ഗരുഡപുരാണമ്

പ്രസാദം കുരു മേ മോഹം ഛേത്തുമര്ഹസ്യശേഷതഃ । കാശ്യപോഽഹം സുരശ്രേഷ്ഠ വിനതാഗര്ഭ സംഭവഃ । യമലോകം കഥം യാന്തി വിഷ്ണുലോകം ച മാനവാഃ ॥ ൨,൧൧.

എന്റെ മോഹം പൂർണ്ണമായി നീക്കി ദയചെയ്യണം. ഞാൻ കശ്യപന്റെ മകനാണ്, വിനതയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചവൻ. മനുഷ്യർ എങ്ങനെ യമലോകത്തേക്കും വിഷ്ണുലോകത്തേക്കും പോകുന്നു?

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । പരസ്യ യോഷിതം ഹൃത്വാ ബ്രഹ്മസ്വമപഹൃത്യ ച ॥ ൨,൧൧.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ കവർന്നോ, ബ്രാഹ്മണന്റെ സമ്പത്ത് എടുത്തോ—

അരണ്യേ നിര്ജനേ ദേശേ ജായതേ ബ്രഹ്മരാക്ഷസഃ । ഹീനജാതൌ പ്രജായേത രത്നാനാമപഹാരകഃ ॥ ൨,൧൧.

അത്തരം ആളുകൾ അന്യമായ കാട്ടിൽ ബ്രഹ്മരാക്ഷസനായി ജനിക്കും; രത്നങ്ങൾ കവർന്നവൻ താഴ്ന്ന ജാതിയിൽ ജനിക്കും.

യംയം കാമമഭിധ്യായേത്സ തല്ലിങ്ഗോഽഭിജായതേ । നൈനം ഛിന്ദന്തി ശസ്ത്രാണി നൈനം ദഹതി പാവകഃ ॥ ൨,൧൧.

മനസ്സിൽ ഏത് ആഗ്രഹം ആലോചിച്ചുവോ, അതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളോടെ ജനനം ലഭിക്കും; ആയുധങ്ങൾ അവനെ മുറിക്കില്ല, അഗ്‌നി അവനെ കത്തിക്കില്ല.

ന ചൈനം ക്ലേദയന്ത്യാപോ ന ശോഷയതി മാരുതഃ । വാക്ചക്ഷുര്നാസികാ കര്ണൌ ഗുദം മൂത്രസ്യ സഞ്ചരഃ ॥ ൨,൧൧.

ജലം അവനെ നനയിക്കില്ല, കാറ്റ് ഉണക്കുകയുമില്ല. വായ്, കണ്ണ്, മൂക്ക്, ചെവി, ഗുദം, മൂത്രനാളം—

അണ്ഡജാദികജന്തൂനാം ഛിദ്രാണ്യേതാനി സര്വശഃ । ആനാഭേര്മൂര്ധപര്യന്തമൂര്ധ്വച്ഛിദ്രാണി ചാഷ്ട വൈ ॥ ൨,൧൧.

അണ്ഡജാദികളായ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഈ ദ്വാരങ്ങളാണ്. നാഭിയിൽ നിന്ന് തലയോളം എട്ട് മേൽക്കൊണ്ട ദ്വാരങ്ങൾ ഉണ്ട്.

സന്തഃ സുകൃതിനോ മര്ത്യാ ഊര്ധ്വച്ഛിദ്രേണ യാന്തി വൈ । മൃതാഹേ വാര്ഷികം യാവദ്യഥോക്തവിധിനാ ഖഗ ॥ ൨,൧൧.

സദാചാരമുള്ള മനുഷ്യർ മേലുള്ള ദ്വാരത്തിലൂടെ പുറപ്പെടുന്നു; മരിച്ച ദിവസമോ വാർഷിക ചടങ്ങ് വരെയോ, നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ, പക്ഷീശ്വരാ—

കുര്യാത്സര്വാണി കര്മാണി നിര്ധനോഽപി ഹി മാനവഃ । ദേഹേ യത്ര വസേജ്ജന്തുസ്തത്ര ഭുങ്ക്തേ ശുഭാശുഭമ് ॥ ൨,൧൧.

