ഗരുഡപുരാണമ്

ഗൃഹീത്വാ സ്വം വിനിര്യാതി ജീവോ ഗര്ഭ ഈവാശയാത് । ഉത്ക്രാമന്തം സ്ഥിതം വാപി ഭുഞ്ജാനം വാ ഗുണാന്വിതമ് ॥ ൨,൧൦.

ജീവൻ തന്റെ ശരീരത്തെ എടുത്തുകൊണ്ട് ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞ് പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ പുറത്ത് പോകുന്നു; പോകുമ്പോഴും, നില്ക്കുമ്പോഴും, ഭോഗം അനുഭവിക്കുമ്പോഴും, ഗുണങ്ങളോടെ തന്നെയാണ്.

വിമൂഢാ നാനുപശ്യന്തി പശ്യന്തി ജ്ഞാനചക്ഷുഷഃ । ആതിവാഹികമിത്യേവം വായവീയം വദന്തി ഹി ॥ ൨,൧൦.

മൂഢന്മാർക്ക് ഇത് കാണാൻ കഴിയില്ല; ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയുള്ളവർക്ക് മാത്രം കാണാം. അതിനാൽ അതിനെ 'ആതിവാഹികം' അല്ലെങ്കിൽ 'വായുവിൽ നിന്നുള്ളത്' എന്ന് പറയുന്നു.

ഏവം തു യാതുധാനാനാം തമേവ ച വദന്തി ഹി । സുപര്ണ ഈദൃശോ ദേഹോ നൃണാം ഭവതി പിണ്ഡജഃ ॥ ൨,൧൦.

ഇതു പോലെ തന്നെ യാതുധാനന്മാർക്കും ഇതേ കാര്യമാണ് പറയുന്നത്. സൂപർണ്ണാ, മനുഷ്യർക്കും പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇത്തരമൊരു ശരീരം ഉണ്ടാകുന്നു.

പുത്രാദിഭിഃ കൃതാശ്ചേത്സ്യുഃ പിണ്ഡാ ദശ ദശാഹികാഃ । പിണ്ഡജേന തു ദേഹേന വായുജശ്ചൈകതാം വ്രജേത് ॥ ൨,൧൦.

മക്കളും മറ്റുള്ളവരും പത്ത് ദിവസങ്ങളിൽ പത്ത് പിണ്ഡങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചാൽ, പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം വായുവിൽ നിന്നുള്ള ശരീരത്തോടൊപ്പം ചേർന്നു പോകുന്നു.

പിണ്ഡജോ യദി നൈവ സ്യാദ്വായുജോഽര്ഹതി യാതനാമ് । ദേഹിനോഽസ്മിന്യഥാ ദേഹേ കൌമാരം യൌവനം ജരാ । തഥാ ദേഹാന്തരപ്രാപ്തിഃ പക്ഷീന്ദ്രേത്യവധാരയ ॥ ൨,൧൦.

പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം ഇല്ലെങ്കിൽ വായുവിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കും. ഈ ശരീരത്തിൽ ബാല്യം, യൗവനം, വൃദ്ധാവസ്ഥ എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ മറ്റൊരു ശരീരം ലഭിക്കുന്നതും നടക്കുന്നു, പക്ഷീന്ദ്രാ, ഇതു മനസ്സിലാക്കൂ.

വാസാംസി ജീര്ണാനി യഥാ വിഹായ നവാനി ഗൃഹ്ണാതി നരോപരാണി । തഥാ ശരീരാണി വിഹായ ജീര്ണാന്യന്യാനി സംയാതി നവാനി ദേഹീ ॥ ൨,൧൦.

ഒരു മനുഷ്യൻ പഴകിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയവ ധരിക്കുന്നതുപോലെ, ജീവൻ പഴകിയ ശരീരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയവയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

നൈനം ഛിന്ദന്തി ശസ്ത്രാണി നൈനം ദഹതി പാവകഃ । ന ചൈനം ക്ലേദയന്ത്യാപോ ന ശോഷയതി മാരുതഃ ॥ ൨,൧൦.

