ഗരുഡപുരാണമ്

തേനാന്നേന കുലേ തേഷാം യേ വൈ ജാത്യന്തരം ഗതാഃ । ഭവത്യാപ്യായനം തേഷാം സമ്യക്ശ്രാദ്ധേ കൃതേ സതി ॥ ൨,൧൦.

അത് കൊണ്ടാണ് കുടുംബത്തിൽ മറ്റു ജന്മം പ്രാപിച്ചവർക്കും, ശ്രാദ്ധം ശരിയായി ചെയ്താൽ, പുനര്ജീവനം ലഭിക്കുന്നത്.

അന്യായോപാര്ജിതൈര്ദ്രവ്യൈര്യച്ഛ്രാദ്ധം ക്രിയതേ നരൈഃ । തകൃപ്യന്തി തേന ചണ്ഡാലാഃ പുക്കസാദ്യുപയോനിഷു ॥ ൨,൧൦.

അന്യായമായി സമ്പാദിച്ച സമ്പത്തുപയോഗിച്ച് മനുഷ്യർ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, ചണ്ടാളന്മാരും താഴ്ന്ന ജന്മം പ്രാപിച്ചവരും അതിൽ തൃപ്തി നേടുന്നു.

ഏവം സംപ്രാപ്യതേ പക്ഷിന് യദ്ദത്തമിഹ ബാന്ധവൈഃ । ശ്രാദ്ധം കുര്വദ്ഭിരന്നാമ്വുശാകൈസ്തൃപ്തിര്ഹി ജായതേ ॥ ൨,൧൦.

പക്ഷീ, ബന്ധുക്കൾ ഇവിടെ അർപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം—അന്നവും പച്ചക്കറികളും ഉപയോഗിച്ച് ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ—തൃപ്തി നൽകുന്നു.

ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി । സദ്യോ ദേഹാന്തരപ്രാപ്തിര്വിലംബേനാവനീതലേ ॥ ൨,൧൦.

നീ എന്നോടു ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നു; ഉടനെയോ വൈകിയോ ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരു ശരീരം ലഭിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്.

പൃഷ്ടവാനസി തത്തേഽഹം പ്രവക്ഷ്യാമി സമാസതഃ । സദ്യോ വിലമ്ബതഞ്ചൈവോഭയഥാപി കലേവരമ് ॥ ൨,൧൦.

നീ ചോദിച്ചതിനാൽ, ഉടനെയോ വൈകിയോ ശരീരം മാറുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചുരുക്കമായി പറയാം.

യതോ ഹി മര്ത്യഃ പ്രാപ്നോതി തദ്വിശേഷഞ്ച മേ ശൃണു । അധൂമകജ്യോതിരിവാങ്ഗുഷ്ഠമാത്രഃ പുമാംസ്തതഃ ॥ ൨,൧൦.

മരണശേഷം മനുഷ്യന് എന്താണ് പ്രത്യേകമായി ലഭിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ പറയാം; പുകരഹിതമായ ഒരു ജ്വാല പോലെ, അംഗുലിയോളം വലിപ്പമുള്ള ഒരു രൂപം പുറത്തു വരുന്നു.

ദേഹമേകം സദ്യ ഏവ വായവീയം പ്രപദ്യതേ । യഥാ നൃണജലൌകാ ഹി പശ്ചത്പാദം തദോദ്ധരേത് ॥ ൨,൧൦.

അവൻ ഉടനെ ഒരു വായുവിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നു; ഒരു ജലൗക ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിന് ശേഷം പിന്നിലെ ഭാഗം പിൻവലിക്കുന്നതുപോലെ.

സ്ഥിതിരഗ്ര്യസ്യ പാദസ്യ യദാ ജാതാ ദൃഢാ ഭവേത് । ഏവം ദേഹീ പൂര്വദേഹം സമുത്സൃജതി തം യദാ ॥ ൨,൧൦.

ശ്രേഷ്ഠമായ കാലിന്റെ ഉറച്ച നിലയുണ്ടാകുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ ജീവൻ പഴയ ശരീരം വിട്ട് പോകുന്നു.

