ഗരുഡപുരാണമ്

തത്ര ദത്തേന പിണ്ഡേന ശ്രാദ്ധേനാപ്യായിതഃ പുരേ । മുഹൂര്താര്ധം തു വിശ്രമ്യ കമ്പമാനഃ സുദുഃ ഖിതഃ ॥ ൨,൧൬.

അവിടെ, പിണ്ഡവും ശ്രാദ്ധവും കഴിച്ച്, ആ നഗരത്തിൽ അൽപസമയം വിശ്രമിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവൻ നടുങ്ങിയും വളരെ ദുഃഖിതനുമായി ഇരിക്കുന്നു.

തത്പുരം സ വ്യതിക്രമ്യ തര്ജിതോ യമകിങ്കരൈഃ । പ്രയാതി ചിത്രനഗരം വിചിത്രോ യത്ര പാര്ഥിവഃ ॥ ൨,൧൬.

ആ നഗരം കടന്ന്, യമദൂതന്മാർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അവൻ ചിത്രനഗരം എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, അവിടെ രാജാവ് അത്ഭുതകരനാണ്.

യമസ്യൈവാനുജഃ സൌരിര്യത്ര രാജ്യം പ്രശാസ്തി ഹി । മാസൈസ്തു പഞ്ചഭിഃ സാര്ധൈരൂപഷാണ്മാസികം ഭവേത് ॥ ൨,൧൬.

അവിടെ, യമന്റെ സഹോദരനായ സൌരി രാജ്യം ഭരിക്കുന്നു. അഞ്ചര മാസം കഴിഞ്ഞ് ആറാം മാസശ്രാദ്ധം അവിടെ നടത്തപ്പെടുന്നു.

ഊനഷാണ്മാസികം തത്ര ഭുങ്ക്തേ യാമ്യസമാഹതഃ । മാര്ഗേ പുനഃ പുനസ്തസ്യ ബുഭുക്ഷാ പീഡയത്യലമ് ॥ ൨,൧൬.

അവിടെ, യമദൂതന്മാർ പീഡിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ പൂർണ്ണമല്ലാത്ത ആറാം മാസശ്രാദ്ധം കഴിക്കുന്നു. യാത്രയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വിശപ്പ് അവനെ വളരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു.

സന്തിഷ്ഠതേ മൃതേ കോഽപി മദീയഃ സുതബാന്ധവഃ । സൌഖ്യം യോ മേ ജനയതി പതതഃ ശോകസാഗരേ ॥ ൨,൧൬.

മരണത്തിനു ശേഷം എന്റെ മക്കളോ ബന്ധുക്കളോ ആരെങ്കിലും ശേഷിച്ചാൽ, ഞാൻ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ വീഴുമ്പോൾ അവർ എനിക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു.

ഏവം മാര്ഗേ വിലപതി വാര്യമാണശ്ച കിങ്കരൈഃ । ആയാന്തി സംമുഖാസ്തത്ര കൈവര്താസ്തു സഹസ്രശഃ ॥ ൨,൧൬.

അങ്ങനെ, വഴിയിൽ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, ദൂതന്മാർ തടയുമ്പോൾ, ആയിരക്കണക്കിന് കപ്പൽക്കാരൻമാർ അവിടെ അവന്റെ മുന്നിൽ എത്തുന്നു.

വയം തേ തര്തുകാമായ മഹാവൈതരണീം നദീമ് । ശതയോജനവിസ്തീര്ണാം പൂയശോണിതസംകുലാമ് ॥ ൨,൧൬.

നാം നിന്നെ വലിയ വൈതരണി നദി കടത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആ നദി നൂറു യോജന വീതിയുള്ളതും, പുഴു നിറഞ്ഞ രക്തവും പുഴുവുമാണ്.

നാനാഝഷസമാകീര്ണാം നാനാപക്ഷിഗണൈര്വൃതാമ് । വയം ത്വാം താരയിഷ്യാമഃ സുഖേനേതി വദന്തി തേ ॥ ൨,൧൬.

വിവിധതരം മീനുകൾ നിറഞ്ഞതും, പലതരം പക്ഷികൾ ചുറ്റിയതുമായ ഈ നദി, നമുക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കടത്താമെന്ന് അവർ പറയുന്നു.

അന്തരം ദേഹി ഭോ പാന്ഥ ബഹുലാ ചേദ്രുചിസ്തവ । തേന തത്ര പ്രദത്താ ഗൌസ്തയാ നാവാ പ്രസര്പതി । മനുജാനാം ഹിതം ദാനമന്തേ വൈതരണീ സ്മൃതാ ॥ ൨,൧൬.

യാത്രക്കാരാ, നിന്റെ പാപം വലിയതാണെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക് വഴിവിടു; അതിനാലാണ് അവിടെ ഒരു പശുവിനെ നൽകുന്നത്, ആ പശുവിന്റെ സഹായത്താൽ നാവു മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ഭലത്തിനായി നൽകിയ ഈ ദാനം വൈതരണി എന്ന പേരിൽ അവസാനം ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

പരാപാപം ദഹേത്സര്വം വിഷ്ണുലോകം ച സാ നയേത് । ന ദത്താ ചേത്ഖഗശ്രേഷ്ഠ താം സമേത്യ സമജ്ജതി ॥ ൨,൧൬.

അത് മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾ മുഴുവനും ദഹിപ്പിക്കുകയും വിഷ്ണുലോകത്തേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; പക്ഷേ, ദാനം നൽകാത്തപക്ഷം, പക്ഷിരാജാവേ, ആ പശുവിനെ കണ്ടാൽ അവൻ മുങ്ങിപ്പോകും.

സ്വസ്ഥാവസ്ഥേ ശരീരേഽത്ര വൈതരണ്യാ വ്രതം ചരേത് । ദേയാ ച വിദുഷേ ധേനുസ്താം നദീം തര്തുമിച്ഛതാ ॥ ൨,൧൬.

ഈ ലോകത്ത് ശരീരം ആരോഗ്യമുള്ളപ്പോഴേ വൈതരണി വ്രതം ആചരിക്കണം; ആ നദി കടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഒരു പണ്ഡിതനു പശു നൽകണം.

അവദന്മജ്ജമാനസ്തു നിന്ദത്യാത്മാനമാത്മനാ । പാഥേയാര്ഥം മയാ കിഞ്ചിന്ന പ്രദത്തം ദ്വിജായച ॥ ൨,൧൬.

എന്നാൽ, മുങ്ങുമ്പോൾ അവൻ തന്നെ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു: 'ഞാൻ യാത്രയ്ക്കായി ഒന്നും നൽകിയില്ല, ബ്രാഹ്മണനു പോലും ഒന്നും നൽകിയില്ല.'

ന ദത്തം ന ഹുതം ജപ്തം ന സ്നാതം ന കൃതം സ്തുതമ് । യാദൃശം കര്മ ചരിതം മൂഢ ഭുങ്ക്ഷ്വേതി താദൃശമ് ॥ ൨,൧൬.

'ഞാൻ ദാനം നൽകിയില്ല, ഹോമം ചെയ്തില്ല, ജപം ചെയ്തില്ല, സ്നാനം ചെയ്തില്ല, സ്തുതി ചെയ്തില്ല; ഞാൻ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ എന്താണോ, അതിന്റെ ഫലം നീ അനുഭവിക്കണം, മണ്ടനേ.'

തദൈവ ഹൃദി സംമൂഢസ്താഡിതോ ഭാഷതേ ഭടൈഃ । വൈതരണ്യാഃ പരതടേ ഭുങ്ക്തേ ദത്തം ഘടാദികമ് ॥ ൨,൧൬.

അപ്പോൾ, മനസ്സിൽ തികഞ്ഞ ആശങ്കയോടെ, യമദൂതന്മാർ അടിച്ചപ്പോൾ, അവൻ സംസാരിക്കുന്നു; വൈതരണിയുടെ അപ്പുറത്തേ കരയിൽ, ഒരു പാത്രം പോലുള്ള ചെറിയതെങ്കിലും അവൻ നൽകിയതിന്റെ ഫലം അവൻ അനുഭവിക്കുന്നു.

ഊനഷാണ്മാസികശ്രാദ്ധം ഭുക്ത്വാ ഗച്ഛതി ചാഗ്രതഃ । താര്ക്ഷ്യ തത്ര വിശേഷേണ ഭോജയീത ദ്വിജാഞ്ഛുഭാന് ॥ ൨,൧൬.

ആറ് മാസം പൂർണ്ണമല്ലാത്ത ശ്രാദ്ധം കഴിച്ചശേഷം അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു; താർക്ഷ്യ, അവിടെ പ്രത്യേകമായി, നല്ല ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം.

ചത്വാരിംശത്തഥാ സപ്ത യോജനാനി ശതദ്വയമ് । പ്രയാതി പ്രത്യഹം താര്ക്ഷ്യ അഹോരാത്രേണ കര്ശിതഃ ॥ ൨,൧൬.

താർക്ഷ്യ, അവൻ ഓരോ ദിവസവും നാല്പത്തേഴും ഇരുനൂറും യോജന ദൂരം യാത്ര ചെയ്യുന്നു, പകലും രാത്രിയും ക്ഷീണിച്ച്.

സപ്തമേ മാസി സമ്പ്രാപ്തേ പുരം ബഹ്വാപദം വ്രജേത് । തത്ര ഭുക്ത്വ പ്രദത്തം യച്ഛ്രാദ്ധം സപ്തമമാസികമ് ॥ ൨,൧൬.

ഏഴാമത്തെ മാസം എത്തിയപ്പോൾ, അവൻ അനേകം കഷ്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നഗരത്തിൽ എത്തുന്നു; അവിടെ ഏഴാം മാസ ശ്രാദ്ധം കഴിച്ചശേഷം മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

അഷ്ടമേ മാസി സമ്പ്രാപ്തേ നാനാക്രന്ദപുരം വ്രജേത് । നാനാക്രന്ദഗണാന്ദൃഷ്ട്വാ ക്രന്ദമാനാന്സുദാരുണമ് ॥ ൨,൧൬.

എട്ടാം മാസം എത്തിയപ്പോൾ, അവൻ പലവിധ നിലവിളികൾ നിറഞ്ഞ നഗരത്തിൽ എത്തുന്നു; അവിടെ ഭയാനകമായി കരയുന്ന അനേകം പ്രേതങ്ങളെ കാണുന്നു.

സ്വയം ച ശൂന്യഹൃദയഃ സമാക്രന്ദതി ദുഃ ഖിതഃ । തന്മാസികം ച യച്ഛ്രാദ്ധം ഭുക്ത്വാ തത്ര സുഖീ ഭവേത് ॥ ൨,൧൬.

അവൻ തന്നെ, മനസ്സിൽ ശൂന്യതയോടെ, ദു:ഖത്തിൽ കരയുന്നു; എന്നാൽ അവിടെ മാസ ശ്രാദ്ധം കഴിച്ചാൽ സന്തോഷം ലഭിക്കും.

വിഹായ തത്പുരം പ്രേതോ യാതി തപ്തപുരം പ്രതി । സുതപ്തനഗരം പ്രാപ്യ നവമേ മാസി സോഽശ്നുതേ । ദ്വിജഭോജ്യം പിണ്ഡദാനം കൃതം ശ്രാദ്ധം സുതേന യത് ॥ ൨,൧൬.

അവിടത്തെ നഗരം വിട്ട്, പ്രേതൻ ചൂട് നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലേക്ക് പോവുന്നു; ഒമ്പതാം മാസം അത്യന്തം ചൂടുള്ള നഗരത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, മകനാൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാൻ ചെയ്ത പിണ്ഡദാനവും ശ്രാദ്ധവും അവൻ അനുഭവിക്കുന്നു.

മാസി വൈ ദശമേ പ്രാപ്തേ രൌദ്രം സ്ഥാനം സ ഗച്ഛതി । ദശമേ മാസി യദ്ദത്തം തദ്ഭുക്ത്വാ ച പ്രയാതി സഃ ॥ ൨,൧൬.

പത്താം മാസം എത്തിയപ്പോൾ, അവൻ ഭയാനകമായ സ്ഥലത്ത് എത്തുന്നു; പത്താം മാസം നൽകിയതും അവൻ കഴിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

ദശൈകമാസികം ഭുക്ത്വാ പയോവര്ഷണമൃച്ഛതി । മേഘാസ്തത്ര പ്രവര്ഷന്തി പ്രേതാനാം ദുഃ ഖദായകാഃ ॥ ൨,൧൬.

