ഗരുഡപുരാണമ്

നരൈസ്തുഷ്ടൈശ്ച പുഷ്ടൈശ്ച യത്പ്രോക്തം ച കൃതം ച യത് । സര്വമാവേദയന്തി സ്മ ചിത്രഗുപ്തേ യമേ ച തത് ॥ ൨,൧൬.

സന്തുഷ്ടരും സമൃദ്ധരുമായ മനുഷ്യർ പറയുന്നതും ചെയ്യുന്നതും എല്ലാം അവർ ചിത്രഗുപ്തനും യമനും അറിയിക്കുന്നു.

ദൂരാച്ഛ്രവണവിജ്ഞാനാ ദൂരാദ്ദര്ശനഗോചരാഃ । ഏവഞ്ചേഷ്ടാസ്തു തേ ഹ്യഷ്ടൌ സ്വര്ഭൂപാതാലചാരിണഃ ॥ ൨,൧൬.

അവർ ദൂരത്ത് നിന്ന് കേൾക്കാനും ദൂരത്ത് നിന്ന് കാണാനും കഴിവുള്ളവരാണ്; സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും പാതാളത്തിലും സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ എട്ടുപേരും ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

തേഷാം പത്ന്യസ്തഥൈ വോഗ്രാ ശ്രവണ്യഃ പൃഥഗാഹ്വയാഃ । ഏവം തേഷാം ശക്തിരസ്തി യര്ത്യേ മര്ത്യാധികാരിണഃ ॥ ൨,൧൬.

അവർക്കു ഭയങ്കരമായ ഭാര്യകളും ഉണ്ട്; അവരെ ശ്രവണികൾ എന്ന് വേറിട്ടു വിളിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ അവർക്ക് മരണലോകവാസികൾക്ക് മേൽ ശക്തിയുണ്ട്.

വ്രതൈര്ദാനൈസ്തവൈര്യശ്ച പൂജയേദിഹ മാനവഃ । ജായന്തേ തസ്യ തേ സൌമ്യാഃ സുഖമൃത്യുപ്രദായിനഃ ॥ ൨,൧൬.

മനുഷ്യൻ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, ദാനം നൽകി, ഭക്ത്യാദരത്തോടെ ഇവരെ ആരാധിച്ചാൽ, അവർ അവനോട് സൗമ്യരായി, സുഗമമായ മരണം നൽകുന്നവരായി മാറുന്നു.

ശ്രീഗരുഡമാഹാപുരാണമ് ൧൭ ഗരുഡ ഉവാച । ഏകോ മേ സംശയോ ദേവ ഹൃദയേ സമ്പ്രബാധതേ । ശ്രമണാഃ കസ്യ പുത്രാശ്ച കഥം യമപുരേ സ്ഥിതാഃ ॥ ൨,൧൭.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: 'പ്രഭോ, എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സംശയം ഉണ്ട്: ശ്രവണന്മാർ ആരുടെ പുത്രന്മാരാണ്? അവർ എങ്ങനെ യമന്റെ നഗരത്തിൽ വസിക്കുന്നു?'

മാനുഷൈശ്ച കൃതം കര്മ കസ്മാജ്ജാനന്തി തേ പ്രഭോ । കഥം ശൃണ്വന്തി തേ സര്വേ കസ്മാജ്ജ്ഞാനം സമാഗതമ് ॥ ൨,൧൭.

'മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ അവർ എങ്ങനെ അറിയുന്നു? അവർ എല്ലാം എങ്ങനെ കേൾക്കുന്നു? അവർക്കു ഈ അറിവ് എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു?'

കുത്ര ഭുഞ്ജന്തി ദേവേശ ക്രഥയസ്വ പ്രസാദതഃ । പക്ഷിരാജവചഃ ശ്രുത്വാ ഭഗവാന്വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൨,൧൭.

