ഗരുഡപുരാണമ്

മധ്യേ തൃതീയാം വിന്യസ്യ പശ്ചാദാവാഹനാദികമ് । ആവാഹനാദിനാ പൂര്വം വിശ്വേദേവാന്പ്രപൂജ്യച ॥ ൨,൮.

മൂന്നാമത്തേത് നടുവിൽ വച്ച്, പിന്നീട് ആവാഹനാദികം നടത്തി, ആദ്യം വിശ്വദേവന്മാരെ ആവാഹനാദികം ചെയ്ത് ആരാധിക്കണം.

വസുഭ്യസ്ത്വാമഹം വിപ്ര രുദ്രേഭ്യസ്ത്വാമഹം തതഃ । സൂര്യേഭ്യസ്ത്വാമഹം വിപ്ര ഭോജയാമീതി താന്വദേത് ॥ ൨,൮.

ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് പറയണം: 'വസുക്കൾക്കായി നിങ്ങളെ സമർപ്പിക്കുന്നു, രുദ്രന്മാർക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു, സൂര്യന്മാർക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു, ഇപ്പോൾ ഭക്ഷണം നൽകുന്നു'.

ആവാഹനാദികം ശേഷം കുര്യാച്ച പിതൃശേഷവത് । സാമ്യാം ധേനും തതോ ദദ്യാദ്വസൂദ്ദേശം ദ്വിജായ തു ॥ ൨,൮.

ശേഷമുള്ള ആവാഹനാദികം പിതൃശേഷം പോലെ നടത്തണം; ശേഷം ഒരു പശു പൊതുവായി നൽകണം, പിന്നെ വസുക്കൾക്കായി ഒരു ബ്രാഹ്മണനു നൽകണം.

ആഗ്നേയ്യാം ചാഥ രൌദ്രായ യാമ്യാം സൂര്യദ്വിജായ തു । വിശ്വേഭ്യശ്ചാഥ ദേവേഭ്യസ്തിലപാത്രം നിവേദയേത് ॥ ൨,൮.

അഗ്നേയ്യയ്ക്കും രൗദ്രനു, യാമ്യയ്ക്കും സൂര്യബ്രാഹ്മണനു സമർപ്പിക്കണം; വിശ്വദേവന്മാർക്കായി എള്ള് നിറച്ച പാത്രം സമർപ്പിക്കണം.

സ്വസ്തീത്യേവ തഥാക്ഷയ്യം ജലം ദത്ത്വാഥ താന്ദ്വിജാന് । വിസര്ജയേത്സ്മരന്വിഷ്ണും ദേവമഷ്ടാക്ഷരം വിഭുമ് ॥ ൨,൮.

'സ്വസ്തി' എന്നു പറഞ്ഞ് ക്ഷയമില്ലാത്ത വെള്ളം നൽകി, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിടവാങ്ങിക്കളയണം; വിഷ്ണുവിനെ, അഷ്ടാക്ഷരമന്ത്രത്തോടുകൂടെ, ഓർത്ത്.

തതഃ കാമം കുലേശാനീം ശിവം നാരായണം സ്മരേത് । ചതുര്ദശ്യാം തതോ ഗച്ഛേദ്യഥാപ്രാപ്താം സരിദ്വരാമ് ॥ ൨,൮.

അതിനുശേഷം, ഇഷ്ടം പോലെ കുടുംബത്തിന്റെ ദേവിയെ, ശിവനെയും നാരായണനെയും ഓർത്തു, പതിനാലാം തീയതി ലഭ്യമായ ഏറ്റവും നല്ല നദിയിലേക്കു പോകണം.

വസ്ത്രാണി ലോഹഖണ്ഡാനി ജിതം ത ഇതി സംജപന് । ദക്ഷിണാഭിമുഖോ വഹ്നിം ജ്വാലയേത്തത്ര ച സ്വയമ് ॥ ൨,൮.

വസ്ത്രങ്ങളും ഇരുമ്പുതുണ്ടുകളും കൈവശം വെച്ച്, 'ഇവയെല്ലാം ജയിച്ചിരിക്കുന്നു' എന്നു ജപിച്ചുകൊണ്ട്, തെക്കോട്ടു മുഖം നോക്കി താനെ തന്നെ അഗ്നി തെളിയിക്കണം.

