ഗരുഡപുരാണമ്

തേഷാം പ്രഹാരാന്വിഫലാന്കൃത്വാ സംപ്രതി താനഥ । ജീവം ന തു ശവം തേഷാം ജഹ്രേ പ്രാണമിവാന്തകഃ ॥ ൨,൭.

അവരുടെ അടികൾ ഫലമില്ലാതെ പോയപ്പോൾ, അവൻ അന്ത്യൻപോലെ, അവരിൽ ഒരാളുടെ ജീവൻ പിടിച്ചു; പക്ഷേ, ശവത്തിന്റെ ജീവൻ എടുത്തില്ല.

ഹൃതമാത്രേ ശവേ തേ തു പാരിയാത്രേ ഗിരൌ ദ്വിജമ് । മുക്ത്വാധാവന് പ്രമുദിതാ ഏകം പ്രേതം സുദാരുണാഃ ॥ ൨,൭.

ശവം എടുത്തയുടൻ, ആ ഭയാനകമായ പ്രേതന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ, പാരിയാത്രപർവതത്തിൽ ദ്വിജനെ വിട്ട്, ആ ഒരു പ്രേതനെ പിന്തുടർന്ന് ഓടി.

സ വായുഗമനഃ പ്രേതഃ പ്രാപ്തസ്തൈഃ ക്ഷണമാത്രതഃ । അദൃശ്യതാം യയൌ തേഽഥ ഹതാശാ വിപ്രമാഗമന് ॥ ൨,൭.

ആ പ്രേതൻ കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ ഓടി, അവരാൽ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പിടിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ അവൻ കാണാതായി, അവർ നിരാശരായി ബ്രാഹ്മണന്റെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങി.

പ്രാരബ്ധമാത്രേ വിപ്രസ്യ പാടനേ തത്ര പര്വതേ । മമ സ്ഥാനസ്യ വിപ്രസ്യ മഹിമ്നേവ ച തത്ക്ഷണേ ॥ ൨,൭.

ആ പർവതത്തിൽ ബ്രാഹ്മണൻ പാരായണം തുടങ്ങുന്ന സമയത്ത് തന്നെ, എന്റെ സ്ഥലശക്തിയാൽയും ബ്രാഹ്മണന്റെ മഹത്വത്താലും അതേ സമയത്ത്—

സദ്യഃ സ്മൃതിഃ സമുത്പന്നാ തേഷാം പൂര്വസ്യ ജന്മനഃ । വിപ്രം പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ ദ്വിജര്ഷഭമഥാബ്രുവന് ॥ ൨,൭.

അവർക്കെല്ലാം തങ്ങളുടെ മുൻജന്മത്തിന്റെ ഓർമ്മ ഉടനടി ഉയർന്നു; ബ്രാഹ്മണനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, അവർ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു.

അദ്യ നഃ ക്ഷന്തുമര്ഹോഽസീത്യുക്ത്വാ തേ സുരദാമ്ഭികാഃ । ഗിരേരിവ പരാവര്തം സമുദ്രസ്യേവ ശോഷണമ് ॥ ൨,൭.

അവർ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം' എന്ന്. പർവതം തിരിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലോ സമുദ്രം ഉണങ്ങുന്നതുപോലോ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു.

തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാപൃച്ഛത്കേ യൂയമിത്യഥ । കിം മായാ കിമു വാ സ്വപ്ന ഉതാഹോ ചിത്തവിഭ്രമഃ ॥ ൨,൭.

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്? ഇതെന്തെങ്കിലും മായയോ, സ്വപ്നമോ, മനസ്സിന്റെ ഭ്രമമോ?'

പ്രേതാ ഊചുഃ । അവേഹി തത്ത്വമേവൈതത്പ്രേതാ വൈ കര്മജാ വയമ് । ബ്രാഹ്മണ ഉവാച । കിംനാമാനഃ കിമാചാരാഃ കഥഞ്ചേമാം ദശാം ഗതാഃ ॥ ൨,൭.

പ്രേതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾക്ക് സത്യം അറിയാം, ഞങ്ങൾ പ്രേതന്മാർ ആണ്, കർമ്മഫലത്തിൽ ജനിച്ചവർ.' ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങളുടെ പേരെന്ത്, പ്രവൃത്തികൾ എന്ത്, എങ്ങനെ ഈ അവസ്ഥയിലായി?'

അവിനീതാഃ കഥം പൂര്വം വിനീതാഃ സാമ്പ്രതം കഥമ് । പ്രേതാ ഊചുഃ । ശൃണു വിപ്രേന്ദ്ര വക്ഷ്യാമഃ പ്രശ്നാനാമനുപൂര്വശഃ ॥ ൨,൭.

'മുമ്പ് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അശാസ്ത്രീയരായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ശാസ്ത്രീയരായി?' പ്രേതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ശ്രദ്ധിക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ക്രമത്തിൽ ഉത്തരം പറയും.'

ഉത്തരാണി മഹായോഗിംസ്ത്വദ്ദര്ശനഗതാംഹസഃ । അഹം പര്യുഷിതോ നാമ്നാ ഏഷ സൂചീമുഖഃ സ്മൃതഃ ॥ ൨,൭.

'മഹായോഗീ, നിങ്ങളുടെ ദർശനത്താൽ ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നീങ്ങി. ഞാൻ പേരുഷിതൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് സൂചിമുഖൻ.'

തൃതീയഃ ശീഘ്രഗസ്തുര്യോ രോധകോ ലേഖകഃ പരഃ । ബ്രാഹ്മണ ഉവാച । പ്രേതാനാം കര്മജാതാനാം കുതോ നാമ നിരര്ഥകമ് ॥ ൨,൭.

'മൂന്നാമൻ ശീഘ്രഗൻ, നാലാമൻ രോധകൻ, അഞ്ചാമൻ ലേഖകൻ.' ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'കർമ്മഫലത്തിൽ ജനിച്ച പ്രേതന്മാർക്ക് പേരുകൾ അർത്ഥമില്ലാത്തതെങ്ങനെ?'

നിരുക്തിമേഷാം നാമ്നാം വൈ പ്രേതാ വദത മാ ചിരമ് । ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഏവമുക്താസ്തു വിപ്രേണ പൃഥഗുത്തരമബ്രുവന് ॥ ൨,൭.

'നിങ്ങളുടെ പേരുകളുടെ അർത്ഥം വൈകാതെ വിശദീകരിക്കൂ.' ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, അവർ ഓരോരുത്തരും വേറേ വേറേ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

പര്യുഷിത ഉവാച । കദാചിച്ഛ്രാദ്ധകാലേ വൈ മയാ വിപ്രോ നിമന്ത്രിതഃ ॥ ൨,൭.

പേരുഷിതൻ പറഞ്ഞു: 'ഒരു പ്രാവശ്യം, ശ്രാദ്ധകാലത്ത് ഞാൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ ക്ഷണിച്ചു...'

സ ച കൃത്വാ വിലമ്ബേന വൃദ്ധോ മദ്ഗൃഹമാഗതഃ । അകൃതശ്രാദ്ധകര്മാഹം തം പാകം ഭുക്തവാന് ക്ഷുധാ ॥ ൨,൭.

അവൻ വൈകി വൃദ്ധനായ് എന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി; ഞാൻ ശ്രാദ്ധകർമ്മം ചെയ്യാതെ, വിശപ്പോടെ ആ അന്നം കഴിച്ചു.

അദദാമന്നമാകൃഷ്യ വിപ്രേ പര്യുഷിതം കിയത് । തസ്മാത്പാപാന്മൃതഃ പാപോ യോനിം വൈ കുത്സിതാം ഗതഃ ॥ ൨,൭.

ശേഷം, ഞാൻ ആ ബ്രാഹ്മണനു പഴയ ഭക്ഷണം കൊടുത്തു; ആ പാപം മൂലം ഞാൻ മരിച്ചും, പാപിയായ് ഒരു നിന്ദ്യമായ ജന്മം പ്രാപിച്ചു.

