ഗരുഡപുരാണമ്

പദാനി സര്വവസ്തൂനി വരിഷ്ഠാനി ത്രയോദശേ । യോ ദദാതി മൃതസ്യേഹ ജീവന്നപ്യാത്മഹേതവേ ॥ ൨,൧൮.

മരണാനന്തരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പതിമൂന്നു പദങ്ങൾ ആരെങ്കിലും അർപ്പിച്ചാൽ അതിന്റെ ഫലം അവനു ലഭിക്കും.

തദാശ്രിതോ മഹാമാര്ഗേ വൈനതേയ സ ഗച്ഛതി । ഏക ഏവാസ്തി സര്വത്രേ വ്യവഹാരഃ ഖഗാധിപ ॥ ൨,൧൮.

അത് ആശ്രയിച്ച് ആ വലിയ വഴിയിൽ അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു, വിനതയുടെ പുത്രാ. എവിടെയും, പക്ഷിരാജാ, ഒരേ നിയമം മാത്രമാണ് പ്രാബല്യത്തിൽ.

ഉത്തമാധമമധ്യാനാം തത്തദാവര്ജനം ഭവേത് । യാവദ്ഭാഗ്യം ഭവേദ്യസ്യ താവന്മാര്ഗേഽതിരിച്യതേ ॥ ൨,൧൮.

ഉയർന്നവർക്കും ഇടത്തരംവർക്കും താഴ്ന്നവർക്കും അവരുടെ യോഗ്യതയ്ക്ക് അനുസരിച്ച് ഫലം ലഭിക്കും. ആരുടെ ഭാഗ്യം എത്രയോ അത്രയേയ്ക്ക് വഴിയിൽ കൂടുതൽ ലഭിക്കും.

സ്വയം സ്വസ്യേന യദ്ദത്തം തത്തത്രാധികരോതി തമ് । മൃതേ യദ്ബാന്ധവൈര്ദത്തം തദാശ്രിത്യ സുഖീ ഭവേത് ॥ ൨,൧൮.

താനെത്തന്നെ തന്റെ സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് അർപ്പിച്ചതൊക്കെയും അവിടെ അവനു ലഭിക്കും. മരിച്ചശേഷം ബന്ധുക്കൾ അർപ്പിച്ചതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് അവൻ സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നത്.

ഗരുഡ ഉവാച । കസ്മാത്പദാനി ദേയാനി കിംവിധാനി ത്രയോദശ । ദീയതേ കസ്യ ദേവേശ തദ്വദസ്വ യഥാതഥമ് ॥ ൨,൧൮.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ഈ പദങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് അർപ്പിക്കേണ്ടത്? പതിമൂന്ന് പദങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ്? അവ എവർക്കാണ് നൽകേണ്ടത്, ദേവാദിപതേ? അതിന്റെ യഥാർത്ഥം ദയവായി പറയൂ.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । ഛത്ത്രോപാനഹവസ്ത്രാണി മുദ്രികാ ച കമണ്ഡലുഃ । ആസനം ഭാജനം ചൈവ പദം സപ്തവിധം സ്മൃതമ് ॥ ൨,൧൮.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: കുട, ചെരിപ്പ്, വസ്ത്രം, മോതിരം, ജലകുംഭം, ഇരിപ്പിടം, പാത്രം — ഇവയെല്ലാം ഏഴു വിധ പദങ്ങളായി അറിയപ്പെടുന്നു.

ആതപസ്തത്ര യോ രൌദ്രോ ദഹ്യതേ യേന മാനവഃ । ഛത്രദാനേന സുച്ഛായാ ജായതേ പ്രേതതുഷ്ടിദാ ॥ ൨,൧൮.

അവിടെ കഠിനമായ ചൂടിൽ മനുഷ്യൻ ദഹിക്കുമ്പോൾ, കുട അർപ്പിച്ചാൽ തണലും മരിച്ചവർക്കു സന്തോഷവും ലഭിക്കും.

അസിപത്രവനം ഘോരം സോഽതിക്രാമതി വൈ ധ്രുവമ് । അശ്വാരൂഢാശ്ച ഗച്ഛന്തി ദദതേ യ ഉപാനഹൌ ॥ ൨,൧൮.