പതിനൊന്നാം മാസം ശ്രാദ്ധം കഴിച്ചശേഷം, അവൻ പാലു മഴപെയ്യുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തുന്നു; അവിടെ, മേഘങ്ങൾ പ്രേതന്മാർക്ക് ദു:ഖം നൽകുന്ന വിധത്തിൽ മഴ പെയ്യുന്നു.

(തതഃ പ്രചലിതോ പോതോ ബഹുര്ഘമതൃഷാര്ദിതഃ) । ദ്വാദശേ മാസി യച്ഛ്രാദ്ധം തത്ര ഭുങ്ക്തേ സുദുഃ ശിതഃ ॥ ൨,൧൬.

ശക്തമായ ദാഹം അനുഭവിച്ച്, നാവു മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, പന്ത്രണ്ടാം മാസം അവിടെ നൽകിയ ശ്രാദ്ധം ദു:ഖത്തോടെ അവൻ കഴിക്കുന്നു.

കിഞ്ചിന്ന്യൂനേ തതോ വര്ഷേ സാര്ധേ ചൈകാദശേഽഥ വാ । യാതി ശീതപുരം തത്ര ശീതം യത്രാതിദുഃ ഖദമ് ॥ ൨,൧൬.

വർഷം കുറച്ച് കുറവായിരിക്കുമ്പോഴും, പതിനൊന്നര മാസം കഴിഞ്ഞാലും, അവൻ അത്യന്തം തണുപ്പ് നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവിടെ തണുപ്പ് വളരെ ദു:ഖകരമാണ്.

ശീതാര്തഃ ക്ഷുധിതഃ സോഽഥ വീക്ഷതേ ഹി ദിശോ ദശ । തിഷ്ഠേത്തു ബാന്ധവഃ കോഽപി യോ മേ ദുഃഖം വ്യപോഹതി ॥ ൨,൧൬.

തണുപ്പിലും വിശപ്പിലും പീഡിതനായി, അവൻ പത്ത് ദിശകളിലേക്കും നോക്കുന്നു; 'എന്തെങ്കിലും ബന്ധു എന്റെ ദു:ഖം മാറ്റാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമോ?' എന്ന് ആലോചിക്കുന്നു.

കിങ്കരാസ്തം വദന്ത്യേവം ക്വ തേ പുണ്യം ഹി താദൃശമ് । ശ്രുത്വാ തേഷാം തു തദ്വാക്യം ഹാ ദൈവ ഇതി ഭാഷതേ ॥ ൨,൧൬.

അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന കിങ്കരന്മാർ ചോദിച്ചു: 'നിന്റെ അത്തരം പുണ്യം എവിടെയാണ്?' അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഹായോ, വിധി!'

ദൈവം ഹി പൂര്വസുകൃതം തന്മയാ നൈവ സഞ്ചിതമ് । ഏവം സഞ്ചിന്ത്യ ബഹുശോ ധൈര്യമാലമ്ബതേ പുനഃ ॥ ൨,൧൬.

വിഭവം എന്നത് മുൻപുണ്ടാക്കിയ നല്ല പ്രവൃത്തികളാണ്; എന്നാൽ ഞാൻ അതൊന്നും സമ്പാദിച്ചില്ല. ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ച്, അവൻ ഒടുവിൽ മനസ്സിലാശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നു.

ചത്വാരിംശദ്യോജനാനി ചതുര്യുക്താനി വൈ തതഃ । ധര്മരാജപുരം രമ്യം ഗന്ധര്വാപ്സരാകുലമ് ॥ ൨,൧൬.

അതിനുശേഷം, നാല്പത് യോജന ദൈർഘ്യമുള്ള, ഗന്ധർവരും അപ്സരസുകളും നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ധർമ്മരാജയുടെ നഗരം കാണാം.

ചതുരശീതിലക്ഷൈശ്ച മൂര്താമൂര്തൈരധിഷ്ഠിതമ് । ത്രയോദശ പ്രതീഹാരാ ധര്മരാജപുരേ സ്ഥിതാഃ ॥ ൨,൧൬.

അത് എൺപത്തിനാലു ലക്ഷം രൂപമുള്ളവരും രൂപമില്ലാത്തവരുമായ ജീവികൾ വസിക്കുന്ന നഗരമാണ്; അവിടെ പതിമൂന്ന് വാതിൽരക്ഷകർ നിലകൊള്ളുന്നു.