ഗരുഡപുരാണമ്

വിസര്ജയതി മാനുഷ്യേ നിരയസ്ഥാംശ്ച കാശ്യപ । ക്ഷുധാര്താഃ കീര്തയന്തശ്ച ദുഷ്കൃതഞ്ച സ്വയങ്കൃതമ് ॥ ൨,൧൦.

കശ്യപാ, യമൻ നരകത്തിൽ കഴിയുന്നവരെയും, വിശപ്പാൽ പീഡിതരായി തങ്ങൾ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ ഓർക്കുന്നവരെയും മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് വിടുന്നു.

കാങ്ക്ഷന്തി പുത്രപൌത്രേഭ്യഃ പായസം മധുസംയുതമ് । തസ്മാത്താംസ്തത്ര വിധിനാ തര്പയേത്പായസേന തു ॥ ൨,൧൦.

പുത്രന്മാരിൽ നിന്നും മക്കളിൽ നിന്നും തേൻ കലർന്ന പായസം കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് അവർ. അതുകൊണ്ട് അവരെ ആ ചടങ്ങിൽ വിധിപ്രകാരം പായസം നൽകി തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.

ഗരുഡ ഉവാച । സ്വാമിന്കേനാപി തേ ദൃഷ്ടാ ആഗതാഃ പിതരോ ദ്വിജ । ലോകാദമുഷ്മാദാഗത്യ ഭുഞ്ജന്തോ ഭുവി മാനദ ॥ ൨,൧൦.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: ദ്വിജന്മാരേ, പിതാക്കന്മാർ ആ ലോകത്തിൽ നിന്ന് വന്ന് ഭൂമിയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതെന്തെങ്കിലും അവരുടെ സ്വന്തം സന്തതികൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

ശ്രീഭഗവാനുവാച । ഗരുത്മഞ്ഛൃണു വക്ഷ്യാമി യഥാ ദൃഷ്ടാസ്തു സീതയാ । പിതരോ വിപ്രദേഹേ വൈ ശ്വശുരാദ്യാസ്ത്രയഃ ക്വചിത് ॥ ൨,൧൦.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഗരുഡാ, ഞാൻ പറയാം — സീതാ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ, ചിലപ്പോൾ തന്റെ ശ്വശുരനും മറ്റും മൂവരും, പിതാക്കന്മാരെ കണ്ടതെങ്ങനെ എന്നത്.

ഗൃഹീത്വാ പിതുരാജ്ഞാം വൈ രാമോ വനമുപാഗമത് । തതഃ പുഷ്കരയാത്രാര്ഥം രാമോഽയാത്സീതയാ സഹ ॥ ൨,൧൦.

തന്റെ അച്ഛന്റെ കല്പന സ്വീകരിച്ച് രാമൻ വനത്തിലേക്ക് പോയി. പിന്നെ, പുഷ്കരയാത്രയ്ക്കായി രാമൻ സീതയോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു.

തീര്ഥം ചാപി സമാഗത്യ ശ്രാദ്ധം പ്രാരബ്ധവാംസ്തു സഃ । ഫലം പക്വന്തു ജാനക്യാ സിദ്ധം രാമേ നിവേദിതമ് ॥ ൨,൧൦.

തീർത്ഥത്തിൽ എത്തി ശ്രാദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ജാനകി പാകം ചെയ്ത ഭക്ഷണം തയ്യാറായപ്പോൾ രാമനു സമർപ്പിച്ചു.

സ്നാതപ്രിയോക്തവാക്യാത്തു സുസ്നാതാ നമപാലയത് । നഭോമധ്യഗതേ സൂര്യേ കാലേ കുതുപ ആഗതേ ॥ ൨,൧൦.

കുളിച്ച്, ശുഭവാക്കുകൾ പറഞ്ഞ്, സീതാ ശുദ്ധമായി ഭക്തിപൂർവ്വം കാത്തുനിന്നു. സൂര്യൻ ആകാശത്തിന്റെ നടുവിൽ എത്തിയപ്പോൾ, ശ്രാദ്ധത്തിന് യോജിച്ച സമയം വന്നു.

