ഗരുഡപുരാണമ്

പ്രചലന്തി തതഃ പ്രാണാ യാമ്യൈര്നികടവര്തിഭിഃ । ഏകീഭൂതം ജഗത്പശ്യേദ്ദൈവീ ദൃഷ്ടിഃ പ്രജായതേ ॥ ൨,൧൫.

അപ്പോൾ പ്രാണങ്ങൾ യമന്റെ ദൂതന്മാരോടൊപ്പം പുറപ്പെടുന്നു; ദൈവികമായ ഒരു ദർശനം ഉണ്ടാകുന്നു, ലോകം ഒറ്റയായിട്ടാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.

ബീഭത്സം ദാരുണം രൂപം പ്രണൈഃ കണ്ഠം സമാശ്രിതൈഃ । ഫേനമുദ്ഗിരതേ കോപി മുഖം ലാലാകുലം ഭവേത് ॥ ൨,൧൫.

ഭയാനകവും ഭീഷണവുമായ ഒരു രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; പ്രാണങ്ങൾ കഴുത്തിൽ കുടുങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ, വായിൽ നുരയും തുപ്പും നിറയുന്നു.

ദുരാത്മാനശ്ച താഡ്യന്തേ കിങ്കരൈഃ പാശബന്ധനൈഃ । സുഖേന കൃതിനസ്തത്ര നീയന്തേ നാകനായകൈഃ ॥ ൨,൧൫.

ദുഷ്ടന്മാരെ യമദൂതന്മാർ കയരുകൊണ്ടു കെട്ടി അടിക്കുന്നു; നല്ലവരെ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ നേതാക്കൾ സുഖത്തോടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.

ദുഃ ഖേന പാപിനോ യാന്തി യമമാര്ഗേ ച ദുര്ഗമേ । യമശ്ചതുര്ഭുജോ ഭൂത്വാ ശങ്ഖചക്രഗദാദിഭൃത് ॥ ൨,൧൫.

പാപികൾ കഷ്ടതയോടെ ദുഷ്കരമായ യമപഥം കടക്കുന്നു; യമൻ തന്നെ നാലു കൈകളോടെ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ പിടിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

പുണ്യകര്മരതാന്സമ്യക്ശുഭാന്മിത്രവദാചരേത് । ആഹൂയ പാപിനഃ സര്വാന്യമോ ദണ്ഡേന രജ്ജയേത് ॥ ൨,൧൫.

പുണ്യപ്രവൃത്തികളിൽ ലീനരായവരെ യമൻ സ്നേഹപൂർവ്വം സുഹൃത്തിനെപോലെ പെരുമാറുന്നു; പക്ഷേ, പാപികളെ എല്ലാം വിളിച്ചു ദണ്ഡംകൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

പ്രലയാമ്ബുദനിര്ഘോഷസ്ത്വഞ്ജനാദ്രിസമപ്രഭഃ । മഹിഷസ്ഥോ ദുരാരാധ്യോ വിദ്യുത്തേജഃ സമദ്യുതിഃ ॥ ൨,൧൫.

യമന്റെ ശബ്ദം പ്രളയമേഘത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയാണ്, അഞ്ജനപർവ്വതംപോലെ കറുത്തതും, മഹിഷിൽ കയറിയിരിക്കുന്നതും, പ്രാപിക്കാനാകാത്തതും, മിന്നലിന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള തേജസ്സുമാണ്.

യോജനത്രയവിസ്താരദേഹോ രൌദ്രോഽതിഭീഷണഃ । ലോഹദണ്ഡധരോ ഭീമഃ പാശപാണിര്ദുരാകൃതിഃ ॥ ൨,൧൫.

അവന്റെ ശരീരം മൂന്നു യോജനവ്യാപ്തിയുള്ളതും, ക്രൂരവും അത്യന്തം ഭയാനകവുമാണ്; ഇരുമ്പ് ദണ്ഡം പിടിച്ചും ഭയങ്കരമായ പാശം കൈവശമുണ്ടായും ഭയാനകമായ രൂപവുമാണ്.

വക്രനേത്രോഽതിഭയദോ ദര്ശനം യാതി പാപിനാമ് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രഃ പുരുഷോ ഹാഹാ കുര്വന് കലേവരാത് ॥ ൨,൧൫.