ഭോഗാര്ഥമഗ്രേ സ്യാദ്ദേഹോ വായവീയ ഉപസ്ഥിതഃ । വിഷയഗ്രാഹകം യദ്വന്മ്രിയമാണസ്യ ചേന്ദ്രിയമ് ॥ ൨,൧൦.

ഭോഗത്തിനായി ആദ്യം വായുവിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ശരീരം ഉണ്ടാകുന്നു; മരിക്കുന്നവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വിഷയങ്ങളെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇത്.

നിര്വ്യാപാരം തച്ച ദേഹേ വായുനൈവ സ ഗച്ഛതി । ശരീരം യദവാപ്നോതി തച്ചാപ്യുത്ക്വമ്യതി സ്വയമ് ॥ ൨,൧൦.

ആ ശരീരം പ്രവർത്തനരഹിതമായതിനാൽ വായുവിന്റെ സഹായത്തോടെ മാത്രമേ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോകൂ; അതിന് ലഭിക്കുന്ന ശരീരം പോലും സ്വയം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

ഗൃഹീത്വാ സ്വം വിനിര്യാതി ജീവോ ഗര്ഭ ഈവാശയാത് । ഉത്ക്രാമന്തം സ്ഥിതം വാപി ഭുഞ്ജാനം വാ ഗുണാന്വിതമ് ॥ ൨,൧൦.

ജീവൻ തന്റെ ശരീരത്തെ എടുത്തുകൊണ്ട് ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞ് പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ പുറത്ത് പോകുന്നു; പോകുമ്പോഴും, നില്ക്കുമ്പോഴും, ഭോഗം അനുഭവിക്കുമ്പോഴും, ഗുണങ്ങളോടെ തന്നെയാണ്.

വിമൂഢാ നാനുപശ്യന്തി പശ്യന്തി ജ്ഞാനചക്ഷുഷഃ । ആതിവാഹികമിത്യേവം വായവീയം വദന്തി ഹി ॥ ൨,൧൦.

മൂഢന്മാർക്ക് ഇത് കാണാൻ കഴിയില്ല; ജ്ഞാനദൃഷ്ടിയുള്ളവർക്ക് മാത്രം കാണാം. അതിനാൽ അതിനെ 'ആതിവാഹികം' അല്ലെങ്കിൽ 'വായുവിൽ നിന്നുള്ളത്' എന്ന് പറയുന്നു.

ഏവം തു യാതുധാനാനാം തമേവ ച വദന്തി ഹി । സുപര്ണ ഈദൃശോ ദേഹോ നൃണാം ഭവതി പിണ്ഡജഃ ॥ ൨,൧൦.

ഇതു പോലെ തന്നെ യാതുധാനന്മാർക്കും ഇതേ കാര്യമാണ് പറയുന്നത്. സൂപർണ്ണാ, മനുഷ്യർക്കും പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇത്തരമൊരു ശരീരം ഉണ്ടാകുന്നു.

പുത്രാദിഭിഃ കൃതാശ്ചേത്സ്യുഃ പിണ്ഡാ ദശ ദശാഹികാഃ । പിണ്ഡജേന തു ദേഹേന വായുജശ്ചൈകതാം വ്രജേത് ॥ ൨,൧൦.

മക്കളും മറ്റുള്ളവരും പത്ത് ദിവസങ്ങളിൽ പത്ത് പിണ്ഡങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചാൽ, പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം വായുവിൽ നിന്നുള്ള ശരീരത്തോടൊപ്പം ചേർന്നു പോകുന്നു.

പിണ്ഡജോ യദി നൈവ സ്യാദ്വായുജോഽര്ഹതി യാതനാമ് । ദേഹിനോഽസ്മിന്യഥാ ദേഹേ കൌമാരം യൌവനം ജരാ । തഥാ ദേഹാന്തരപ്രാപ്തിഃ പക്ഷീന്ദ്രേത്യവധാരയ ॥ ൨,൧൦.

പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം ഇല്ലെങ്കിൽ വായുവിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കും. ഈ ശരീരത്തിൽ ബാല്യം, യൗവനം, വൃദ്ധാവസ്ഥ എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ മറ്റൊരു ശരീരം ലഭിക്കുന്നതും നടക്കുന്നു, പക്ഷീന്ദ്രാ, ഇതു മനസ്സിലാക്കൂ.

വാസാംസി ജീര്ണാനി യഥാ വിഹായ നവാനി ഗൃഹ്ണാതി നരോപരാണി । തഥാ ശരീരാണി വിഹായ ജീര്ണാന്യന്യാനി സംയാതി നവാനി ദേഹീ ॥ ൨,൧൦.

ഒരു മനുഷ്യൻ പഴകിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയവ ധരിക്കുന്നതുപോലെ, ജീവൻ പഴകിയ ശരീരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയവയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

നൈനം ഛിന്ദന്തി ശസ്ത്രാണി നൈനം ദഹതി പാവകഃ । ന ചൈനം ക്ലേദയന്ത്യാപോ ന ശോഷയതി മാരുതഃ ॥ ൨,൧൦.

അയാളെ ആയുധങ്ങൾ മുറിക്കില്ല, അഗ്നി ദഹിപ്പിക്കില്ല, വെള്ളം നനയിക്കില്ല, കാറ്റ് ഉണക്കുകയും ചെയ്യില്ല.

വായവീയാം തനും യാതി സദ്യ ഇത്യുക്തമേവ തേ । പ്രാപ്തിര്വിലംബതോ യസ്യ തം ദേഹം ഖലു മേ ശൃണു ॥ ൨,൧൦.

വായുവിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം ഉടനെ ലഭിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ ലഭിക്കുന്നത് വൈകിയാൽ, ആ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

ക്വചിദ്വിലംബതോ ദേഹം പിണ്ഡജം സ സമാപ്നുയാത് । അഥോ ഗതോ യാമ്യലോകം സ്വീയകര്മാനുസാരതഃ ॥ ൨,൧൦.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ വൈകിയിട്ട് പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ള ശരീരം ലഭിക്കും; പിന്നെ തന്റെ കർമ്മഫലപ്രകാരം യമലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

ചിത്രഗുപ്തസ്യവാക്യേന നിരയാണി ഭുനക്തി സഃ । യാതനാഃസമവാപ്യാഥ പശുപക്ഷ്യാദികീം തനുമ് ॥ ൨,൧൦.

ചിത്രഗുപ്തന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവൻ നരകങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; യാതനകൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം, അവൻ മൃഗം, പക്ഷി മുതലായവയുടെ ശരീരം പ്രാപിക്കുന്നു.

യാ ഗൃഹ്ണാതി നരഃ സാ സ്യാന്മോഹേന മമതാസ്പദമ് । ശുഭാശുഭം കര്മഫലം ഭുക്ത്വാ മുച്യതേ മാനവഃ ॥ ൨,൧൦.

മനുഷ്യൻ സ്വീകരിക്കുന്ന ശരീരം മോഹത്തിന്റെയും മമതയുടെയും ആസ്ഥാനമാവുന്നു; നല്ലതും ചീത്തയുമായ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം മനുഷ്യൻ മോചിതനാകുന്നു.

ഗരുഡ ഉവാച । തീര്ത്വാ ദുഃ ഖഭവാമ്ഭോധിം ഭവന്തം കഥമാപ്നുയാത് । ബഹുപാതകയുക്തോഽപി തദ്വദസ്വ ദയാനിധേ ॥ ൨,൧൦.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ദു:ഖരൂപമായ ജന്മമരണസമുദ്രം കടന്ന്, അനേകം പാപങ്ങൾ ഉള്ളവനും എങ്ങനെയാണ് ഭഗവാനെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയുക? ദയാനിധേ, ദയവായി അതു പറയൂ.