അയാതാ ഋഃഷയഃ സര്വേ യേ രാമേണ നിമന്ത്രിതാഃ । താന്മുനീനാഗതാന്ദൃഷ്ട്വാ വൈദേഹീ ജനകാത്മകാ ॥ ൨,൧൦.

രാമൻ ക്ഷണിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ഋഷികളും അപ്പോൾ വന്നിരുന്നില്ല. മുനികൾ വരാത്തത് കണ്ടു, ജനകപുത്രിയായ വൈദേഹി,

രാമാജ്ഞയാന്നമാദായ പരിവേഷ്ടുമുപാഗതാ । അപാസര്പത്തതോ ദൂരേ വിപ്രമധ്യേ തു സംസ്ഥിതാ ॥ ൨,൧൦.

രാമന്റെ കല്പനപ്രകാരം സീതാ ഭക്ഷണം എടുത്ത് വിളമ്പാൻ സമീപിച്ചു. പിന്നെ അവൾ ദൂരത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഇടയിൽ നിന്നു പിന്മാറി.

ഗുല്മൈരാച്ഛാദ്യ ചാത്മാനം നിഗൂഢം സാ സ്ഥിതാ തദാ । ഏകാന്തേ തു തദാ സീതാം ജ്ഞാത്വാ രാഘവനന്ദനഃ ॥ ൨,൧൦.

താനെതാൻ കാടിന്റെ തടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ച്, സീതാ അപ്പോൾ മറഞ്ഞുനിന്നു. അപ്പോൾ രാഘവപുത്രൻ, സീതാ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി—

വിമൃശ്യ സുചിരം കാലമിദം കിമിതി സത്വരമ് । കിഞ്ചിത്ക്വചിദ്ഗതാ സാധ്വീ ത്രപായാഃ കാരണേന ഹി ॥ ൨,൧൦.

നേരംകൊണ്ടു ആലോചിച്ച ശേഷം, ഇത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് രാമൻ വിചാരിച്ചു. സീതാ ലജ്ജയുടെ കാരണത്താൽ എവിടെയോ പോയിരുന്നതായിരുന്നു.

കിം വാ ന ഭോജയന്വിപ്രാന്സീ താമന്വേഷയാമ്യഹമ് । വിമൃശന്നേവമേവം സ സ്വയം വിപ്രാനഭോജയത് ॥ ൨,൧൦.

എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കരുത്? ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് ഞാൻ അവളെ അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങി. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാതിരുന്നത്.

ഗതേഷു ദ്വിജമുഖ്യേഷു പ്രിയാം രാമോഽബ്രവീദിദമ് । കഥം തലാസു ലീനാ ത്വം മുനീന്ദൃഷ്ട്വാ സമാഗതാന് ॥ ൨,൧൦.

പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാർ പോയതിനു ശേഷം രാമൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളോട് പറഞ്ഞു: 'മഹർഷിമാർ ഒത്തുചേർന്നതിനെ കണ്ടപ്പോൾ നീ എങ്ങനെ താഴെയുള്ളിടങ്ങളിൽ ഒളിച്ചിരുന്നതാണ്?'

തത്സര്വം മമ തന്വങ്ഗി കാരണം വദ മാ ചിരമ് । ഏവമുക്താ തദാ ഭര്ത്രാ സീതാ സാധോമുഖീ സ്ഥിതാ । മുഞ്ചന്തീ ചാശ്രുസംഘാതം രാഘവം വാക്യമബ്രവീത് ॥ ൨,൧൦.

എല്ലാം എത്രയും വേഗം പറയൂ, സുന്ദരിയായവളേ, ഇതിന് കാരണം എന്താണെന്ന്. ഭർത്താവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട സീത, ലജ്ജയിൽ തല താഴ്ത്തി നിന്നു, കണ്ണുനീർ ഒഴിച്ചു കൊണ്ട് രാഘവനോട് പറഞ്ഞു.

സീതോവാച । ശൃണു ത്വം നാഥ യദ്ദൃഷ്ടമാശ്ചര്യമിഹ യാദൃശമ് ॥ ൨,൧൦.

