ഗരുഡപുരാണമ്

മൃതോദ്ദേശേന യോ ദദ്യാദുദപാത്രം തു താമ്രജമ് । പ്രപാദാനസഹസ്രസ്യ തത്ഫലം സോഽശ്നുതേ ധ്രുവമ് ॥ ൨,൧൮.

മരിച്ചവരുടെ പേരില്‍ ആരെങ്കിലും താമ്രപാത്രം നല്‍കിയാല്‍ ആയിരം പാദപീഠം നല്‍കിയതിന്റെ ഫലം അവന്‍ ഉറപ്പായും അനുഭവിക്കും.

യമദൂതാ മഹാരൌദ്രാഃ കരാലാഃ കൃഷ്ണപിങ്ഗലാഃ । ന പീഡയന്തി ദാക്ഷിണ്യാദ്വസ്ത്രാഭരണദാനതഃ ॥ ൨,൧൮.

യമന്റെ ദൂതന്മാര്‍ ഭയാനകവും കറുത്തും പിങ്കും മുഖമുള്ളവരും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരുമായിരിക്കും. വസ്ത്രവും ആഭരണവും നല്‍കിയവരെ ദയകൊണ്ടു അവര്‍ പീഡിപ്പിക്കില്ല.

സായുധാ ധാവമാനാശ്ച ന മാര്ഗേ ദൃഷ്ടിഗോചരാഃ । പ്രയാന്തി യമദൂതാസ്തേ മുദ്രികായാഃ പ്രദാനതഃ ॥ ൨,൧൮.

മുദ്രിക നല്‍കിയവന്‍ യാത്രാമാര്‍ഗത്തില്‍ ആയുധധാരികളായും ഓടുന്നവരുമായ യമദൂതന്മാരെ കാണുകയില്ല.

ഭാജനാസനദാനേന ആമാന്നഭോജനേന ച । ആജ്യയജ്ഞോപവീതാഭ്യാം പദം സമ്പൂര്ണതാം വ്രജേത് ॥ ൨,൧൮.

പാത്രവും ഇരിപ്പിടവും നല്‍കുകയും പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണവും നെയ്യും യജ്ഞോപവീതവും നല്‍കുകയും ചെയ്താല്‍ പൂര്‍ണ്ണമായ സ്ഥാനം ലഭിക്കും.

ഏവം മാര്ഗേ ഗച്ഛമാനസ്തൃഷാര്തഃ ശ്രമപീഡിതഃ । മഹിഷീരഥ (ദുഗ്ധ) ദാനാച്ച സുഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് ॥ ൨,൧൮.

ഇങ്ങനെ വഴിയിലൂടെ പോകുമ്പോള്‍ ദാഹവും ക്ഷീണവും അനുഭവിക്കുന്നവന്‍ പശു, രഥം, പാല്‍ എന്നിവ നല്‍കിയാല്‍ ഉറപ്പായും സന്തോഷം ലഭിക്കും.

ഗരുഡ ഉവാച । മൃതോദ്ദേശേന യത്കിഞ്ചിദ്ദീയതേ സ്വഗൃഹേ വിഭോ । സ ഗച്ഛതി മഹാമാര്ഗേ തദ്ദത്തം കേന ഗൃഹ്യതേ ॥ ൨,൧൮.

ഗരുഡന്‍ ചോദിച്ചു: മഹാനേ, മരിച്ചവരുടെ പേരില്‍ വീട്ടില്‍ നല്‍കുന്ന ദാനം ആ വലിയ വഴിയില്‍ ആര്‍ സ്വീകരിക്കുന്നു?

ശ്രീഭഗവാനുവാച । ഗൃഹ്ണാതി വരുണോ ദാനം മമ ഹസ്തേ പ്രയച്ഛതി । അഹം ച ഭാസ്കരേ ദേവേ ഭാസ്കരാത്സോഽശ്നുതേ സുഖമ് ॥ ൨,൧൮.

