ഗരുഡപുരാണമ്

ബ്രഹ്മണാ നിര്മിതം പൂര്വം വിഷ്ണുനാ പാലിതം തദാ । രുദ്രഃ സംഹാരമൂര്തിശ്ച നിര്മിതോ ബ്രഹ്മണാ തതഃ ॥ ൨,൧൭.

ആദ്യം ബ്രഹ്മാവ് ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നീട് വിഷ്ണു അതിനെ സംരക്ഷിച്ചു; പിന്നെ, സംഹാരസ്വരൂപനായ രുദ്രൻ ബ്രഹ്മാവാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

വായുഃ സര്വഗതഃ സൃഷ്ടഃ സൂര്യസ്തേജോഭിവൃദ്ധിമാന് । ധര്മരാജസ്തതഃ സൃഷ്ടശ്ചിത്രഗുപ്തേന സംയുത) ॥ ൨,൧൭.

എല്ലായിടത്തും സാന്നിധ്യമുള്ള വായുവിനെയും, പ്രകാശം നിറഞ്ഞ സൂര്യനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; അതിനുശേഷം, ചിത്രഗുപ്തനോടൊപ്പം ധർമ്മരാജാവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

സൃഷ്ട്വൈതദാദികം സര്വം തപസ്തേപേ തു പദ്മജഃ । ഗതാനി ബഹുവര്ഷാണി ബ്രഹ്മണോ നാഭിപങ്കജേ ॥ ൨,൧൭.

ഇങ്ങനെ ആദിയിൽ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, പദ്മജനായ ബ്രഹ്മാവ് തപസ്സ് ചെയ്തു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ നാഭിതാമരയിൽ അനേകം വർഷങ്ങൾ കടന്നു.

യോയോ ഹി നിര്മിതഃ പൂര്വം തത്തത്കര്മ സമാചരേത് । കസ്മിംശ്ചിത്സമയേ തത്ര ബ്രഹ്മാ ലോകസമന്വിതഃ ॥ ൨,൧൭.

ഏത് ജീവിയും ഏത് പ്രവൃത്തിക്കായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടോ, അപ്പോഴൊക്കെ ബ്രഹ്മാവും ലോകങ്ങളും ചേർന്ന് അവരെ അതിന് അനുയോജ്യമായ സ്ഥലത്ത് നയിക്കുന്നു.

രുദ്രോ വിഷ്ണുസ്തഥാ ധര്മഃ ശാസയന്തി വസുന്ധരാമ് । ന ജാനീമോ വയം കിഞ്ചില്ലോകകൃത്യമിഹോച്യതാമ് ॥ ൨,൧൭.

രുദ്രനും വിഷ്ണുവും ധർമ്മവും ഭൂമിയെ ഭരിക്കുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ എന്താണെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയില്ല—ഇവിടെ അതെല്ലാം പറയേണ്ടതുണ്ട്.

ഇതി ചിന്താപരാഃ സര്വേ ദേവാ വിമമൃശുസ്തദാ । സംചിന്ത്യ ബ്രഹ്മണോ മന്ത്രം വിബുധൈഃ പ്രേരിതസ്തദാ ॥ ൨,൧൭.

ഇങ്ങനെ എല്ലാവരും ആലോചനയില്‍ മുഴുകി ദേവന്മാര്‍ ആ സമയത്ത് ചിന്തിച്ചു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ മന്ത്രം പരിഗണിച്ച് ജ്ഞാനികള്‍ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഗൃഹീത്വാ പുഷ്പപത്രാണി സോസൃജദ്ദ്വാദശാത്മജാന് । തേജോരാശീന്വിശാലാക്ഷാന്ബ്രഹ്മണോ വചനാത്തു തേ ॥ ൨,൧൭.

പൂക്കളുടെയും ഇലയുടെയും സഹായത്തോടെ ബ്രഹ്മാവ് പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ പ്രകാശമുള്ളവരും വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ളവരുമായിരുന്നു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അങ്ങനെ ആയിരുന്നു.

യോയം വദതി ലോകേസ്മിഞ്ഛുഭം വാ യദി വാശുഭമ് । പ്രാപയന്തി തതഃ ശീഘ്രം ബ്രഹ്മണഃ കര്ണഗോചരമ് ॥ ൨,൧൭.

ഈ ലോകത്ത് ആരെങ്കിലും നല്ലതോ ചീത്തയോ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതെല്ലാം അവർ വേഗത്തിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ചെവിയിലേക്കെത്തിക്കുന്നു.

ദൂരാച്ഛ്രവണവിജ്ഞാനം ദൂരാദ്ദര്ശനഗോചരമ് । സര്വേ ശൃണ്വന്തി യത്പക്ഷിംസ്തേനൈവ ശ്രവണാ മതാഃ ॥ ൨,൧൭.

ദൂരത്ത് നിന്ന് കേൾക്കാനും ദൂരത്ത് നിന്ന് കാണാനും കഴിയുന്ന ജ്ഞാനം അവർക്കുണ്ട്; പക്ഷികൾ പറയുന്നതെല്ലാം അവർ കേൾക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് അവരെ 'ശ്രവണ' എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

സ്ഥിത്വാ ചൈവ തഥാകാശേ ജന്തൂനാം ചേഷ്ടിതം ച യത് । തജ്ജ്ഞാത്വാ ധര്മരാജാഗ്രേ മൃത്യുകാലേ വദന്തി ച ॥ ൨,൧൭.

ആകാശത്ത് നില്ക്കുമ്പോൾ ജീവികൾ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ അവർ അറിയുന്നു; മരണസമയത്ത് ധർമ്മരാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ അതെല്ലാം അവർ പറയുന്നു.

ധര്മം ചാര്ഥം ച കാമം ച മോക്ഷം ച കഥയന്തി തേ । ഏകോ ഹി ധര്മമാര്ഗശ്ച ദ്വിതീയശ്ചാര്ഥമാര്ഗകഃ ॥ ൨,൧൭.

അവർ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു; ഒരാൾ ധർമ്മപഥം പിന്തുടരുന്നു, രണ്ടാമൻ അർത്ഥപഥം പിന്തുടരുന്നു.

അപരഃ കാമമാര്ഗശ്ച മോക്ഷമാര്ഗശ്ചതുര്ഥകഃ । ഉത്തമാ ധമമാര്ഗേണ വൈനതേയ പ്രയാന്തി ഹി ॥ ൨,൧൭.

മറ്റൊരാൾ കാമപഥം പിന്തുടരുന്നു, നാലാമൻ മോക്ഷപഥം; ധർമ്മപഥം പിന്തുടരുന്നവരാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതർ, വൈനതേയ.

അര്ഥദാതാ വിമാനൈസ്തു അശ്വൈഃ കാമപ്രദായകഃ । ഹംസയുക്തവിമാനൈശ്ച മോക്ഷാകാങ്ക്ഷീ വിസര്പതി ॥ ൨,൧൭.

സമ്പത്ത് നൽകുന്നവൻ കുതിരയോടുകൂടിയ രഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; കാമം നൽകുന്നവൻ ഹംസയോടുകൂടിയ രഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഉയർന്ന് പറക്കുന്നു.

ഇതരഃ പാദചാരേണ ത്വസിപത്രവനാനി ച । പാഷാണൈഃ കണ്ടകൈഃ ക്ലിഷ്ടഃ പാശബദ്ധോഽഥ യാതി വൈ ॥ ൨,൧൭.

മറ്റുള്ളവർ കാലിൽ നടക്കുന്നു, വാൾപുള്ളി കാടുകൾ കടന്ന്, കല്ലുകളും മുള്ളുകളും കൊണ്ട് വേദനിച്ചു, കെട്ടികളിൽ ബന്ധിച്ച് അവർ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

യഃ കശ്ചിന്മാനുഷേ ലോകേ ശ്രവണാന്പൂജയേദിഹ । വര്ധന്യാ ജലപാത്രേമ പക്വാന്നപരിപൂര്ണയാ ॥ ൨,൧൭.

മനുഷ്യലോകത്ത് ആരെങ്കിലും ഇവിടെ ശ്രവണരെ വളർച്ചയ്ക്കായി വെള്ളം നിറച്ച പാത്രത്തിലും പാകം ചെയ്ത അന്നം നിറച്ചതിലും ആരാധിച്ചാൽ,

ശ്രവണാന്പൂജയേത്തത്ര മയാ സഹ ഖഗേശ്വര । തസ്യാഹം തത്പ്രദാസ്യാമി യത്സുരൈരപി ദുര്ലഭമ് ॥ ൨,൧൭.

അവിടെ എന്നോടൊപ്പം, പക്ഷീരാജാ, ശ്രവണരെ ആരാധിച്ചാൽ, ദേവന്മാർക്കു പോലും പ്രാപ്തിയില്ലാത്തതെന്തെങ്കിലും ഞാൻ അവന് നൽകും.

സംഭോജ്യ ബ്രാഹ്മണാന് ഭക്ത്യാ ത്വേകാദശ ശുഭാഞ്ഛുചീന് । ദ്വാദശം സകലത്രം ച മമ പ്രീത്യൈ പ്രപൂജയേത് ॥ ൨,൧൭.

പതിനൊന്ന് ശുദ്ധവും ശുഭവുമായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്തിയോടെ ഭക്ഷണം കൊടുത്ത്, പന്ത്രണ്ടാമനെ ഭാര്യയോടൊപ്പം എന്റെ സന്തോഷത്തിനായി ആരാധിക്കണം.

ദേവൈഃ സര്വൈശ്ച സംപൂജ്യ സ്വര്ഗം യാന്തി സുഖേപ്സയാ । തൈഃ പൂജിതൈരഹ തുഷ്ടശ്ചിത്രഗുപ്തേന ധര്മരാട് ॥ ൨,൧൭.

ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ആരാധിച്ചാൽ, അവർ സുഖത്തിനായി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവർ ആരാധിച്ചാൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു, ചിത്രഗുപ്തനോടൊപ്പം ധർമ്മരാജാവും അതുപോലെ സന്തോഷിക്കുന്നു.

തൈസ്തുഷ്ടൈര്മത്പുരം യാന്തി ലോകാ ധര്മപാരായണാഃ । ശ്രവണാനാം ച മാഹാത്മ്യമുത്പത്തിം ചേഷ്ടിതം ശുഭമ് ॥ ൨,൧൭.

അവർ സന്തോഷിച്ചാൽ, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവർ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നു; ശ്രവണരുടെ മഹത്വവും ഉത്ഭവവും ശുഭപ്രവൃത്തികളും,

ശൃണോതി പക്ഷിശാര്ദൂല സ ച പാപൈര്ന ലിപ്യതേ । ഇഹ ലോകേ സുഖം ഭുക്ത്വാ സ്വര്ഗലോകേ മഹീയതേ ॥ ൨,൧൭.

പക്ഷിശ്രേഷ്ഠാ, അതു കേൾക്കുന്നവന് പാപങ്ങൾ തൊടുകയില്ല; ഈ ലോകത്ത് സുഖം അനുഭവിച്ച് സ്വർഗലോകത്ത് മഹത്വം നേടുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൮ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ശ്രവണാനാം വചഃ ശ്രുത്വാ ക്ഷണം ധ്യാത്വാ പുനസ്തതഃ । യത്കൃതം തു മനുഷ്യൈശ്ചപുണ്യം പാപമഹര്നിശമ് ॥ ൨,൧൮.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ശ്രവണരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം ഒരു നിമിഷം ധ്യാനം ചെയ്ത്, മനുഷ്യർ പകലും രാത്രിയും ചെയ്യുന്ന പുണ്യവും പാപവും,

തത്സര്വം ച പരിജ്ഞായ ചിത്രഗുപ്തോ നിവേദയേത് । ചിത്രഗുപ്തസ്തതഃ സര്വം കര്മ തസ്മൈ വദത്യഥ ॥ ൨,൧൮.

