ഗരുഡപുരാണമ്

ഓം പൃഥിവ്യൈ നമസ്തുഭ്യമിതി ചൈകം നിവേദയേത് । ഓം യമായ നമശ്ചേതി ദ്വിതീയം തദനന്തരമ് ॥ ൨,൮.

'ഓം ഭൂമിയ്ക്ക് നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞ് ഒന്നാമത്തെ അർപ്പിക്കണം; അതിന് പിന്നാലെ 'ഓം യമനു നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞ് രണ്ടാമത്തേത് സമർപ്പിക്കണം.

ഓം നമശ്ചാഥ രുദ്രായ ശ്മാശാനപതയേ നമഃ । തതോ ദീപ്തേ സമിദ്ധേഽഗ്നൌ ഭൂമൌ പ്രകൃതിദാരുണേ ॥ ൨,൮.

'ഓം നമസ്കാരം രുദ്രനു, ശ്മശാനപതിയ്ക്ക് നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞ്, അതിനുശേഷം കത്തുന്ന അഗ്നിയിലും, പ്രകൃതിദാരുണമായ ഭൂമിയിലും അർപ്പിക്കണം.

സപ്തഭ്യോ യമസംജ്ഞേഭ്യോ ദദ്യാത്സപ്ത ജലാഞ്ജലീന് । യമായ ധര്മരാജായ മൃത്യവേ ചാന്തകായ ച ॥ ൨,൮.

ഏഴ് യമനാമങ്ങളിലേക്കും ഏഴ് കയ്യിൽ വെള്ളം അർപ്പിക്കണം; യമനു, ധർമ്മരാജാവിനും, മരണമെന്നവനും അന്തകനും.

വൈവസ്വതായ കാലായ സര്വപ്രാണഹരായ ച । സ്വധാകാരനമസ്കാരപ്രണവൈഃ സഹ സപ്തധാ ॥ ൨,൮.

വൈവസ്വതനും കാലനും എല്ലാ ജീവന്മാരുടെയും പ്രാണഹരണനും, സ്വധാ, നമസ്കാരം, പ്രണവം എന്നിവ ചേർത്ത് ഏഴുവട്ടം അർപ്പിക്കണം.

അമുകാമുകഗൌത്രൈതത്തുഭ്യമസ്തു തിലോദകമ് । പ്രദദ്യാദ്ദശ പിണ്ഡാംസ്തു അര്ഘപുഷ്പസമന്വിതാന് ॥ ൨,൮.

'അമുകനും അമുകനും ഗൗത്രത്തിൽ ഈ എള്ള് വെള്ളം ലഭിക്കട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ്, അർഘവും പുഷ്പവും ചേർത്ത് പത്ത് പിണ്ടം അർപ്പിക്കണം.

ധൂപോ ദീപോ ബലിര്ഗന്ധഃ സര്വേഷാമസ്തു ചാക്ഷയഃ । ദശ പിണ്ഡാംസ്തു ദാന്ദത്ത്വാ വിഷ്ണോഃ സൌമ്യം മുഖം സ്മരേത് ॥ ൨,൮.

ധൂപം, ദീപം, ബലി, സുഗന്ധം എന്നിവ എല്ലാവർക്കും ക്ഷയിക്കാതിരിക്കുക; പത്ത് പിണ്ടം അർപ്പിച്ചതിന് ശേഷം വിഷ്ണുവിന്റെ സൌമ്യമായ മുഖം ഓർക്കണം.

കുര്യാച്ച മാസികം മാസി സപിണ്ഡീകരണം തതഃ । ആശൌചാന്തേ തതഃ കുര്യാദാത്മനോ വാ മരസ്യ തു ॥ ൨,൮.

ഓരോ മാസവും മാസികം നടത്തണം, പിന്നെ സപിണ്ഡീകരണം; അശൗചം കഴിഞ്ഞാൽ തനിക്കോ മരിച്ചവർക്കോ അതു ചെയ്യണം.

കുര്യാദസ്ഥിരതാം ജ്ഞാത്വാ ശക്ത്യാരോഗ്യധനായുഷമ് । ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം ജീവച്ഛ്രാദ്ധം മയാ ഖഗ ॥ ൨,൮.