പഞ്ചാശതാ കുശൈര്ബ്രാഹ്മീം കൃത്വാ പ്രതികൃതിം ദഹേത് । ഹുത്വാ ശ്മാശാനികം ഹോമം പൂര്ണാഹുത്യന്തമേവ ഹി ॥ ൨,൮.

അമ്പത് ദർഭാഗ്രാസ്സുകൾ കൊണ്ടു ബ്രാഹ്മി രൂപം ഉണ്ടാക്കി അതു കത്തിക്കണം; ശേഷം ശ്മശാന ഹോമം നടത്തി, പൂർണ്ണാഹുതി സമർപ്പിച്ച് പൂർത്തിയാക്കണം.

നിരഗ്രിമഥ വാ ഭൂമിം യമം രുദ്രഞ്ച സംസ്മരേത് । ഹുത്വാ പ്രാധാനികേ സ്ഥാനേ പശ്ചാദാവാഹയേച്ച തമ് ॥ ൨,൮.

അല്ലെങ്കിൽ, അഗ്നി ഇല്ലാതെ തന്നെ നിലത്തിരുത്തി യമനും രുദ്രനും ഓർത്തു, പ്രധാന സ്ഥാനത്ത് ഹോമം നടത്തി, പിന്നീട് അവനെ ആഹ്വാനിക്കണം.

ശ്രപയേച്ചാപരം വഹ്നൌ മുദ്ഗമിശ്രം ചരും തതഃ । തിലതണ്ഡുലമിശ്രഞ്ച ദ്വിതീയം സപവിത്രകമ് ॥ ൨,൮.

അടുത്ത്, അഗ്നിയിൽ പയർ ചേർത്ത് ഒരു ചരുവും, എള്ളും അരിയും ചേർത്ത് മറ്റൊന്ന്, ശുദ്ധികരിക്കുന്ന ദർഭയോടുകൂടി വേവിക്കണം.

ഓം പൃഥിവ്യൈ നമസ്തുഭ്യമിതി ചൈകം നിവേദയേത് । ഓം യമായ നമശ്ചേതി ദ്വിതീയം തദനന്തരമ് ॥ ൨,൮.

'ഓം ഭൂമിയ്ക്ക് നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞ് ഒന്നാമത്തെ അർപ്പിക്കണം; അതിന് പിന്നാലെ 'ഓം യമനു നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞ് രണ്ടാമത്തേത് സമർപ്പിക്കണം.

ഓം നമശ്ചാഥ രുദ്രായ ശ്മാശാനപതയേ നമഃ । തതോ ദീപ്തേ സമിദ്ധേഽഗ്നൌ ഭൂമൌ പ്രകൃതിദാരുണേ ॥ ൨,൮.

'ഓം നമസ്കാരം രുദ്രനു, ശ്മശാനപതിയ്ക്ക് നമസ്കാരം' എന്നു പറഞ്ഞ്, അതിനുശേഷം കത്തുന്ന അഗ്നിയിലും, പ്രകൃതിദാരുണമായ ഭൂമിയിലും അർപ്പിക്കണം.

സപ്തഭ്യോ യമസംജ്ഞേഭ്യോ ദദ്യാത്സപ്ത ജലാഞ്ജലീന് । യമായ ധര്മരാജായ മൃത്യവേ ചാന്തകായ ച ॥ ൨,൮.

ഏഴ് യമനാമങ്ങളിലേക്കും ഏഴ് കയ്യിൽ വെള്ളം അർപ്പിക്കണം; യമനു, ധർമ്മരാജാവിനും, മരണമെന്നവനും അന്തകനും.

വൈവസ്വതായ കാലായ സര്വപ്രാണഹരായ ച । സ്വധാകാരനമസ്കാരപ്രണവൈഃ സഹ സപ്തധാ ॥ ൨,൮.

വൈവസ്വതനും കാലനും എല്ലാ ജീവന്മാരുടെയും പ്രാണഹരണനും, സ്വധാ, നമസ്കാരം, പ്രണവം എന്നിവ ചേർത്ത് ഏഴുവട്ടം അർപ്പിക്കണം.

അമുകാമുകഗൌത്രൈതത്തുഭ്യമസ്തു തിലോദകമ് । പ്രദദ്യാദ്ദശ പിണ്ഡാംസ്തു അര്ഘപുഷ്പസമന്വിതാന് ॥ ൨,൮.

