ഗരുഡപുരാണമ്

ചതുരശീതിലക്ഷാണി ചതുര്ഭേദാശ്ച ജന്തവഃ । അണ്ഡജാഃ സ്വേദജാശ്ചൈവ ഉദ്ഭിജ്ജാശ്ച ജാരായുജാഃ ॥ ൨,൧൨.

നാലു വിധത്തിലുള്ള എൺപത്തിനാലായിരം ജീവികൾ ഉണ്ട്: അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവർ, ചോർച്ചയിൽ നിന്ന്, വിത്തിൽ നിന്ന്, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവർ.

ഏകവിംശതിലക്ഷാണി അണ്ഡജാഃ പരികീര്തിതാഃ । സ്വേദജാശ്ച തഥാ പ്രോക്താ ഉദ്ഭിജ്ജാശ്ച ക്രമേണ തു ॥ ൨,൧൨.

ഇരുപത്തൊന്ന് ലക്ഷം ജീവികൾ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവരാണെന്ന് പറയുന്നു; അതുപോലെ ചോർച്ചയിൽ നിന്നുള്ളവരും വിത്തിൽ നിന്നുള്ളവരും ക്രമത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.

ജരായുജാസ്തഥാ പ്രോക്താ മനുഷ്യാദ്യാസ്തഥാ പരേ । സര്വേഷാമേവ ജന്തൂനാം മാനുഷത്വം ഹി ദുര്ലഭമ് ॥ ൨,൧൨.

ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവരായ മനുഷ്യർ മുതലായവരും അങ്ങനെ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു; എല്ലാ ജീവികളിലും മനുഷ്യജന്മം വളരെ ദുർലഭമാണ്.

പഞ്ചേന്ദ്രിയനിധാനത്വം മഹാപുണ്യൈരവാപ്യതേ । ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്ത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാസ്തത്പരജാതയഃ ॥ ൨,൧൨.

അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത് വലിയ പുണ്യഫലത്താൽ മാത്രമേയുള്ളൂ. ബ്രാഹ്മണൻമാർ, ക്ഷത്രിയൻമാർ, വൈശ്യൻമാർ, ശൂദ്രന്മാർ, അവരിൽ നിന്നുള്ള മറ്റു ജാതികൾ ഇവർക്ക് ഈ പ്രത്യേകതയുണ്ട്.

രജകശ്ചര്മകാരശ്ച നടോ ബുരുഡ ഏവ ച । കൈവര്തമേദഭില്ലാശ്ച സപ്തൈതേ ഹ്യന്ത്യജാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൨,൧൨.

തോപ്പുകാരൻ, ചർമ്മം പണിയുന്നവൻ, നടൻ, ബുരുഡൻ, തോണിക്കാരൻ, മേദൻ, ഭില്ലൻ—ഈ ഏഴുപേരും ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ജാതികളായി അറിയപ്പെടുന്നു.

മ്ലേച്ഛതുമ്ബവിഭേദേന ജാതിഭേദാസ്ത്വനേകശഃ । ജന്തൂനാമേവ സര്വേഷാം ജാതിഭേദാഃ സഹസ്രശഃ ॥ ൨,൧൨.

മ്ലേച്ഛന്മാരുടെയും മറ്റും വ്യത്യാസം കൊണ്ടു ജാതിയിൽ അനേകം ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ട്. എല്ലാ ജീവികളിലും ജനനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണാം.

ജന്തൂനാമേവ സര്വേഷാം ഭേദാശ്ചൈവ സഹസ്രശഃ । ആഹാരോ മൈഥുനം നിദ്രാ ഭയം ക്രോധസ്തഥൈവ ച ॥ ൨,൧൨.

എല്ലാ ജീവികളിലും ആയിരക്കണക്കിന് വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഭക്ഷണം, ലൈംഗികത, ഉറക്കം, ഭയം, കോപം—ഇവ എല്ലാം ജീവികൾക്ക് പൊതുവാണ്.

സര്വേഷാ മേവ ജന്തൂനാം വിവേകോ ദുര്ലഭഃ പരഃ । ഏകപാദാദിരൂപേണ ദേഹഭേദാസ്ത്വനേകശഃ ॥ ൨,൧൨.

