ഗരുഡപുരാണമ്

കുലമാര്ഗാംശ്ച സന്ത്യജ്യ പരധര്മരതസ്തഥാ । വിദ്യാവൃത്തവിഹീനശ്ച സ പ്രേതോ ജായതേധ്രുവമ് ॥ ൨,൨൨.

കുടുംബത്തിന്റെ മാർഗം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, അന്യരുടെ ധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നവൻ, വിദ്യയും ഉപജീവനവും ഇല്ലാത്തവൻ — അവൻ ഉറപ്പായും പ്രേതനാവും.

അത്രൈവോദാഹരന്തീമമിതിഹാസം പുരാതനമ് । യുധിഷ്ഠിരസ്യ സംവാദം ഭീഷ്മേണ സഹ സുവ്രത । തദഹം കഥയിഷ്യാമി യച്ഛ്രുത്വാ സൌഖ്യമാപ്നുയാത് ॥ ൨,൨൨.

ഇവിടെയാണ് പുരാതനമായ ഒരു കഥ പറയുന്നത് — യുദ്ധിഷ്ഠിരനും ഭീഷ്മനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം. അതു ഞാൻ പറയാം; അതു കേട്ടാൽ ഒരാൾക്ക് സുഖം ലഭിക്കും.

യുധിഷ്ഠിര ഉവാച । കേന കര്മവിപാകേന പ്രേതത്വമുപജായതേ । കേന വാ മുച്യതേ കസ്മാത്തന്മേ ബ്രൂഹി പിതാമഹ । യച്ഛ്രുത്വാ ന പുനര്മോഹമേവം യാസ്യാ മി സുവ്രത ॥ ൨,൨൨.

യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: ഏത് കർമ്മഫലത്താൽ ഒരാൾ പ്രേതനാവുന്നു? ഏതു വഴി മോചിതനാകുന്നു? അതെന്തുകൊണ്ടാണ്? അതെനിക്ക് പറയൂ, പിതാമഹാ. ഞാൻ ഇത് കേട്ടാൽ ഇനി ഒരിക്കലും മോഹത്തിൽ ആകാതിരിക്കും.

ഭീഷ്മ ഉവാച । യേനൈവ ജായതേ പ്രേതോ യേനൈവ സ വിമുച്യതേ । പ്രാപ്നോതി നരകം ഘോരം ദുസ്തരം ദൈവതൈരപി ॥ ൨,൨൨.

ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു: ഒരാൾ പ്രേതനായി ജനിക്കാൻ കാരണമായത് കൊണ്ടുതന്നെ അവൻ മോചിതനാകുന്നു; അതല്ലെങ്കിൽ ദേവന്മാർക്കുപോലും കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഭയങ്കരമായ നരകമാണ് അവൻ പ്രാപിക്കുന്നത്.

സതതം ശ്രവണാദ്യസ്യ പുണ്യശ്രവണകീര്തനാത് । മാനവാ വിപ്രമുച്യന്തേ ആപന്നാഃ പ്രേതയോനിഷു ॥ ൨,൨൨.

ആയാളുടെ പുണ്യകഥകൾ എപ്പോഴും കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നവരെ, മനുഷ്യർ പ്രേതയോണിയിൽ വീഴുന്നതിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുന്നു.

ശ്രൂയതേ ഹി പുരാ വത്സ ബ്രാഹ്മണഃ ശംസിതവ്രതഃ । നാമ്നാ സന്തപ്തകഃ ഖ്യാത സ്തപോര്ഽഥേ വനമാശ്രിതഃ ॥ ൨,൨൨.

കുഞ്ഞേ, പഴയകാലത്ത് ശുദ്ധവ്രതങ്ങൾ പാലിച്ചിരുന്ന സന്തപ്തക എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ തപസ്സിനായി കാടിൽ താമസിച്ചിരുന്നുവെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

സ്വാധ്യായയുക്തോ ഹോമേന യോ (യാ) ഗയുക്തോ ദയാന്വിതഃ । യജന്സ സകലാന്യജ്ഞാന്യുക്ത്യാ കാലം ച വിക്ഷിപന് ॥ ൨,൨൨.

സ്വാധ്യായത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട് ഹോമം നടത്തി, ദയയുള്ളവനായി, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളും യഥാവിധി നടത്തി, ഇങ്ങനെ സമയം കഴിച്ചു.