അയിരം വാളുകൾ പോലെ ഉള്ള ഭയങ്കരമായ കാടു അവൻ കടന്ന് പോകും. ചെരിപ്പ് അർപ്പിച്ചവർ കുതിരപ്പുറത്ത് കയറിയതുപോലെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ആസനേ സ്വാഗതേ (ഭോജനേ) ചൈവ ദത്തം തസ്മൈ ദ്വിജായതേ । സുഖേന ഭുങ്ക്തേ സ പ്രേതഃ പഥി ഗച്ഛഞ്ഛനൈഃ ശനൈഃ ॥ ൨,൧൮.

ഇരിക്കാൻ അല്ലെങ്കിൽ ഭക്ഷിക്കാൻ ഇരിപ്പിടം ദ്വിജനു നൽകിയാൽ, മരിച്ചവൻ ആ വഴിയിൽ പതിയെ പതിയെ സുഖത്തോടെ മുന്നേറുന്നു.

ബഹുധര്മസമാകീര്ണേ നിര്വാതേ തോയവര്ജിതേ । കമണ്ഡലുപ്രദാനേന സുഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് ॥ ൨,൧൮.

നാനാ കര്‍മങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു കാറ്റില്ലാതെ വെള്ളം ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് ഒരു കമണ്ഡലു നല്‍കുന്നവന്‍ ഉറപ്പായും സന്തോഷം ലഭിക്കും.

മൃതോദ്ദേശേന യോ ദദ്യാദുദപാത്രം തു താമ്രജമ് । പ്രപാദാനസഹസ്രസ്യ തത്ഫലം സോഽശ്നുതേ ധ്രുവമ് ॥ ൨,൧൮.

മരിച്ചവരുടെ പേരില്‍ ആരെങ്കിലും താമ്രപാത്രം നല്‍കിയാല്‍ ആയിരം പാദപീഠം നല്‍കിയതിന്റെ ഫലം അവന്‍ ഉറപ്പായും അനുഭവിക്കും.

യമദൂതാ മഹാരൌദ്രാഃ കരാലാഃ കൃഷ്ണപിങ്ഗലാഃ । ന പീഡയന്തി ദാക്ഷിണ്യാദ്വസ്ത്രാഭരണദാനതഃ ॥ ൨,൧൮.

യമന്റെ ദൂതന്മാര്‍ ഭയാനകവും കറുത്തും പിങ്കും മുഖമുള്ളവരും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവരുമായിരിക്കും. വസ്ത്രവും ആഭരണവും നല്‍കിയവരെ ദയകൊണ്ടു അവര്‍ പീഡിപ്പിക്കില്ല.

സായുധാ ധാവമാനാശ്ച ന മാര്ഗേ ദൃഷ്ടിഗോചരാഃ । പ്രയാന്തി യമദൂതാസ്തേ മുദ്രികായാഃ പ്രദാനതഃ ॥ ൨,൧൮.

മുദ്രിക നല്‍കിയവന്‍ യാത്രാമാര്‍ഗത്തില്‍ ആയുധധാരികളായും ഓടുന്നവരുമായ യമദൂതന്മാരെ കാണുകയില്ല.

ഭാജനാസനദാനേന ആമാന്നഭോജനേന ച । ആജ്യയജ്ഞോപവീതാഭ്യാം പദം സമ്പൂര്ണതാം വ്രജേത് ॥ ൨,൧൮.

പാത്രവും ഇരിപ്പിടവും നല്‍കുകയും പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണവും നെയ്യും യജ്ഞോപവീതവും നല്‍കുകയും ചെയ്താല്‍ പൂര്‍ണ്ണമായ സ്ഥാനം ലഭിക്കും.

ഏവം മാര്ഗേ ഗച്ഛമാനസ്തൃഷാര്തഃ ശ്രമപീഡിതഃ । മഹിഷീരഥ (ദുഗ്ധ) ദാനാച്ച സുഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് ॥ ൨,൧൮.

