ഗരുഡപുരാണമ്

യാ ഗൃഹ്ണാതി നരഃ സാ സ്യാന്മോഹേന മമതാസ്പദമ് । ശുഭാശുഭം കര്മഫലം ഭുക്ത്വാ മുച്യതേ മാനവഃ ॥ ൨,൧൦.

മനുഷ്യൻ സ്വീകരിക്കുന്ന ശരീരം മോഹത്തിന്റെയും മമതയുടെയും ആസ്ഥാനമാവുന്നു; നല്ലതും ചീത്തയുമായ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം മനുഷ്യൻ മോചിതനാകുന്നു.

ഗരുഡ ഉവാച । തീര്ത്വാ ദുഃ ഖഭവാമ്ഭോധിം ഭവന്തം കഥമാപ്നുയാത് । ബഹുപാതകയുക്തോഽപി തദ്വദസ്വ ദയാനിധേ ॥ ൨,൧൦.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ദു:ഖരൂപമായ ജന്മമരണസമുദ്രം കടന്ന്, അനേകം പാപങ്ങൾ ഉള്ളവനും എങ്ങനെയാണ് ഭഗവാനെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയുക? ദയാനിധേ, ദയവായി അതു പറയൂ.

ഭൂയോ ദുഃ ഖസ്യ സംസര്ഗോ നരസ്യ ന ഭവേദ്യഥാ । ബ്രൂഹി ശുശ്രൂഷമാണസ്യ പൃച്ഛതോ മേ രമാപതേ ॥ ൨,൧൦.

മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ദു:ഖത്തിൽ അകപ്പെടാതിരിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു; രമാപതേ, ദയവായി അതു പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സ്വേസ്വേ കര്മണ്യഭിരതഃ സംസിദ്ധിം ലഭതേ നരഃ । സ്വകര്മനിരതഃ സിദ്ധിം യഥാ വിന്ദതി തച്ഛൃണു ॥ ൨,൧൦.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ ഏർപ്പെട്ടാൽ പരിപൂർണതയിലേക്കെത്തും; താൻ ചെയ്യുന്ന കർമ്മത്തിൽ മനസ്സോടെ ഏർപ്പെടുന്നവൻ എങ്ങനെ സിദ്ധി നേടുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

കര്മവിഭ്രഷ്ടകാലുഷ്യോ വാസുദേവാനുചിന്തയാ । ബുദ്ധ്യാ വിശുദ്ധയാ യുക്തോ ധൃത്യാത്മാനം നിയമ്യ ച ॥ ൨,൧൦.

കർമ്മത്തിൽ തെറ്റുകളും അശുദ്ധികളും ഉണ്ടായവൻ വാസുദേവനെ ധ്യാനിച്ചാൽ, ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയോടെ, ദൃഢതയോടെ ആത്മാവിനെ നിയന്ത്രിച്ചാൽ,

ശബ്ദാദീന്വിഷയാംസ്ത്യക്ത്വാ രാഗദ്വേഷൌ വ്യുദസ്യ ച । വിരക്തസേവീ ലബ്ധ്വാശീ യതവാക്കായമാനസഃ ॥ ൨,൧൦.

ശബ്ദം മുതലായ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ വിട്ടു, ആസക്തിയും ദ്വേഷവും മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറ്റി, വിരക്തനായവൻ, കിട്ടുന്നതിൽ തൃപ്തനായി, വാക്കും ശരീരവും മനസ്സും നിയന്ത്രിച്ച് ജീവിക്കുന്നവൻ—

ധ്യാനയോഗപരോ നിത്യം വൈരഗ്യം സമുപാശ്രിതഃ । അഹങ്കാരം ബലം ദര്പം കാമം ക്രോധം പരിഗ്രഹമ് ॥ ൨,൧൦.

എപ്പോഴും ധ്യാനയോഗത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി, വൈരാഗ്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കി, അഹങ്കാരം, ബലം, അഹംഭാവം, ആസക്തി, കോപം, സ്വാർത്ഥം എന്നിവ വിട്ട്—

വിമുച്യ നിര്മമഃ ശാന്തോ ബ്രഹ്മഭൂയായ കല്പതേ । അതഃ പരം നൃണാം കൃത്യം നാസ്തി കശ്യപനന്ദന ॥ ൨,൧൦.