സ്ഥിരതയില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ആരോഗ്യവും സമ്പത്തും ആയുസ്സും അനുസരിച്ച് കഴിവുപോലെ ചെയ്യണം; ഇതാ, പക്ഷിരാജാ, ജീവശ്രാദ്ധം മുഴുവൻ ഞാൻ പറഞ്ഞുതരിച്ചു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൯ ഗരുഡ ഉവാച । ഉക്തമാദ്യാം ക്രിയാം യാവന്നൃപോഽപീതിത്വയാനഘ । കസ്യചിത്കേനചിദ്രാജ്ഞാ കിമാദ്യാ സാ കൃതാ പുരാ ॥ ൨,൯.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: രാജാവിനും ഈ ആദിക്രിയ വിശദീകരിച്ചു. ആരുടെ ആജ്ഞയിലും എന്തിനുവേണ്ടിയും ആ ആദ്യ ക്രിയ പുരാതനകാലത്ത് നടന്നു?

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സുപര്ണ ശൃണു വക്ഷ്യാമി യഥാ രാജ്ഞാ ക്രിയാ കൃതാ । ആസീത്കൃതയുഗേ രാജാ വാങ്ഗോ വൈ ബഭ്രുവാഹനഃ ॥ ൨,൯.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: സുപർണ്ണാ, കേൾക്കൂ, ഒരു രാജാവു എങ്ങനെ ആ ക്രിയ നടത്തി എന്നത് ഞാൻ പറയാം; കൃതയുഗത്തിൽ ബഭ്രുവാഹനന്റെ മകനായ വംഗൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.

പൃഥിവ്യാശ്ചതുരന്തായാ ഗോപ്താ പക്ഷീന്ദ്ര ധര്മതഃ । ചതുര്ഭാഗാം ഭുവം കൃത്സ്നാം സ ഭുങ്കേ വസുധാധിപഃ ॥ ൨,൯.

പക്ഷിരാജാവേ, ഭൂമിയുടെ നാലു അതിരുകളും ധർമ്മപൂർവ്വം കാത്തു, ഭൂമിയുടെ നാലു ഭാഗങ്ങളും ആ രാജാവ് ഭോഗിച്ചു.

ന പാപകൃത്കശ്ചിദാസീത്തസ്മിന്രാജ്യം പ്രശാസതി । നാസീച്ചൌരഭയം താര്ക്ഷ്യ ന ക്ഷുദ്രഭയമേവ ഹി ॥ ൨,൯.

അവൻ ആ രാജ്യം ഭരിക്കുമ്പോൾ, പാപം ചെയ്യുന്നവൻ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; തർക്ക്ഷ്യാ, കള്ളന്മാരുടെ ഭയവും ചുരുങ്ങിയവരുടെ ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

നാസീദ്വ്യാധിഭയഞ്ചാപി തസ്മിഞ്ജനപദേശ്വരേ । സ്വധര്മേ രേമിരേ ചാസീത്തേജസാ ഭാസ്കരോപമഃ ॥ ൨,൯.

ആ ദേശാധിപതിയായിരുന്നപ്പോൾ രോഗഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു, അവൻ സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സോടെ ഇരുന്നു.

അക്ഷുബ്ധത്വേര്ഽചലസമഃ സഹിഷ്ണുത്വേ ധരാസമഃ । സ കദാചിന്മഹാബാഹുഃ പ്രഭൂതബലവാഹനഃ ॥ ൨,൯.

അചഞ്ചലമായ മനസ്സിലും, ക്ഷമയിലും ഭൂമിപോലെയും, അതീവ ശക്തിയും ധാരാളം കുതിരകളും ഉള്ള മഹാബാഹുവായ രാജാവ്, ചിലപ്പോഴൊക്കെ പുറപ്പെടാറുണ്ടായിരുന്നു.

വനം ജഗാമ ഗഹനം ഹയാനാഞ്ച ശതൈര്വൃതഃ । സിംഹനാദൈശ്ച യോധാനാം ശങ്ഖദുന്ദുഭിനിഃ സ്വനൈഃ ॥ ൨,൯.

