്ടം, വയസ്സായിത്തീരൽ, രൂപം മാറൽ എന്നിവ ഉണ്ടാകും.

ഗര്ഭവാസാദ്വിനിര്മുക്തസ്ത്വജ്ഞാനതിമിരാവൃതഃ । ന ജാനാതിഃ ഖഗശ്രേഷ്ഠ ബാലഭാവം സമാശ്രിതഃ ॥ ൨,൨൪.

ഗർഭവാസത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായാലും, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതിൽ മൂടപ്പെട്ടവനാണ്; പക്ഷിരാജാവേ, ബാല്യാവസ്ഥയിൽ അവൻ ഒന്നും അറിയുന്നില്ല.

യൌവനേ തിമിരാന്ധശ്ച യഃ പശ്യതി സ മുക്തിഭാക് । ആധാനാന്മൃത്യുമാപ്നോതി ബാലോ വാ സ്ഥവിരോ യുവാ ॥ ൨,൨൪.

യൗവനത്തിൽ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ അകപ്പെട്ടവനിൽ, ആരെങ്കിലും സത്യം കാണുന്നുവെങ്കിൽ അവൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും; ദുഃഖങ്ങൾ മൂലം, ബാലനോ, വയോധികനോ, യുവാവോ ആയാലും, മരണത്തിലേക്ക് എത്തും.

സധനോ നിര്ധനശ്ചൈവ സുകുമാരഃ കുരൂപവാന് । അവിദ്വാംശ്ചൈവ വിദ്വാംശ്ച ബ്രാഹ്മണാസ്ത്വിതരോ ജനഃ ॥ ൨,൨൪.

സമ്പന്നനോ ദരിദ്രനോ, സുന്ദരനോ കുരൂപനോ, അജ്ഞാനിയോ പണ്ഡിതനോ, ബ്രാഹ്മണനോ മറ്റുള്ളവരോ ആയാലും—

തപോരതോ യോഗശീലോ മഹാജ്ഞാനീ ച യോ നരഃ । മഹാദാനരതഃ ശ്രീമാന്ധര്മാത്മാതുലവിക്രമഃ । വിനാ മാനുപദേഹം തു സുഖം ദുഃ ഖം ന വിന്ദതി ॥ ൨,൨൪.

തപസ്സിൽ ലീനനായവൻ, യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, മഹാജ്ഞാനിയാകുന്നവൻ, വലിയ ദാനത്തിൽ താല്പര്യമുള്ളവൻ, ഐശ്വര്യവാനായവൻ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവൻ, അപാരശക്തിയുള്ളവൻ— മനുഷ്യശരീരമില്ലാതെ സുഖമോ ദുഃഖമോ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയില്ല.

പ്രാകൃതൈഃ കര്മപാശൈസ്തു മൃത്യുമാപ്നോതി മാനവഃ । ആധാനാത്പഞ്ച വര്ഷാണി സ്വല്പപാപൈര്വിപച്യതേ ॥ ൨,൨൪.

സ്വാഭാവികമായ കർമ്മങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ മനുഷ്യൻ മരണത്തെ നേരിടുന്നു; ചെറിയ പാപങ്ങൾക്കായി അഞ്ചു വർഷം അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.

പഞ്ചവര്ഷാധികോ ഭൂത്വാ മഹാപാപൈര്വിപച്യതേ । യോനിം പൂരയതേ യസ്മാന്മൃതോഽപ്യായാതി യാതി ച ॥ ൨,൨൪.

അഞ്ചു വർഷം കടന്നാൽ, വലിയ പാപങ്ങൾക്കായി അവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു; അവൻ ഒരു യോനിയെ നിറയ്ക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് മരിച്ചാലും വീണ്ടും വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു.