ഗരുഡപുരാണമ്

താമിസ്ത്രം ലോഹശങ്കുശ്ച മഹാരൌരവശാല്മലീ । രൌരവം കുഡ്വലം കാലസൂത്രകം പൂതിമൃതികാ ॥ ൨,൧൮.

താമിസ്രം, ലോഹശങ്കു, മഹാരൗരവം, ശാല്മലി, റൗരവം, കുട്വല, കാലസൂത്രം, പൂതിമൃതിക—

സങ്ഘാതം ലോഹതോദം ച സവിഷം സമ്പ്രതാപനമ് । മഹാനരകകാലോലഃ സജീവനമഹാപഥഃ ॥ ൨,൧൮.

സംഘാതം, ലോഹതോടം, സവിഷം, സംപ്രതാപനം, മഹാനരകം, കാലോളകം, സജീവനം, മഹാപഥം—

അവീചിരന്ധതാ മിസ്ത്രഃ കുമ്ഭോപാകസ്തഥൈവ ച । അസിപത്രവനം ചൈവ പതനശ്ചൈകവിംശതിഃ ॥ ൨,൧൮.

അവീചി, അന്ധതാമിസ്രം, കുംബോപാകം, അസിപത്രവനം, പതനം—ഇവയാണ് ആ ഇരുപത്തൊന്ന്.

യേഷാം തു നരകേ ഘോരേ ബഹ്വബ്ദാനി ഗതാനി വൈ । സന്താതര്നൈവ വിദ്യതേ ദൂതത്വം തേ തു (പ്രേത്യ) യാന്തി ഹി ॥ ൨,൧൮.

ഈ ഭയങ്കര നരകങ്ങളില്‍ അനേകം വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍ക്ക് രക്ഷകന്‍ ഇല്ല; മരിച്ചശേഷം അവര്‍ ദൂതന്മാരാവുന്നു.

യമേന പ്രേഷിതാസ്തേ വൈ മാനുഷസ്യ മൃതസ്യ തു । ദിനേദിനേ പ്രഗൃഹ്ണന്തി ദത്തമന്നാദ്യപാനകമ് ॥ ൨,൧൮.

യമന്‍ അയച്ച ദൂതന്മാര്‍ മരിച്ച മനുഷ്യന് വേണ്ടി നല്‍കുന്ന അന്നവും പാനീയവും ഓരോ ദിവസവും ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

പ്രേതസ്യൈവ വിലുണ്ഠന്തി മധ്യേ മാര്ഗേ ബുഭുക്ഷിതാഃ । മാസാന്തേ ഭോജനം പിണ്ഡമേകേ യച്ഛന്തി തത്ര വൈ ॥ ൨,൧൮.

മരിച്ചവന് വേണ്ടി വഴിയില്‍ അർപ്പിക്കുന്ന ഭോജനങ്ങള്‍ വിശപ്പോടെ അവര്‍ കവര്‍ന്നു കൊണ്ടുപോകുന്നു. മാസാന്തത്തില്‍ ചിലര്‍ അവിടെ പിണ്ഡം നല്‍കുന്നു.

തൃപ്തിം പ്രയാന്തി തേ സര്വേ പ്രത്യഹം ചൈവ വത്സരമ് । ഏവമാദികൃതൈഃ പുണ്യൈഃ ക്രമാത്സൌരിപുരം വ്രജേത് ॥ ൨,൧൮.

അവര്‍ എല്ലാവരും ഓരോ ദിവസവും ഒരു വര്‍ഷം തൃപ്തി അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ നടത്തിയ പുണ്യങ്ങളാല്‍ ക്രമമായി സൂര്യപുരിയില്‍ എത്തിച്ചേരാം.

തതഃ സംവത്സരസ്യാന്തേ പ്രത്യാസന്നേ യമാലയേ । ബഹുഭീതകരേ പ്രേതോ ഹസ്തമാത്രം സമുത്സൃജേത് ॥ ൨,൧൮.

അവിടെ, ഒരു സംവത്സരം കഴിഞ്ഞ്, യമലോകം അടുത്തെത്തുമ്പോൾ, അതി ഭയത്തോടെ അപ്രത്യക്ഷനായ ആത്മാവ് കൈയുടെ നീളത്തോളം ഉള്ള ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

ദിവസൈര്ദശഭിര്ജാതം തം ദേഹം ദശപിണ്ഡജമ് । ജാമദഗ്ന്യസ്യേവ രാമം ദൃഷ്ട്വാ തേജഃ പ്രസര്പതി ॥ ൨,൧൮.

പത്ത് ദിവസത്തിനകം, പത്ത് പിണ്ഡങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ പുതിയ ശരീരം ജനിക്കുന്നു; ജാമദഗ്ന്യനായ രാമനെ കണ്ടപ്പോൾ പോലെ, അതിന്റെ പ്രകാശം ചുറ്റും വ്യാപിക്കുന്നു.

കര്മജം ദേഹമാശ്രിത്യ പൂര്വദേഹം സമുത്സജേത് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രോ വായുശ്ച ശമീപത്രംസമാരുഹേത് ॥ ൨,൧൮.

കർമ്മഫലത്തിൽ നിന്നുള്ള പുതിയ ശരീരം സ്വീകരിച്ച്, പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; അങ്ങുശ്ഠം വലിപ്പമുള്ള ജീവൻ ശമീ ഇലയിൽ കയറിയിരിക്കുന്നു.

വ്രജംസ്തിഷ്ഠന്പദൈകേന യഥൈവൈകേന ഗച്ഛതി । യഥാ തൃണജലൌകേവ ദേഹീ കര്മാനുഗോഽവശഃ ॥ ൨,൧൮.

ഒരുവൻ നടക്കുമ്പോഴും നിൽക്കുമ്പോഴും ഒരു കാലിൽ മാത്രം നീങ്ങുന്നവനായി, വെള്ളത്തിൽ ചിതൽപുഴു പോലെ, കർമ്മത്തിൽ അടിമപ്പെട്ട്, ശരീരധാരി നിർബ്ബലനായി നടക്കുന്നു.

വാസാംസി ജീര്ണാനി യഥാ വിഹായ നവാനി ഗൃഹ്ണാതി നരോഽപരാണി । തഥാ ശരീരാണി വിഹായ ജീര്ണാന്യന്യാനി സംയാതി നവാനി ദേഹീ ॥ ൨,൧൮.

ഒരു മനുഷ്യൻ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി പുതിയവ ധരിക്കുന്നതുപോലെ, ജീവൻ പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ ശരീരത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൯ ശ്രീഭഗവാനുവാച । വായുഭൂതഃ ക്ഷധാവിഷ്ടഃ കര്മജം ദേഹമാശ്രിതഃ । തേ ദേഹം സ സമാസാദ്യ യമേന സഹ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൧൯.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: വായുവുപോലെ ആകുകയും, വിശപ്പിൽ പിടിക്കപ്പെടുകയും, കർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്ത്, ആ ശരീരത്തിൽ യമനോടൊപ്പം പോകുന്നു.

ചിത്രഗുപ്തപുരം തത്ര യോജനാനാം തു വിംശതിഃ । കായസ്ഥാസ്തത്ര പശ്യന്തി പാപപുണ്യാനി സര്വശഃ ॥ ൨,൧൯.

അവിടെ, ഇരുപത് യോജന ദൂരത്തിൽ, ചിത്രഗുപ്തന്റെ നഗരം ഉണ്ട്; അവിടെ കായസ്ഥന്മാർ എല്ലാവരുടെയും പാപവും പുണ്യവും നോക്കുന്നു.

മഹാദാനേഷുദത്തേഷു ഗതസ്തത്ര സുഖീ ഭവേത് । യോജനാനാം ചതുര്വിംശത്പുരം വൈവസ്വതം ശുഭമ് ॥ ൨,൧൯.

വലിയ ദാനങ്ങൾ നൽകിയവർ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു; നാല്പത് നാലു യോജന ദൂരത്ത് വൈവസ്വതന്റെ പുണ്യനഗരം ഉണ്ട്.

ലോഹം ലവണകാര്പാസം തിലപാത്രം ച യൈര്നരൈഃ । ദത്തം തേനൈവ തൃപ്യന്തി യമസ്യ പുരചാരിണഃ ॥ ൨,൧൯.

ഇരുമ്പ്, ഉപ്പ്, കപ്പാസ്, എള്ള് എന്നിവ ദാനം ചെയ്തവർക്ക്, യമന്റെ സേവകർ അതേ വസ്തുക്കൾകൊണ്ട് തൃപ്തരാകുന്നു.

ഗത്വാ ച തത്ര തേ സര്വേ പ്രതീഹാരം വദന്തി ഹി । ധര്മധ്വജപ്രതീഹാരസ്തത്ര തിഷ്ഠതി സര്വദാ ॥ ൨,൧൯.

അവിടെ എത്തുമ്പോൾ, എല്ലാവരും വാതിൽക്കാവലുകാരനോട് അറിയിക്കുന്നു; ധർമ്മധ്വജം എന്ന കാവലുകാരൻ അവിടെ എല്ലായ്പ്പോഴും നില്ക്കുന്നു.

സപ്തധാന്യസ്യ ദാനേന പ്രീതോ ധര്മധ്വജോ ഭവേത് । തത്ര ഗത്വാ പ്രതീഹാരോ ബ്രൂതേ തസ്യ ശുഭാശുഭമ് ॥ ൨,൧൯.

ഏഴു ധാന്യങ്ങൾ ദാനം ചെയ്താൽ ധർമ്മധ്വജം സന്തോഷിക്കുന്നു; അവിടെ എത്തിയാൽ, കാവലുകാരൻ അവന്റെ പുണ്യവും പാപവും പറയുന്നു.

ധര്മരാജസ്യ യദ്രൂപം സന്തഃ സുകൃതിനോ ജനാഃ । പശ്യന്തി ച ദുരാത്മാനോ യമരൂപം സുഭീഷണമ് ॥ ൨,൧൯.

ധാർമ്മികർ ധർമ്മരാജാവിന്റെ രൂപം കാണുന്നു; ദുഷ്ടന്മാർ ഭയാനകമായ യമന്റെ രൂപം കാണുന്നു.

തം ദൃഷ്ട്വാ ഭയഭീതസ്തു ഹാഹേതി വദതേ ജനഃ । കൃതം ദാനം ച യൈര്മര്ത്യൈസ്തേഷാം നാസ്തി ഭയം ക്വചിത് ॥ ൨,൧൯.

അവനെ കണ്ടാൽ ജനങ്ങൾ ഭയത്തോടെ 'ഹാ' എന്നു നിലവിളിക്കുന്നു; എന്നാൽ ദാനം ചെയ്തവർക്ക് എവിടെയും ഭയം ഇല്ല.

പ്രാപ്തം സുകൃതിനം ദൃഷ്ട്വാ സ്ഥാനാച്ച ലതി സൂര്യജഃ । ഏഷ മേ മണ്ഡലം ഭിത്ത്വാ ബ്രഹ്മലോകം പ്രയാസ്യതി ॥ ൨,൧൯.

സുകൃതവാനായവനെ കണ്ടാൽ, സൂര്യപുത്രൻ തന്റെ സ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് മാറി, 'ഇവൻ എന്റെ മണ്ഡലം തുരന്ന് ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോകും' എന്നു പറയുന്നു.

ദാനേന സുലഭോ ധര്മോ യമമാര്ഗഃ സുഖാവഹഃ । ഏഷ മാര്ഗോ വിശാലോഽത്ര ന കേനാപ്യ നുഗമ്യതേ । ദാനപുണ്യം വിനാ വത്സ ന ഗച്ഛേദ്ധര്മമന്ദിരമ് ॥ ൨,൧൯.

ദാനത്തിലൂടെ ധർമ്മം എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു, യമന്റെ വഴി സന്തോഷം നൽകുന്നു; ഈ വഴി വലിയതാണെങ്കിലും, ദാനപുണ്യം ഇല്ലാതെ ആരും അതിൽ പോകുന്നില്ല. ദാനപുണ്യം ഇല്ലെങ്കിൽ, മകനേ, ധർമ്മമന്ദിരത്തിൽ എത്താൻ കഴിയില്ല.