എല്ലാ ജീവികൾക്കും യഥാർത്ഥ വിവേകം വളരെ അപൂർവമാണ്. ഒരു കാലുള്ളവനും മറ്റുംപോലെ ശരീരഭേദങ്ങൾ അനേകമാണ്.

കൃഷ്ണസാരോ മൃഗോ യത്ര ധര്മദശഃ സ ഉച്യതേ । ബ്രഹ്മാദ്യാ ദേവതാഃ സര്വാസ്തത്ര തിഷ്ഠന്തി സര്വശഃ ॥ ൨,൧൨.

കൃഷ്ണസാരമൃഗം വസിക്കുന്ന സ്ഥലം തന്നെ ധർമ്മം നിലനിൽക്കുന്ന സ്ഥലം എന്നു പറയുന്നു. ബ്രഹ്മാവു മുതൽ എല്ലാ ദേവതകളും അവിടെ പൂർണ്ണമായി വസിക്കുന്നു.

ഭൂതാനാം പ്രാണിനഃ ശ്രേഷ്ഠാഃ പ്രാണിനാം മതിജീവിനഃ । മതിമത്സു നരാഃ ശ്രേഷ്ഠാ നരേഷു ബ്രാഹ്മണാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൨,൧൨.

സകലഭൂതങ്ങളിൽ ജീവികൾ ഏറ്റവും ഉന്നതർ. ജീവികളിൽ ബുദ്ധിയുള്ളവർക്ക് മേൽ സ്ഥാനം. ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ മനുഷ്യർ ഉന്നതർ. മനുഷ്യരിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ് ശ്രേഷ്ഠർ എന്നു പറയുന്നു.

മാനുഷ്യം യഃ സമാസാദ്യ സ്വര്ഗമേക്ഷൈകസാധകമ് । തയോര്ന സാധയേദേകം തേനാത്മാ വഞ്ചിതോ ധ്രുവമ് ॥ ൨,൧൨.

മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചവൻ, സ്വർഗ്ഗം നേടാൻ ഇതാണ് ഏക മാർഗ്ഗം എന്നറിഞ്ഞിട്ടും, അതിനായി ശ്രമിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നു എങ്കിൽ, അവൻ താനെത്തന്നെ വഞ്ചിക്കുന്നു എന്നത് ഉറപ്പാണ്.

ഇച്ഛതി ശതീ സഹസ്രം സഹസ്രീ ലക്ഷമീഹതേ കര്തുമ് । ലക്ഷാധിപതീ രാജ്യം രാജാപി സകലാം ധരാം ലബ്ധുമ് ॥ ൨,൧൨.

നൂറ് ആഗ്രഹമുള്ളവൻ ആയിരം ആഗ്രഹിക്കും; ആയിരം ആഗ്രഹമുള്ളവൻ ലക്ഷം നേടാൻ ശ്രമിക്കും; ലക്ഷാധിപതി രാജ്യം ആഗ്രഹിക്കും; രാജാവു പോലും മുഴുവൻ ഭൂമി സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കും.

ചക്രധരോഽപി സുരത്വം സുരഭാവേ സകലസുരപതിര്ഭവിതുമ് । സുരപതിരൂര്ധ്വഗതിത്വം തഥാപി നനിവര്തതേ തൃഷ്ണാ ॥ ൨,൧൨.

ചക്രധാരിയായവനും ദേവതയാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദേവതയായാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അധിപതിയാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിനുശേഷം അതിലും ഉയർന്ന സ്ഥാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു—എങ്കിലും തൃഷ്ണക്ക് ഒരിക്കലും അവസാനമില്ല.

തൃഷ്ണയാ ചാഭിഭൂതസ്തു നരകം പ്രതിപദ്യതേ । തൃഷ്ണാമുക്താസ്തു യേ കേചിത്സ്വര്ഗവാസം ലഭന്തി തേ ॥ ൨,൧൨.

തൃഷ്ണയിൽ അടിമപ്പെട്ടവൻ നരകത്തിൽ എത്തുന്നു; തൃഷ്ണയെ വിട്ടവർക്കോ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വാസം ലഭിക്കുന്നു.

ആത്മാധീനഃ പുമാംല്ലോകേ സുഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് । ശബ്ദഃ സ്പര്ശശ്ച രൂപം ച രസോ ഗന്ധശ്ച തദ്ഗുണാഃ ॥ ൨,൧൨.

സ്വയം നിയന്ത്രണം ഉള്ളവൻ ഈ ലോകത്ത് ഉറപ്പായും സന്തുഷ്ടനാകും. ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രസം, ഗന്ധം—ഇവയാണ് അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ.

തഥാ ച വിഷയാധീനോ ദുഃ ഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് ॥ ൨,൧൨.

അതു പോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ ഉറപ്പായും ദുഃഖം അനുഭവിക്കും.

കുരങ്ഗമതാങ്ഗപതങ്ഗഭൃങ്ഗമീനാ ഹതാഃ പഞ്ചഭിരേവ പഞ്ച । ഏകഃ പ്രമാദീ സ കഥം ന ഹന്യതേ യഃ സേവതേ പഞ്ചഭിരേവ പഞ്ച ॥ ൨,൧൨.

മാൻ, ആന, പാറ്റ, തേനീച്ച, മീൻ—ഇവയെല്ലാം ഓരോ ഇന്ദ്രിയത്തിൽ വീഴുന്നു. എന്നാൽ, ഈ അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എല്ലാം അനുഭവിക്കുന്ന അന്യായിയായ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ നശിക്കാതെ ഇരിക്കും?

പിതൃമാതൃമയോ ബാല്യേ യൌവനേ ദയിതാമയഃ । പുത്രപൌത്രമയശ്ചാന്തേ മൂഢോ നാത്മമയഃ ക്വചിത് ॥ ൨,൧൨.

കുട്ടിക്കാലത്ത് അമ്മയോടും അച്ഛനോടും, യൗവനത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരോടും, വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ മക്കളോടും മുമ്മക്കളോടും ആണ് മനുഷ്യൻ ചേർന്നിരിക്കുക. ഭ്രമിച്ചവൻ ഒരിക്കലും തനിക്കുതന്നെ ചേർന്നിരിയ്ക്കുന്നില്ല.

ലോഹദാരുമയൈഃ പാശൈഃ പുമാന്ബദ്ധോ വിമുച്യതേ । പുത്രദാരമയൈഃ പാശൈര്നൈവ ബദ്ധോ വിമുച്യതേ ॥ ൨,൧൨.

ഇരുമ്പോ മരമോ കൊണ്ടുള്ള കയറിൽ കെട്ടിയാൽ മനുഷ്യൻ മോചിതനാകാം. പക്ഷേ, മകനും ഭാര്യയും എന്ന ബന്ധത്തിൽ കെട്ടിയാൽ ഒരിക്കലും മോചനം ഉണ്ടാകില്ല.

ഏകഃ കരോതി പാപാനി ഫലം ഭുങ്ക്തേ മഹാജനഃ । ഭോക്താരോ വിപ്രയുജ്യന്തേ കര്താ ദോഷേണ ലിപ്യതേ ॥ ൨,൧൨.

ഒരു വ്യക്തി പാപം ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിന്റെ ഫലം പലർക്കും അനുഭവിക്കാം. അനുഭവിക്കുന്നവർ വേർപിരിയും, പക്ഷേ ചെയ്തവൻ പാപത്തിൽ അകപ്പെടും.

കോഽപി മൃത്യും ന ജയതി ബാലോ വൃദ്ധോ യുവാപി വാ । സുഖദുഃ ഖാദികോ വാപി പുനരായാതി യാതി ച ॥ ൨,൧൨.

ആരും മരണത്തെ ജയിക്കാറില്ല—കുട്ടി, വൃദ്ധൻ, യുവാവ് എന്നിങ്ങനെ. സന്തോഷമുള്ളവനോ ദുഃഖമുള്ളവനോ ആയാലും, ഒരാൾ വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു.

സര്വേഷാം പശ്യതാമേവ മൃതഃ സര്വം പരിത്യജേത് । ഏകഃ പ്രജായതേ ജന്തുരേക ഏവ പ്രലീയതേ ॥ ൨,൧൨.

എല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ മരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം വിട്ട് പോകുന്നു. ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ് ജനിക്കുന്നത്, ഒറ്റയ്ക്കാണ് അന്ത്യത്തിൽ ലയിക്കുന്നത്.