ഭൂയോ ദുഃ ഖസ്യ സംസര്ഗോ നരസ്യ ന ഭവേദ്യഥാ । ബ്രൂഹി ശുശ്രൂഷമാണസ്യ പൃച്ഛതോ മേ രമാപതേ ॥ ൨,൧൦.

മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ദു:ഖത്തിൽ അകപ്പെടാതിരിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു; രമാപതേ, ദയവായി അതു പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സ്വേസ്വേ കര്മണ്യഭിരതഃ സംസിദ്ധിം ലഭതേ നരഃ । സ്വകര്മനിരതഃ സിദ്ധിം യഥാ വിന്ദതി തച്ഛൃണു ॥ ൨,൧൦.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ ഏർപ്പെട്ടാൽ പരിപൂർണതയിലേക്കെത്തും; താൻ ചെയ്യുന്ന കർമ്മത്തിൽ മനസ്സോടെ ഏർപ്പെടുന്നവൻ എങ്ങനെ സിദ്ധി നേടുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

കര്മവിഭ്രഷ്ടകാലുഷ്യോ വാസുദേവാനുചിന്തയാ । ബുദ്ധ്യാ വിശുദ്ധയാ യുക്തോ ധൃത്യാത്മാനം നിയമ്യ ച ॥ ൨,൧൦.

കർമ്മത്തിൽ തെറ്റുകളും അശുദ്ധികളും ഉണ്ടായവൻ വാസുദേവനെ ധ്യാനിച്ചാൽ, ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയോടെ, ദൃഢതയോടെ ആത്മാവിനെ നിയന്ത്രിച്ചാൽ,

ശബ്ദാദീന്വിഷയാംസ്ത്യക്ത്വാ രാഗദ്വേഷൌ വ്യുദസ്യ ച । വിരക്തസേവീ ലബ്ധ്വാശീ യതവാക്കായമാനസഃ ॥ ൨,൧൦.

ശബ്ദം മുതലായ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ വിട്ടു, ആസക്തിയും ദ്വേഷവും മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറ്റി, വിരക്തനായവൻ, കിട്ടുന്നതിൽ തൃപ്തനായി, വാക്കും ശരീരവും മനസ്സും നിയന്ത്രിച്ച് ജീവിക്കുന്നവൻ—

ധ്യാനയോഗപരോ നിത്യം വൈരഗ്യം സമുപാശ്രിതഃ । അഹങ്കാരം ബലം ദര്പം കാമം ക്രോധം പരിഗ്രഹമ് ॥ ൨,൧൦.

എപ്പോഴും ധ്യാനയോഗത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി, വൈരാഗ്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കി, അഹങ്കാരം, ബലം, അഹംഭാവം, ആസക്തി, കോപം, സ്വാർത്ഥം എന്നിവ വിട്ട്—

വിമുച്യ നിര്മമഃ ശാന്തോ ബ്രഹ്മഭൂയായ കല്പതേ । അതഃ പരം നൃണാം കൃത്യം നാസ്തി കശ്യപനന്ദന ॥ ൨,൧൦.

എന്തും എന്റെതാണെന്ന ഭാവം വിട്ട്, മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തി, അത്തരം വ്യക്തി ബ്രഹ്മാനുഭവത്തിനായി യോഗ്യനാകുന്നു; ഇതിന് അപ്പുറം മനുഷ്യർക്കു വേറെ ചെയ്യാനൊന്നുമില്ല, കശ്യപപുത്രാ.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൧ ഗരുഡ ഉവാച । മാനുഷത്വം ലഭേത്കസ്മാന്മൃത്യുമാപ്നോതി തത്കഥമ് । മ്രിയതേ കഃ സുരശ്രേഷ്ഠ ദേഹമാശ്രിത്യ കുത്രചിത് ॥ ൨,൧൧.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: മനുഷ്യജന്മം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു? മരണം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു? ആരാണ്, ദേഹമെടുത്ത്, എവിടെയോ മരിക്കുന്നത്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ?