ഗരുഡപുരാണമ്

വൃഷോത്സര്ഗോ യദി ഭവേത്പ്രേതത്വാന്മുച്യതേ തദാ । തസ്മാന്നൃപ ത്വമപ്യേവം വൃഷോത്സര്ഗം കുരു പ്രഭോ ॥ ൨,൯.

വൃഷഭത്തെ വിട്ടയക്കുമ്പോൾ പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട്, മഹാരാജാവേ, നീയും ഇങ്ങനെ വൃഷഭത്തെ വിട്ടയക്കണം.

മാമുദ്ദിശ്യ നൃപേഽപ്യത്രാധികാരോഽത്യനുകമ്പയാ । രാജപുത്രോ ഹതഃ കശ്ചിന്മയൈവാപ്തസ്തതോ മയാ ॥ ൨,൯.

എന്നെ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ട് രാജാവിനും ഇവിടെ അതിനുള്ള അധികാരം വലിയ കരുണകൊണ്ടാണ്. ഒരുവൻ കൊല്ലപ്പെട്ട രാജപുത്രനെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കി, അതിനാലാണ് ഞാൻ വന്നത്.

കുരുഷ്വ ത്വം ഗൃഹീത്വാ മേ തദ്ധനേന വൃഷോത്സവമ് । കാര്തിക്യാം പൌര്ണമാസ്യാം വാഽശ്വയുങ്മധ്യേഽഥവാ നൃപ ॥ ൨,൯.

എന്റെ സമ്പത്ത് എടുത്ത്, കാർത്തിക മാസത്തിലെ പൗർണമി ദിവസത്തോ അല്ലെങ്കിൽ ആശ്വയുജ മാസത്തിന്റെ നടുവിലോ, വൃഷഭോത്സവം നടത്തണം, മഹാരാജാവേ.

രേവതീയുക്തദിവസേ കൃഷീഷ്ഠാ മേ വൃഷോത്സവമ് । പുണ്യാന്വിപ്രാന്സമാഹൂയ വഹ്നിം സ്ഥാപ്യ വിധാനതഃ ॥ ൨,൯.

രേവതി നക്ഷത്രം ചേർന്ന ദിവസത്തിൽ, എന്റെ പേരിൽ വൃഷഭോത്സവം നടത്തണം. നല്ല ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിളിച്ചു, വിധിപ്രകാരം അഗ്നി സ്ഥാപിക്കണം.

മന്ത്രൈര്ഹോമസ്തഥാ കാര്യഃ ഷഡ്ഭിര്നൃപ വിധാനതഃ । ബഹൂന്വിപ്രാന് ഭോജയേഥാസ്തദ്രത്നാപ്തധനേന വൈ । ഏവം കൃതേ മഹീപാല മമ മുക്തിര്ഭവിഷ്യതി ॥ ൨,൯.

ആറ് മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഹോമം ചെയ്യണം, മഹാരാജാവേ. ആ മാണിക്യത്തിൽ നിന്നുള്ള സമ്പത്ത് കൊണ്ട് അനേകം ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷിപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ഭൂപാലാ, എനിക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । തഥേതി പ്രതിജഗ്രാഹ മണിം രാജാ തതഃ ഖഗ ॥ ൨,൯.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് രാജാവും ആ മാണിക്യം സ്വീകരിച്ചു, പക്ഷീ.

ക്രിയാധികാരസ്തസ്യൈവ യോ ധനഗ്രാഹകോ ഭവേത് । കുര്വതോസ്തു തയോര്വാര്താമേവം പ്രേതമഹീക്ഷിതോഃ ॥ ൨,൯.

ആ ധനം ഏറ്റെടുക്കുന്നവനാണ് ആ കര്‍മ്മം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം. അങ്ങനെ പ്രേതനും ഭൂപതിയും തമ്മിലുള്ള കാര്യം തീർന്നു.

ഝണത്കാരസ്തു ഘണ്ടാനാം ഭേരീണാം ഭാങ്കൃതിസ്തഥാ । ജാതസ്തദാ രാജസേനാ ചതുരങ്ഗാ സമാപതത് ॥ ൨,൯.

അപ്പോൾ മണികളുടെ ശബ്ദവും, മൃദംഗങ്ങളുടെ മിടിപ്പും, ശംഖങ്ങളുടെ മുഴക്കവും ഉയർന്നു; അപ്പോൾ രാജസേനയുടെ നാലു വിഭാഗങ്ങളും ഒന്നിച്ചു.