വക്രമായ കണ്ണുകൾ പാപികൾക്ക് വലിയ ഭയം ഉണർത്തുന്നു; അങ്ങോട്ട്, ഒരു പുരുഷൻ അംഗുലിന്തുല്യമായ വലിപ്പത്തിൽ 'ഹാ ഹാ' എന്നു നിലവിളിച്ച് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നു.

തദൈവ നീയതേ ദൂതൈര്യാമ്യൈര്വോക്ഷന്സ്വകം ഗൃഹമ് । നിര്വിചേഷ്ടം ശരീരം തു പ്രാണൈര്മുക്തം ജുഗുപ്സിതമ് ॥ ൨,൧൫.

അപ്പോൾ തന്നെ യമദൂതന്മാർ അവനെ അവന്റെ വീടുവിട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നു; പ്രാണൻ വിട്ട ശരീരം ചലനശൂന്യവും വെറുപ്പുള്ളതുമാകുന്നു.

അസ്പൃശ്യം ജായതേ തൂര്ണം ദുര്ഗന്ധം സര്വനിന്ദിതമ് । ത്രിധാവസ്ഥാ ഹി ദേഹസ്യ കൃമിവിഡ്മസ്മസംജ്ഞിതാ ॥ ൨,൧൫.

അത് ഉടൻ തന്നെ സ്പർശിക്കാൻ പറ്റാത്തതും ദുർഗന്ധമുള്ളതും എല്ലാവരും നിന്ദിക്കുന്നതുമാകുന്നു; ശരീരത്തിന് മൂന്നു അവസ്ഥകളുണ്ട്: പുഴു, മല, ചാരം.

കോ ഗര്വഃ ക്രിയതേ താര്ക്ഷ്യ ക്ഷണവിധ്വംസിഭിര്നരൈഃ । ദാനം വിത്താദൃതാ വാചഃ കീര്തിധര്മൌ തഥായുഷഃ ॥ ൨,൧൫.

ക്ഷണത്തിൽ നശിച്ചുപോകുന്ന മനുഷ്യർക്കെന്താണ് അഭിമാനം, താർക്ഷ്യ? ധനം, വാക്ക്, കീർത്തി, ധർമ്മം, ആയുസ്സ് — എല്ലാം ദാനത്തിൻമേൽ ആശ്രിതമാണ്.

പരോപകരണം കായാദസതഃ സാരമുദ്ധൃതമ് । തസ്യൈവം നീയമാനസ്യ ദൂതാഃ സന്തര്ജയന്തി ഹി ॥ ൨,൧൫.

ദുഷ്ടന്മാരുടെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത നല്ല പ്രവൃത്തികളുടെ സാരം മാത്രം എടുത്തെടുക്കപ്പെടുന്നു; അവനെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ ദൂതന്മാർ തുടർച്ചയായി ഭീഷണി കാണിക്കുന്നു.

ദര്ശയന്തോ ഭയം തീവ്രം നരകായ പുനഃ പുനഃ । ശീഘ്രം പ്രചല ദുഷ്ടാത്മന് ഗതോഽസിത്വം യമാലയേ ॥ ൨,൧൫.

അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും നരകത്തിന്റെ കടുത്ത ഭയം കാണിച്ചു, 'വേഗം നീങ്ങൂ ദുഷ്ടാത്മാവേ, നീ യമലയത്തിൽ എത്തി' എന്ന് പറയുന്നു.

കുംഭീപാകാദിനരകാംസ്ത്വാം നേഷ്യാമശ്ച മാ ചിരമ് । ഏവം വാചസ്തദാ ശൃണ്വന്ബന്ധൂനാം രുദിതം തഥാ ॥ ൨,൧൫.

'കുമ്പീപാകം പോലെയുള്ള നരകങ്ങളിലേക്ക് നിനക്കു ഉടൻ കൊണ്ടുപോകും, വൈകരുത്' — ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, ബന്ധുക്കളുടെ കരച്ചിലും അവൻ കേൾക്കുന്നു.

ഉച്ചൈര്ഹാഹേതി വിലപന്നീയതേ യമകിങ്കരൈഃ । സ്ഥാനേ ശ്രാദ്ധം പ്രകുര്വീത തഥാ ചേകാദശേഽഹനി ॥ ൨,൧൫.

'ഹാ ഹാ' എന്നു ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ച്, യമദൂതന്മാർ അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു; അപ്പോൾ ശ്രാദ്ധം നടത്തണം, അതുപോലെ പതിനൊന്നാം ദിവസവും.

മൃസ്യോത്ക്രാന്തിസമയാത്ഷട്പിണ്ഡാന്ക്രമശോ ദദേത് । മൃതസ്ഥാനേ തഥാ ദ്വാരേ ചത്വരേ താര്ക്ഷ്യ കാരണാത് ॥ ൨,൧൫.

മരണസമയത്തിൽ നിന്നു തുടർച്ചയായി ആറു പിണ്ഡം അർപ്പിക്കണം; മരണസ്ഥലത്തും വാതിലിലും ചത്വരത്തും, താർക്ഷ്യ, അതിനായാണ്.

വിശ്രാമേ കാഷ്ഠചയനേ തഥാ സഞ്ചയനേ ച ഷട് । ശൃണു തത്കാരണം താര്ക്ഷ്യ ഷട്പിണ്ഡപരികല്പനേ ॥ ൨,൧൫.

വിശ്രമസ്ഥലത്തും കട്ടക്കയറ്റത്തും ശവസംചയത്തും ആറു പിണ്ഡം അർപ്പിക്കണം; ആറ് പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാനുള്ള കാരണം കേൾക്കൂ, താർക്ഷ്യ.

മൃതസ്ഥാനേ ശവോ നാമ തേന നാമ്നാ പ്രദീയതേ । തേന ദത്തേന തൃപ്യന്തി ഗൃഹവാസ്ത്വധിദേവതാഃ ॥ ൨,൧൫.

മരണസ്ഥലത്ത് 'ശവം' എന്ന പേരിൽ ഒരു ഭോജനം അർപ്പിക്കണം. അങ്ങനെ നൽകിയാൽ വീടിന്റെ രക്ഷകന്മാരും ദേവതകളും സന്തോഷിക്കും.

തേന ഭൂമിര്ഭവേത്തുഷ്ടാതദധിഷ്ഠാതൃദേവതാ । ദ്വാരേ തു പിണ്ഡം ദേയം ച പാന്ഥമിത്യഭിധായ തു ॥ ൨,൧൫.

അത് നൽകിയാൽ ഭൂമിയും അതിന്റെ ദേവതയും സന്തോഷിക്കും. വാതിലിന് സമീപം 'പാന്തം' എന്ന അർപ്പണം നൽകണം.

ദത്തേന തേന പ്രീണന്തി ദ്വാരസ്ഥാ ഗൃഹദേവതാഃ । ചത്വരേ ഖേചരോ നാമ തമുദ്ദിശ്യ പ്രദാപയേത് ॥ ൨,൧൫.

അങ്ങനെ നൽകിയാൽ വാതിലിൽ നിലകൊള്ളുന്ന വീട്ടുദേവതകൾ സന്തോഷിക്കും. അങ്കണത്തിൽ 'ഖേചരൻ' എന്ന പേരിൽ അർപ്പണം നൽകണം.

ന ചോപഘാതം കുര്വന്തി ഭൂതാദ്യാ ദേവയോനയഃ । വിശ്രാമേ ഭൂതസംജ്ഞോഽയം തേന തത്ര പ്രദാപയേത് ॥ ൨,൧൫.

അപ്പോൾ ഭൂതാദികൾ പോലുള്ള ദൈവീകശക്തികൾ ദോഷം ചെയ്യില്ല. വിശ്രമസ്ഥലത്ത് 'ഭൂതം' എന്ന അർപ്പണം അവിടെ നൽകണം.

പിശാചാ രാക്ഷസാ യക്ഷാ യേ ചാന്യേ ദിശി വാസിനഃ । തസ്യ ഹോതവ്യദേഹസ്യനൈവായോഗ്യത്വകാരകാഃ ॥ ൨,൧൫.

പിശാചുകൾ, രാക്ഷസുകൾ, യക്ഷന്മാർ, മറ്റു ദിശകളിൽ വസിക്കുന്നവർ—all ഇവർ മരിച്ചവന്റെ ശരീരം അർപ്പണത്തിന് അയോഗ്യമാക്കുന്നില്ല.