'ദേവാദികളേ, അവർ എവിടെയാണ് വസിക്കുന്നത്? ദയവായി വിശദീകരിക്കുക.' പക്ഷിരാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ഭഗവാൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ശൃണുഷ്വ വചനം സത്യം സര്വേഷാം സൌഖ്യദായകമ് । തദഹം കഥയിഷ്യാമി ശ്രവണാനാം വിചേഷ്ടിതമ് ॥ ൨,൧൭.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ; എല്ലാം സന്തോഷം നൽകുന്ന സത്യം ഞാൻ പറയുന്നു. ശ്രവണന്മാരുടെ പ്രവർത്തികൾ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദമായി പറയും.'

ഏകീഭൂതം യദാ സര്വം ജഗത്സ്ഥാവരജങ്ഗമമ് । ക്ഷീരോദസാഗരേ പൂര്വം മയി സുപ്തേ ജഗത്പതൌ ॥ ൨,൧൭.

സകല ജഡജഡരഹിതമായ ലോകവും ഒന്നായി ലയിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്, ക്ഷീരസാഗരത്തിൽ ഞാൻ, ലോകപതി, ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ—

നാഭിസ്ഥോജസ്തപസ്തേപേ വര്ഷാണി സുബഹൂന്യപി । ഏകീഭൂതം ജഗത്സൃഷ്ടം ഭൂതഗ്രാമചതുര്വിധമ് ॥ ൨,൧൭.

എന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നുള്ള താമരയിൽ നിന്ന്, അദ്ദേഹം അനേകം വർഷങ്ങൾ തപസ്സ് ചെയ്തു; അപ്പോൾ ലോകം ഒന്നായി, നാലു വർഗ്ഗങ്ങളായ ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

ബ്രഹ്മണാ നിര്മിതം പൂര്വം വിഷ്ണുനാ പാലിതം തദാ । രുദ്രഃ സംഹാരമൂര്തിശ്ച നിര്മിതോ ബ്രഹ്മണാ തതഃ ॥ ൨,൧൭.

ആദ്യം ബ്രഹ്മാവ് ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നീട് വിഷ്ണു അതിനെ സംരക്ഷിച്ചു; പിന്നെ, സംഹാരസ്വരൂപനായ രുദ്രൻ ബ്രഹ്മാവാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

വായുഃ സര്വഗതഃ സൃഷ്ടഃ സൂര്യസ്തേജോഭിവൃദ്ധിമാന് । ധര്മരാജസ്തതഃ സൃഷ്ടശ്ചിത്രഗുപ്തേന സംയുത) ॥ ൨,൧൭.

എല്ലായിടത്തും സാന്നിധ്യമുള്ള വായുവിനെയും, പ്രകാശം നിറഞ്ഞ സൂര്യനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; അതിനുശേഷം, ചിത്രഗുപ്തനോടൊപ്പം ധർമ്മരാജാവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

സൃഷ്ട്വൈതദാദികം സര്വം തപസ്തേപേ തു പദ്മജഃ । ഗതാനി ബഹുവര്ഷാണി ബ്രഹ്മണോ നാഭിപങ്കജേ ॥ ൨,൧൭.

ഇങ്ങനെ ആദിയിൽ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചതിനുശേഷം, പദ്മജനായ ബ്രഹ്മാവ് തപസ്സ് ചെയ്തു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ നാഭിതാമരയിൽ അനേകം വർഷങ്ങൾ കടന്നു.

യോയോ ഹി നിര്മിതഃ പൂര്വം തത്തത്കര്മ സമാചരേത് । കസ്മിംശ്ചിത്സമയേ തത്ര ബ്രഹ്മാ ലോകസമന്വിതഃ ॥ ൨,൧൭.

ഏത് ജീവിയും ഏത് പ്രവൃത്തിക്കായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടോ, അപ്പോഴൊക്കെ ബ്രഹ്മാവും ലോകങ്ങളും ചേർന്ന് അവരെ അതിന് അനുയോജ്യമായ സ്ഥലത്ത് നയിക്കുന്നു.

രുദ്രോ വിഷ്ണുസ്തഥാ ധര്മഃ ശാസയന്തി വസുന്ധരാമ് । ന ജാനീമോ വയം കിഞ്ചില്ലോകകൃത്യമിഹോച്യതാമ് ॥ ൨,൧൭.

രുദ്രനും വിഷ്ണുവും ധർമ്മവും ഭൂമിയെ ഭരിക്കുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ എന്താണെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയില്ല—ഇവിടെ അതെല്ലാം പറയേണ്ടതുണ്ട്.

ഇതി ചിന്താപരാഃ സര്വേ ദേവാ വിമമൃശുസ്തദാ । സംചിന്ത്യ ബ്രഹ്മണോ മന്ത്രം വിബുധൈഃ പ്രേരിതസ്തദാ ॥ ൨,൧൭.

ഇങ്ങനെ എല്ലാവരും ആലോചനയില്‍ മുഴുകി ദേവന്മാര്‍ ആ സമയത്ത് ചിന്തിച്ചു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ മന്ത്രം പരിഗണിച്ച് ജ്ഞാനികള്‍ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഗൃഹീത്വാ പുഷ്പപത്രാണി സോസൃജദ്ദ്വാദശാത്മജാന് । തേജോരാശീന്വിശാലാക്ഷാന്ബ്രഹ്മണോ വചനാത്തു തേ ॥ ൨,൧൭.

പൂക്കളുടെയും ഇലയുടെയും സഹായത്തോടെ ബ്രഹ്മാവ് പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ പ്രകാശമുള്ളവരും വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ളവരുമായിരുന്നു, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അങ്ങനെ ആയിരുന്നു.

യോയം വദതി ലോകേസ്മിഞ്ഛുഭം വാ യദി വാശുഭമ് । പ്രാപയന്തി തതഃ ശീഘ്രം ബ്രഹ്മണഃ കര്ണഗോചരമ് ॥ ൨,൧൭.

ഈ ലോകത്ത് ആരെങ്കിലും നല്ലതോ ചീത്തയോ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതെല്ലാം അവർ വേഗത്തിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ചെവിയിലേക്കെത്തിക്കുന്നു.

ദൂരാച്ഛ്രവണവിജ്ഞാനം ദൂരാദ്ദര്ശനഗോചരമ് । സര്വേ ശൃണ്വന്തി യത്പക്ഷിംസ്തേനൈവ ശ്രവണാ മതാഃ ॥ ൨,൧൭.

ദൂരത്ത് നിന്ന് കേൾക്കാനും ദൂരത്ത് നിന്ന് കാണാനും കഴിയുന്ന ജ്ഞാനം അവർക്കുണ്ട്; പക്ഷികൾ പറയുന്നതെല്ലാം അവർ കേൾക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് അവരെ 'ശ്രവണ' എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

സ്ഥിത്വാ ചൈവ തഥാകാശേ ജന്തൂനാം ചേഷ്ടിതം ച യത് । തജ്ജ്ഞാത്വാ ധര്മരാജാഗ്രേ മൃത്യുകാലേ വദന്തി ച ॥ ൨,൧൭.

ആകാശത്ത് നില്ക്കുമ്പോൾ ജീവികൾ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ അവർ അറിയുന്നു; മരണസമയത്ത് ധർമ്മരാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ അതെല്ലാം അവർ പറയുന്നു.

ധര്മം ചാര്ഥം ച കാമം ച മോക്ഷം ച കഥയന്തി തേ । ഏകോ ഹി ധര്മമാര്ഗശ്ച ദ്വിതീയശ്ചാര്ഥമാര്ഗകഃ ॥ ൨,൧൭.

അവർ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു; ഒരാൾ ധർമ്മപഥം പിന്തുടരുന്നു, രണ്ടാമൻ അർത്ഥപഥം പിന്തുടരുന്നു.

അപരഃ കാമമാര്ഗശ്ച മോക്ഷമാര്ഗശ്ചതുര്ഥകഃ । ഉത്തമാ ധമമാര്ഗേണ വൈനതേയ പ്രയാന്തി ഹി ॥ ൨,൧൭.

മറ്റൊരാൾ കാമപഥം പിന്തുടരുന്നു, നാലാമൻ മോക്ഷപഥം; ധർമ്മപഥം പിന്തുടരുന്നവരാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതർ, വൈനതേയ.