ഇങ്ങനെ വഴിയിലൂടെ പോകുമ്പോള്‍ ദാഹവും ക്ഷീണവും അനുഭവിക്കുന്നവന്‍ പശു, രഥം, പാല്‍ എന്നിവ നല്‍കിയാല്‍ ഉറപ്പായും സന്തോഷം ലഭിക്കും.

ഗരുഡ ഉവാച । മൃതോദ്ദേശേന യത്കിഞ്ചിദ്ദീയതേ സ്വഗൃഹേ വിഭോ । സ ഗച്ഛതി മഹാമാര്ഗേ തദ്ദത്തം കേന ഗൃഹ്യതേ ॥ ൨,൧൮.

ഗരുഡന്‍ ചോദിച്ചു: മഹാനേ, മരിച്ചവരുടെ പേരില്‍ വീട്ടില്‍ നല്‍കുന്ന ദാനം ആ വലിയ വഴിയില്‍ ആര്‍ സ്വീകരിക്കുന്നു?

ശ്രീഭഗവാനുവാച । ഗൃഹ്ണാതി വരുണോ ദാനം മമ ഹസ്തേ പ്രയച്ഛതി । അഹം ച ഭാസ്കരേ ദേവേ ഭാസ്കരാത്സോഽശ്നുതേ സുഖമ് ॥ ൨,൧൮.

ശ്രീഭഗവാന്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: വരുണന്‍ ആ ദാനം സ്വീകരിച്ച് എന്റെ കൈയിലേക്ക് നല്‍കുന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ അതു സൂര്യദേവനു നല്‍കുന്നു. സൂര്യനില്‍ നിന്നാണ് അവന്‍ ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നത്.

വികര്മണഃ പ്രഭാവേണ വംശച്ഛേദേ ക്ഷിതാവിഹ । സര്വേ തേ നരകം യാന്തി യാവത്പാപസ്യ സംക്ഷയഃ ॥ ൨,൧൮.

ദുഷ്‌ക്രിയകളുടെ ഫലമായി ഭൂമിയില്‍ വംശം നശിച്ചാല്‍ അവരൊക്കെയും പാപം തീരുന്നതുവരെ നരകത്തില്‍ പോകേണ്ടിവരും.

കസ്മിംശ്ചിത്സമയേ പൂര്ണേ മഹിഷാസനസംസ്ഥിതഃ । നരകാന്വീക്ഷ്യ ധര്മാത്മാ നാനാക്രന്ദസമാകുലാന് ॥ ൨,൧൮.

ഒരു സമയത്ത് മഹിഷാസനത്തില്‍ ഇരുന്ന് ധര്‍മാത്മാവായ യമന്‍ വിവിധ നിലവിളികളാല്‍ നിറഞ്ഞ നരകങ്ങള്‍ കണ്ടു ചിന്തിക്കുന്നു.

ചതുരശീതിലക്ഷാണാം നരകാണാം സ ഈശ്വരഃ । തേഷാം മധ്യേ ശ്രേഷ്ഠതമാ ഘോരാ യാ ഏകവിംശതിഃ ॥ ൨,൧൮.

അവന് എണ്‍പത്തിനാലക്ഷം നരകങ്ങള്‍ക്ക് അധിപതിയാണ്. അവയില്‍ ഏറ്റവും ഭയങ്കരമായ ഇരുപത്തൊന്ന് നരകങ്ങളാണ്.

താമിസ്ത്രം ലോഹശങ്കുശ്ച മഹാരൌരവശാല്മലീ । രൌരവം കുഡ്വലം കാലസൂത്രകം പൂതിമൃതികാ ॥ ൨,൧൮.

താമിസ്രം, ലോഹശങ്കു, മഹാരൗരവം, ശാല്മലി, റൗരവം, കുട്വല, കാലസൂത്രം, പൂതിമൃതിക—

സങ്ഘാതം ലോഹതോദം ച സവിഷം സമ്പ്രതാപനമ് । മഹാനരകകാലോലഃ സജീവനമഹാപഥഃ ॥ ൨,൧൮.