ധനം ഇല്ലാത്തവനും മനുഷ്യൻ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യണം; ആത്മാവ് ശരീരത്തിൽ എവിടെയാണോ പാർക്കുന്നത്, അവിടെ തന്നെയാണ് നല്ലതും ചീത്തയും അനുഭവിക്കുന്നത്.

മനോവാക്കായജാന്ദോഷാംസ്തഥാം ഭുങ്ക്തേ ഖഗേശ്വര । മൃതഃ സ സുഖമാപ്നോതി മായാപാശൈര്ന ബധ്യതേ । പാശബദ്ധോ നരോ യസ്തു വികര്മനിരതോ ഭവേത് ॥ ൨,൧൧.

മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ, ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ദോഷങ്ങൾ അങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നു, പക്ഷീശ്വരാ; മരിച്ചാൽ അവൻ സുഖം പ്രാപിക്കും, മായയുടെ പാശങ്ങളിൽ കുടുങ്ങില്ല. പക്ഷേ, പാശത്തിൽ കുടുങ്ങി ദുഷ്കർമ്മങ്ങളിൽ ലഗ്നനായവൻ—

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൨ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഏവം തേ കഥിതസ്താര്ക്ഷ്യ ജീവിതസ്യ വിനര്ണയഃ । മാനുഷാണാം ഹിതാര്ഥായ പ്രേതത്വവിനിവൃത്തയേ ॥ ൨,൧൨.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, താര്ക്ഷ്യാ, ജീവന്റെ ഫലങ്ങൾ ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു, മനുഷ്യരുടെ ക്ഷേമത്തിനും പ്രേതാവസ്ഥ ഒഴിവാക്കാനുമാണ്.

ചതുരശീതിലക്ഷാണി ചതുര്ഭേദാശ്ച ജന്തവഃ । അണ്ഡജാഃ സ്വേദജാശ്ചൈവ ഉദ്ഭിജ്ജാശ്ച ജാരായുജാഃ ॥ ൨,൧൨.

നാലു വിധത്തിലുള്ള എൺപത്തിനാലായിരം ജീവികൾ ഉണ്ട്: അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവർ, ചോർച്ചയിൽ നിന്ന്, വിത്തിൽ നിന്ന്, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവർ.

ഏകവിംശതിലക്ഷാണി അണ്ഡജാഃ പരികീര്തിതാഃ । സ്വേദജാശ്ച തഥാ പ്രോക്താ ഉദ്ഭിജ്ജാശ്ച ക്രമേണ തു ॥ ൨,൧൨.

ഇരുപത്തൊന്ന് ലക്ഷം ജീവികൾ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവരാണെന്ന് പറയുന്നു; അതുപോലെ ചോർച്ചയിൽ നിന്നുള്ളവരും വിത്തിൽ നിന്നുള്ളവരും ക്രമത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.

ജരായുജാസ്തഥാ പ്രോക്താ മനുഷ്യാദ്യാസ്തഥാ പരേ । സര്വേഷാമേവ ജന്തൂനാം മാനുഷത്വം ഹി ദുര്ലഭമ് ॥ ൨,൧൨.

ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവരായ മനുഷ്യർ മുതലായവരും അങ്ങനെ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു; എല്ലാ ജീവികളിലും മനുഷ്യജന്മം വളരെ ദുർലഭമാണ്.

പഞ്ചേന്ദ്രിയനിധാനത്വം മഹാപുണ്യൈരവാപ്യതേ । ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്ത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാസ്തത്പരജാതയഃ ॥ ൨,൧൨.

അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത് വലിയ പുണ്യഫലത്താൽ മാത്രമേയുള്ളൂ. ബ്രാഹ്മണൻമാർ, ക്ഷത്രിയൻമാർ, വൈശ്യൻമാർ, ശൂദ്രന്മാർ, അവരിൽ നിന്നുള്ള മറ്റു ജാതികൾ ഇവർക്ക് ഈ പ്രത്യേകതയുണ്ട്.

രജകശ്ചര്മകാരശ്ച നടോ ബുരുഡ ഏവ ച । കൈവര്തമേദഭില്ലാശ്ച സപ്തൈതേ ഹ്യന്ത്യജാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൨,൧൨.