യതഃ പര്യുഷിതം ദത്തം തതഃ പര്യുഷിതഃ സ്മൃതഃ । സൂചീമുഖ ഉവാച । കദാചിദ്ബ്രാഹ്മണീ കാചിത്തീര്ഥം ഭദ്രവടം യയൌ ॥ ൨,൭.

പഴയതായതു നൽകുന്നതുകൊണ്ട് അതിനെ പഴയതെന്നു വിളിക്കുന്നു. സൂചീമുഖൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണിയമ്മ ഭദ്രവടം എന്ന തീർത്ഥത്തിൽ പോയി.

പഞ്ചവര്ഷസുതാ വൃദ്ധാ പുത്രമാത്രൈകജീവിതാ । അഹം ക്ഷത്ത്രിയദായാദസ്തസ്യാ രോധമകാരിഷമ് ॥ ൨,൭.

അവൾക്ക് അഞ്ചുവയസ്സുള്ള ഒരു മകനായിരുന്നു; അവളുടെ ജീവൻ ആ മകനിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. ഞാൻ, ക്ഷത്രിയവംശജൻ, അവളെ കരയിപ്പിച്ചു.

വനേ തു വിജനേ തത്ര പാപാധ്വഗഗതിം ഗതഃ । തസ്യാഃ സവസ്ത്രം പാഥേയം തത്സൂനോര്വസനാനി ച ॥ ൨,൭.

അങ്ങോട്ട്, ആ പാതിവഴിയിലൊരു കാട്ടിൽ ഞാൻ പാപപാതയിലൂടെ നടന്നു, അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ഭക്ഷണവും മകനിന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും എടുത്തു.

ഗൃഹീതാനി മയാ വിപ്ര ശിരസ്യാപീഡ്യ മുഷ്ടിനാ । തൃഷാര്തസ്തത്ക്ഷണം ബാലഃ പാത്രസംസ്ഥം ജലം പിബന് ॥ ൨,൭.

ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ അവയെ പിടിച്ചു, അവളുടെ തലയിൽ മുഷ്ടിയാൽ അടിച്ചു; അപ്പോൾ അവളുടെ ദാഹംകൂടിയ മകൻ പാത്രത്തിൽ നിന്നു വെള്ളം കുടിക്കുകയായിരുന്നു.

താവന്മാത്രോദകേ ദേശേ മയാ ഹുങ്കൃത്യ വാരിതഃ । മയാഥ സകലം പീതം ജലം പാത്രാത്തൃഷാവതാ ॥ ൨,൭.

അപ്പോൾ തന്നെ, ആ കുട്ടി വെള്ളത്തിനരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവനെ കയ്യോടെ തള്ളി ഓടിച്ചു; പിന്നെ ദാഹംകൊണ്ട് ഞാൻ ആ പാത്രത്തിലെ മുഴുവൻ വെള്ളവും കുടിച്ചു.

ബാലോഽപി ഭയസന്ത്രസ്തഃ പിപാസുര്വ്യസുരാപതത് । പുത്രശോകാന്മൃതാ മാതാ കൂപേ പ്രാസ്യ നിജം വപുഃ ॥ ൨,൭.

കുട്ടി ഭയത്താൽ വിറച്ച്, ദാഹംകൊണ്ട് ജീവൻ വിട്ടു വീണു; മകന്റെ ദുഃഖത്തിൽ അമ്മ കിണറ്റിൽ ചാടി ജീവനൊടുക്കി.

ഏതസ്മാത്പാതകാദ്വിപ്ര പ്രേതത്വം പ്രാപ്തവാനഹമ് । സൂച്യഗ്രപ്രായവിവരമുഖഃ പര്വതദേഹവാന് ॥ ൨,൭.

ഈ പാപം കൊണ്ടാണ്, ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ പ്രേതാവസ്ഥയിൽ പർവതംപോലെയുള്ള ശരീരവും സൂചിയുടെ അഗ്രംപോലെയുള്ള വായും ഉള്ളവനായി ജനിച്ചത്.