ബ്രഹാമചര്യസമായുക്തോ യുക്തസ്തപസി മാര്ദവേ । പരലോകഭയോപേതഃ സത്യശൌചൈശ്ച നിര്മലഃ ॥ ൨,൨൨.

ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ ഉറച്ചവനായി, മൃദുവായ തപസ്സിൽ സ്ഥിരനായി, പരലോകഭയത്തിൽ നിറഞ്ഞവനായി, സത്യത്തിലും ശുദ്ധിയിലും നിർമലനായി ജീവിച്ചു.

യുക്തോഽഹി ഗുരുവാക്യേന യുക്തശ്ചാതിഥിപൂജനേ । ആത്മയോഗേ സദോദ്യുക്തഃ സര്വദ്വന്ദ്വവിവര്ജിതഃ ॥ ൨,൨൨.

ഗുരുവിന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് ജീവിച്ചു, അതിഥികളെ ആദരിക്കാൻ എപ്പോഴും തയ്യാറായിരുന്നു, ആത്മസംയമനത്തിൽ നിരന്തരം ശ്രദ്ധയോടെ, എല്ലാ ദ്വന്ദങ്ങളും വിട്ടു ജീവിച്ചു.

യോഗാഭ്യാസേ സദാ യുക്തഃ സംസാരവിജിഗീഷയാ । ഏവംവൃത്തഃ സദാചാരോ മോക്ഷകാങ്ക്ഷീ ജിതേന്ദ്രിയഃ ॥ ൨,൨൨.

യോഗാഭ്യാസത്തിൽ എപ്പോഴും ലീനനായി, സംസാരത്തെ ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, നല്ല ആചാരത്തിൽ ഉറച്ചവനായി, മോക്ഷം തേടി, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവനായി ജീവിച്ചു.

ബഹൂന്യബ്ദാനി വിജനേ വനേ തസ്യ ഗതാനി വൈ । തസ്യ ബുദ്ധിസ്തതോ ജാതാ തീര്ഥാനുഗമനം പ്രതി ॥ ൨,൨൨.

വനത്തിലെ ഏകാന്തതയിൽ അനേകം വർഷങ്ങൾ അവൻ കഴിച്ചു; പിന്നീട് അവന്റെ മനസ്സ് തീർത്ഥാടനത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

പുണ്യൈസ്തീര്ഥജലൈരേവ ശോഷയിഷ്യേ കലേവരമ് । സ തീര്ഥേത്വരിതം സ്നാത്വാ തപസ്വീ ഭാസ്കരോദയേ । കൃതജാപ്യനമസ്കാരോ ഹ്യധ്വാനം പ്രത്യപദ്യത ॥ ൨,൨൨.

പുണ്യമായ തീർത്ഥജലങ്ങൾകൊണ്ട് ഈ ശരീരം ക്ഷയിപ്പിക്കാമെന്നു വിചാരിച്ച്, ആ തപസ്വി സൂര്യോദയത്തിൽ തീർത്ഥത്തിൽ स्नാനം ചെയ്തു, ജപവും നമസ്കാരവും നടത്തി യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

ഏകസ്മിന്ദിവസേ വിപ്രോ മാര്ഗഭ്രഷ്ടോ മഹാതപാഃ । ദദര്ശാധ്വനി ഗച്ഛന്സ പഞ്ച പ്രേതാന് സുദാരുണാന് ॥ ൨,൨൨.

ഒരു ദിവസം, ആ മഹാതപസ്വിയായ ബ്രാഹ്മണൻ വഴിതെറ്റി നടക്കുമ്പോൾ, വഴിയിൽ അഞ്ചു ഭയങ്കരമായ പ്രേതന്മാരെ കണ്ടു.

അരണ്യേ നിര്ജനേ ദേശേ സംകടേ വൃക്ഷവര്ജിതേ । പഞ്ചൈതാന്വികൃതാകാരാന്ദൃഷ്ട്വാ വൈ ഘോരദര്ശനാന് । ഈഷത്സന്ത്രസ്തഹൃദയോഽതിഷ്ഠദുന്മീല്യ ലോചനേ ॥ ൨,൨൨.

