ഗരുഡപുരാണമ്

തത്ര താലാസ്തമാലാശ്ച പ്രിയാലാഃ പനസാസ്തഥാ । ശ്രീപര്ണോ ശാലശാഖോടസ്യന്ദനാസ്തിന്ദുകാസ്തഥാ ॥ ൨,൭.

അവിടെ താളമരങ്ങളും തമാലമരങ്ങളും, പ്രിയാലവും പ്ലാവും, ശ്രീപർണ്ണം, ശാല, കടിര, സ്യന്ദനം, തിന്ദുകം തുടങ്ങിയ മരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

സര്ജാര്ജുനാമ്രാതകാശ്ച ശ്ലേഷ്മാ തകഭിഭീതകൌ । പിചുമര്ദശ്ചിഞ്ചിണീ ച കര്കന്ധൂകര്ണികാരകാഃ ॥ ൨,൭.

അവിടെയും സര്ജം, അർജുനം, അമ്രാതകം, ശ്ലേഷ്മാതകം, ഭീതകം, പിച്ചുമർദം, ചിഞ്ചിണി, കർക്കന്ധു, കർണികാരക എന്നിവയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ വൃക്ഷാസ്തേഷു ന ദൃശ്യതേ । പക്ഷിണാമപി വൈ പന്ഥാ മനുഷ്യസ്യ കുതഃ പുനഃ ॥ ൨,൭.

ഇവയൊക്കെയും കൂടാതെ അനേകം മരങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കാട്ടിൽ പക്ഷികൾക്കു പോലും വഴി കാണാനാവില്ല. മനുഷ്യർക്കോ അതിനേക്കാൾ അധികം.

തസ്മിന് വനേ മഹാഘോരേ സിംഹവ്യാഘ്രസമാകുലേ । തരക്ഷുഗവയൈരൃക്ഷൈര്മഹിഷൈശ്ച നിഷേവിതേ ॥ ൨,൭.

ആ ഭയാനകമായ കാട്ടിൽ സിംഹങ്ങളും കടുവകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. തരക്ഷു, കാട്ടുപോത്ത്, കരടി, കാട്ടുമഹിഷി എന്നിവയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കുഞ്ജ രൈരുരുഭിര്നാഗൈര്മര്കടൈശ്ച തഥാമൃഗൈഃ । ശ്വാപദൈശ്ച തഥാ ചാന്യൈഃ പിശാചൈ രാക്ഷസൈര്വൃതേ ॥ ൨,൭.

വലിയ ആനകൾ, കുരങ്ങുകൾ, മൃഗങ്ങൾ, മറ്റു കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, രാക്ഷസുകൾ എന്നിവയും ആ കാടിൽ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു.

സന്തപ്തകോ ദ്വിജഃ കിഞ്ചിദ്ഭയസന്ത്രസ്തമാനസഃ । കാന്ദിശീകഃ സമഭവഢ്യദ്ഭവിഷ്യോ യയൌ പുനഃ ॥ ൨,൭.

സന്തപ്തക എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ഭയത്താൽ അല്പം ഉണർന്ന മനസ്സോടെ, ദിശകൾക്കു തെറ്റി, വീണ്ടും വഴിതെറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.

ഝങ്കാരേഷു ച ഝില്ലീനാം ഘൂകാനാം ഘൂത്കൃതേഷ്വപി । ദത്തകര്ണഃ കുനീലാങ്ഗശ്ചചാല പദപഞ്ചകമ് ॥ ൨,൭.

ജില്ലികളുടെ ശബ്ദവും, ആണ്ടിപ്പക്ഷികളുടെ കുരലും കേൾക്കുമ്പോൾ, ശ്രദ്ധയോടെ, ഭയത്താൽ വിറയച്ച്, കുറച്ച് അടി മുന്നോട്ട് നടന്നു.

സ തത്ര വടവൃക്ഷാഗ്രേ സ്നായുബദ്ധം ശവം തഥാ । ദദര്ശ തദ്ഭുജശ്ചൈവ പഞ്ച പ്രേതാന് സുദാരുണാന് ॥ ൨,൭.