തസ്യാമാഗതമാത്രായാം പ്രേതശ്ചാദൃശ്യതാം ഗതഃ । തസ്മാദ്വനാദ്വിനിഃസൃത്യ രാജാപി പുരമാഗമത് ॥ ൨,൯.

അത് എത്തിയ ഉടനെ പ്രേതം കാണാതായി. ആ വനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്ന് രാജാവും നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.

സ കാര്തിക്യാം പൂര്ണിമായാം പ്രേതമുദ്ദിശ്യ സംവ്യധാത് । വൃഷോത്സര്ഗം വിധാനേന തന്മണ്യാപ്തധനേന ച ॥ ൨,൯.

കാർത്തിക മാസത്തിലെ പൗർണമി ദിവസം, ആ മാണിക്യത്തിൽ നിന്നുള്ള സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച്, പ്രേതത്തിനായി വിധിപ്രകാരം വൃഷഭോത്സവം നടത്തി.

പ്രേതോഽപ്യയം സപദിലബ്ധസുവര്ണദേഹഃ കര്മാന്ത ആഗത ഇതി പ്രണനാമ ഭൂപമ് । ദേവ ത്വദീയമഹിമായമിതി സ്തുവന് സ യാതോ ദിവം ഗരുഡ ഭൂപതിനാ കൃതജ്ഞഃ ॥ ൨,൯.

പ്രേതം, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സ്വർണ്ണവണ്ണം നേടിയ ശേഷം, കര്‍മ്മഫലം തീർന്നപ്പോൾ രാജാവിനെ നമസ്കരിച്ചു. 'ദേവാ, ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ്' എന്ന് സ്തുതിച്ച്, ഗരുഡാ, രാജാവിനോട് കൃതജ്ഞതയോടെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.

ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം യഥാ ഭൂപതിനാപി സഃ । ഉദ്ധൃതഃ പ്രേതഭാവാദ്വൈ കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി ॥ ൨,൯.

ഇങ്ങനെ, മഹാരാജാവിനാൽ പോലും പ്രേതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ മോചനം ലഭിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ എല്ലാം പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൧൦ ഗരുഡ ഉവാച । സപിണ്ഡീകരണ ജാതേ ആബ്ദികേ ച സ്വകര്മഭിഃ । ദേവത്വം വാ മനുഷ്യത്വം പക്ഷിത്വം വാപ്നുയുര്നരാഃ ॥ ൨,൧൦.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: സപിണ്ഡീകരണവും വാർഷികശ്രാദ്ധവും ചെയ്താൽ, സ്വന്തം കര്‍മ്മഫലപ്രകാരം മനുഷ്യർക്ക് ദൈവത്വം, മനുഷ്യത്വം, പക്ഷിത്വം എന്നിവ നേടാം.

തേഷാം വിഭിന്നാഹാരാണാം ശ്രാദ്ധം വൈ തൃപ്തിദം കഥമ് । യദപ്യന്യൈര്ദ്വിജൈര്ഭുക്തം ഹൂയതേ യദി വാനലേ ॥ ൨,൧൦.

വിവിധ ആഹാരശീലമുള്ളവർക്കു ശ്രാദ്ധം എങ്ങനെ തൃപ്തി നൽകുന്നു? മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാർ കഴിച്ചാലോ, അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ചാലോ അതിന് എന്ത് ഫലം?

ശുഭാശുഭാത്മകൈഃ പ്രേതസ്തദ്ദത്തം ഭുജ്യതേ കഥമ് । ശ്രാദ്ധസ്യാവശ്യകത്വന്തു ആമാവാസ്യാദിഷു ശ്രുതമ് ॥ ൨,൧൦.

പുണ്യവും പാപവും കലർന്ന പ്രേതം അർപ്പിച്ചതു എങ്ങനെ അനുഭവിക്കുന്നു? അമാവാസ്യാദി ദിവസങ്ങളിൽ ശ്രാദ്ധം നിർബന്ധമാണെന്ന് ശ്രുതി പറയുന്നു.