കാടിന്റെ ഏകാന്തവും മരങ്ങളില്ലാത്തും കഠിനവുമായ സ്ഥലത്ത്, ആ അഞ്ചു ഭീകരരൂപങ്ങളെയും ഭയാനകദർശനങ്ങളെയും കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ഹൃദയം അല്പം ഭയപ്പെട്ടു, കണ്ണുകൾ വലുതാക്കി നിന്നു.

അവലമ്ബ്യ തതോ ധൈര്യം ഭയമുത്സൃജ്യ ദൂരതഃ । പപ്രച്ഛ മധുരാഭാഷീ കേ യൂയം വികൃതാനനാഃ ॥ ൨,൨൨.

പിന്നീട് ധൈര്യം പിടിച്ച് ഭയം വിട്ട് ദൂരത്ത് നിന്ന് മധുരമായി ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്, ഇങ്ങനെ വിരൂപമായ മുഖങ്ങളോടെ?'

കിഞ്ചാശുഭം കൃതം കര്മ യേന പ്രാപ്താഃ സ്ഥ വൈകൃതമ് । കഥം വാ ചൈകതഃ കര്മ പ്രസ്ഥിതാഃ കുത്ര നിശ്ചിതമ് ॥ ൨,൨൨.

'ഏത് ദുഷ്കർമ്മം ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്ഥയുണ്ടായത്? നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എങ്ങനെ ഒന്നിച്ച് ചേർന്നു, എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'

പ്രേതരാജ ഉവാച । സ്വൈഃ സ്വൈസ്തു കര്മഭിഃ പ്രാപ്തം പ്രേതത്വം ഹി ദ്വിജോത്തമ । പരദ്രോഹരതാഃ സര്വേ പാപമൃത്യുവശം ഗതാഃ ॥ ൨,൨൨.

പ്രേതരാജാവ് പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ടാണ് ഈ പ്രേതാവസ്ഥയിലായത്, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണേ; ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കാൻ ആസ്വദിച്ചവരായി പാപമരണത്തിന്റെ അധീനരായി പോയവരാണ്.

ക്ഷുത്പിപാസാര്ദിതാ നിത്യം പ്രേതത്വം സമുപാഗതാഃ । ഹതവാക്യാ ഹതശ്രീകാ ഹത സംജ്ഞാ വിചേതസഃ ॥ ൨,൨൨.

എപ്പോഴും വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് പീഡിതരായി, പ്രേതാവസ്ഥയിലായിരിക്കുന്നു; വാക്കില്ലാതെയും ഐശ്വര്യവുമില്ലാതെയും ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടും ഭ്രമിച്ചും കഴിയുന്നു.

ന ജാനീമോ ദിശം താത വിദിശം ചാതിദുഃ ഖിതാഃ । ക്വ നു ഗച്ഛാമഹേ മൂഢാഃ പിശാചാഃ കര്മജാ വയമ് ॥ ൨,൨൨.

ഞങ്ങൾക്ക് ദിശയോ ദിക്കോ അറിയില്ല, പ്രിയനേ; അത്രയേറെ ദുഃഖിതരായിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ ആരാണ് എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത് എന്നറിയാതെ, കർമ്മഫലത്തിൽ ജനിച്ച പിശാചുകളാണ്.

ന മാതാ ന പിതാസ്മാകം പ്രേതത്വം കര്മഭിഃ സ്വകൈഃ । പ്രാപ്താഃ സ്മ സഹസാ ജാതദുഃ ഖോദ്വേഗസമാകുലമ് ॥ ൨,൨൨.

ഞങ്ങൾക്ക് അമ്മയോ അച്ഛനോ ഇല്ല; സ്വന്തം പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഈ പ്രേതാവസ്ഥയിൽ എത്തിയത്, പുതിയ ദുഃഖവും ഉത്കണ്ഠയും നിറഞ്ഞ്.

ദര്ശനേന ച തേ ബ്രഹ്മന്മുദിതാപ്യായിതാ വയമ് । മുഹൂര്തന്തിഷ്ഠ വക്ഷ്യാമി വൃത്താന്തം സര്വമാദിതഃ ॥ ൨,൨൨.

നിന്നെ കണ്ടതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണേ, ഞങ്ങൾ സന്തോഷവും ആശ്വാസവും അനുഭവിക്കുന്നു; ഒരു നിമിഷം നിൽക്കൂ, ഞാൻ ആദ്യം മുതൽ മുഴുവൻ കഥയും പറയും.