തോപ്പുകാരൻ, ചർമ്മം പണിയുന്നവൻ, നടൻ, ബുരുഡൻ, തോണിക്കാരൻ, മേദൻ, ഭില്ലൻ—ഈ ഏഴുപേരും ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ജാതികളായി അറിയപ്പെടുന്നു.

മ്ലേച്ഛതുമ്ബവിഭേദേന ജാതിഭേദാസ്ത്വനേകശഃ । ജന്തൂനാമേവ സര്വേഷാം ജാതിഭേദാഃ സഹസ്രശഃ ॥ ൨,൧൨.

മ്ലേച്ഛന്മാരുടെയും മറ്റും വ്യത്യാസം കൊണ്ടു ജാതിയിൽ അനേകം ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ട്. എല്ലാ ജീവികളിലും ജനനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണാം.

ജന്തൂനാമേവ സര്വേഷാം ഭേദാശ്ചൈവ സഹസ്രശഃ । ആഹാരോ മൈഥുനം നിദ്രാ ഭയം ക്രോധസ്തഥൈവ ച ॥ ൨,൧൨.

എല്ലാ ജീവികളിലും ആയിരക്കണക്കിന് വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഭക്ഷണം, ലൈംഗികത, ഉറക്കം, ഭയം, കോപം—ഇവ എല്ലാം ജീവികൾക്ക് പൊതുവാണ്.

സര്വേഷാ മേവ ജന്തൂനാം വിവേകോ ദുര്ലഭഃ പരഃ । ഏകപാദാദിരൂപേണ ദേഹഭേദാസ്ത്വനേകശഃ ॥ ൨,൧൨.

എല്ലാ ജീവികൾക്കും യഥാർത്ഥ വിവേകം വളരെ അപൂർവമാണ്. ഒരു കാലുള്ളവനും മറ്റുംപോലെ ശരീരഭേദങ്ങൾ അനേകമാണ്.

കൃഷ്ണസാരോ മൃഗോ യത്ര ധര്മദശഃ സ ഉച്യതേ । ബ്രഹ്മാദ്യാ ദേവതാഃ സര്വാസ്തത്ര തിഷ്ഠന്തി സര്വശഃ ॥ ൨,൧൨.

കൃഷ്ണസാരമൃഗം വസിക്കുന്ന സ്ഥലം തന്നെ ധർമ്മം നിലനിൽക്കുന്ന സ്ഥലം എന്നു പറയുന്നു. ബ്രഹ്മാവു മുതൽ എല്ലാ ദേവതകളും അവിടെ പൂർണ്ണമായി വസിക്കുന്നു.

ഭൂതാനാം പ്രാണിനഃ ശ്രേഷ്ഠാഃ പ്രാണിനാം മതിജീവിനഃ । മതിമത്സു നരാഃ ശ്രേഷ്ഠാ നരേഷു ബ്രാഹ്മണാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൨,൧൨.

സകലഭൂതങ്ങളിൽ ജീവികൾ ഏറ്റവും ഉന്നതർ. ജീവികളിൽ ബുദ്ധിയുള്ളവർക്ക് മേൽ സ്ഥാനം. ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ മനുഷ്യർ ഉന്നതർ. മനുഷ്യരിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ് ശ്രേഷ്ഠർ എന്നു പറയുന്നു.

മാനുഷ്യം യഃ സമാസാദ്യ സ്വര്ഗമേക്ഷൈകസാധകമ് । തയോര്ന സാധയേദേകം തേനാത്മാ വഞ്ചിതോ ധ്രുവമ് ॥ ൨,൧൨.

മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചവൻ, സ്വർഗ്ഗം നേടാൻ ഇതാണ് ഏക മാർഗ്ഗം എന്നറിഞ്ഞിട്ടും, അതിനായി ശ്രമിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നു എങ്കിൽ, അവൻ താനെത്തന്നെ വഞ്ചിക്കുന്നു എന്നത് ഉറപ്പാണ്.

ഇച്ഛതി ശതീ സഹസ്രം സഹസ്രീ ലക്ഷമീഹതേ കര്തുമ് । ലക്ഷാധിപതീ രാജ്യം രാജാപി സകലാം ധരാം ലബ്ധുമ് ॥ ൨,൧൨.

