ഗരുഡപുരാണമ്

മനസൈവൈഹ മാമസ്തൌത്സ്തൂയമാനോഽഹമുത്ഥിതഃ । അഗച്ഛം സഹസാ തത്ര യത്ര പ്രേതൈഃ സ നീയതേ ॥ ൨,൭.

അവൻ മനസ്സിൽ എന്നെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു, അതിവേഗം അവൻ പ്രേതങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നിടത്തേക്ക് പോയി.

ദൃഷ്ട്വാ തൈര്നീയമാനന്തു കൌതുകം മേഽഭവത്ഖഗ । പപ്രച്ഛ ന കിയന്തം വൈ കാലം താന്പൃഷ്ഠതോഽന്വഗാമ് ॥ ൨,൭.

അവൻ അവരാൽ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, എനിക്ക് കൗതുകം തോന്നി, പക്ഷീ, എത്രകാലം ഇങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകും എന്ന് ഞാൻ അവരോടു ചോദിച്ചു, അവരെ പിന്തുടർന്ന്.

മമ സന്നിധിമാത്രേണ ദ്വിജാതിം തഞ്ച സര്പഹന് । തത്കാലം ശിവികാസുപ്തഭൂപാലസുഖമാവിശത് ॥ ൨,൭.

എന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം കൊണ്ടു, അഹി-ഹന്ത, ആ ദ്വിജൻ അന്നേരം ശിവികയിൽ ഉറങ്ങുന്ന രാജാവിന്റെ സുഖം അനുഭവിച്ചു.

മണിഭദ്രസ്തതോ മേരും ഗച്ഛന്ദൃഷ്ടോ മയാ പഥി । നികോച്യാക്ഷി സ്വപാര്ശ്വം സ നീതോ വൈ യക്ഷരാണ്മയാ ॥ ൨,൭.

അതിനുശേഷം, ഞാൻ വഴിയിൽ പോകുമ്പോൾ, മണിഭദ്രൻ മെരുവിലേക്കു പോകുന്നത് കണ്ടു. വിളിച്ചു ചേർത്ത്, യക്ഷരാജാവിനെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

തമവോചം മഹായക്ഷം ത്വം ഹി പ്രതിഭടോ ഭവ । പ്രേതാന്നാശയ തദ്ഭൂയഃ ശവഞ്ച ഹര തദ്ഗതമ് ॥ ൨,൭.

ആ മഹായക്ഷനോടു ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'നീ കാവൽക്കാരനായി നില്ക്കണം; പ്രേതങ്ങളെ അകറ്റി, അവിടെ പോയ ശവം നീയും നീക്കം ചെയ്യണം.'

ഇത്യുക്തഃ സ മഹാഘോരം കൃത്വാ രോഷം സുദുഃസഹമ് । ജഗ്രാഹ പ്രേതരൂപം തത്പ്രേതാനാമപി ദുഃഖദമ് ॥ ൨,൭.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അവന് അത്യന്തം ഭയാനകവും സഹിക്കാനാവാത്ത കോപവും നിറഞ്ഞു. അവന് മറ്റുള്ള പ്രേതന്മാർക്കും ദു:ഖം നൽകുന്ന ഒരു പ്രേതരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

സ വിവൃത്യ സ്വകൌ ബാഹൂ സൃക്കിണീ പരിലേലിഹന് । ഭേദയന്നുരുവാതേന പ്രേതാംസ്താന്സംമുഖോ യയൌ ॥ ൨,൭.

അവൻ തന്റെ രണ്ടു കൈകളും വീതിർത്തു, അധരങ്ങൾ നക്കിക്കൊണ്ട്, ശക്തമായ കാറ്റുപോലെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രേതന്മാരെ തകർത്തുകൊണ്ട് നേരെ അവരിലേക്കു മുന്നോട്ട് പോയി.

ബാഹുഭ്യാം ദ്വൌ ദ്വൌ ച പദ്ഭ്യാം മൂര്ധ്നൈകം ച സമാഹരത് । പ്രേതാനഥാപി സഹസാ ജഘാന ദൃഢമുഷ്ടിനാ ॥ ൨,൭.