ശ്രീഭഗവാന്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: വരുണന്‍ ആ ദാനം സ്വീകരിച്ച് എന്റെ കൈയിലേക്ക് നല്‍കുന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ അതു സൂര്യദേവനു നല്‍കുന്നു. സൂര്യനില്‍ നിന്നാണ് അവന്‍ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നത്.

വികര്മണഃ പ്രഭാവേണ വംശച്ഛേദേ ക്ഷിതാവിഹ । സര്വേ തേ നരകം യാന്തി യാവത്പാപസ്യ സംക്ഷയഃ ॥ ൨,൧൮.

ദുഷ്‌ക്രിയകളുടെ ഫലമായി ഭൂമിയില്‍ വംശം നശിച്ചാല്‍ അവരൊക്കെയും പാപം തീരുന്നതുവരെ നരകത്തില്‍ പോകേണ്ടിവരും.

കസ്മിംശ്ചിത്സമയേ പൂര്ണേ മഹിഷാസനസംസ്ഥിതഃ । നരകാന്വീക്ഷ്യ ധര്മാത്മാ നാനാക്രന്ദസമാകുലാന് ॥ ൨,൧൮.

ഒരു സമയത്ത് മഹിഷാസനത്തില്‍ ഇരുന്ന് ധര്‍മാത്മാവായ യമന്‍ വിവിധ നിലവിളികളാല്‍ നിറഞ്ഞ നരകങ്ങള്‍ കണ്ടു ചിന്തിക്കുന്നു.

ചതുരശീതിലക്ഷാണാം നരകാണാം സ ഈശ്വരഃ । തേഷാം മധ്യേ ശ്രേഷ്ഠതമാ ഘോരാ യാ ഏകവിംശതിഃ ॥ ൨,൧൮.

അവന് എണ്‍പത്തിനാലക്ഷം നരകങ്ങള്‍ക്ക് അധിപതിയാണ്. അവയില്‍ ഏറ്റവും ഭയങ്കരമായ ഇരുപത്തൊന്ന് നരകങ്ങളാണ്.

താമിസ്ത്രം ലോഹശങ്കുശ്ച മഹാരൌരവശാല്മലീ । രൌരവം കുഡ്വലം കാലസൂത്രകം പൂതിമൃതികാ ॥ ൨,൧൮.

താമിസ്രം, ലോഹശങ്കു, മഹാരൗരവം, ശാല്മലി, റൗരവം, കുട്വല, കാലസൂത്രം, പൂതിമൃതിക—

സങ്ഘാതം ലോഹതോദം ച സവിഷം സമ്പ്രതാപനമ് । മഹാനരകകാലോലഃ സജീവനമഹാപഥഃ ॥ ൨,൧൮.

സംഘാതം, ലോഹതോടം, സവിഷം, സംപ്രതാപനം, മഹാനരകം, കാലോളകം, സജീവനം, മഹാപഥം—

അവീചിരന്ധതാ മിസ്ത്രഃ കുമ്ഭോപാകസ്തഥൈവ ച । അസിപത്രവനം ചൈവ പതനശ്ചൈകവിംശതിഃ ॥ ൨,൧൮.

അവീചി, അന്ധതാമിസ്രം, കുംബോപാകം, അസിപത്രവനം, പതനം—ഇവയാണ് ആ ഇരുപത്തൊന്ന്.

യേഷാം തു നരകേ ഘോരേ ബഹ്വബ്ദാനി ഗതാനി വൈ । സന്താതര്നൈവ വിദ്യതേ ദൂതത്വം തേ തു (പ്രേത്യ) യാന്തി ഹി ॥ ൨,൧൮.

ഈ ഭയങ്കര നരകങ്ങളില്‍ അനേകം വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍ക്ക് രക്ഷകന്‍ ഇല്ല; മരിച്ചശേഷം അവര്‍ ദൂതന്മാരാവുന്നു.

യമേന പ്രേഷിതാസ്തേ വൈ മാനുഷസ്യ മൃതസ്യ തു । ദിനേദിനേ പ്രഗൃഹ്ണന്തി ദത്തമന്നാദ്യപാനകമ് ॥ ൨,൧൮.