സംഘാതം, ലോഹതോടം, സവിഷം, സംപ്രതാപനം, മഹാനരകം, കാലോളകം, സജീവനം, മഹാപഥം—

അവീചിരന്ധതാ മിസ്ത്രഃ കുമ്ഭോപാകസ്തഥൈവ ച । അസിപത്രവനം ചൈവ പതനശ്ചൈകവിംശതിഃ ॥ ൨,൧൮.

അവീചി, അന്ധതാമിസ്രം, കുംബോപാകം, അസിപത്രവനം, പതനം—ഇവയാണ് ആ ഇരുപത്തൊന്ന്.

യേഷാം തു നരകേ ഘോരേ ബഹ്വബ്ദാനി ഗതാനി വൈ । സന്താതര്നൈവ വിദ്യതേ ദൂതത്വം തേ തു (പ്രേത്യ) യാന്തി ഹി ॥ ൨,൧൮.

ഈ ഭയങ്കര നരകങ്ങളില്‍ അനേകം വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍ക്ക് രക്ഷകന്‍ ഇല്ല; മരിച്ചശേഷം അവര്‍ ദൂതന്മാരാവുന്നു.

യമേന പ്രേഷിതാസ്തേ വൈ മാനുഷസ്യ മൃതസ്യ തു । ദിനേദിനേ പ്രഗൃഹ്ണന്തി ദത്തമന്നാദ്യപാനകമ് ॥ ൨,൧൮.

യമന്‍ അയച്ച ദൂതന്മാര്‍ മരിച്ച മനുഷ്യന് വേണ്ടി നല്‍കുന്ന അന്നവും പാനീയവും ഓരോ ദിവസവും ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

പ്രേതസ്യൈവ വിലുണ്ഠന്തി മധ്യേ മാര്ഗേ ബുഭുക്ഷിതാഃ । മാസാന്തേ ഭോജനം പിണ്ഡമേകേ യച്ഛന്തി തത്ര വൈ ॥ ൨,൧൮.

മരിച്ചവന് വേണ്ടി വഴിയില്‍ അർപ്പിക്കുന്ന ഭോജനങ്ങള്‍ വിശപ്പോടെ അവര്‍ കവര്‍ന്നു കൊണ്ടുപോകുന്നു. മാസാന്തത്തില്‍ ചിലര്‍ അവിടെ പിണ്ഡം നല്‍കുന്നു.

തൃപ്തിം പ്രയാന്തി തേ സര്വേ പ്രത്യഹം ചൈവ വത്സരമ് । ഏവമാദികൃതൈഃ പുണ്യൈഃ ക്രമാത്സൌരിപുരം വ്രജേത് ॥ ൨,൧൮.

അവര്‍ എല്ലാവരും ഓരോ ദിവസവും ഒരു വര്‍ഷം തൃപ്തി അനുഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ നടത്തിയ പുണ്യങ്ങളാല്‍ ക്രമമായി സൂര്യപുരിയില്‍ എത്തിച്ചേരാം.

തതഃ സംവത്സരസ്യാന്തേ പ്രത്യാസന്നേ യമാലയേ । ബഹുഭീതകരേ പ്രേതോ ഹസ്തമാത്രം സമുത്സൃജേത് ॥ ൨,൧൮.

അവിടെ, ഒരു സംവത്സരം കഴിഞ്ഞ്, യമലോകം അടുത്തെത്തുമ്പോൾ, അതി ഭയത്തോടെ അപ്രത്യക്ഷനായ ആത്മാവ് കൈയുടെ നീളത്തോളം ഉള്ള ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

ദിവസൈര്ദശഭിര്ജാതം തം ദേഹം ദശപിണ്ഡജമ് । ജാമദഗ്ന്യസ്യേവ രാമം ദൃഷ്ട്വാ തേജഃ പ്രസര്പതി ॥ ൨,൧൮.

പത്ത് ദിവസത്തിനകം, പത്ത് പിണ്ഡങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ പുതിയ ശരീരം ജനിക്കുന്നു; ജാമദഗ്ന്യനായ രാമനെ കണ്ടപ്പോൾ പോലെ, അതിന്റെ പ്രകാശം ചുറ്റും വ്യാപിക്കുന്നു.