ശ്രീഭഗവാനുവാച । പ്രേതാനാം ശൃണു പക്ഷീന്ദ്ര യഥാ ശ്രാദ്ധന്തു തൃപ്തിദമ് । ദേവോ യദപി ജാതോഽയം മനുഷ്യഃ കര്മയോഗതഃ ॥ ൨,൧൦.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: പക്ഷിരാജാവേ, പിതൃകൾക്ക് ശ്രാദ്ധം എങ്ങനെ തൃപ്തി നൽകുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയാം. ദേവന്മാരായി ജനിച്ചവരും, അവർക്ക് മുമ്പ് മനുഷ്യരായിരുന്നു; അതെല്ലാം കർമ്മത്തിന്റെ ഫലമാണ്.

തസ്യാന്നമമൃതം ഭൂത്വാ ദേവത്വേഽപ്യനുയാതി ച । ഗാന്ധര്വ്യേ ഭോഗരൂപേണ പശുത്വേ ച തൃണം ഭവേത് ॥ ൨,൧൦.

അവർക്കായി അർപ്പിച്ച ഭക്ഷണം, ദേവന്മാരുടെ ലോകത്ത് അമൃതംപോലെയും, ഗാന്ധർവന്മാരുടെ ലോകത്ത് ആനന്ദംപോലെയും, മൃഗങ്ങളിലെത്തുമ്പോൾ പുല്ലായും മാറുന്നു.

ശ്രാദ്ധം ഹി വായുരൂപേണ നാഗത്വേഽപ്യനുഗച്ഛതി । ഫലം ഭവതി പക്ഷിത്വേ രാക്ഷസേഷു തഥാമിഷമ് ॥ ൨,൧൦.

ശ്രാദ്ധം വായുവിന്റെ രൂപത്തിൽ, ജനനം പ്രാപിക്കാത്തവരെയും പിന്തുടരുന്നു; പക്ഷികളിൽ അത് പഴമായും, രാക്ഷസന്മാരിൽ മാംസംപോലെയും മാറുന്നു.

ദാനവത്വേ തഥാ മാംസം പ്രേതത്വേ രുധിരം തഥാ । മനുഷ്യത്വേഽന്നപാനാദി ബാല്യേ ഭോഗരസോ ഭവേത് ॥ ൨,൧൦.

ദാനവന്മാരിൽ അത് മാംസമായി, പ്രേതരിൽ രക്തമായി, മനുഷ്യരിൽ അന്നവും പാനീയവും, ബാല്യത്തിൽ ആനന്ദത്തിന്റെ സാരമായും മാറുന്നു.

ഗരുഡ ഉവാച । കഥം കവ്യാനി ദത്താനി ഹവ്യാനി ച ജനൈരിഹ । ഗച്ഛന്തി പിതൃലോകം വാ പ്രാപകഃ കോഽത്ര ഗദ്യതേ ॥ ൨,൧൦.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: മനുഷ്യർ ഇവിടെ അർപ്പിക്കുന്ന ഹവ്യങ്ങളും കാവ്യങ്ങളും എങ്ങനെ പിതൃലോകത്ത് എത്തുന്നു? അതിന് ആരാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത് എന്ന് പറയാമോ?

മൃതാനാമപി ജന്തൂനാം ശ്രാദ്ധമാപ്യായനം യദി । നിര്വാണസ്യ പ്രദീപസ്യ തൈലം സംവര്ധയേച്ഛിഖാമ് ॥ ൨,൧൦.

മരിച്ചുപോയ ജന്തുക്കൾക്കു പോലും ശ്രാദ്ധം പോഷണം നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, അകന്നു പോയ ദീപത്തിൽ എണ്ണ ചേർത്താൽ വീണ്ടും ജ്വലിക്കുന്നതുപോലെയാണ് അതു.

മൃതാശ്ച പുരുഷാഃ സ്വാമിന് സ്വകര്മജനിതാം ഗതിമ് । ഗാഹന്തഃ കേ കഥം സ്വസ്യ സുതസ്യ ശ്രേയ ആപ്നുയുഃ ॥ ൨,൧൦.

മരിച്ചുപോയ പുരുഷന്മാർ, സ്വകാർമ്മഫലമായി ലഭിച്ച അവസ്ഥയിൽ എത്തുമ്പോൾ, അവർക്കോ അവരുടെ പുത്രന്മാർക്കോ എങ്ങനെ നല്ലതൊന്നും ലഭിക്കും?