തസ്മിന്മാര്ഗേ തു രൌദ്രേ വൈ ഭീഷണാ യമകിങ്കരാഃ । ഏകൈകസ്യ പുരസ്യാഗ്രേ തിഷ്ഠത്യേകസഹസ്രകമ് ॥ ൨,൧൯.

ആ ഭയാനകമായ വഴിയിൽ, യമന്റെ ഭീകരസേവകർ ഓരോ നഗരത്തിന്റെ വാതിലിൽ ആയിരം പേരായി നില്ക്കുന്നു.

പചന്തി പാപിനം പ്രാപ്യ ഉദകേ യാതനാകരാഃ । ഗൃഹ്ണന്തി മാസമാസാന്തേ പാദശേഷം തു തദ്ഭവേത് ॥ ൨,൧൯.

പാപിയെ പിടിച്ചെടുത്ത്, യാതനാദൂതന്മാർ വെള്ളത്തിൽ വേവിക്കുന്നു; ഓരോ മാസവും അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കാലിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കും.

ഔര്ധ്വദൈഹികദാനാനി യൈര്ന ദത്താനി കാശ്യപ । മഹാകഷ്ടേന തേ യാന്തി തസ്മാദ്ദേയാനി ശക്തിതഃ । അദത്ത്വാ പശുവദ്യാന്തി ഗൃഹീതോ വന്ധബന്ധനൈഃ ॥ ൨,൧൯.

കാശ്യപാ, അർദ്ധവൈഹിക ദാനങ്ങൾ നൽകാത്തവർ വലിയ കഷ്ടത്തിൽ പോകുന്നു; അതിനാൽ, കഴിയുന്നത്ര ദാനം ചെയ്യണം. ദാനം ചെയ്യാതെ പോയാൽ, അവരെ കയറ്റി കെട്ടി, മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.

ഏവം കൃതേന സമ്പശ്യേത്സ നരഃ ഭൂതകര്മണാ । ദൈവികീം പൈതൃകീം യോനിം മാനുഷീം വാഥ നാരകീമ് ॥ ൨,൧൯.

അവനു ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾക്കനുസരിച്ചു, ആൾക്കാർക്ക് ദൈവികം, പിതൃസംബന്ധമായത്, മനുഷ്യജന്മം, അല്ലെങ്കിൽ നരകത്തിൽ ജനനം എന്നിങ്ങനെ വിവിധ ജന്മങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.

ധര്മരാജസ്യ വചനാന്മുക്തിര്ഭവതി വാ തതഃ । മാനുഷ്യം തത്ത്വതഃ പ്രാപ്യ സ പുത്ത്രഃ പുത്ത്രതാം വ്രജേത് ॥ ൨,൧൯.

ധർമ്മരാജാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം മോക്ഷം ലഭിക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ, സത്യമായി മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചാൽ, അവൻ പുത്രനായി ജനിച്ച് പുത്രത്വം പ്രാപിക്കും.

യഥായഥാ കൃതം കര്മ താന്താം യോനിം വ്രജേന്നരഃ । തത്തഥൈവ ച ഭുഞ്ജാനോ വിചരേത്സര്വലോകഗഃ ॥ ൨,൧൯.

യാതൊരു പ്രവൃത്തിയാണവൻ ചെയ്തതോ, അതനുസരിച്ച് ആ ജന്മം അവൻ പ്രാപിക്കും; അതുപോലെ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കും.

അശാശ്വതം പരിജ്ഞായ സര്വലോകോത്തരം സുഖമ് । യദാ ഭവതി മാനുഷ്യം തദാ ധര്മം സമാചരേത് ॥ ൨,൧൯.

ലോകത്തിലെ എല്ലാ സുഖങ്ങളും നശ്വരമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചാൽ, അപ്പോൾ ധർമ്മം ആചരിക്കണം.