അവൻ തന്റെ കൈകളാൽ രണ്ടുപേരെയും, കാലുകളാൽ രണ്ടുപേരെയും, തലകൊണ്ട് ഒരാളെ പിടിച്ചു. പിന്നെ, പെട്ടെന്ന്, തന്റെ കയറ്റം മുറുകിയ കയ്യാൽ അവരെ അടിച്ചു.

തേ വിവര്ണമുഖാഃ സര്വേ തം ദ്വിജഞ്ച ശവം തഥാ । ഏകൈകം ഹസ്തപാദൈശ്ച ഗൃഹീത്വാ യുദ്ധമാരഭന് ॥ ൨,൭.

അവരൊക്കെയും മുഖം നിറംകെട്ട്, ആ ശവത്തെയും ദ്വിജനെയും കൂടെ ചേർത്ത്, ഓരോരുത്തരും കൈയും കാലും ഉപയോഗിച്ച് അവനെ പിടിച്ച് യുദ്ധം തുടങ്ങി.

തേ നഖൈസ്തലഘാതൈശ്ച പാദഘാതൈസ്തഥൈവ ച । ദംഷ്ട്രാഘാതൈശ്ച സര്വേ തമേകം പ്രേതം വ്യദാരയന് ॥ ൨,൭.

അവരൊക്കെയും നഖം, കൈകൊണ്ടുള്ള അടികൾ, കാലടി, പല്ലുകൊണ്ടുള്ള കടികൾ എന്നിവകൊണ്ട് ആ ഒരൊറ്റ പ്രേതനെ കീറിത്തെറിച്ചു.

തേഷാം പ്രഹാരാന്വിഫലാന്കൃത്വാ സംപ്രതി താനഥ । ജീവം ന തു ശവം തേഷാം ജഹ്രേ പ്രാണമിവാന്തകഃ ॥ ൨,൭.

അവരുടെ അടികൾ ഫലമില്ലാതെ പോയപ്പോൾ, അവൻ അന്ത്യൻപോലെ, അവരിൽ ഒരാളുടെ ജീവൻ പിടിച്ചു; പക്ഷേ, ശവത്തിന്റെ ജീവൻ എടുത്തില്ല.

ഹൃതമാത്രേ ശവേ തേ തു പാരിയാത്രേ ഗിരൌ ദ്വിജമ് । മുക്ത്വാധാവന് പ്രമുദിതാ ഏകം പ്രേതം സുദാരുണാഃ ॥ ൨,൭.

ശവം എടുത്തയുടൻ, ആ ഭയാനകമായ പ്രേതന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ, പാരിയാത്രപർവതത്തിൽ ദ്വിജനെ വിട്ട്, ആ ഒരു പ്രേതനെ പിന്തുടർന്ന് ഓടി.

സ വായുഗമനഃ പ്രേതഃ പ്രാപ്തസ്തൈഃ ക്ഷണമാത്രതഃ । അദൃശ്യതാം യയൌ തേഽഥ ഹതാശാ വിപ്രമാഗമന് ॥ ൨,൭.

ആ പ്രേതൻ കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ ഓടി, അവരാൽ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പിടിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ അവൻ കാണാതായി, അവർ നിരാശരായി ബ്രാഹ്മണന്റെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങി.

പ്രാരബ്ധമാത്രേ വിപ്രസ്യ പാടനേ തത്ര പര്വതേ । മമ സ്ഥാനസ്യ വിപ്രസ്യ മഹിമ്നേവ ച തത്ക്ഷണേ ॥ ൨,൭.

ആ പർവതത്തിൽ ബ്രാഹ്മണൻ പാരായണം തുടങ്ങുന്ന സമയത്ത് തന്നെ, എന്റെ സ്ഥലശക്തിയാൽയും ബ്രാഹ്മണന്റെ മഹത്വത്താലും അതേ സമയത്ത്—

സദ്യഃ സ്മൃതിഃ സമുത്പന്നാ തേഷാം പൂര്വസ്യ ജന്മനഃ । വിപ്രം പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ ദ്വിജര്ഷഭമഥാബ്രുവന് ॥ ൨,൭.

അവർക്കെല്ലാം തങ്ങളുടെ മുൻജന്മത്തിന്റെ ഓർമ്മ ഉടനടി ഉയർന്നു; ബ്രാഹ്മണനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, അവർ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു.

അദ്യ നഃ ക്ഷന്തുമര്ഹോഽസീത്യുക്ത്വാ തേ സുരദാമ്ഭികാഃ । ഗിരേരിവ പരാവര്തം സമുദ്രസ്യേവ ശോഷണമ് ॥ ൨,൭.

അവർ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം' എന്ന്. പർവതം തിരിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലോ സമുദ്രം ഉണങ്ങുന്നതുപോലോ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു.

തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാപൃച്ഛത്കേ യൂയമിത്യഥ । കിം മായാ കിമു വാ സ്വപ്ന ഉതാഹോ ചിത്തവിഭ്രമഃ ॥ ൨,൭.

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്? ഇതെന്തെങ്കിലും മായയോ, സ്വപ്നമോ, മനസ്സിന്റെ ഭ്രമമോ?'

പ്രേതാ ഊചുഃ । അവേഹി തത്ത്വമേവൈതത്പ്രേതാ വൈ കര്മജാ വയമ് । ബ്രാഹ്മണ ഉവാച । കിംനാമാനഃ കിമാചാരാഃ കഥഞ്ചേമാം ദശാം ഗതാഃ ॥ ൨,൭.

പ്രേതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾക്ക് സത്യം അറിയാം, ഞങ്ങൾ പ്രേതന്മാർ ആണ്, കർമ്മഫലത്തിൽ ജനിച്ചവർ.' ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങളുടെ പേരെന്ത്, പ്രവൃത്തികൾ എന്ത്, എങ്ങനെ ഈ അവസ്ഥയിലായി?'

അവിനീതാഃ കഥം പൂര്വം വിനീതാഃ സാമ്പ്രതം കഥമ് । പ്രേതാ ഊചുഃ । ശൃണു വിപ്രേന്ദ്ര വക്ഷ്യാമഃ പ്രശ്നാനാമനുപൂര്വശഃ ॥ ൨,൭.

'മുമ്പ് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അശാസ്ത്രീയരായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ശാസ്ത്രീയരായി?' പ്രേതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ശ്രദ്ധിക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ക്രമത്തിൽ ഉത്തരം പറയും.'

ഉത്തരാണി മഹായോഗിംസ്ത്വദ്ദര്ശനഗതാംഹസഃ । അഹം പര്യുഷിതോ നാമ്നാ ഏഷ സൂചീമുഖഃ സ്മൃതഃ ॥ ൨,൭.

'മഹായോഗീ, നിങ്ങളുടെ ദർശനത്താൽ ഞങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നീങ്ങി. ഞാൻ പേരുഷിതൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് സൂചിമുഖൻ.'

തൃതീയഃ ശീഘ്രഗസ്തുര്യോ രോധകോ ലേഖകഃ പരഃ । ബ്രാഹ്മണ ഉവാച । പ്രേതാനാം കര്മജാതാനാം കുതോ നാമ നിരര്ഥകമ് ॥ ൨,൭.

'മൂന്നാമൻ ശീഘ്രഗൻ, നാലാമൻ രോധകൻ, അഞ്ചാമൻ ലേഖകൻ.' ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'കർമ്മഫലത്തിൽ ജനിച്ച പ്രേതന്മാർക്ക് പേരുകൾ അർത്ഥമില്ലാത്തതെങ്ങനെ?'

നിരുക്തിമേഷാം നാമ്നാം വൈ പ്രേതാ വദത മാ ചിരമ് । ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഏവമുക്താസ്തു വിപ്രേണ പൃഥഗുത്തരമബ്രുവന് ॥ ൨,൭.