ശ്രീഭഗവാനുവാച । ശ്രുതേഃ പ്രത്യക്ഷതസ്താര്ക്ഷ്യ പ്രാമാണ്യം ബലവത്തരമ് । ശ്രുത്യാ തുഃ ബോധിതാര്ഥസ്യ പീയൂഷത്വാദിരൂപതാ ॥ ൨,൧൦.

ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: താര്ക്ഷ്യാ, ശ്രുതി എന്ന പ്രമാണം, നേരിട്ട് കാണുന്നതിനെക്കാൾ ശക്തമാണ്; ശ്രുതിയിൽ പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ അമൃതംപോലെയുള്ള ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവയാണ്.

നാമഗോത്രം പിതൄണാം വൈ പ്രാപകം ഹവ്യകവ്യയോഃ । ശ്രാദ്ധസ്യ മന്ത്രാസ്തദ്വത്തു പ്രാപകാശ്ചൈവ ഭക്തിതഃ ॥ ൨,൧൦.

പിതാക്കന്മാരുടെ പേര്, ഗോത്രം എന്നിവയാണ് ഹവ്യവും കാവ്യവും അവരിലേക്ക് എത്താൻ വഴിയാക്കുന്നത്; അതുപോലെ, ശ്രാദ്ധത്തിലെ മന്ത്രങ്ങളും ഭക്തിയും അർപ്പിതം അവരിലേക്കെത്തിക്കുന്നു.

അചേതനാനി ചൈതാനി പ്രാപയന്തി കഥന്ത്വിതി । സുപര്ണ നാവഗന്തവ്യം പ്രാപകം വച്മി തേഽപരമ് ॥ ൨,൧൦.

ഇവയെല്ലാം ജഡമായിട്ടും എങ്ങനെ അർപ്പിതം എത്തിക്കുന്നു എന്ന് സംശയിക്കേണ്ട, സുപർണ്ണാ, ഞാൻ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗവും പറയാം.

അഗ്നിഷ്വാത്താദയസ്തേഷാ മാധിപത്യേ വ്യവസ്ഥിതാഃ । കാലേ ന്യായാഗതം പാത്രേ വിധിനാ പ്രതിപാദിതമ് ॥ ൨,൧൦.

അഗ്നിഷ്വാത്തന്മാർ മുതലായവർ അവർക്കുള്ള അധികാരികളായി നിൽക്കുന്നു; ശരിയായ സമയത്ത്, യോഗ്യനായവർക്കു, വിധിപ്രകാരം അർപ്പിതം അവരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു.

അന്നം നയന്തി തത്രൈതേ ജന്തുര്യത്രാവതിഷ്ഠതേ । നാമ ഗോത്രഞ്ച മന്ത്രാശ്ച ദത്തമന്നം നയന്തി തേ ॥ ൨,൧൦.

അവരായ ദേവതകൾ, ആ ആത്മാവ് എവിടെയാണോ താമസിക്കുന്നത്, അവിടെത്തന്നെ അന്നം കൊണ്ടുപോകുന്നു; പേര്, ഗോത്രം, മന്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയോടൊപ്പം അർപ്പിച്ച അന്നം അവിടെയെത്തുന്നു.

അപി യോനിശതം പ്രാപ്താംസ്താംസ്തൃപ്തിരുപതിഷ്ഠതി । തേഷാം ലോകാന്തരസ്ഥാനാം വിവിധൈര്നാമഗോത്രകൈഃ ॥ ൨,൧൦.

അവർക്കു നൂറു ജന്മങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും, തൃപ്തി അവരെ തേടിപ്പോകുന്നു; വിവിധ ലോകങ്ങളിൽ, പല പേരിലും ഗോത്രങ്ങളിലും ജനിച്ചവർക്കും അതു ലഭിക്കുന്നു.

അപസവ്യം ക്ഷിതൌ ദര്ഭേ ദത്താഃ പിണ്ഡാസ്ത്രയസ്തു വൈ । യാന്തി താംസ്തര്പയന്ത്യേവം പ്രേതസ്ഥാനസ്ഥിതാന്പിതൄന് ॥ ൨,൧൦.

പിന്നാക്ക് ഇടം മാറ്റി, ഭൂമിയിൽ ദർഭയിൽ വെക്കുന്ന മൂന്നു പിണ്ടങ്ങൾ, പ്രേതലോകത്തിൽ താമസിക്കുന്ന പിതാക്കന്മാരെ തേടി പോയി അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.