അവിടെ, ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ മുകളിലായി, സ്നായുവുകൾ കൊണ്ട് കെട്ടിയ ഒരു ശവം അവൻ കണ്ടു. അതിന്റെ കൈകളിൽ അഞ്ചു ഭയങ്കരമായ പ്രേതങ്ങൾ പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ശിരാസ്ഥിചര്മശേഷാങ്ഗാന് പൃഷ്ഠലഗ്നോദരാന് ഖഗ । ത്യക്താന്നാസികയാ നേത്രകൂപപാതഭയാദിവ ॥ ൨,൭.

അവരുടെ ശരീരം നരമ്പും അസ്ഥിയും ചർമ്മവും മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു. പിൻഭാഗം വയറ്റിൽ ചേർന്നു, മൂക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെയും, ഭയത്താൽ കണ്ണുകൾ കുഴിയിലേയ്ക്ക് ഒളിച്ചുപോയതുപോലെയും അവരുണ്ടായിരുന്നു.

സൂചീക്രകകചകവ്രാതഘാതപാതിതകീകസാന് । വസാക്തനവമസ്തിഷ്കസ്വാദനിത്യമഹോത്സവാന് ॥ ൨,൭.

സൂചി, കൊക്ക്, കത്തിയൊക്കയുടെ അടിയേറ്റ് അവിടെ വീണ അവർ, പുതിയ മജ്ജയും തലയിണയും നക്കുന്നതിൽ എപ്പോഴും ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തി.

രണത്കോടിമഹാദംഷ്ട്രാനസ്ഥിഗ്രന്ഥ്യവഘട്ടിതാന് । താന്ദൃഷ്ട്വാ ത്രസ്തഹൃദയോ ഗതിമാകുഞ്ച്യ സംസ്ഥിതഃ ॥ ൨,൭.

വലിയ പല്ലുകൾ മണി പോലെ ഇടിച്ചുമുട്ടി, അസ്ഥികൾ കൊണ്ട് കെട്ടിയ ശരീരങ്ങൾ. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം ഭയത്താൽ കുലുങ്ങി, ചലനം പിന്‍വലിച്ച് അവൻ അവിടെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

തേ വിലോക്യാഗതം വിപ്രമടവീം ജനവര്ജിതാമ് । അഹം പൂര്വമഹം പൂര്വം യാമീത്യാക്ത്വാ പ്രദുദ്രുവുഃ ॥ ൨,൭.

അവ പ്രേതങ്ങൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ ശൂന്യമായ കാടിൽ എത്തുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, 'ഞാൻ ആദ്യം പോകും! ഞാൻ ആദ്യം പോകും!' എന്ന് വിളിച്ചു, ഓടിപ്പോയി.

തേഷു ദ്വൌദ്വാവഗൃഹ്ണീതാമസ്യ ഹസ്താവഥാപരേ । ദ്വൌദ്വൌ പാദാവഗൃഹ്ണീതാം മൂര്ധാനം പഞ്ചമോഽഗ്രഹീത് ॥ ൨,൭.

അവരിൽ രണ്ടുപേർ അവന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു, രണ്ടുപേർ കാലുകൾ പിടിച്ചു, അഞ്ചാമൻ തല പിടിച്ചു.

സ്വജാത്യുചിതവാക്യേന സ്ഫുടവര്ണവതാബ്രുവന് । അഹം ജക്ഷാമ്യഹം ഭക്ഷാമീതി കര്ഷണതത്പരാഃ ॥ ൨,൭.

തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായ വാക്കുകളിൽ, വ്യക്തമായി അവർ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ തിന്നും! ഞാൻ കഴിക്കും!' എന്ന് പറഞ്ഞു, അവനെ വലിക്കാൻ തുടങ്ങി.

സഹസൈവ സഹൈവാമും ഗൃഹീത്വാ വ്യഗമന്വിയത് । കിയത്സ്ഥിതം വടൌ മാംസം ക്രിയന്നേതി ന്യഭാലയന് ॥ ൨,൭.

