ഗരുഡപുരാണമ്

രണത്കോടിമഹാദംഷ്ട്രാനസ്ഥിഗ്രന്ഥ്യവഘട്ടിതാന് । താന്ദൃഷ്ട്വാ ത്രസ്തഹൃദയോ ഗതിമാകുഞ്ച്യ സംസ്ഥിതഃ ॥ ൨,൭.

വലിയ പല്ലുകൾ മണി പോലെ ഇടിച്ചുമുട്ടി, അസ്ഥികൾ കൊണ്ട് കെട്ടിയ ശരീരങ്ങൾ. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം ഭയത്താൽ കുലുങ്ങി, ചലനം പിന്‍വലിച്ച് അവൻ അവിടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

തേ വിലോക്യാഗതം വിപ്രമടവീം ജനവര്ജിതാമ് । അഹം പൂര്വമഹം പൂര്വം യാമീത്യാക്ത്വാ പ്രദുദ്രുവുഃ ॥ ൨,൭.

അവ പ്രേതങ്ങൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ ശൂന്യമായ കാടിൽ എത്തുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, 'ഞാൻ ആദ്യം പോകും! ഞാൻ ആദ്യം പോകും!' എന്ന് വിളിച്ചു, ഓടിപ്പോയി.

തേഷു ദ്വൌദ്വാവഗൃഹ്ണീതാമസ്യ ഹസ്താവഥാപരേ । ദ്വൌദ്വൌ പാദാവഗൃഹ്ണീതാം മൂര്ധാനം പഞ്ചമോഽഗ്രഹീത് ॥ ൨,൭.

അവരിൽ രണ്ടുപേർ അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു, രണ്ടുപേർ കാലുകൾ പിടിച്ചു, അഞ്ചാമൻ തല പിടിച്ചു.

സ്വജാത്യുചിതവാക്യേന സ്ഫുടവര്ണവതാബ്രുവന് । അഹം ജക്ഷാമ്യഹം ഭക്ഷാമീതി കര്ഷണതത്പരാഃ ॥ ൨,൭.

തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായ വാക്കുകളിൽ, വ്യക്തമായി അവർ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ തിന്നും! ഞാൻ കഴിക്കും!' എന്ന് പറഞ്ഞു, അവനെ വലിക്കാൻ തുടങ്ങി.

സഹസൈവ സഹൈവാമും ഗൃഹീത്വാ വ്യഗമന്വിയത് । കിയത്സ്ഥിതം വടൌ മാംസം ക്രിയന്നേതി ന്യഭാലയന് ॥ ൨,൭.

അവരെല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അവനെ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു. ആൽമരത്തിൽ ഇനി മാംസം ശേഷിച്ചുണ്ടോ എന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

തേഽപശ്യന്നിജദംഷ്ട്രായഃ പാടിതാന്ത്രമിമം ശവമ് । അവതീര്യ തതോ വ്യോമ്നോ ഗൃഹീത്വാ ചരണൈഃ ശവമ് ॥ ൨,൭.

അവരുടെ സ്വന്തം പല്ലുകൾ കൊണ്ട് ഈ ശവത്തിന്റെ അന്ത്രങ്ങൾ കീറപ്പെട്ടതായി അവർ കണ്ടു. പിന്നെ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, കാൽകൊണ്ട് ശവം പിടിച്ചു.

സ്വഖണ്ഡിതശരീരന്തു പുനര്വ്യോമൈവ ചക്രമുഃ । സ നീയമാനമാത്മാനം വിലോക്യ വിയതി ദ്വിജഃ ॥ ൨,൭.

തങ്ങളുടെ ശരീരം താനെത്തന്നെ കീറിപ്പോയിട്ടും, അവർ വീണ്ടും ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു. താനെങ്ങിനെ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു എന്ന് കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ജഗാമ മനസാ മാം സ ശരണം ഭയവിഹ്വലഃ । നമശ്ചക്രേ ചക്രധരം ചേതസാ ചിന്മയം സമമ് ॥ ൨,൭.

ഭയത്താൽ വിറെച്ചു, അവൻ മനസ്സിൽ എന്നെ ആശ്രയിച്ചു. ചിന്തയിൽ ചക്രധാരിയെ, ചൈതന്യസ്വരൂപനായി നമസ്കരിച്ചു.

വക്രം നക്രം ചക്രപാതേന ദൂരേ കൃത്വാ ഹൃത്വാ തസ്യ ദുഃഖം മുകുന്ദഃ । മാതങ്ഗം യോഽമൂമുചന്നക്രവക്ത്രാത്പാശം സോഽസൌ കര്മണാം മേ ലുനാതു ॥ ൨,൭.

ചക്രം വീണതാൽ വളഞ്ഞ മുത്തലയെ ദൂരീകരിച്ച് അതിന്റെ വേദന നീക്കി, ആനയെ മുത്തലയുടെ വായിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച മുകുന്ദൻ, എന്റെ കർമബന്ധങ്ങൾ വെട്ടിക്കളയട്ടെ.

രുദ്ധാഞ്ശുദ്ധാന് ഭൂപതീന്മാഗധേന ഭീമേനൈനം ഘാതയിത്വാ മുരാരിഃ । നിര്ബദ്ധാന്യോ ഭര്ഗയജ്ഞായ മുക്തശ്ചക്രോ മേഽസൌ കര്മപാശം ലുനാതു ॥ ൨,൭.

രാജാക്കന്മാരെ മാഗധൻ ഭീമൻ തടഞ്ഞു ശുദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ, മുരാരി അവനെ കൊല്ലുകയും, ഭർഗയുടെ യാഗത്തിനായി അശ്വമേധയാഗം നടത്തുകയും ചെയ്തു. ആ ചക്രം എന്റെ കർമ്മബന്ധങ്ങൾ വെട്ടിക്കളയട്ടെ.

മനസൈവൈഹ മാമസ്തൌത്സ്തൂയമാനോഽഹമുത്ഥിതഃ । അഗച്ഛം സഹസാ തത്ര യത്ര പ്രേതൈഃ സ നീയതേ ॥ ൨,൭.

അവൻ മനസ്സിൽ എന്നെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു, അതിവേഗം അവൻ പ്രേതങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നിടത്തേക്ക് പോയി.

ദൃഷ്ട്വാ തൈര്നീയമാനന്തു കൌതുകം മേഽഭവത്ഖഗ । പപ്രച്ഛ ന കിയന്തം വൈ കാലം താന്പൃഷ്ഠതോഽന്വഗാമ് ॥ ൨,൭.

അവൻ അവരാൽ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, എനിക്ക് കൗതുകം തോന്നി, പക്ഷീ, എത്രകാലം ഇങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകും എന്ന് ഞാൻ അവരോടു ചോദിച്ചു, അവരെ പിന്തുടർന്ന്.

മമ സന്നിധിമാത്രേണ ദ്വിജാതിം തഞ്ച സര്പഹന് । തത്കാലം ശിവികാസുപ്തഭൂപാലസുഖമാവിശത് ॥ ൨,൭.

എന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം കൊണ്ടു, അഹി-ഹന്ത, ആ ദ്വിജൻ അന്നേരം ശിവികയിൽ ഉറങ്ങുന്ന രാജാവിന്റെ സുഖം അനുഭവിച്ചു.

മണിഭദ്രസ്തതോ മേരും ഗച്ഛന്ദൃഷ്ടോ മയാ പഥി । നികോച്യാക്ഷി സ്വപാര്ശ്വം സ നീതോ വൈ യക്ഷരാണ്മയാ ॥ ൨,൭.

അതിനുശേഷം, ഞാൻ വഴിയിൽ പോകുമ്പോൾ, മണിഭദ്രൻ മെരുവിലേക്കു പോകുന്നത് കണ്ടു. വിളിച്ചു ചേർത്ത്, യക്ഷരാജാവിനെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

തമവോചം മഹായക്ഷം ത്വം ഹി പ്രതിഭടോ ഭവ । പ്രേതാന്നാശയ തദ്ഭൂയഃ ശവഞ്ച ഹര തദ്ഗതമ് ॥ ൨,൭.

ആ മഹായക്ഷനോടു ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'നീ കാവൽക്കാരനായി നില്ക്കണം; പ്രേതങ്ങളെ അകറ്റി, അവിടെ പോയ ശവം നീയും നീക്കം ചെയ്യണം.'

ഇത്യുക്തഃ സ മഹാഘോരം കൃത്വാ രോഷം സുദുഃസഹമ് । ജഗ്രാഹ പ്രേതരൂപം തത്പ്രേതാനാമപി ദുഃഖദമ് ॥ ൨,൭.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അവന് അത്യന്തം ഭയാനകവും സഹിക്കാനാവാത്ത കോപവും നിറഞ്ഞു. അവന് മറ്റുള്ള പ്രേതന്മാർക്കും ദു:ഖം നൽകുന്ന ഒരു പ്രേതരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

സ വിവൃത്യ സ്വകൌ ബാഹൂ സൃക്കിണീ പരിലേലിഹന് । ഭേദയന്നുരുവാതേന പ്രേതാംസ്താന്സംമുഖോ യയൌ ॥ ൨,൭.

അവൻ തന്റെ രണ്ടു കൈകളും വീതിർത്തു, അധരങ്ങൾ നക്കിക്കൊണ്ട്, ശക്തമായ കാറ്റുപോലെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രേതന്മാരെ തകർത്തുകൊണ്ട് നേരെ അവരിലേക്കു മുന്നോട്ട് പോയി.

ബാഹുഭ്യാം ദ്വൌ ദ്വൌ ച പദ്ഭ്യാം മൂര്ധ്നൈകം ച സമാഹരത് । പ്രേതാനഥാപി സഹസാ ജഘാന ദൃഢമുഷ്ടിനാ ॥ ൨,൭.

അവൻ തന്റെ കൈകളാൽ രണ്ടുപേരെയും, കാലുകളാൽ രണ്ടുപേരെയും, തലകൊണ്ട് ഒരാളെ പിടിച്ചു. പിന്നെ, പെട്ടെന്ന്, തന്റെ കയറ്റം മുറുകിയ കയ്യാൽ അവരെ അടിച്ചു.

തേ വിവര്ണമുഖാഃ സര്വേ തം ദ്വിജഞ്ച ശവം തഥാ । ഏകൈകം ഹസ്തപാദൈശ്ച ഗൃഹീത്വാ യുദ്ധമാരഭന് ॥ ൨,൭.

അവരൊക്കെയും മുഖം നിറംകെട്ട്, ആ ശവത്തെയും ദ്വിജനെയും കൂടെ ചേർത്ത്, ഓരോരുത്തരും കൈയും കാലും ഉപയോഗിച്ച് അവനെ പിടിച്ച് യുദ്ധം തുടങ്ങി.

തേ നഖൈസ്തലഘാതൈശ്ച പാദഘാതൈസ്തഥൈവ ച । ദംഷ്ട്രാഘാതൈശ്ച സര്വേ തമേകം പ്രേതം വ്യദാരയന് ॥ ൨,൭.

അവരൊക്കെയും നഖം, കൈകൊണ്ടുള്ള അടികൾ, കാലടി, പല്ലുകൊണ്ടുള്ള കടികൾ എന്നിവകൊണ്ട് ആ ഒരൊറ്റ പ്രേതനെ കീറിത്തെറിച്ചു.

തേഷാം പ്രഹാരാന്വിഫലാന്കൃത്വാ സംപ്രതി താനഥ । ജീവം ന തു ശവം തേഷാം ജഹ്രേ പ്രാണമിവാന്തകഃ ॥ ൨,൭.

അവരുടെ അടികൾ ഫലമില്ലാതെ പോയപ്പോൾ, അവൻ അന്ത്യൻപോലെ, അവരിൽ ഒരാളുടെ ജീവൻ പിടിച്ചു; പക്ഷേ, ശവത്തിന്റെ ജീവൻ എടുത്തില്ല.

ഹൃതമാത്രേ ശവേ തേ തു പാരിയാത്രേ ഗിരൌ ദ്വിജമ് । മുക്ത്വാധാവന് പ്രമുദിതാ ഏകം പ്രേതം സുദാരുണാഃ ॥ ൨,൭.

ശവം എടുത്തയുടൻ, ആ ഭയാനകമായ പ്രേതന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ, പാരിയാത്രപർവതത്തിൽ ദ്വിജനെ വിട്ട്, ആ ഒരു പ്രേതനെ പിന്തുടർന്ന് ഓടി.

സ വായുഗമനഃ പ്രേതഃ പ്രാപ്തസ്തൈഃ ക്ഷണമാത്രതഃ । അദൃശ്യതാം യയൌ തേഽഥ ഹതാശാ വിപ്രമാഗമന് ॥ ൨,൭.

ആ പ്രേതൻ കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ ഓടി, അവരാൽ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പിടിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ അവൻ കാണാതായി, അവർ നിരാശരായി ബ്രാഹ്മണന്റെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങി.

പ്രാരബ്ധമാത്രേ വിപ്രസ്യ പാടനേ തത്ര പര്വതേ । മമ സ്ഥാനസ്യ വിപ്രസ്യ മഹിമ്നേവ ച തത്ക്ഷണേ ॥ ൨,൭.

ആ പർവതത്തിൽ ബ്രാഹ്മണൻ പാരായണം തുടങ്ങുന്ന സമയത്ത് തന്നെ, എന്റെ സ്ഥലശക്തിയാൽയും ബ്രാഹ്മണന്റെ മഹത്വത്താലും അതേ സമയത്ത്—

സദ്യഃ സ്മൃതിഃ സമുത്പന്നാ തേഷാം പൂര്വസ്യ ജന്മനഃ । വിപ്രം പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ ദ്വിജര്ഷഭമഥാബ്രുവന് ॥ ൨,൭.

അവർക്കെല്ലാം തങ്ങളുടെ മുൻജന്മത്തിന്റെ ഓർമ്മ ഉടനടി ഉയർന്നു; ബ്രാഹ്മണനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, അവർ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞു.

അദ്യ നഃ ക്ഷന്തുമര്ഹോഽസീത്യുക്ത്വാ തേ സുരദാമ്ഭികാഃ । ഗിരേരിവ പരാവര്തം സമുദ്രസ്യേവ ശോഷണമ് ॥ ൨,൭.

അവർ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം' എന്ന്. പർവതം തിരിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലോ സമുദ്രം ഉണങ്ങുന്നതുപോലോ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു.

തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാപൃച്ഛത്കേ യൂയമിത്യഥ । കിം മായാ കിമു വാ സ്വപ്ന ഉതാഹോ ചിത്തവിഭ്രമഃ ॥ ൨,൭.

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങൾ ആരാണ്? ഇതെന്തെങ്കിലും മായയോ, സ്വപ്നമോ, മനസ്സിന്റെ ഭ്രമമോ?'

പ്രേതാ ഊചുഃ । അവേഹി തത്ത്വമേവൈതത്പ്രേതാ വൈ കര്മജാ വയമ് । ബ്രാഹ്മണ ഉവാച । കിംനാമാനഃ കിമാചാരാഃ കഥഞ്ചേമാം ദശാം ഗതാഃ ॥ ൨,൭.

പ്രേതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾക്ക് സത്യം അറിയാം, ഞങ്ങൾ പ്രേതന്മാർ ആണ്, കർമ്മഫലത്തിൽ ജനിച്ചവർ.' ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'നിങ്ങളുടെ പേരെന്ത്, പ്രവൃത്തികൾ എന്ത്, എങ്ങനെ ഈ അവസ്ഥയിലായി?'

അവിനീതാഃ കഥം പൂര്വം വിനീതാഃ സാമ്പ്രതം കഥമ് । പ്രേതാ ഊചുഃ । ശൃണു വിപ്രേന്ദ്ര വക്ഷ്യാമഃ പ്രശ്നാനാമനുപൂര്വശഃ ॥ ൨,൭.

'മുമ്പ് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അശാസ്ത്രീയരായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ശാസ്ത്രീയരായി?' പ്രേതന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ശ്രദ്ധിക്കൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നിങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ക്രമത്തിൽ ഉത്തരം പറയും.'