ഗരുഡപുരാണമ്

നിമിത്തമാത്രം സര്വേഷാം കൃതകര്മാനുസാരതഃ । യസ്യ യോ വിഹിതോ മൃത്യുഃ സ തം ധ്രുവമവാപ്നുയാത് ॥ ൨,൧൫.

എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലത്തിന് അനുസൃതമായി ഒരു ഉപാധിയാണ്. ആരുടെ മരണം നിർണ്ണയിച്ചിട്ടുണ്ടോ, അവൻ അതിനെ നിർബന്ധമായും അനുഭവിക്കും.

കര്മയോഗാദ്യദാ ദേഹീ മുഞ്ചത്യത്ര നിജം വപുഃ । തദാ ഭൂമിഗതം കുര്യാദ്ഗോമയേനോപലിപ്യ ച ॥ ൨,൧൫.

കർമ്മഫലത്തിന്റെ പ്രകാരം ജീവൻ ശരീരം വിട്ടുപോകുമ്പോൾ, ആ ശരീരം നിലത്ത് വെച്ച് പശുവിന്റെ ചാണകത്തോടെ പുരട്ടണം.

തിലാന്ദര്ഭാന്വികീര്യാഥ മുഖേ സ്വര്ണം വിനിഃ ക്ഷിപേത് । തുലസീംസന്നിധൌ കൃത്വാ ശാലഗ്രാമശിലാം തഥാ ॥ ൨,൧൫.

എള്ളും ദർഭയും ചിതറണം, വായിൽ പൊന്നിടണം; തുളസിയും ശാലഗ്രാമശിലയും അടുത്ത് വയ്ക്കണം.

സേതു (ഏവം) സാമാദിസൂക്തൈസ്തു മരണം മുക്തിദായകമ് । ശലാകാസ്വര്ണവിക്ഷപൈഃ പ്രതപ്രാണിഗൃഹേഷുച ॥ ൨,൧൫.

ഇങ്ങനെ സാമവേദാദി മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി മരണം മോക്ഷം നൽകുന്നതാകും; മരിച്ചവന്റെ വീട്ടിൽ പൊൻചുരുളുകൾ ചിതറണം.

ഏകാ വക്ത്രേ തു ദാതവ്യാ ഘ്രാണയുഗ്മേ തഥാ പുനഃ । അക്ഷ്ണോശ്ച കര്ണയോശ്ചൈവ ദ്വേദ്വേ ദേയേ യഥാക്രമമ് ॥ ൨,൧൫.

വായിൽ ഒന്നും, മൂക്കിൽ രണ്ടും, കണ്ണിലും ചെവിയിലും രണ്ടെണ്ണം വീതം ക്രമത്തിൽ ഇടണം.

അഥ ലിങ്ഗേ തഥാ ചൈകാ ത്വേകാം ബ്രഹ്മാണ്ഡകേക്ഷിപേത് । കരയുഗ്മേ ച കണ്ഠേ ച തുലസീം ച പ്രദാപയേത് ॥ ൨,൧൫.

ലിംഗത്തിൽ ഒന്ന്, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ ഒന്ന് ഇട്ടു, കൈകളിലും കഴുത്തിലും തുളസി വയ്ക്കണം.

വസ്ത്രയുഗ്മം ച ദാതവ്യം കങ്കുമൈശ്ചാക്ഷതൈര്യജേത് । പുഷ്പമാലായുതം കുര്യാദന്യദ്വാരേണ സന്നയേത് ॥ ൨,൧൫.

വസ്ത്രത്തിന്റെ ഒരു ജോഡി നൽകണം, കുങ്കുമം, അക്ഷതം എന്നിവകൊണ്ട് പൂജ നടത്തണം; പൂമാലയും മറ്റു ഭോജനങ്ങളും വാതിലിൽ ഒരുക്കണം.

പുത്രസ്തു ബാന്ധവൈഃ സാര്ധം വിപ്രസ്തു പുരവാസിഭിഃ । പിതുഃ പ്രേതം സ്വയം പുത്രഃ സ്കന്ധമാരോപ്യ ബാന്ധവൈഃ ॥ ൨,൧൫.