അഹം പര്യുഷിതോ നാമ ഏഷ സൂചീമുഖസ്തഥാ । ശീഘ്രഗോ രോഘ (ഹ) കശ്ചൈവ പഞ്ചമോ ലേഖകഃ സ്മതൃതഃ ॥ ൨,൨൨.

ഞാൻ പര്യുഷിതൻ എന്നാണു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇവൻ സൂചീമുഖൻ, അതുപോലെ തന്നെ ശീഘ്രഗൻ, രോധകൻ, അഞ്ചാമൻ ലേഖകൻ എന്നുമാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഏവം നാമ്നാ ച സര്വേ വൈ സംപ്രാപ്താഃ പ്രേതതാം വയമ് । ബ്രാഹ്മണ ഉവാച । പ്രേതാനാം കര്മജാതാനാം കഥം വൈ നാമസമ്ഭവഃ । കിഞ്ചിത്കാരണമുദിശ്യ യേന ബ്രൂയാഃ സ്വനാമകാന് ॥ ൨,൨൨.

ഇങ്ങനെ ഈ പേരുകൾ കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പ്രേതാവസ്ഥയിൽ എത്തിയത്. ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: വിവിധ കർമ്മങ്ങൾ മൂലമാണ് പ്രേതന്മാർക്ക് ഇങ്ങനെ പേരുകൾ ലഭിക്കുന്നത് എങ്ങനെ? നിങ്ങൾക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ഈ പേരുകൾ കിട്ടാൻ കാരണമെന്താണെന്ന് ദയവായി പറയൂ.

പ്രേതരാജ ഉവാച । മയാ സ്വാദു സദാ ഭുക്തം ദത്തം പര്യുഷിതം ദ്വിജ ॥ ൨,൨൨.

പ്രേതരാജാവ് പറഞ്ഞു: ഞാൻ എപ്പോഴും പഴകിയ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും അതുപോലെ തന്നെ മറ്റുള്ളവർക്കും നൽകുകയും ചെയ്തിരുന്നു, ബ്രാഹ്മണേ.

ശീഘ്രം ഗച്ഛതി വിപ്രേണ യാചിതഃ ക്ഷുധിതേന വൈ । ഏതത്കാരണമുദ്ദിശ്യ നാമ പര്യുഷിതം മമ ॥ ൨,൨൨.

വിഷമിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഉടൻ പോകുമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പേര് പര്യുഷിതൻ എന്നത്.

ശീഘ്രം ഗച്ഛതി വിപ്രേണ യാചിതഃ ക്ഷുധിതേന വൈ । ഏതത്കാരണമുദ്ദിശ്യ ശീഘ്രഗോഽയം ദ്വിജോത്തമ ॥ ൨,൨൨.

വിഷമിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ ഇവൻ ഉടൻ പോകുമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ഇവൻ ശീഘ്രഗൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ.

സൂചിതാ ബഹവോഽനേന വിപ്രാ അന്നാധികാങ്ക്ഷയാ । ഏതത്കാരണമുദ്ദിശ്യ ഏഷ സൂചിമുഖഃ സ്മൃതഃ ॥ ൨,൨൨.

ഭക്ഷണത്തോടുള്ള അതിയായ ആഗ്രഹം കൊണ്ടു ഇവൻ പല ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും കാണിച്ചുകൂട്ടിയിരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ഇവൻ സൂചീമുഖൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഏകാകീ മിഷ്ടമശ്രാതി പോഷ്യവര്ഗമൃതേ സദാ । ബ്രാഹ്മണാനാമഭാവേന രോധ (ഹ) കസ്തേന ചോച്യതേ ॥ ൨,൨൨.

താൻ പോഷണം ചെയ്യേണ്ടവരെ ഒഴികെ എല്ലായ്പ്പോഴും സ്വയം മാത്രം മധുരഭക്ഷണം കഴിച്ചവനാണ് ഇവൻ; ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ രോധകൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

പുരായം മൌനമാസ്ഥായ യാചിതോ വിലിഖേദ്ഭുവമ് । തേന കര്മവിപാകേന ലേഖകോ നാമ ചോച്യതേ ॥ ൨,൨൨.

പണ്ടു ഇവൻ മൗനം പാലിച്ച്, ചോദിക്കുമ്പോൾ നിലം ചുരണ്ടിയിരുന്നു; ആ കർമ്മഫലത്തിൽ ലേഖകൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.