അനേകം കുതിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും, യോദ്ധാക്കളുടെ സിംഹഘോഷവും ശംഖം, മദ്ധളം എന്നിവയുടെ മുഴക്കവും കൂടെക്കൊണ്ടും, ആ രാജാവ് കനിഞ്ഞ കാടിലേക്ക് കടന്നു.

ആസീത്കിലകിലാശബ്ദസ്തസ്മിന് ഗച്ഛതീ പാര്ഥിവേ । തത്രതത്ര ച വിപ്രേന്ദ്രൈഃ സ്തൂയമാനഃ സമന്തതഃ ॥ ൨,൯.

രാജാവ് മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അവിടെ കുതിരകളുടെ കറകറ ശബ്ദം ഉയർന്നു; ചുറ്റും എല്ലായിടത്തും മഹത്തായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനെ പുകഴ്ത്തി.

നിര്യയൌ പരയാ പ്രീത്യാ വനം മൃഗജിഘാംസയാ । സ ഗച്ഛന്ദദൃശേ ധീമാന്നന്ദനപ്രതിമം വനമ് ॥ ൨,൯.

വന്യജീവികളെ വേട്ടയാടാൻ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ രാജാവ് കാടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ ധീരൻ നന്ദനവനംപോലെയുള്ള കാട് കണ്ടു.

ബില്വാര്കഖദിരാകീര്ണം കപിത്ഥധ്വജസംയുതമ് । വിഷമൈഃ പര്വതൈശ്ചൈവ സര്വതശ്ച സമന്വിതമ് ॥ ൨,൯.

ബില്വം, അർക്കം, കടിരം എന്നിവ നിറഞ്ഞും, കപിത്തം, ധ്വജമരങ്ങൾകൊണ്ടും, ചുറ്റും കയറ്റമുള്ള പർവ്വതങ്ങളാൽ വളഞ്ഞുമാണ് ആ കാട്.

നിര്ജലം നിര്മനുഷ്യഞ്ച ബഹുയോജനമായതമ് । മൃഗസിംഹൈര്മഹാഘോരൈന്യൈശ്ചാപി വനേചരൈഃ ॥ ൨,൯.

ജലം ഇല്ലാത്തതും, മനുഷ്യർ ഇല്ലാത്തതും, അനേകം യോജനങ്ങൾ നീളുന്നതുമായ ആ കാട്, ഭയാനകമായ മൃഗങ്ങൾ, സിംഹങ്ങൾ, കാട്ടിൽ വസിക്കുന്ന ഭീകര ജീവികൾ എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

തദ്വനം മനുജ വ്യാഘ്രഃ സഭൃത്യബലവാഹനഃ । ലീലയാ ലോഡയാമാസ സൂദയന്വിവിധാന്മൃഗാന് ॥ ൨,൯.

മനുഷ്യരിൽ സിംഹനായ രാജാവ്, തന്റെ അനുചിതരും കുതിരകളും കൂട്ടിരുത്തി, ആ കാട് കളിച്ചുകൊണ്ടു സഞ്ചരിച്ചു, പലവിധ മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി കൊന്നു.

മൃഗസ്യ കസ്യചിത്കുക്ഷിം തതോ വിവ്യാധ ഭൂമിപഃ । രാജാ മൃഗപ്രസങ്ഗേന തമനു പ്രാവിശദ്വനമ് ॥ ൨,൯.

രാജാവ് ഒരു മൃഗത്തിന്റെ വയറ്റിൽ അമ്പിടിച്ചു; അതിനെ പിന്തുടർന്ന്, അവൻ കാടിന്റെ അകത്തേക്ക് കടന്നു.

ഏകാകീ വൈ ഹൃതബലഃ ക്ഷുത്പ്രിപാസാസമന്വിതഃ । സ വനസ്യാന്തമാസാദ്യ മഹച്ചാരണ്യമാസദത് ॥ ൨,൯.