അര്ഥദാതാ വിമാനൈസ്തു അശ്വൈഃ കാമപ്രദായകഃ । ഹംസയുക്തവിമാനൈശ്ച മോക്ഷാകാങ്ക്ഷീ വിസര്പതി ॥ ൨,൧൭.

സമ്പത്ത് നൽകുന്നവൻ കുതിരയോടുകൂടിയ രഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; കാമം നൽകുന്നവൻ ഹംസയോടുകൂടിയ രഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഉയർന്ന് പറക്കുന്നു.

ഇതരഃ പാദചാരേണ ത്വസിപത്രവനാനി ച । പാഷാണൈഃ കണ്ടകൈഃ ക്ലിഷ്ടഃ പാശബദ്ധോഽഥ യാതി വൈ ॥ ൨,൧൭.

മറ്റുള്ളവർ കാലിൽ നടക്കുന്നു, വാൾപുള്ളി കാടുകൾ കടന്ന്, കല്ലുകളും മുള്ളുകളും കൊണ്ട് വേദനിച്ചു, കെട്ടികളിൽ ബന്ധിച്ച് അവർ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

യഃ കശ്ചിന്മാനുഷേ ലോകേ ശ്രവണാന്പൂജയേദിഹ । വര്ധന്യാ ജലപാത്രേമ പക്വാന്നപരിപൂര്ണയാ ॥ ൨,൧൭.

മനുഷ്യലോകത്ത് ആരെങ്കിലും ഇവിടെ ശ്രവണരെ വളർച്ചയ്ക്കായി വെള്ളം നിറച്ച പാത്രത്തിലും പാകം ചെയ്ത അന്നം നിറച്ചതിലും ആരാധിച്ചാൽ,

ശ്രവണാന്പൂജയേത്തത്ര മയാ സഹ ഖഗേശ്വര । തസ്യാഹം തത്പ്രദാസ്യാമി യത്സുരൈരപി ദുര്ലഭമ് ॥ ൨,൧൭.

അവിടെ എന്നോടൊപ്പം, പക്ഷീരാജാ, ശ്രവണരെ ആരാധിച്ചാൽ, ദേവന്മാർക്കു പോലും പ്രാപ്തിയില്ലാത്തതെന്തെങ്കിലും ഞാൻ അവന് നൽകും.

സംഭോജ്യ ബ്രാഹ്മണാന് ഭക്ത്യാ ത്വേകാദശ ശുഭാഞ്ഛുചീന് । ദ്വാദശം സകലത്രം ച മമ പ്രീത്യൈ പ്രപൂജയേത് ॥ ൨,൧൭.

പതിനൊന്ന് ശുദ്ധവും ശുഭവുമായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്തിയോടെ ഭക്ഷണം കൊടുത്ത്, പന്ത്രണ്ടാമനെ ഭാര്യയോടൊപ്പം എന്റെ സന്തോഷത്തിനായി ആരാധിക്കണം.

ദേവൈഃ സര്വൈശ്ച സംപൂജ്യ സ്വര്ഗം യാന്തി സുഖേപ്സയാ । തൈഃ പൂജിതൈരഹ തുഷ്ടശ്ചിത്രഗുപ്തേന ധര്മരാട് ॥ ൨,൧൭.

ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ആരാധിച്ചാൽ, അവർ സുഖത്തിനായി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവർ ആരാധിച്ചാൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു, ചിത്രഗുപ്തനോടൊപ്പം ധർമ്മരാജാവും അതുപോലെ സന്തോഷിക്കുന്നു.

തൈസ്തുഷ്ടൈര്മത്പുരം യാന്തി ലോകാ ധര്മപാരായണാഃ । ശ്രവണാനാം ച മാഹാത്മ്യമുത്പത്തിം ചേഷ്ടിതം ശുഭമ് ॥ ൨,൧൭.

അവർ സന്തോഷിച്ചാൽ, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവർ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നു; ശ്രവണരുടെ മഹത്വവും ഉത്ഭവവും ശുഭപ്രവൃത്തികളും,