'അമുകനും അമുകനും ഗൗത്രത്തിൽ ഈ എള്ള് വെള്ളം ലഭിക്കട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ്, അർഘവും പുഷ്പവും ചേർത്ത് പത്ത് പിണ്ടം അർപ്പിക്കണം.

ധൂപോ ദീപോ ബലിര്ഗന്ധഃ സര്വേഷാമസ്തു ചാക്ഷയഃ । ദശ പിണ്ഡാംസ്തു ദാന്ദത്ത്വാ വിഷ്ണോഃ സൌമ്യം മുഖം സ്മരേത് ॥ ൨,൮.

ധൂപം, ദീപം, ബലി, സുഗന്ധം എന്നിവ എല്ലാവർക്കും ക്ഷയിക്കാതിരിക്കുക; പത്ത് പിണ്ടം അർപ്പിച്ചതിന് ശേഷം വിഷ്ണുവിന്റെ സൌമ്യമായ മുഖം ഓർക്കണം.

കുര്യാച്ച മാസികം മാസി സപിണ്ഡീകരണം തതഃ । ആശൌചാന്തേ തതഃ കുര്യാദാത്മനോ വാ മരസ്യ തു ॥ ൨,൮.

ഓരോ മാസവും മാസികം നടത്തണം, പിന്നെ സപിണ്ഡീകരണം; അശൗചം കഴിഞ്ഞാൽ തനിക്കോ മരിച്ചവർക്കോ അതു ചെയ്യണം.

കുര്യാദസ്ഥിരതാം ജ്ഞാത്വാ ശക്ത്യാരോഗ്യധനായുഷമ് । ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം ജീവച്ഛ്രാദ്ധം മയാ ഖഗ ॥ ൨,൮.

സ്ഥിരതയില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ആരോഗ്യവും സമ്പത്തും ആയുസ്സും അനുസരിച്ച് കഴിവുപോലെ ചെയ്യണം; ഇതാ, പക്ഷിരാജാ, ജീവശ്രാദ്ധം മുഴുവൻ ഞാൻ പറഞ്ഞുതരിച്ചു.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൯ ഗരുഡ ഉവാച । ഉക്തമാദ്യാം ക്രിയാം യാവന്നൃപോഽപീതിത്വയാനഘ । കസ്യചിത്കേനചിദ്രാജ്ഞാ കിമാദ്യാ സാ കൃതാ പുരാ ॥ ൨,൯.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: രാജാവിനും ഈ ആദിക്രിയ വിശദീകരിച്ചു. ആരുടെ ആജ്ഞയിലും എന്തിനുവേണ്ടിയും ആ ആദ്യ ക്രിയ പുരാതനകാലത്ത് നടന്നു?

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । സുപര്ണ ശൃണു വക്ഷ്യാമി യഥാ രാജ്ഞാ ക്രിയാ കൃതാ । ആസീത്കൃതയുഗേ രാജാ വാങ്ഗോ വൈ ബഭ്രുവാഹനഃ ॥ ൨,൯.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: സുപർണ്ണാ, കേൾക്കൂ, ഒരു രാജാവു എങ്ങനെ ആ ക്രിയ നടത്തി എന്നത് ഞാൻ പറയാം; കൃതയുഗത്തിൽ ബഭ്രുവാഹനന്റെ മകനായ വംഗൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.

പൃഥിവ്യാശ്ചതുരന്തായാ ഗോപ്താ പക്ഷീന്ദ്ര ധര്മതഃ । ചതുര്ഭാഗാം ഭുവം കൃത്സ്നാം സ ഭുങ്കേ വസുധാധിപഃ ॥ ൨,൯.

പക്ഷിരാജാവേ, ഭൂമിയുടെ നാലു അതിരുകളും ധർമ്മപൂർവ്വം കാത്തു, ഭൂമിയുടെ നാലു ഭാഗങ്ങളും ആ രാജാവ് ഭോഗിച്ചു.

ന പാപകൃത്കശ്ചിദാസീത്തസ്മിന്രാജ്യം പ്രശാസതി । നാസീച്ചൌരഭയം താര്ക്ഷ്യ ന ക്ഷുദ്രഭയമേവ ഹി ॥ ൨,൯.