സീത പറഞ്ഞു: 'നാഥാ, ഞാൻ ഇവിടെ കണ്ട അത്ഭുതം നീ കേൾക്കൂ.'

പിതാ തവ മയാ ദൃഷ്ടോ ബ്രാഹ്മണാഗ്രേ തു രാഘവഃ । സര്വാഭരണസംയുക്തോദ്വൌ ചാന്യൌ ച തഥാവിധൌ ॥ ൨,൧൦.

രാഘവാ, നിന്റെ അച്ഛനെ ഞാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ മുമ്പിൽ കണ്ടു, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളുമണിഞ്ഞ്. അതുപോലെ തന്നെ രണ്ടുപേർ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ ത്വത്പിതരഞ്ചാഹമപക്രാന്താ തവാന്തികാത് । വല്കലാജിനസംവീതാ കഥം രാജ്ഞഃ പുരഃ പ്രഭോ ॥ ൨,൧൦.

നിന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നടുത്ത് മാറി നിന്നു. വല്കലവും മൃഗചർമ്മവും ധരിച്ചവളായി ഞാൻ എങ്ങനെ രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ പോകും, പ്രഭോ?

ഭവാമി രിപുവീരഘ്ന സത്യമേതദുഹാഹൃതമ് । സ്വഹസ്തേന കഥം ദേയം രാജ്ഞേ വാ ഭോജനം മയാ ॥ ൨,൧൦.

ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ അനുഭവിച്ച സത്യം ഇതാണ്. എന്റെ കൈകൊണ്ട് രാജാവിന് ഭക്ഷണം നൽകാൻ എങ്ങനെ കഴിയുമായിരുന്നു?

ദാസാനാമപി യേ ദാസാ നോപഭുഞ്ജന്തി കര്ഹിചിത് । തൃണപാത്രേ കഥം തസ്മൈ അന്നം ദാതും ഹി ശക്രുയാമ് ॥ ൨,൧൦.

ദാസന്മാരുടെ ദാസന്മാർ പോലും അങ്ങനെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാറില്ല. പുല്ലുകൊണ്ടുള്ള പാത്രത്തിൽ അവനു ഞാൻ എങ്ങനെ അന്നം നൽകാൻ കഴിയും?

യാഹം രാജ്ഞാ പുരാ ദൃഷ്ടാ സര്വാഭരണഭൂഷിതാ । സാ സ്വേദമലദിഗ്ധാങ്ഗീ കഥം യാസ്യാമി ഭൂപതിമ് । അപകൃഷ്ടാസ്മി തേനാഹം ത്രപയാ രഘുനന്ദന । ശ്രീഭാഗവാനുവാച ॥ ൨,൧൦.

പണ്ടു രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ എല്ലാ ആഭരണങ്ങളുമണിഞ്ഞവളായി ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വിയർപ്പും മലിനതും പുരണ്ട ശരീരത്തോടെ എങ്ങനെ ഭൂപതിയുടെ അടുത്ത് പോകും? അതുകൊണ്ടാണ്, രഘുനന്ദനാ, ലജ്ജയിൽ ഞാൻ മാറിനിന്നത്.

ഇതി ശ്രുത്വാ പ്രിയാവാക്യം രാമോ വിസ്മിതമാനസഃ ॥ ൨,൧൦.

പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാമൻ അത്ഭുതത്തോടെ നിറഞ്ഞു.

ആശ്ചര്യമിതി തജ്ജ്ഞാത്വാ തദാ സ്വസ്ഥാനമാഗമത് । സീതയാ പിതരോ ദൃഷ്ടാ യഥാ തത്തേ നിവേദിതമ് ॥ ൨,൧൦.

ഇത് അത്ഭുതമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവൻ തന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് മടങ്ങി. സീത പറഞ്ഞതുപോലെ അവൾ പിതാക്കളെ കണ്ടു.

അപരം ശ്രാദ്ധമാഹാത്മ്യം കിഞ്ചിച്ഛൃണു സമാസതഃ । അമാവസ്യാദിനേ പ്രാപ്തേ ഗൃഹദ്വാരേ സമാസ്ഥിതാഃ ॥ ൨,൧൦.