മകനും ബന്ധുക്കളും, പുരോഹിതനും നഗരവാസികളും ചേർന്ന് പിതാവിന്റെ ശരീരം കൊണ്ടുപോകണം; മകൻ തന്നെ ബന്ധുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ പിതാവിന്റെ ശരീരം തോളിലേറ്റണം.

ഗത്വാ ശ്മശാനദേശേ തു പ്രാഡ്മുഖശ്ചോത്തരാമുഖമ് । അദഗ്ധപൂര്വാ യാ ഭൂമിശ്ചിതാം തത്രൈവ കാരയേത് ॥ ൨,൧൫.

ശ്മശാനത്തിൽ കിഴക്ക് അല്ലെങ്കിൽ വടക്ക് നോക്കി, മുമ്പ് ചുട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഭൂമിയിൽ ചിത ഒരുക്കണം.

ശ്രീഖണ്ഡതുലസീകാഷ്ഠസമിത്പാലാശസംഭൃതാമ് । വികലേന്ദ്രിയസങ്ഘാതേ ചൈതന്യേ ജഡതാം ഗതേ ॥ ൨,൧൫.

ചന്ദനവും തുളസിയും ദർഭയും സമിതും പാലാശക്കൊമ്പുകളും കൂട്ടിയിടുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എല്ലാം അശാന്തമായി മനസ്സും ജഡതയിലാകുമ്പോൾ,

പ്രചലന്തി തതഃ പ്രാണാ യാമ്യൈര്നികടവര്തിഭിഃ । ഏകീഭൂതം ജഗത്പശ്യേദ്ദൈവീ ദൃഷ്ടിഃ പ്രജായതേ ॥ ൨,൧൫.

അപ്പോൾ പ്രാണങ്ങൾ യമന്റെ ദൂതന്മാരോടൊപ്പം പുറപ്പെടുന്നു; ദൈവികമായ ഒരു ദർശനം ഉണ്ടാകുന്നു, ലോകം ഒറ്റയായിട്ടാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.

ബീഭത്സം ദാരുണം രൂപം പ്രണൈഃ കണ്ഠം സമാശ്രിതൈഃ । ഫേനമുദ്ഗിരതേ കോപി മുഖം ലാലാകുലം ഭവേത് ॥ ൨,൧൫.

ഭയാനകവും ഭീഷണവുമായ ഒരു രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; പ്രാണങ്ങൾ കഴുത്തിൽ കുടുങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ, വായിൽ നുരയും തുപ്പും നിറയുന്നു.

ദുരാത്മാനശ്ച താഡ്യന്തേ കിങ്കരൈഃ പാശബന്ധനൈഃ । സുഖേന കൃതിനസ്തത്ര നീയന്തേ നാകനായകൈഃ ॥ ൨,൧൫.

ദുഷ്ടന്മാരെ യമദൂതന്മാർ കയരുകൊണ്ടു കെട്ടി അടിക്കുന്നു; നല്ലവരെ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ നേതാക്കൾ സുഖത്തോടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.

ദുഃ ഖേന പാപിനോ യാന്തി യമമാര്ഗേ ച ദുര്ഗമേ । യമശ്ചതുര്ഭുജോ ഭൂത്വാ ശങ്ഖചക്രഗദാദിഭൃത് ॥ ൨,൧൫.

പാപികൾ കഷ്ടതയോടെ ദുഷ്കരമായ യമപഥം കടക്കുന്നു; യമൻ തന്നെ നാലു കൈകളോടെ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ എന്നിവ പിടിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

പുണ്യകര്മരതാന്സമ്യക്ശുഭാന്മിത്രവദാചരേത് । ആഹൂയ പാപിനഃ സര്വാന്യമോ ദണ്ഡേന രജ്ജയേത് ॥ ൨,൧൫.

പുണ്യപ്രവൃത്തികളിൽ ലീനരായവരെ യമൻ സ്നേഹപൂർവ്വം സുഹൃത്തിനെപോലെ പെരുമാറുന്നു; പക്ഷേ, പാപികളെ എല്ലാം വിളിച്ചു ദണ്ഡംകൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

പ്രലയാമ്ബുദനിര്ഘോഷസ്ത്വഞ്ജനാദ്രിസമപ്രഭഃ । മഹിഷസ്ഥോ ദുരാരാധ്യോ വിദ്യുത്തേജഃ സമദ്യുതിഃ ॥ ൨,൧൫.