അയാളെ ആയുധങ്ങൾ മുറിക്കില്ല, അഗ്നി ദഹിപ്പിക്കില്ല, വെള്ളം നനയിക്കില്ല, കാറ്റ് ഉണക്കുകയും ചെയ്യില്ല.

വായവീയാം തനും യാതി സദ്യ ഇത്യുക്തമേവ തേ । പ്രാപ്തിര്വിലംബതോ യസ്യ തം ദേഹം ഖലു മേ ശൃണു ॥ ൨,൧൦.

വായുവിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം ഉടനെ ലഭിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ ലഭിക്കുന്നത് വൈകിയാൽ, ആ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

ക്വചിദ്വിലംബതോ ദേഹം പിണ്ഡജം സ സമാപ്നുയാത് । അഥോ ഗതോ യാമ്യലോകം സ്വീയകര്മാനുസാരതഃ ॥ ൨,൧൦.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ വൈകിയിട്ട് പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം ലഭിക്കും; പിന്നെ തന്റെ കർമ്മഫലപ്രകാരം യമലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

ചിത്രഗുപ്തസ്യവാക്യേന നിരയാണി ഭുനക്തി സഃ । യാതനാഃസമവാപ്യാഥ പശുപക്ഷ്യാദികീം തനുമ് ॥ ൨,൧൦.

ചിത്രഗുപ്തന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവൻ നരകങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; യാതനകൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം, അവൻ മൃഗം, പക്ഷി മുതലായവയുടെ ശരീരം പ്രാപിക്കുന്നു.

യാ ഗൃഹ്ണാതി നരഃ സാ സ്യാന്മോഹേന മമതാസ്പദമ് । ശുഭാശുഭം കര്മഫലം ഭുക്ത്വാ മുച്യതേ മാനവഃ ॥ ൨,൧൦.

മനുഷ്യൻ സ്വീകരിക്കുന്ന ശരീരം മോഹത്തിന്റെയും മമതയുടെയും ആസ്ഥാനമാവുന്നു; നല്ലതും ചീത്തയുമായ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം മനുഷ്യൻ മോചിതനാകുന്നു.

ഗരുഡ ഉവാച । തീര്ത്വാ ദുഃ ഖഭവാമ്ഭോധിം ഭവന്തം കഥമാപ്നുയാത് । ബഹുപാതകയുക്തോഽപി തദ്വദസ്വ ദയാനിധേ ॥ ൨,൧൦.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ദു:ഖരൂപമായ ജന്മമരണസമുദ്രം കടന്ന്, അനേകം പാപങ്ങൾ ഉള്ളവനും എങ്ങനെയാണ് ഭഗവാനെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയുക? ദയാനിധേ, ദയവായി അതു പറയൂ.

ഭൂയോ ദുഃ ഖസ്യ സംസര്ഗോ നരസ്യ ന ഭവേദ്യഥാ । ബ്രൂഹി ശുശ്രൂഷമാണസ്യ പൃച്ഛതോ മേ രമാപതേ ॥ ൨,൧൦.

മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ദു:ഖത്തിൽ അകപ്പെടാതിരിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു; രമാപതേ, ദയവായി അതു പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സ്വേസ്വേ കര്മണ്യഭിരതഃ സംസിദ്ധിം ലഭതേ നരഃ । സ്വകര്മനിരതഃ സിദ്ധിം യഥാ വിന്ദതി തച്ഛൃണു ॥ ൨,൧൦.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ ഏർപ്പെട്ടാൽ പരിപൂർണതയിലേക്കെത്തും; താൻ ചെയ്യുന്ന കർമ്മത്തിൽ മനസ്സോടെ ഏർപ്പെടുന്നവൻ എങ്ങനെ സിദ്ധി നേടുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

കര്മവിഭ്രഷ്ടകാലുഷ്യോ വാസുദേവാനുചിന്തയാ । ബുദ്ധ്യാ വിശുദ്ധയാ യുക്തോ ധൃത്യാത്മാനം നിയമ്യ ച ॥ ൨,൧൦.

കർമ്മത്തിൽ തെറ്റുകളും അശുദ്ധികളും ഉണ്ടായവൻ വാസുദേവനെ ധ്യാനിച്ചാൽ, ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയോടെ, ദൃഢതയോടെ ആത്മാവിനെ നിയന്ത്രിച്ചാൽ,

ശബ്ദാദീന്വിഷയാംസ്ത്യക്ത്വാ രാഗദ്വേഷൌ വ്യുദസ്യ ച । വിരക്തസേവീ ലബ്ധ്വാശീ യതവാക്കായമാനസഃ ॥ ൨,൧൦.

ശബ്ദം മുതലായ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ വിട്ടു, ആസക്തിയും ദ്വേഷവും മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറ്റി, വിരക്തനായവൻ, കിട്ടുന്നതിൽ തൃപ്തനായി, വാക്കും ശരീരവും മനസ്സും നിയന്ത്രിച്ച് ജീവിക്കുന്നവൻ—

ധ്യാനയോഗപരോ നിത്യം വൈരഗ്യം സമുപാശ്രിതഃ । അഹങ്കാരം ബലം ദര്പം കാമം ക്രോധം പരിഗ്രഹമ് ॥ ൨,൧൦.

എപ്പോഴും ധ്യാനയോഗത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി, വൈരാഗ്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കി, അഹങ്കാരം, ബലം, അഹംഭാവം, ആസക്തി, കോപം, സ്വാർത്ഥം എന്നിവ വിട്ട്—

വിമുച്യ നിര്മമഃ ശാന്തോ ബ്രഹ്മഭൂയായ കല്പതേ । അതഃ പരം നൃണാം കൃത്യം നാസ്തി കശ്യപനന്ദന ॥ ൨,൧൦.

എന്തും എന്റെതാണെന്ന ഭാവം വിട്ട്, മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തി, അത്തരം വ്യക്തി ബ്രഹ്മാനുഭവത്തിനായി യോഗ്യനാകുന്നു; ഇതിന് അപ്പുറം മനുഷ്യർക്കു വേറെ ചെയ്യാനൊന്നുമില്ല, കശ്യപപുത്രാ.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൧ ഗരുഡ ഉവാച । മാനുഷത്വം ലഭേത്കസ്മാന്മൃത്യുമാപ്നോതി തത്കഥമ് । മ്രിയതേ കഃ സുരശ്രേഷ്ഠ ദേഹമാശ്രിത്യ കുത്രചിത് ॥ ൨,൧൧.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: മനുഷ്യജന്മം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു? മരണം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു? ആരാണ്, ദേഹമെടുത്ത്, എവിടെയോ മരിക്കുന്നത്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ?

ഇന്ദ്രിയാണി കുതോ യാന്തി ഹ്യസ്പൃശ്യഃ സ കഥം ഭവേത് । ക്വ കര്മാണി കൃതാനീഹ കഥം ഭുങ്ക്തേ പ്രസര്പതി ॥ ൨,൧൧.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എവിടെയാണ് പോകുന്നത്? ഒരാൾ എങ്ങനെ സ്പർശിക്കാനാകാത്തവനാകും? ഇവിടെ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ എവിടെയാണ് പോകുന്നത്? അവ എങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നു?

പ്രസാദം കുരു മേ മോഹം ഛേത്തുമര്ഹസ്യശേഷതഃ । കാശ്യപോഽഹം സുരശ്രേഷ്ഠ വിനതാഗര്ഭ സംഭവഃ । യമലോകം കഥം യാന്തി വിഷ്ണുലോകം ച മാനവാഃ ॥ ൨,൧൧.

എന്റെ മോഹം പൂർണ്ണമായി നീക്കി ദയചെയ്യണം. ഞാൻ കശ്യപന്റെ മകനാണ്, വിനതയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ചവൻ. മനുഷ്യർ എങ്ങനെ യമലോകത്തേക്കും വിഷ്ണുലോകത്തേക്കും പോകുന്നു?

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । പരസ്യ യോഷിതം ഹൃത്വാ ബ്രഹ്മസ്വമപഹൃത്യ ച ॥ ൨,൧൧.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെ കവർന്നോ, ബ്രാഹ്മണന്റെ സമ്പത്ത് എടുത്തോ—

അരണ്യേ നിര്ജനേ ദേശേ ജായതേ ബ്രഹ്മരാക്ഷസഃ । ഹീനജാതൌ പ്രജായേത രത്നാനാമപഹാരകഃ ॥ ൨,൧൧.

അത്തരം ആളുകൾ അന്യമായ കാട്ടിൽ ബ്രഹ്മരാക്ഷസനായി ജനിക്കും; രത്നങ്ങൾ കവർന്നവൻ താഴ്ന്ന ജാതിയിൽ ജനിക്കും.

യംയം കാമമഭിധ്യായേത്സ തല്ലിങ്ഗോഽഭിജായതേ । നൈനം ഛിന്ദന്തി ശസ്ത്രാണി നൈനം ദഹതി പാവകഃ ॥ ൨,൧൧.

മനസ്സിൽ ഏത് ആഗ്രഹം ആലോചിച്ചുവോ, അതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളോടെ ജനനം ലഭിക്കും; ആയുധങ്ങൾ അവനെ മുറിക്കില്ല, അഗ്‌നി അവനെ കത്തിക്കില്ല.

ന ചൈനം ക്ലേദയന്ത്യാപോ ന ശോഷയതി മാരുതഃ । വാക്ചക്ഷുര്നാസികാ കര്ണൌ ഗുദം മൂത്രസ്യ സഞ്ചരഃ ॥ ൨,൧൧.

ജലം അവനെ നനയിക്കില്ല, കാറ്റ് ഉണക്കുകയുമില്ല. വായ്, കണ്ണ്, മൂക്ക്, ചെവി, ഗുദം, മൂത്രനാളം—

അണ്ഡജാദികജന്തൂനാം ഛിദ്രാണ്യേതാനി സര്വശഃ । ആനാഭേര്മൂര്ധപര്യന്തമൂര്ധ്വച്ഛിദ്രാണി ചാഷ്ട വൈ ॥ ൨,൧൧.

അണ്ഡജാദികളായ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഈ ദ്വാരങ്ങളാണ്. നാഭിയിൽ നിന്ന് തലയോളം എട്ട് മേൽക്കൊണ്ട ദ്വാരങ്ങൾ ഉണ്ട്.

സന്തഃ സുകൃതിനോ മര്ത്യാ ഊര്ധ്വച്ഛിദ്രേണ യാന്തി വൈ । മൃതാഹേ വാര്ഷികം യാവദ്യഥോക്തവിധിനാ ഖഗ ॥ ൨,൧൧.

സദാചാരമുള്ള മനുഷ്യർ മേലുള്ള ദ്വാരത്തിലൂടെ പുറപ്പെടുന്നു; മരിച്ച ദിവസമോ വാർഷിക ചടങ്ങ് വരെയോ, നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ, പക്ഷീശ്വരാ—

കുര്യാത്സര്വാണി കര്മാണി നിര്ധനോഽപി ഹി മാനവഃ । ദേഹേ യത്ര വസേജ്ജന്തുസ്തത്ര ഭുങ്ക്തേ ശുഭാശുഭമ് ॥ ൨,൧൧.

ധനം ഇല്ലാത്തവനും മനുഷ്യൻ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യണം; ആത്മാവ് ശരീരത്തിൽ എവിടെയാണോ പാർക്കുന്നത്, അവിടെ തന്നെയാണ് നല്ലതും ചീത്തയും അനുഭവിക്കുന്നത്.

മനോവാക്കായജാന്ദോഷാംസ്തഥാം ഭുങ്ക്തേ ഖഗേശ്വര । മൃതഃ സ സുഖമാപ്നോതി മായാപാശൈര്ന ബധ്യതേ । പാശബദ്ധോ നരോ യസ്തു വികര്മനിരതോ ഭവേത് ॥ ൨,൧൧.

മനസ്സിൽ, വാക്കിൽ, ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ദോഷങ്ങൾ അങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നു, പക്ഷീശ്വരാ; മരിച്ചാൽ അവൻ സുഖം പ്രാപിക്കും, മായയുടെ പാശങ്ങളിൽ കുടുങ്ങില്ല. പക്ഷേ, പാശത്തിൽ കുടുങ്ങി ദുഷ്കർമ്മങ്ങളിൽ ലഗ്നനായവൻ—