ഇനി ശ്രാദ്ധത്തിന്റെ മറ്റൊരു മഹത്വം ചുരുക്കത്തിൽ കേൾക്കൂ: അമാവാസ്യ ദിവസം വീട്ടുവാതിലിൽ പിതാക്കന്മാർ വായുവുപോലെ നില്ക്കുന്നു.

വായുഭൂതാഃ പ്രവാഞ്ഛന്തി ശ്രാദ്ധം പിതൃഗണാ നൃണാമ് । യാവദസ്തമയം ഭാനോഃ ക്ഷുത്പിപാസാസമാകുലാഃ ॥ ൨,൧൦.

വായുവുപോലെ മാറിയ പിതൃഗണം ആൺമക്കളുടെ ശ്രാദ്ധം ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു; സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുവോളം അവർ വിശപ്പിലും ദാഹത്തിലും കഷ്ടപ്പെടുന്നു.

തതശ്ചാസ്തം ഗതേ സൂര്യേ നിരാശാ ദുഃഖസംയുതാഃ । നിഃശ്വസന്തശ്ചിരം യാന്തി ഗര്ഹയന്തസ്തു വംശജമ് ॥ ൨,൧൦.

പിന്നീട് സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചാൽ, പ്രതീക്ഷയില്ലാതെ ദുഃഖത്തോടെ, ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ട്, തങ്ങളുടെ സന്തതിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തി അവർ പോകുന്നു.

തസ്മാച്ഛ്രാദ്ധം പ്രയത്നേന അമായാം കര്തുമര്ഹതി । യദി ശ്രാദ്ധം പ്രകുര്വന്തി പുത്രാദ്യാസ്തസ്യ ബാന്ധവാഃ ॥ ൨,൧൦.

അതിനാൽ, അമാവാസ്യയിൽ ശ്രാദ്ധം ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യേണ്ടതാണ്; മക്കളോ ബന്ധുക്കളോ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ—

ഉദ്ധൃതാ യേ ഗയാശ്രാദ്ധേ ബ്രഹ്മലോകഞ്ച തൈഃ സഹ । ഭജന്തേ ക്ഷുത്പിപാസാ വാ ന തേഷാം ജായതേ ക്വചിത് ॥ ൨,൧൦.

ഗയയിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്ത് ഉയർത്തപ്പെട്ടവർ, അവരുടെ പിതാക്കന്മാരോടൊപ്പം ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിക്കുന്നു; അവർക്കു എവിടെയും വിശപ്പോ ദാഹമോ ഉണ്ടാകില്ല.

തസ്മാച്ഛ്രാദ്ധം പ്രയത്നേന സമ്യക്കുര്യാദ്വിചക്ഷണഃ । തസ്മാച്ഛ്രാദ്ധം ചരേദ്ഭക്ത്യാ ശാകൈരപി യഥാവിധി ॥ ൨,൧൦.

അതിനാൽ, ബുദ്ധിമാന്മാർ ശ്രാദ്ധം ശ്രദ്ധയോടെ ശരിയായി ചെയ്യണം; അതുപോലെ, ഭക്തിയോടെ, പച്ചക്കറികളാലും നിയമപ്രകാരം ശ്രാദ്ധം നടത്തണം.

കുര്വീത സമയേ ശ്രാദ്ധം കുലേ കശ്ചിന്ന സീദതി । ആയുഃ പുത്രാന്യശഃ സ്വര്ഗം കീര്തിം പുഷ്ടിം ബലം ശ്രിയമ് ॥ ൨,൧൦.

ശ്രാദ്ധം ശരിയായ സമയത്ത് ചെയ്താൽ കുടുംബത്തിൽ ആരും ദുർഭാഗ്യത്തിൽ ആകില്ല; ദീർഘായുസ്, മക്കൾ, പ്രശസ്തി, സ്വർഗം, കീർത്തി, പോഷണം, ബലം, ഐശ്വര്യം എന്നിവ ലഭിക്കും.