യമന്റെ ശബ്ദം പ്രളയമേഘത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയാണ്, അഞ്ജനപർവ്വതംപോലെ കറുത്തതും, മഹിഷിൽ കയറിയിരിക്കുന്നതും, പ്രാപിക്കാനാകാത്തതും, മിന്നലിന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള തേജസ്സുമാണ്.

യോജനത്രയവിസ്താരദേഹോ രൌദ്രോഽതിഭീഷണഃ । ലോഹദണ്ഡധരോ ഭീമഃ പാശപാണിര്ദുരാകൃതിഃ ॥ ൨,൧൫.

അവന്റെ ശരീരം മൂന്നു യോജനവ്യാപ്തിയുള്ളതും, ക്രൂരവും അത്യന്തം ഭയാനകവുമാണ്; ഇരുമ്പ് ദണ്ഡം പിടിച്ചും ഭയങ്കരമായ പാശം കൈവശമുണ്ടായും ഭയാനകമായ രൂപവുമാണ്.

വക്രനേത്രോഽതിഭയദോ ദര്ശനം യാതി പാപിനാമ് । അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രഃ പുരുഷോ ഹാഹാ കുര്വന് കലേവരാത് ॥ ൨,൧൫.

വക്രമായ കണ്ണുകൾ പാപികൾക്ക് വലിയ ഭയം ഉണർത്തുന്നു; അങ്ങോട്ട്, ഒരു പുരുഷൻ അംഗുലിന്തുല്യമായ വലിപ്പത്തിൽ 'ഹാ ഹാ' എന്നു നിലവിളിച്ച് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നു.

തദൈവ നീയതേ ദൂതൈര്യാമ്യൈര്വോക്ഷന്സ്വകം ഗൃഹമ് । നിര്വിചേഷ്ടം ശരീരം തു പ്രാണൈര്മുക്തം ജുഗുപ്സിതമ് ॥ ൨,൧൫.

അപ്പോൾ തന്നെ യമദൂതന്മാർ അവനെ അവന്റെ വീടുവിട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നു; പ്രാണൻ വിട്ട ശരീരം ചലനശൂന്യവും വെറുപ്പുള്ളതുമാകുന്നു.

അസ്പൃശ്യം ജായതേ തൂര്ണം ദുര്ഗന്ധം സര്വനിന്ദിതമ് । ത്രിധാവസ്ഥാ ഹി ദേഹസ്യ കൃമിവിഡ്മസ്മസംജ്ഞിതാ ॥ ൨,൧൫.

അത് ഉടൻ തന്നെ സ്പർശിക്കാൻ പറ്റാത്തതും ദുർഗന്ധമുള്ളതും എല്ലാവരും നിന്ദിക്കുന്നതുമാകുന്നു; ശരീരത്തിന് മൂന്നു അവസ്ഥകളുണ്ട്: പുഴു, മല, ചാരം.

കോ ഗര്വഃ ക്രിയതേ താര്ക്ഷ്യ ക്ഷണവിധ്വംസിഭിര്നരൈഃ । ദാനം വിത്താദൃതാ വാചഃ കീര്തിധര്മൌ തഥായുഷഃ ॥ ൨,൧൫.

ക്ഷണത്തിൽ നശിച്ചുപോകുന്ന മനുഷ്യർക്കെന്താണ് അഭിമാനം, താർക്ഷ്യ? ധനം, വാക്ക്, കീർത്തി, ധർമ്മം, ആയുസ്സ് — എല്ലാം ദാനത്തിൻമേൽ ആശ്രിതമാണ്.

പരോപകരണം കായാദസതഃ സാരമുദ്ധൃതമ് । തസ്യൈവം നീയമാനസ്യ ദൂതാഃ സന്തര്ജയന്തി ഹി ॥ ൨,൧൫.

ദുഷ്ടന്മാരുടെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത നല്ല പ്രവൃത്തികളുടെ സാരം മാത്രം എടുത്തെടുക്കപ്പെടുന്നു; അവനെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ ദൂതന്മാർ തുടർച്ചയായി ഭീഷണി കാണിക്കുന്നു.

ദര്ശയന്തോ ഭയം തീവ്രം നരകായ പുനഃ പുനഃ । ശീഘ്രം പ്രചല ദുഷ്ടാത്മന് ഗതോഽസിത്വം യമാലയേ ॥ ൨,൧൫.

അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും നരകത്തിന്റെ കടുത്ത ഭയം കാണിച്ചു, 'വേഗം നീങ്ങൂ ദുഷ്ടാത്മാവേ, നീ യമലയത്തിൽ എത്തി' എന്ന് പറയുന്നു.

കുംഭീപാകാദിനരകാംസ്ത്വാം നേഷ്യാമശ്ച മാ ചിരമ് । ഏവം വാചസ്തദാ ശൃണ്വന്ബന്ധൂനാം രുദിതം തഥാ ॥ ൨,൧൫.

'കുമ്പീപാകം പോലെയുള്ള നരകങ്ങളിലേക്ക് നിനക്കു ഉടൻ കൊണ്ടുപോകും, വൈകരുത്' — ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, ബന്ധുക്കളുടെ കരച്ചിലും അവൻ കേൾക്കുന്നു.

ഉച്ചൈര്ഹാഹേതി വിലപന്നീയതേ യമകിങ്കരൈഃ । സ്ഥാനേ ശ്രാദ്ധം പ്രകുര്വീത തഥാ ചേകാദശേഽഹനി ॥ ൨,൧൫.

'ഹാ ഹാ' എന്നു ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ച്, യമദൂതന്മാർ അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു; അപ്പോൾ ശ്രാദ്ധം നടത്തണം, അതുപോലെ പതിനൊന്നാം ദിവസവും.

മൃസ്യോത്ക്രാന്തിസമയാത്ഷട്പിണ്ഡാന്ക്രമശോ ദദേത് । മൃതസ്ഥാനേ തഥാ ദ്വാരേ ചത്വരേ താര്ക്ഷ്യ കാരണാത് ॥ ൨,൧൫.

മരണസമയത്തിൽ നിന്നു തുടർച്ചയായി ആറു പിണ്ഡം അർപ്പിക്കണം; മരണസ്ഥലത്തും വാതിലിലും ചത്വരത്തും, താർക്ഷ്യ, അതിനായാണ്.

വിശ്രാമേ കാഷ്ഠചയനേ തഥാ സഞ്ചയനേ ച ഷട് । ശൃണു തത്കാരണം താര്ക്ഷ്യ ഷട്പിണ്ഡപരികല്പനേ ॥ ൨,൧൫.

വിശ്രമസ്ഥലത്തും കട്ടക്കയറ്റത്തും ശവസംചയത്തും ആറു പിണ്ഡം അർപ്പിക്കണം; ആറ് പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാനുള്ള കാരണം കേൾക്കൂ, താർക്ഷ്യ.

മൃതസ്ഥാനേ ശവോ നാമ തേന നാമ്നാ പ്രദീയതേ । തേന ദത്തേന തൃപ്യന്തി ഗൃഹവാസ്ത്വധിദേവതാഃ ॥ ൨,൧൫.

മരണസ്ഥലത്ത് 'ശവം' എന്ന പേരിൽ ഒരു ഭോജനം അർപ്പിക്കണം. അങ്ങനെ നൽകിയാൽ വീടിന്റെ രക്ഷകന്മാരും ദേവതകളും സന്തോഷിക്കും.

തേന ഭൂമിര്ഭവേത്തുഷ്ടാതദധിഷ്ഠാതൃദേവതാ । ദ്വാരേ തു പിണ്ഡം ദേയം ച പാന്ഥമിത്യഭിധായ തു ॥ ൨,൧൫.

അത് നൽകിയാൽ ഭൂമിയും അതിന്റെ ദേവതയും സന്തോഷിക്കും. വാതിലിന് സമീപം 'പാന്തം' എന്ന അർപ്പണം നൽകണം.