യദ്യപി പ്രാപ്നുയാം ഭക്ഷ്യം ഭക്ഷിതുന്തു ന ശക്യതേ । മയാ ക്ഷുധാനലേനാപി ജ്വലതാസ്യം നികോചിതമ് ॥ ൨,൭.

എനിക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടിയാലും കഴിക്കാൻ കഴിയില്ല; വിശപ്പിന്റെ തീയിൽ വായ് കത്തുന്നുവെങ്കിലും, അത് സൂചിപോലെ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

അത ആസ്യേ തു വിവരം സൂച്യഗ്രേണ സമം മമ । ഏതസ്മാത്കാരണാദ്വിപ്ര നാമ്നാ സൂചീമുഖോഽസ്മ്യഹമ് ॥ ൨,൭.

അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ വായ് സൂചിയുടെ അഗ്രംപോലെയാണു; ഈ കാരണത്താൽ തന്നെ, ബ്രാഹ്മണനേ, എന്നെ സൂചീമുഖൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ശീഘ്രഗ ഉവാച । പുരാഹം വൈശ്യജാതീയഃ സാകം സഖ്യാ ച കേനചിത് । വാണിജ്യം കര്തുമഗമം ദേശമന്യം മഹാധനഃ ॥ ൨,൭.

ശീഘ്രഗൻ പറഞ്ഞു: മുമ്പ് ഞാൻ വൈശ്യജാതിയിൽ ജനിച്ചു; ഒരു സുഹൃത്തിനൊപ്പം, വലിയ സമ്പന്നനായി, മറ്റൊരു ദേശത്ത് വ്യാപാരം ചെയ്യാൻ പോയി.

മിത്രം ച മേ ബഹുധനം തസ്യ ലോഭോ മഹാംസ്തതഃ । ജാതോഽപ്യദൃഷ്ടവൈമുഖ്യാന്മേ നഷ്ടം മൂലമപ്യുത ॥ ൨,൭.

എന്റെ സുഹൃത്തിനും ധനം കൂടുതലായിരുന്നു; പക്ഷേ, വലിയ ലാഭലോഭം എനിക്ക് വന്നു; ദുർഭാഗ്യത്താൽ എന്റെ മൂലധനവും നഷ്ടമായി.

തതസ്തസ്മാത്തു നിഷ്ക്രാന്താവാവാം നാവാഥ നിമ്നഗാമ് । മാര്ഗഗാം തര്തുമാരബ്ധൌ ലോഹിതായതി ഭാസ്കരേ ॥ ൨,൭.

അതിനുശേഷം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു, ഒരു നദിയിൽ കപ്പലിൽ കയറി; സൂര്യൻ ചുവപ്പാകുമ്പോൾ നദി കടക്കാൻ തുടങ്ങി.

സഖാ സ ച മദുത്സങ്ഗേ സുഷ്വാപാധ്വക്ലമാകുലഃ । അഭൂത്തദാതി പാപസ്യ ക്രൂരാ മതിരതീവ മേ ॥ ൨,൭.

സുഹൃത്ത് യാത്രാക്ലേശത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച് എന്റെ മടിയിൽ ഉറങ്ങി; അപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മനസ്സ് പാപംകൊണ്ട് ക്രൂരമായി.

തമുത്സങ്ഗഗതം സൂരേ നഷ്ടേ പൂരേഽക്ഷിപം തദാ । തത്കൃത്യം കുര്വതോ നാവി ലോകൈസ്തു ജ്ഞാതമേവ ന ॥ ൨,൭.

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ മടിയിൽ കിടന്ന സുഹൃത്തെ ഞാൻ ഇരുട്ടിൽ വെള്ളത്തിൽ തള്ളിയിട്ടു; ഞാൻ അത് ചെയ്യുമ്പോൾ കപ്പലിൽ ആരും കണ്ടില്ല.