ഒറ്റക്കായും, ശക്തി ക്ഷയിച്ചും, വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചും, അവൻ കാടിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് എത്തി, വലിയ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു.

തൃഷയാ പരയാവിഷ്ടോഽന്വിഷ്യജ്ജലമിതസ്തതഃ । സ ദൂരാത്പൂരചക്രാഹ്വം ഹംസസാരസനാദിതൈഃ ॥ ൨,൯.

വലിയ ദാഹം പിടിച്ച രാജാവ്, ഇവിടെ അവിടെ ജലം അന്വേഷിച്ചു; അകലേ, പൂരചക്രം എന്ന തടാകത്തിൽ ഹംസയും സാരസവും വിളിച്ചുപറയുന്ന ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു.

സൂചിതം സര ആഗത്യ സാശ്വ ഏവ വ്യഗാഹത । പദ്മാനാഞ്ച പരാഗേണ ഉത്പലാനാം രജേന ച ॥ ൨,൯.

ആ ശബ്ദം കേട്ട്, അവൻ കുതിരയോടൊപ്പം ആ തടാകത്തിലേക്ക് ചെന്നു; അവനെ താമരപ്പൂവിന്റെ പൊടി, നീല ഉത്പലത്തിന്റെ ധൂളി എന്നിവ മൂടി.

സുഗന്ധമമലം ശീതം പീത്വാമ്ഭോ നിര്ജഗാമ ഹ । മാര്ഗശ്രമപരിശ്രാന്തസ്തഡാഗതടമണ്ഡപമ് ॥ ൨,൯.

സുഗന്ധവും ശുദ്ധവും തണുത്തതുമായ വെള്ളം കുടിച്ചു, യാത്രയിൽ ക്ഷീണിച്ച രാജാവ് തടാകത്തിൻറെ കരയിലെ മണ്ടപത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

ന്യഗ്രോധം വീക്ഷ്യ തസ്യാശു ജടാസ്വശ്വം ബബന്ധ ഹ । സ തത്രാസ്തരമാസ്തീര്യ ഖേടകാനുപധായ ച ॥ ൨,൯.

ഒരു ആൽമരം കണ്ട രാജാവ്, അതിന്റെ വേർക്ക് കുതിരയെ വേഗത്തിൽ കെട്ടി; അവിടെ ഒരു പായ വിരിച്ച്, കെട്ടായം തലയിണയാക്കി കിടന്നു.

സൂഷ്വാപ വായുനാ തത്ര സേവ്യാമാതസ്തദാ ക്ഷണമ് । ക്ഷണം സുപ്തേ നൃപേ തത്ര പ്രേതോ വൈ പ്രേതവാഹനഃ ॥ ൨,൯.

അവിടെ, മൃദുവായ കാറ്റ് സേവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, രാജാവ് കുറേ നേരം ഉറങ്ങി; അപ്പോൾ, ഒരു പ്രേതവും അതിന്റെ വാഹനം കൂടെയും അവിടെ എത്തി.

കശ്ചിദത്രാജഗാമാഥ യുക്തഃ പ്രേതശതേന ച । അസ്ഥിചര്മശിരാശേഷശരീരഃ പരിവിഭ്രമന് ॥ ൨,൯.

അപ്പോൾ, അങ്ങോട്ട് ഒരു വ്യക്തി, നൂറോളം പ്രേതങ്ങൾ കൂടെവെച്ച്, എല്ലും ചർമ്മവും തലയും മാത്രം ഉള്ള ശരീരത്തിൽ അലയുന്നവനായി അവിടെ എത്തി.

ഭക്ഷ്യംപേയം മാര്ഗമാണോ ന ബധ്നാതി ധൃതിം ക്വചിത് । തമപൂര്വം നൃപോ ദൃഷ്ട്വാകരോദസ്ത്രം ശരാസനേ ॥ ൨,൯.

ഭക്ഷ്യവും വെള്ളവും അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും, എവിടെയും തൃപ്തി കിട്ടാതെ, ആ അപൂർവ രൂപം കണ്ട രാജാവ് അമ്പും വില്ലും എടുത്തു ഒരുക്കി.