യമന്‍ അയച്ച ദൂതന്മാര്‍ മരിച്ച മനുഷ്യന് വേണ്ടി നല്‍കുന്ന അന്നവും പാനീയവും ഓരോ ദിവസവും ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

പ്രേതസ്യൈവ വിലുണ്ഠന്തി മധ്യേ മാര്ഗേ ബുഭുക്ഷിതാഃ । മാസാന്തേ ഭോജനം പിണ്ഡമേകേ യച്ഛന്തി തത്ര വൈ ॥ ൨,൧൮.

മരിച്ചവന് വേണ്ടി വഴിയില്‍ അർപ്പിക്കുന്ന ഭോജനങ്ങള്‍ വിശപ്പോടെ അവര്‍ കവര്‍ന്നു കൊണ്ടുപോകുന്നു. മാസാന്തത്തില്‍ ചിലര്‍ അവിടെ പിണ്ഡം നല്‍കുന്നു.

തൃപ്തിം പ്രയാന്തി തേ സര്വേ പ്രത്യഹം ചൈവ വത്സരമ് । ഏവമാദികൃതൈഃ പുണ്യൈഃ ക്രമാത്സൌരിപുരം വ്രജേത് ॥ ൨,൧൮.

അവര്‍ എല്ലാവരും ഓരോ ദിവസവും ഒരു വര്‍ഷം തൃപ്തി അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ നടത്തിയ പുണ്യങ്ങളാല്‍ ക്രമമായി സൂര്യപുരിയില്‍ എത്തിച്ചേരാം.

തതഃ സംവത്സരസ്യാന്തേ പ്രത്യാസന്നേ യമാലയേ । ബഹുഭീതകരേ പ്രേതോ ഹസ്തമാത്രം സമുത്സൃജേത് ॥ ൨,൧൮.

അവിടെ, ഒരു സംവത്സരം കഴിഞ്ഞ്, യമലോകം അടുത്തെത്തുമ്പോൾ, അതി ഭയത്തോടെ അപ്രത്യക്ഷനായ ആത്മാവ് കൈയുടെ നീളത്തോളം ഉള്ള ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

ദിവസൈര്ദശഭിര്ജാതം തം ദേഹം ദശപിണ്ഡജമ് । ജാമദഗ്ന്യസ്യേവ രാമം ദൃഷ്ട്വാ തേജഃ പ്രസര്പതി ॥ ൨,൧൮.

പത്ത് ദിവസത്തിനകം, പത്ത് പിണ്ഡങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ പുതിയ ശരീരം ജനിക്കുന്നു; ജാമദഗ്ന്യനായ രാമനെ കണ്ടപ്പോൾ പോലെ, അതിന്റെ പ്രകാശം ചുറ്റും വ്യാപിക്കുന്നു.

കര്മജം ദേഹമാശ്രിത്യ പൂര്വദേഹം സമുത്സജേത് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രോ വായുശ്ച ശമീപത്രംസമാരുഹേത് ॥ ൨,൧൮.

കർമ്മഫലത്തിൽ നിന്നുള്ള പുതിയ ശരീരം സ്വീകരിച്ച്, പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; അങ്ങുശ്ഠം വലിപ്പമുള്ള ജീവൻ ശമീ ഇലയിൽ കയറിയിരിക്കുന്നു.

വ്രജംസ്തിഷ്ഠന്പദൈകേന യഥൈവൈകേന ഗച്ഛതി । യഥാ തൃണജലൌകേവ ദേഹീ കര്മാനുഗോഽവശഃ ॥ ൨,൧൮.

ഒരുവൻ നടക്കുമ്പോഴും നിൽക്കുമ്പോഴും ഒരു കാലിൽ മാത്രം നീങ്ങുന്നവനായി, വെള്ളത്തിൽ ചിതൽപുഴു പോലെ, കർമ്മത്തിൽ അടിമപ്പെട്ട്, ശരീരധാരി നിർബ്ബലനായി നടക്കുന്നു.

വാസാംസി ജീര്ണാനി യഥാ വിഹായ നവാനി ഗൃഹ്ണാതി നരോഽപരാണി । തഥാ ശരീരാണി വിഹായ ജീര്ണാന്യന്യാനി സംയാതി നവാനി ദേഹീ ॥ ൨,൧൮.