നൂറ് ആഗ്രഹമുള്ളവൻ ആയിരം ആഗ്രഹിക്കും; ആയിരം ആഗ്രഹമുള്ളവൻ ലക്ഷം നേടാൻ ശ്രമിക്കും; ലക്ഷാധിപതി രാജ്യം ആഗ്രഹിക്കും; രാജാവു പോലും മുഴുവൻ ഭൂമി സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കും.

ചക്രധരോഽപി സുരത്വം സുരഭാവേ സകലസുരപതിര്ഭവിതുമ് । സുരപതിരൂര്ധ്വഗതിത്വം തഥാപി നനിവര്തതേ തൃഷ്ണാ ॥ ൨,൧൨.

ചക്രധാരിയായവനും ദേവതയാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദേവതയായാൽ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അധിപതിയാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിനുശേഷം അതിലും ഉയർന്ന സ്ഥാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു—എങ്കിലും തൃഷ്ണക്ക് ഒരിക്കലും അവസാനമില്ല.

തൃഷ്ണയാ ചാഭിഭൂതസ്തു നരകം പ്രതിപദ്യതേ । തൃഷ്ണാമുക്താസ്തു യേ കേചിത്സ്വര്ഗവാസം ലഭന്തി തേ ॥ ൨,൧൨.

തൃഷ്ണയിൽ അടിമപ്പെട്ടവൻ നരകത്തിൽ എത്തുന്നു; തൃഷ്ണയെ വിട്ടവർക്കോ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വാസം ലഭിക്കുന്നു.

ആത്മാധീനഃ പുമാംല്ലോകേ സുഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് । ശബ്ദഃ സ്പര്ശശ്ച രൂപം ച രസോ ഗന്ധശ്ച തദ്ഗുണാഃ ॥ ൨,൧൨.

സ്വയം നിയന്ത്രണം ഉള്ളവൻ ഈ ലോകത്ത് ഉറപ്പായും സന്തുഷ്ടനാകും. ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രസം, ഗന്ധം—ഇവയാണ് അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ.

തഥാ ച വിഷയാധീനോ ദുഃ ഖീ ഭവതി നിശ്ചിതമ് ॥ ൨,൧൨.

അതു പോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ ഉറപ്പായും ദുഃഖം അനുഭവിക്കും.

കുരങ്ഗമതാങ്ഗപതങ്ഗഭൃങ്ഗമീനാ ഹതാഃ പഞ്ചഭിരേവ പഞ്ച । ഏകഃ പ്രമാദീ സ കഥം ന ഹന്യതേ യഃ സേവതേ പഞ്ചഭിരേവ പഞ്ച ॥ ൨,൧൨.

മാൻ, ആന, പാറ്റ, തേനീച്ച, മീൻ—ഇവയെല്ലാം ഓരോ ഇന്ദ്രിയത്തിൽ വീഴുന്നു. എന്നാൽ, ഈ അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എല്ലാം അനുഭവിക്കുന്ന അന്യായിയായ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ നശിക്കാതെ ഇരിക്കും?

പിതൃമാതൃമയോ ബാല്യേ യൌവനേ ദയിതാമയഃ । പുത്രപൌത്രമയശ്ചാന്തേ മൂഢോ നാത്മമയഃ ക്വചിത് ॥ ൨,൧൨.

കുട്ടിക്കാലത്ത് അമ്മയോടും അച്ഛനോടും, യൗവനത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരോടും, വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ മക്കളോടും മുമ്മക്കളോടും ആണ് മനുഷ്യൻ ചേർന്നിരിക്കുക. ഭ്രമിച്ചവൻ ഒരിക്കലും തനിക്കുതന്നെ ചേർന്നിരിയ്ക്കുന്നില്ല.

ലോഹദാരുമയൈഃ പാശൈഃ പുമാന്ബദ്ധോ വിമുച്യതേ । പുത്രദാരമയൈഃ പാശൈര്നൈവ ബദ്ധോ വിമുച്യതേ ॥ ൨,൧൨.

ഇരുമ്പോ മരമോ കൊണ്ടുള്ള കയറിൽ കെട്ടിയാൽ മനുഷ്യൻ മോചിതനാകാം. പക്ഷേ, മകനും ഭാര്യയും എന്ന ബന്ധത്തിൽ കെട്ടിയാൽ ഒരിക്കലും മോചനം ഉണ്ടാകില്ല.