ചിതാപിണ്ഢപ്രഭൃതിതഃ പ്രേതത്വമുപജായതേ । ചിതായാം സാധകം നാമ വദന്ത്യേകേ ഖഗേശ്വര ॥ ൨,൧൫.

ചിതാപിണ്ഡം പോലുള്ള അർപ്പണങ്ങൾകൊണ്ടു പ്രേതാവസ്ഥ ഉണ്ടാകുന്നു. ചിലർ ചിതയിൽ നൽകുന്ന അർപ്പണത്തെ 'സാധകം' എന്നും വിളിക്കുന്നു, കഗപതി.

കേചിത്തം പ്രേതമേവാഹുര്യഥാ കല്പവിദോ ബുധാഃ । തദാദി തത്രതത്രാപി പ്രേതനാമ്നാ പ്രദീയതേ ॥ ൨,൧൫.

ചിലർ അവനെ 'പ്രേതം' എന്നും വിളിക്കുന്നു, യഥാ ക്രിയാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർപോലും. അതിനുശേഷം വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ 'പ്രേതം' എന്ന പേരിൽ അർപ്പണം നൽകപ്പെടുന്നു.

ഇത്യേവം പഞ്ചഭിഃ പിണ്ഡൈഃ ശവസ്യാഹുതിയോഗ്യതാ । അന്യഥാ ചോപഘാതായ പൂര്വോക്താസ്തേ ഭവന്തി ഹി ॥ ൨,൧൫.

ഇങ്ങനെ അഞ്ചു അർപ്പണങ്ങൾകൊണ്ട് ശവം ഹോമത്തിന് യോഗ്യമായി മാറുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ ആ ശക്തികൾ ദോഷം ചെയ്യാം.

ഉത്ക്രാമേ പ്രഥമം പിണ്ഡം തഥാ ചാര്ധപയേപി ച । ചിതായാം തു തൃതീയം സ്യാത്ത്രയഃ പിണ്ഡാശ്ച കല്പിതാഃ ॥ ൨,൧൫.

പ്രഥമ അർപ്പണം പുറപ്പെടുന്ന സ്ഥലത്ത്, രണ്ടാംത് പാതിവഴിയിൽ, മൂന്നാമത് ചിതയിൽ—ഇങ്ങനെ മൂന്ന് അർപ്പണങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.

വിധാതാ പ്രഥമേ പിണ്ഡേ ദ്വിതീയേ ഗരുഡധ്വജഃ । തൃതീയേ യമദൂതാശ്ച പ്രയോഗഃ പരികീര്തിതഃ ॥ ൨,൧൫.

ആദ്യ പിണ്ഡത്തിൽ സൃഷ്ടാവിനെ, രണ്ടാം പിണ്ഡത്തിൽ ഗരുഡധ്വജനായ വിഷ്ണുവിനെ, മൂന്നാമത്തിൽ യമദൂതന്മാരെ വിളിച്ചുപറയണം.

ദത്തേ തൃതീയേ പിണ്ഡേഽസ്മിന്ദേഹദോഷൈഃ പ്രമുച്യതേ । ആധാരഭൂതജീവശ്ചജ്വലനൈര്ജ്വാലയേച്ചിതാമ് ॥ ൨,൧൫.

ഈ മൂന്നാം പിണ്ഡം നൽകിയാൽ ആത്മാവ് ശരീരദോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. അതിനുശേഷം ജീവൻ അഗ്നി കൊണ്ടു ചിതയ്ക്ക് തീകൊളുത്തണം.

സംമൃജ്യ ചോപലിപ്യാഥ ഉല്ലിഖ്യോദ്ധൃത്യ വേദികാമ് । അഭ്യുക്ഷ്യോപസമാധായ വഹ്നിം തത്രഃ വിധാനതഃ ॥ ൨,൧൫.

ശുദ്ധീകരിച്ച് ലേപനം ചെയ്ത്, അടയാളം വരച്ച്, വേദിക ഉയർത്തി, വെള്ളം തളിച്ച്, അഗ്നി വിധിപ്രകാരം അവിടെ സ്ഥാപിക്കണം.