ഏകോഽപി ഭുങ്ക്തേ സുകൃതമേക ഏവ ച ദുഷ്കൃതമ് । മൃതം ശരീരമുത്സൃജ്യ കാഷ്ഠലോഷ്ടസമങ്ക്ഷിതൌ ॥ ൨,൧൨.

ഒറ്റയ്ക്കാണ് നല്ല പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലവും, ഒറ്റയ്ക്കാണ് ദുഷ്പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലവും അനുഭവിക്കുന്നത്. മരിച്ചശേഷം ശരീരം വെടിഞ്ഞ്, അതു മരവും മണ്ണുപോലും അവശേഷിക്കും.

ബാന്ധവാ വിമുഖാ യാന്തി ധര്മസ്തമനുഗച്ഛതി । ഗൃഹേഷ്വര്ഥാ നിവര്തന്തേ ശ്മശാനാന്മിത്രബാന്ധവാഃ ॥ ൨,൧൨.

ബന്ധുക്കൾ മുഖം തിരിച്ച് വിട്ട് പോകുന്നു, എന്നാൽ ധർമ്മം മാത്രമാണ് അനുഗമിക്കുന്നത്. ധനം വീട്ടിൽ തന്നെ ശേഷിക്കും, സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും ശ്മശാനത്തോളം മാത്രമേ കൂടെ വരൂ.

ശരീരം വഹ്നിരാദത്തേ സുകൃതം ദുഷ്കൃതം വ്രജേത് । ശരീരം വഹ്നിനാ ദഗ്ധം പുണ്യം പാപം സഹ സ്ഥിതമ് ॥ ൨,൧൨.

ശരീരം അഗ്നി ദഹിക്കുന്നു, എന്നാൽ നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ള പ്രവൃത്തികൾ ആത്മാവിനൊപ്പം പോകുന്നു. അഗ്നിയിൽ ശരീരം ചാരമായാലും, പുണ്യവും പാപവും കൂടെയിരിക്കും.

ശുഭം വാ യദി വാ പാപം ഭുങ്ക്തേ സര്വത്ര മാനവഃ । യദനസ്തമിതേ സൂര്യേ ന ദത്തം ധനമര്ഥിനാമ് ॥ ൨,൧൨.

മനുഷ്യൻ എവിടെയും നല്ലതോ ചീത്തയോ അനുഭവിക്കുന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ദരിദ്രർക്കു ധനം നൽകാത്തവൻക്ക് അതാണ് ഫലം.

ന ജാനേ തസ്യ തദ്വിത്തം പ്രാതഃ കസ്യ ഭവിഷ്യതി । രാരടീതി ധനം തസ്യ കോ മേ ഭര്താ ഭവിഷ്യതി ॥ ൨,൧൨.

രാവിലെ ആ ധനം ആരുടേതായിരിക്കും എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നില്ല; 'ഇത് എന്റെ ധനം, ആരാണ് എന്റെ യജമാനൻ?' എന്ന് പറയുന്നവനു അതാണ് അവസ്ഥ.

ന ദത്തം ദ്വിജമുഖ്യേഭ്യഃ പരോപകൃതയേ തഥാ । പൂര്വജന്മകൃതാത്പുണ്യാദ്യല്ലബ്ധം ബഹു ചാല്പകമ് ॥ ൨,൧൨.

മികച്ച ദ്വിജന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും ഉപകാരത്തിനും ധനം നൽകാതിരിക്കുമ്പോൾ, കൂടുതൽയോ കുറവോ ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം മുൻജന്മത്തിലെ പുണ്യഫലമാണ്.

തദീദൃശം പരിജ്ഞായ ധര്മാര്ഥേ ദീയതേ ധനമ് । ധനേന ധാര്യതേ ധര്മഃ ശ്രദ്ധാപൂതേന ചേതസാ ॥ ൨,൧൨.

ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി, ധർമ്മത്തിനും സമ്പത്തിനും വേണ്ടി ധനം നൽകണം. വിശ്വാസം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ധനം ഉപയോഗിച്ചാണ് ധർമ്മം നിലനിൽക്കുന്നത്.