'നിങ്ങളുടെ പേരുകളുടെ അർത്ഥം വൈകാതെ വിശദീകരിക്കൂ.' ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, അവർ ഓരോരുത്തരും വേറേ വേറേ ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

പര്യുഷിത ഉവാച । കദാചിച്ഛ്രാദ്ധകാലേ വൈ മയാ വിപ്രോ നിമന്ത്രിതഃ ॥ ൨,൭.

പേരുഷിതൻ പറഞ്ഞു: 'ഒരു പ്രാവശ്യം, ശ്രാദ്ധകാലത്ത് ഞാൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ ക്ഷണിച്ചു...'

സ ച കൃത്വാ വിലമ്ബേന വൃദ്ധോ മദ്ഗൃഹമാഗതഃ । അകൃതശ്രാദ്ധകര്മാഹം തം പാകം ഭുക്തവാന് ക്ഷുധാ ॥ ൨,൭.

അവൻ വൈകി വൃദ്ധനായ് എന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി; ഞാൻ ശ്രാദ്ധകർമ്മം ചെയ്യാതെ, വിശപ്പോടെ ആ അന്നം കഴിച്ചു.

അദദാമന്നമാകൃഷ്യ വിപ്രേ പര്യുഷിതം കിയത് । തസ്മാത്പാപാന്മൃതഃ പാപോ യോനിം വൈ കുത്സിതാം ഗതഃ ॥ ൨,൭.

ശേഷം, ഞാൻ ആ ബ്രാഹ്മണനു പഴയ ഭക്ഷണം കൊടുത്തു; ആ പാപം മൂലം ഞാൻ മരിച്ചും, പാപിയായ് ഒരു നിന്ദ്യമായ ജന്മം പ്രാപിച്ചു.

യതഃ പര്യുഷിതം ദത്തം തതഃ പര്യുഷിതഃ സ്മൃതഃ । സൂചീമുഖ ഉവാച । കദാചിദ്ബ്രാഹ്മണീ കാചിത്തീര്ഥം ഭദ്രവടം യയൌ ॥ ൨,൭.

പഴയതായതു നൽകുന്നതുകൊണ്ട് അതിനെ പഴയതെന്നു വിളിക്കുന്നു. സൂചീമുഖൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണിയമ്മ ഭദ്രവടം എന്ന തീർത്ഥത്തിൽ പോയി.

പഞ്ചവര്ഷസുതാ വൃദ്ധാ പുത്രമാത്രൈകജീവിതാ । അഹം ക്ഷത്ത്രിയദായാദസ്തസ്യാ രോധമകാരിഷമ് ॥ ൨,൭.

അവൾക്ക് അഞ്ചുവയസ്സുള്ള ഒരു മകനായിരുന്നു; അവളുടെ ജീവൻ ആ മകനിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. ഞാൻ, ക്ഷത്രിയവംശജൻ, അവളെ കരയിപ്പിച്ചു.

വനേ തു വിജനേ തത്ര പാപാധ്വഗഗതിം ഗതഃ । തസ്യാഃ സവസ്ത്രം പാഥേയം തത്സൂനോര്വസനാനി ച ॥ ൨,൭.

അങ്ങോട്ട്, ആ പാതിവഴിയിലൊരു കാട്ടിൽ ഞാൻ പാപപാതയിലൂടെ നടന്നു, അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ഭക്ഷണവും മകനിന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും എടുത്തു.

ഗൃഹീതാനി മയാ വിപ്ര ശിരസ്യാപീഡ്യ മുഷ്ടിനാ । തൃഷാര്തസ്തത്ക്ഷണം ബാലഃ പാത്രസംസ്ഥം ജലം പിബന് ॥ ൨,൭.

ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ അവയെ പിടിച്ചു, അവളുടെ തലയിൽ മുഷ്ടിയാൽ അടിച്ചു; അപ്പോൾ അവളുടെ ദാഹംകൂടിയ മകൻ പാത്രത്തിൽ നിന്നു വെള്ളം കുടിക്കുകയായിരുന്നു.