അവിടെ സംഭവിച്ച എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി ചിത്രഗുപ്തൻ അതിനെ അറിയിക്കുന്നു. പിന്നെ ആ ചിത്രഗുപ്തൻ ആ വ്യക്തിയുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും വിശദമായി പറയുന്നു.

വാചൈവ യത്കൃതം കര്മ കൃതം ചൈവ തു കായികമ് । മാനസം ച തഥാ കര്മ കൃതം ഭുങ്ക്തേ ശുഭാശുഭമ് ॥ ൨,൧൮.

വാക്കിലൂടെ ചെയ്തതും ശരീരത്തിലൂടെ ചെയ്തതും മനസ്സിൽ ചെയ്തതും എല്ലാം, നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.

ഏവം തേ കഥിതസ്താര്ക്ഷ്യ പ്രേതമാര്ഗസ്യ നിര്ണയഃ । വിശ്രാന്തി ദാനി സര്വാണി സ്ഥാനാനി കഥിതാനി തേ ॥ ൨,൧൮.

ഇങ്ങനെ, താർക്ഷ്യാ, മരിച്ചവരുടെ യാത്രയുടെ വിധിയും വഴിയിലെ വിശ്രമസ്ഥലങ്ങളും ഞാൻ നിന്നോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു.

തമുദ്ദിശ്യ ദദാത്യന്നം സുഖം യാതി മഹാധ്വനി । ദിവാ രാത്രൌ തമുദ്ദിശ്യ സ്ഥാനേ ദീപപ്രദോ ഭവേത് ॥ ൨,൧൮.

അവന്റെ പേരിൽ അന്നം അർപ്പിച്ചാൽ ആ വലിയ യാത്രയിൽ സന്തോഷം ലഭിക്കും. പകൽ അല്ലെങ്കിൽ രാത്രി, ആ സ്ഥലത്ത് അവന്റെ പേരിൽ ദീപം കൊടുക്കണം.

അന്ധകാരേ മഹാഘോരേ ശ്വപൂര്ണേ ലക്ഷ്യവര്ജിതേ । ദീപ്തേഽധ്വനി ച തേ യാന്തി ദീപോ ദത്തശ്ച യൈര്നരൈഃ ॥ ൨,൧൮.

ഭയങ്കരമായ ഇരുണ്ടതിലും നായ്ക്കൾ നിറഞ്ഞതിലും അടയാളങ്ങളില്ലാത്തതിലും പ്രകാശമുള്ള വഴിയിലും, ദീപം നൽകിയവരുടെ സഹായത്താൽ അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

കാര്തികേ ച ചതുര്ദശ്യാം ദീപദാനം സുഖായ വൈ । അഥ വക്ഷ്യാമി സംക്ഷേപാദ്യമമാര്ഗസ്യ നിഷ്കൃതിമ് ॥ ൨,൧൮.

കാർത്തിക മാസത്തിലെ പതിനാലാം തീയതിയിൽ ദീപം നൽകുന്നത് സന്തോഷം നൽകുന്നു. ഇനി ഞാൻ യമന്റെ വഴിക്കുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം ചുരുക്കത്തിൽ പറയുന്നു.

വൃഷോത്സര്ഗസ്യ പുണ്യേന പിതൃലോകം സ ഗച്ഛതി । ഏകാദശാഹപിണ്ഡേന ശുദ്ധദേഹോ ഭവേത്തതഃ ॥ ൨,൧൮.

കാളയെ വിടുന്നതിന്റെ പുണ്യഫലത്തോടെ അവൻ പിതൃലോകം പ്രാപിക്കും. പതിനൊന്നാം ദിവസമുള്ള പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചാൽ ശരീരം ശുദ്ധമാകും.

ഉദകുമ്ഭപ്രദാനേന കിങ്കരാസ്തൃപ്തിമാപ്നുയുഃ ॥ ൨,൧൮.

ജലകുംഭം അർപ്പിച്ചാൽ യമന്റെ സേവകർ തൃപ്തി പ്രാപിക്കും.