അവൻ ആ രാജ്യം ഭരിക്കുമ്പോൾ, പാപം ചെയ്യുന്നവൻ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; തർക്ക്ഷ്യാ, കള്ളന്മാരുടെ ഭയവും ചുരുങ്ങിയവരുടെ ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

നാസീദ്വ്യാധിഭയഞ്ചാപി തസ്മിഞ്ജനപദേശ്വരേ । സ്വധര്മേ രേമിരേ ചാസീത്തേജസാ ഭാസ്കരോപമഃ ॥ ൨,൯.

ആ ദേശാധിപതിയായിരുന്നപ്പോൾ രോഗഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സന്തോഷിച്ചു, അവൻ സൂര്യനെപ്പോലെ തേജസ്സോടെ ഇരുന്നു.

അക്ഷുബ്ധത്വേര്ഽചലസമഃ സഹിഷ്ണുത്വേ ധരാസമഃ । സ കദാചിന്മഹാബാഹുഃ പ്രഭൂതബലവാഹനഃ ॥ ൨,൯.

അചഞ്ചലമായ മനസ്സിലും, ക്ഷമയിലും ഭൂമിപോലെയും, അതീവ ശക്തിയും ധാരാളം കുതിരകളും ഉള്ള മഹാബാഹുവായ രാജാവ്, ചിലപ്പോഴൊക്കെ പുറപ്പെടാറുണ്ടായിരുന്നു.

വനം ജഗാമ ഗഹനം ഹയാനാഞ്ച ശതൈര്വൃതഃ । സിംഹനാദൈശ്ച യോധാനാം ശങ്ഖദുന്ദുഭിനിഃ സ്വനൈഃ ॥ ൨,൯.

അനേകം കുതിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും, യോദ്ധാക്കളുടെ സിംഹഘോഷവും ശംഖം, മദ്ധളം എന്നിവയുടെ മുഴക്കവും കൂടെക്കൊണ്ടും, ആ രാജാവ് കനിഞ്ഞ കാടിലേക്ക് കടന്നു.

ആസീത്കിലകിലാശബ്ദസ്തസ്മിന് ഗച്ഛതീ പാര്ഥിവേ । തത്രതത്ര ച വിപ്രേന്ദ്രൈഃ സ്തൂയമാനഃ സമന്തതഃ ॥ ൨,൯.

രാജാവ് മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അവിടെ കുതിരകളുടെ കറകറ ശബ്ദം ഉയർന്നു; ചുറ്റും എല്ലായിടത്തും മഹത്തായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനെ പുകഴ്ത്തി.

നിര്യയൌ പരയാ പ്രീത്യാ വനം മൃഗജിഘാംസയാ । സ ഗച്ഛന്ദദൃശേ ധീമാന്നന്ദനപ്രതിമം വനമ് ॥ ൨,൯.

വന്യജീവികളെ വേട്ടയാടാൻ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ രാജാവ് കാടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ ധീരൻ നന്ദനവനംപോലെയുള്ള കാട് കണ്ടു.

ബില്വാര്കഖദിരാകീര്ണം കപിത്ഥധ്വജസംയുതമ് । വിഷമൈഃ പര്വതൈശ്ചൈവ സര്വതശ്ച സമന്വിതമ് ॥ ൨,൯.

ബില്വം, അർക്കം, കടിരം എന്നിവ നിറഞ്ഞും, കപിത്തം, ധ്വജമരങ്ങൾകൊണ്ടും, ചുറ്റും കയറ്റമുള്ള പർവ്വതങ്ങളാൽ വളഞ്ഞുമാണ് ആ കാട്.

നിര്ജലം നിര്മനുഷ്യഞ്ച ബഹുയോജനമായതമ് । മൃഗസിംഹൈര്മഹാഘോരൈന്യൈശ്ചാപി വനേചരൈഃ ॥ ൨,൯.

ജലം ഇല്ലാത്തതും, മനുഷ്യർ ഇല്ലാത്തതും, അനേകം യോജനങ്ങൾ നീളുന്നതുമായ ആ കാട്, ഭയാനകമായ മൃഗങ്ങൾ, സിംഹങ്ങൾ, കാട്ടിൽ വസിക്കുന്ന ഭീകര ജീവികൾ എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.