അവരെല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അവനെ പിടിച്ച് ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു. ആൽമരത്തിൽ ഇനി മാംസം ശേഷിച്ചുണ്ടോ എന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

തേഽപശ്യന്നിജദംഷ്ട്രായഃ പാടിതാന്ത്രമിമം ശവമ് । അവതീര്യ തതോ വ്യോമ്നോ ഗൃഹീത്വാ ചരണൈഃ ശവമ് ॥ ൨,൭.

അവരുടെ സ്വന്തം പല്ലുകൾ കൊണ്ട് ഈ ശവത്തിന്റെ അന്ത്രങ്ങൾ കീറപ്പെട്ടതായി അവർ കണ്ടു. പിന്നെ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, കാൽകൊണ്ട് ശവം പിടിച്ചു.

സ്വഖണ്ഡിതശരീരന്തു പുനര്വ്യോമൈവ ചക്രമുഃ । സ നീയമാനമാത്മാനം വിലോക്യ വിയതി ദ്വിജഃ ॥ ൨,൭.

തങ്ങളുടെ ശരീരം താനെത്തന്നെ കീറിപ്പോയിട്ടും, അവർ വീണ്ടും ആകാശത്തിലേക്ക് പറന്നു. താനെങ്ങിനെ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു എന്ന് കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ജഗാമ മനസാ മാം സ ശരണം ഭയവിഹ്വലഃ । നമശ്ചക്രേ ചക്രധരം ചേതസാ ചിന്മയം സമമ് ॥ ൨,൭.

ഭയത്താൽ വിറെച്ചു, അവൻ മനസ്സിൽ എന്നെ ആശ്രയിച്ചു. ചിന്തയിൽ ചക്രധാരിയെ, ചൈതന്യസ്വരൂപനായി നമസ്കരിച്ചു.

വക്രം നക്രം ചക്രപാതേന ദൂരേ കൃത്വാ ഹൃത്വാ തസ്യ ദുഃഖം മുകുന്ദഃ । മാതങ്ഗം യോഽമൂമുചന്നക്രവക്ത്രാത്പാശം സോഽസൌ കര്മണാം മേ ലുനാതു ॥ ൨,൭.

ചക്രം വീണതാൽ വളഞ്ഞ മുത്തലയെ ദൂരീകരിച്ച് അതിന്റെ വേദന നീക്കി, ആനയെ മുത്തലയുടെ വായിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച മുകുന്ദൻ, എന്റെ കർമബന്ധങ്ങൾ വെട്ടിക്കളയട്ടെ.

രുദ്ധാഞ്ശുദ്ധാന് ഭൂപതീന്മാഗധേന ഭീമേനൈനം ഘാതയിത്വാ മുരാരിഃ । നിര്ബദ്ധാന്യോ ഭര്ഗയജ്ഞായ മുക്തശ്ചക്രോ മേഽസൌ കര്മപാശം ലുനാതു ॥ ൨,൭.

രാജാക്കന്മാരെ മാഗധൻ ഭീമൻ തടഞ്ഞു ശുദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ, മുരാരി അവനെ കൊല്ലുകയും, ഭർഗയുടെ യാഗത്തിനായി അശ്വമേധയാഗം നടത്തുകയും ചെയ്തു. ആ ചക്രം എന്റെ കർമ്മബന്ധങ്ങൾ വെട്ടിക്കളയട്ടെ.

മനസൈവൈഹ മാമസ്തൌത്സ്തൂയമാനോഽഹമുത്ഥിതഃ । അഗച്ഛം സഹസാ തത്ര യത്ര പ്രേതൈഃ സ നീയതേ ॥ ൨,൭.

അവൻ മനസ്സിൽ എന്നെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു, അതിവേഗം അവൻ പ്രേതങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നിടത്തേക്ക് പോയി.

ദൃഷ്ട്വാ തൈര്നീയമാനന്തു കൌതുകം മേഽഭവത്ഖഗ । പപ്രച്ഛ ന കിയന്തം വൈ കാലം താന്പൃഷ്ഠതോഽന്വഗാമ് ॥ ൨,൭.

അവൻ അവരാൽ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, എനിക്ക് കൗതുകം തോന്നി, പക്ഷീ, എത്രകാലം ഇങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകും എന്ന് ഞാൻ അവരോടു ചോദിച്ചു, അവരെ പിന്തുടർന്ന്.

മമ സന്നിധിമാത്രേണ ദ്വിജാതിം തഞ്ച സര്പഹന് । തത്കാലം ശിവികാസുപ്തഭൂപാലസുഖമാവിശത് ॥ ൨,൭.

എന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം കൊണ്ടു, അഹി-ഹന്ത, ആ ദ്വിജൻ അന്നേരം ശിവികയിൽ ഉറങ്ങുന്ന രാജാവിന്റെ സുഖം അനുഭവിച്ചു.

മണിഭദ്രസ്തതോ മേരും ഗച്ഛന്ദൃഷ്ടോ മയാ പഥി । നികോച്യാക്ഷി സ്വപാര്ശ്വം സ നീതോ വൈ യക്ഷരാണ്മയാ ॥ ൨,൭.

അതിനുശേഷം, ഞാൻ വഴിയിൽ പോകുമ്പോൾ, മണിഭദ്രൻ മെരുവിലേക്കു പോകുന്നത് കണ്ടു. വിളിച്ചു ചേർത്ത്, യക്ഷരാജാവിനെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

തമവോചം മഹായക്ഷം ത്വം ഹി പ്രതിഭടോ ഭവ । പ്രേതാന്നാശയ തദ്ഭൂയഃ ശവഞ്ച ഹര തദ്ഗതമ് ॥ ൨,൭.

ആ മഹായക്ഷനോടു ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'നീ കാവൽക്കാരനായി നില്ക്കണം; പ്രേതങ്ങളെ അകറ്റി, അവിടെ പോയ ശവം നീയും നീക്കം ചെയ്യണം.'

ഇത്യുക്തഃ സ മഹാഘോരം കൃത്വാ രോഷം സുദുഃസഹമ് । ജഗ്രാഹ പ്രേതരൂപം തത്പ്രേതാനാമപി ദുഃഖദമ് ॥ ൨,൭.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അവന് അത്യന്തം ഭയാനകവും സഹിക്കാനാവാത്ത കോപവും നിറഞ്ഞു. അവന് മറ്റുള്ള പ്രേതന്മാർക്കും ദു:ഖം നൽകുന്ന ഒരു പ്രേതരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

സ വിവൃത്യ സ്വകൌ ബാഹൂ സൃക്കിണീ പരിലേലിഹന് । ഭേദയന്നുരുവാതേന പ്രേതാംസ്താന്സംമുഖോ യയൌ ॥ ൨,൭.

അവൻ തന്റെ രണ്ടു കൈകളും വീതിർത്തു, അധരങ്ങൾ നക്കിക്കൊണ്ട്, ശക്തമായ കാറ്റുപോലെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രേതന്മാരെ തകർത്തുകൊണ്ട് നേരെ അവരിലേക്കു മുന്നോട്ട് പോയി.

ബാഹുഭ്യാം ദ്വൌ ദ്വൌ ച പദ്ഭ്യാം മൂര്ധ്നൈകം ച സമാഹരത് । പ്രേതാനഥാപി സഹസാ ജഘാന ദൃഢമുഷ്ടിനാ ॥ ൨,൭.

അവൻ തന്റെ കൈകളാൽ രണ്ടുപേരെയും, കാലുകളാൽ രണ്ടുപേരെയും, തലകൊണ്ട് ഒരാളെ പിടിച്ചു. പിന്നെ, പെട്ടെന്ന്, തന്റെ കയറ്റം മുറുകിയ കയ്യാൽ അവരെ അടിച്ചു.

തേ വിവര്ണമുഖാഃ സര്വേ തം ദ്വിജഞ്ച ശവം തഥാ । ഏകൈകം ഹസ്തപാദൈശ്ച ഗൃഹീത്വാ യുദ്ധമാരഭന് ॥ ൨,൭.

അവരൊക്കെയും മുഖം നിറംകെട്ട്, ആ ശവത്തെയും ദ്വിജനെയും കൂടെ ചേർത്ത്, ഓരോരുത്തരും കൈയും കാലും ഉപയോഗിച്ച് അവനെ പിടിച്ച് യുദ്ധം തുടങ്ങി.