എന്തും എന്റെതാണെന്ന ഭാവം വിട്ട്, മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തി, അത്തരം വ്യക്തി ബ്രഹ്മാനുഭവത്തിനായി യോഗ്യനാകുന്നു; ഇതിന് അപ്പുറം മനുഷ്യർക്കു വേറെ ചെയ്യാനൊന്നുമില്ല, കശ്യപപുത്രാ.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൧ ഗരുഡ ഉവാച । മാനുഷത്വം ലഭേത്കസ്മാന്മൃത്യുമാപ്നോതി തത്കഥമ് । മ്രിയതേ കഃ സുരശ്രേഷ്ഠ ദേഹമാശ്രിത്യ കുത്രചിത് ॥ ൨,൧൧.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: മനുഷ്യജന്മം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു? മരണം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു? ആരാണ്, ദേഹമെടുത്ത്, എവിടെയോ മരിക്കുന്നത്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ?

ഇന്ദ്രിയാണി കുതോ യാന്തി ഹ്യസ്പൃശ്യഃ സ കഥം ഭവേത് । ക്വ കര്മാണി കൃതാനീഹ കഥം ഭുങ്ക്തേ പ്രസര്പതി ॥ ൨,൧൧.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എവിടെയാണ് പോകുന്നത്? ഒരാൾ എങ്ങനെ സ്പർശിക്കാനാകാത്തവനാകും? ഇവിടെ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ എവിടെയാണ് പോകുന്നത്? അവ എങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നു?

പ്രസാദം കുരു മേ മോഹം ഛേത്തുമര്ഹസ്യശേഷതഃ । കാശ്യപോഽഹം സുരശ്രേഷ്ഠ വിനതാഗര്ഭ സംഭവഃ । യമലോകം കഥം യാന്തി വിഷ്ണുലോകം ച മാനവാഃ ॥ ൨,൧൧.

എന്റെ മോഹം പൂർണ്ണമായി നീക്കി ദയചെയ്യണം. ഞാൻ കശ്യപന്റെ മകനാണ്, വിനതയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചവൻ. മനുഷ്യർ എങ്ങനെ യമലോകത്തേക്കും വിഷ്ണുലോകത്തേക്കും പോകുന്നു?

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । പരസ്യ യോഷിതം ഹൃത്വാ ബ്രഹ്മസ്വമപഹൃത്യ ച ॥ ൨,൧൧.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ കവർന്നോ, ബ്രാഹ്മണന്റെ സമ്പത്ത് എടുത്തോ—

അരണ്യേ നിര്ജനേ ദേശേ ജായതേ ബ്രഹ്മരാക്ഷസഃ । ഹീനജാതൌ പ്രജായേത രത്നാനാമപഹാരകഃ ॥ ൨,൧൧.

അത്തരം ആളുകൾ അന്യമായ കാട്ടിൽ ബ്രഹ്മരാക്ഷസനായി ജനിക്കും; രത്നങ്ങൾ കവർന്നവൻ താഴ്ന്ന ജാതിയിൽ ജനിക്കും.

യംയം കാമമഭിധ്യായേത്സ തല്ലിങ്ഗോഽഭിജായതേ । നൈനം ഛിന്ദന്തി ശസ്ത്രാണി നൈനം ദഹതി പാവകഃ ॥ ൨,൧൧.

മനസ്സിൽ ഏത് ആഗ്രഹം ആലോചിച്ചുവോ, അതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളോടെ ജനനം ലഭിക്കും; ആയുധങ്ങൾ അവനെ മുറിക്കില്ല, അഗ്‌നി അവനെ കത്തിക്കില്ല.

ന ചൈനം ക്ലേദയന്ത്യാപോ ന ശോഷയതി മാരുതഃ । വാക്ചക്ഷുര്നാസികാ കര്ണൌ ഗുദം മൂത്രസ്യ സഞ്ചരഃ ॥ ൨,൧൧.

ജലം അവനെ നനയിക്കില്ല, കാറ്റ് ഉണക്കുകയുമില്ല. വായ്, കണ്ണ്, മൂക്ക്, ചെവി, ഗുദം, മൂത്രനാളം—

അണ്ഡജാദികജന്തൂനാം ഛിദ്രാണ്യേതാനി സര്വശഃ । ആനാഭേര്മൂര്ധപര്യന്തമൂര്ധ്വച്ഛിദ്രാണി ചാഷ്ട വൈ ॥ ൨,൧൧.

അണ്ഡജാദികളായ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഈ ദ്വാരങ്ങളാണ്. നാഭിയിൽ നിന്ന് തലയോളം എട്ട് മേൽക്കൊണ്ട ദ്വാരങ്ങൾ ഉണ്ട്.

സന്തഃ സുകൃതിനോ മര്ത്യാ ഊര്ധ്വച്ഛിദ്രേണ യാന്തി വൈ । മൃതാഹേ വാര്ഷികം യാവദ്യഥോക്തവിധിനാ ഖഗ ॥ ൨,൧൧.

സദാചാരമുള്ള മനുഷ്യർ മേലുള്ള ദ്വാരത്തിലൂടെ പുറപ്പെടുന്നു; മരിച്ച ദിവസമോ വാർഷിക ചടങ്ങ് വരെയോ, നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ, പക്ഷീശ്വരാ—

കുര്യാത്സര്വാണി കര്മാണി നിര്ധനോഽപി ഹി മാനവഃ । ദേഹേ യത്ര വസേജ്ജന്തുസ്തത്ര ഭുങ്ക്തേ ശുഭാശുഭമ് ॥ ൨,൧൧.

ധനം ഇല്ലാത്തവനും മനുഷ്യൻ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യണം; ആത്മാവ് ശരീരത്തിൽ എവിടെയാണോ പാർക്കുന്നത്, അവിടെ തന്നെയാണ് നല്ലതും ചീത്തയും അനുഭവിക്കുന്നത്.

മനോവാക്കായജാന്ദോഷാംസ്തഥാം ഭുങ്ക്തേ ഖഗേശ്വര । മൃതഃ സ സുഖമാപ്നോതി മായാപാശൈര്ന ബധ്യതേ । പാശബദ്ധോ നരോ യസ്തു വികര്മനിരതോ ഭവേത് ॥ ൨,൧൧.

മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ, ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ദോഷങ്ങൾ അങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നു, പക്ഷീശ്വരാ; മരിച്ചാൽ അവൻ സുഖം പ്രാപിക്കും, മായയുടെ പാശങ്ങളിൽ കുടുങ്ങില്ല. പക്ഷേ, പാശത്തിൽ കുടുങ്ങി ദുഷ്കർമ്മങ്ങളിൽ ലഗ്നനായവൻ—

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൨ ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഏവം തേ കഥിതസ്താര്ക്ഷ്യ ജീവിതസ്യ വിനര്ണയഃ । മാനുഷാണാം ഹിതാര്ഥായ പ്രേതത്വവിനിവൃത്തയേ ॥ ൨,൧൨.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, താര്ക്ഷ്യാ, ജീവന്റെ ഫലങ്ങൾ ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു, മനുഷ്യരുടെ ക്ഷേമത്തിനും പ്രേതാവസ്ഥ ഒഴിവാക്കാനുമാണ്.

ചതുരശീതിലക്ഷാണി ചതുര്ഭേദാശ്ച ജന്തവഃ । അണ്ഡജാഃ സ്വേദജാശ്ചൈവ ഉദ്ഭിജ്ജാശ്ച ജാരായുജാഃ ॥ ൨,൧൨.

നാലു വിധത്തിലുള്ള എൺപത്തിനാലായിരം ജീവികൾ ഉണ്ട്: അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവർ, ചോർച്ചയിൽ നിന്ന്, വിത്തിൽ നിന്ന്, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവർ.

ഏകവിംശതിലക്ഷാണി അണ്ഡജാഃ പരികീര്തിതാഃ । സ്വേദജാശ്ച തഥാ പ്രോക്താ ഉദ്ഭിജ്ജാശ്ച ക്രമേണ തു ॥ ൨,൧൨.

ഇരുപത്തൊന്ന് ലക്ഷം ജീവികൾ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവരാണെന്ന് പറയുന്നു; അതുപോലെ ചോർച്ചയിൽ നിന്നുള്ളവരും വിത്തിൽ നിന്നുള്ളവരും ക്രമത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു.

ജരായുജാസ്തഥാ പ്രോക്താ മനുഷ്യാദ്യാസ്തഥാ പരേ । സര്വേഷാമേവ ജന്തൂനാം മാനുഷത്വം ഹി ദുര്ലഭമ് ॥ ൨,൧൨.

ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നവരായ മനുഷ്യർ മുതലായവരും അങ്ങനെ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു; എല്ലാ ജീവികളിലും മനുഷ്യജന്മം വളരെ ദുർലഭമാണ്.

പഞ്ചേന്ദ്രിയനിധാനത്വം മഹാപുണ്യൈരവാപ്യതേ । ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്ത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാസ്തത്പരജാതയഃ ॥ ൨,൧൨.

അഞ്ചു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത് വലിയ പുണ്യഫലത്താൽ മാത്രമേയുള്ളൂ. ബ്രാഹ്മണൻമാർ, ക്ഷത്രിയൻമാർ, വൈശ്യൻമാർ, ശൂദ്രന്മാർ, അവരിൽ നിന്നുള്ള മറ്റു ജാതികൾ ഇവർക്ക് ഈ പ്രത്യേകതയുണ്ട്.

രജകശ്ചര്മകാരശ്ച നടോ ബുരുഡ ഏവ ച । കൈവര്തമേദഭില്ലാശ്ച സപ്തൈതേ ഹ്യന്ത്യജാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൨,൧൨.

തോപ്പുകാരൻ, ചർമ്മം പണിയുന്നവൻ, നടൻ, ബുരുഡൻ, തോണിക്കാരൻ, മേദൻ, ഭില്ലൻ—ഈ ഏഴുപേരും ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ജാതികളായി അറിയപ്പെടുന്നു.

മ്ലേച്ഛതുമ്ബവിഭേദേന ജാതിഭേദാസ്ത്വനേകശഃ । ജന്തൂനാമേവ സര്വേഷാം ജാതിഭേദാഃ സഹസ്രശഃ ॥ ൨,൧൨.

മ്ലേച്ഛന്മാരുടെയും മറ്റും വ്യത്യാസം കൊണ്ടു ജാതിയിൽ അനേകം ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ട്. എല്ലാ ജീവികളിലും ജനനത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണാം.

ജന്തൂനാമേവ സര്വേഷാം ഭേദാശ്ചൈവ സഹസ്രശഃ । ആഹാരോ മൈഥുനം നിദ്രാ ഭയം ക്രോധസ്തഥൈവ ച ॥ ൨,൧൨.

എല്ലാ ജീവികളിലും ആയിരക്കണക്കിന് വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഭക്ഷണം, ലൈംഗികത, ഉറക്കം, ഭയം, കോപം—ഇവ എല്ലാം ജീവികൾക്ക് പൊതുവാണ്.

സര്വേഷാ മേവ ജന്തൂനാം വിവേകോ ദുര്ലഭഃ പരഃ । ഏകപാദാദിരൂപേണ ദേഹഭേദാസ്ത്വനേകശഃ ॥ ൨,൧൨.

എല്ലാ ജീവികൾക്കും യഥാർത്ഥ വിവേകം വളരെ അപൂർവമാണ്. ഒരു കാലുള്ളവനും മറ്റുംപോലെ ശരീരഭേദങ്ങൾ അനേകമാണ്.

കൃഷ്ണസാരോ മൃഗോ യത്ര ധര്മദശഃ സ ഉച്യതേ । ബ്രഹ്മാദ്യാ ദേവതാഃ സര്വാസ്തത്ര തിഷ്ഠന്തി സര്വശഃ ॥ ൨,൧൨.

കൃഷ്ണസാരമൃഗം വസിക്കുന്ന സ്ഥലം തന്നെ ധർമ്മം നിലനിൽക്കുന്ന സ്ഥലം എന്നു പറയുന്നു. ബ്രഹ്മാവു മുതൽ എല്ലാ ദേവതകളും അവിടെ പൂർണ്ണമായി വസിക്കുന്നു.