ഒരു മനുഷ്യൻ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി പുതിയവ ധരിക്കുന്നതുപോലെ, ജീവൻ പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ ശരീരത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൯ ശ്രീഭഗവാനുവാച । വായുഭൂതഃ ക്ഷധാവിഷ്ടഃ കര്മജം ദേഹമാശ്രിതഃ । തേ ദേഹം സ സമാസാദ്യ യമേന സഹ ഗച്ഛതി ॥ ൨,൧൯.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: വായുവുപോലെ ആകുകയും, വിശപ്പിൽ പിടിക്കപ്പെടുകയും, കർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്ത്, ആ ശരീരത്തിൽ യമനോടൊപ്പം പോകുന്നു.

ചിത്രഗുപ്തപുരം തത്ര യോജനാനാം തു വിംശതിഃ । കായസ്ഥാസ്തത്ര പശ്യന്തി പാപപുണ്യാനി സര്വശഃ ॥ ൨,൧൯.

അവിടെ, ഇരുപത് യോജന ദൂരത്തിൽ, ചിത്രഗുപ്തന്റെ നഗരം ഉണ്ട്; അവിടെ കായസ്ഥന്മാർ എല്ലാവരുടെയും പാപവും പുണ്യവും നോക്കുന്നു.

മഹാദാനേഷുദത്തേഷു ഗതസ്തത്ര സുഖീ ഭവേത് । യോജനാനാം ചതുര്വിംശത്പുരം വൈവസ്വതം ശുഭമ് ॥ ൨,൧൯.

വലിയ ദാനങ്ങൾ നൽകിയവർ അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു; നാല്പത് നാലു യോജന ദൂരത്ത് വൈവസ്വതന്റെ പുണ്യനഗരം ഉണ്ട്.

ലോഹം ലവണകാര്പാസം തിലപാത്രം ച യൈര്നരൈഃ । ദത്തം തേനൈവ തൃപ്യന്തി യമസ്യ പുരചാരിണഃ ॥ ൨,൧൯.

ഇരുമ്പ്, ഉപ്പ്, കപ്പാസ്, എള്ള് എന്നിവ ദാനം ചെയ്തവർക്ക്, യമന്റെ സേവകർ അതേ വസ്തുക്കൾകൊണ്ട് തൃപ്തരാകുന്നു.

ഗത്വാ ച തത്ര തേ സര്വേ പ്രതീഹാരം വദന്തി ഹി । ധര്മധ്വജപ്രതീഹാരസ്തത്ര തിഷ്ഠതി സര്വദാ ॥ ൨,൧൯.

അവിടെ എത്തുമ്പോൾ, എല്ലാവരും വാതിൽക്കാവലുകാരനോട് അറിയിക്കുന്നു; ധർമ്മധ്വജം എന്ന കാവലുകാരൻ അവിടെ എല്ലായ്പ്പോഴും നില്ക്കുന്നു.

സപ്തധാന്യസ്യ ദാനേന പ്രീതോ ധര്മധ്വജോ ഭവേത് । തത്ര ഗത്വാ പ്രതീഹാരോ ബ്രൂതേ തസ്യ ശുഭാശുഭമ് ॥ ൨,൧൯.

ഏഴു ധാന്യങ്ങൾ ദാനം ചെയ്താൽ ധർമ്മധ്വജം സന്തോഷിക്കുന്നു; അവിടെ എത്തിയാൽ, കാവലുകാരൻ അവന്റെ പുണ്യവും പാപവും പറയുന്നു.

ധര്മരാജസ്യ യദ്രൂപം സന്തഃ സുകൃതിനോ ജനാഃ । പശ്യന്തി ച ദുരാത്മാനോ യമരൂപം സുഭീഷണമ് ॥ ൨,൧൯.

ധാർമ്മികർ ധർമ്മരാജാവിന്റെ രൂപം കാണുന്നു; ദുഷ്ടന്മാർ ഭയാനകമായ യമന്റെ രൂപം കാണുന്നു.