ഗരുഡപുരാണമ്

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ശ്രുത്വാ വാക്യം വസിഷ്ഠസ്യ രാജാ മധുപുരീം ഗതഃ । ചകാര വിധിവത്സര്വം വൃഷോത്സര്ഗമഹം ഖഗ ॥ ൨,൬.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: വസിഷ്ഠന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് മധുപുരിയിലേക്ക് പോയി, വൃഷോത്സർഗ്ഗം എല്ലാ വിധിയും പാലിച്ച് നിർവഹിച്ചു, പക്ഷീ.

ഗൃഹം ഗത്വാ സ ആത്മാനം കൃതകൃത്യമമന്യത । കാലേന നിധനം പ്രാപ്തോ നീതോ വൈവസ്വതാനുഗൈഃ ॥ ൨,൬.

വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയ രാജാവ് തന്റെ കടമ നിർവഹിച്ചു എന്നതിൽ തൃപ്തനായി. സമയമായപ്പോൾ, അവൻ മരണം ഏറ്റുവാങ്ങി, വൈവസ്വതന്റെ അനുചിതരാൽ കൊണ്ടുപോയി.

സ കാലനഗരം ഹിത്വാ ഗതോ ദൂരതരം പഥി । ശ്രാദ്ധദേവപുരം കുത്രേത്യേവം ദൂതാനപൃച്ഛത ॥ ൨,൬.

അവൻ കാലനഗരം വിട്ട് ദൂരത്തേക്ക് യാത്രചെയ്തു. 'ശ്രാദ്ധദേവന്മാരുടെ നഗരം എവിടെയാണ്?' എന്ന് ദൂതന്മാരോടു ചോദിച്ചു.

പാപിനോ യത്ര പാത്യന്തേ യാമ്യൈ പാപവിശുദ്ധയേ । യത്ര ദേവഃ സ ധര്മാധര്മവിചേതനഃ ॥ ൨,൬.

'അവിടെയാണ് യമന്റെ സേവകർ പാപികളെ അവരുടെ പാപങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ തള്ളിവിടുന്നത്; അവിടെയാണ് ധർമ്മവും അധർമ്മവും തിരിച്ചറിയുന്ന ദേവൻ ഇരിക്കുന്നതും.'

ഗതം പാപപുരം തത്തു ന ദ്രഷ്ടവ്യം ഭവാദൃശൈഃ । അഗ്രേ ദൃഷ്ട്വാ ധര്മരാജമൂചുസ്തേ പരമാദരാത് ॥ ൨,൬.

'പാപികളുടെ നഗരം നീ കടന്നുപോയി; അത്തരം ഒരാളായ നിന്നാൽ അതു കാണേണ്ടതല്ല.' പിന്നെ മുന്നിൽ ധർമ്മരാജാവിനെ കണ്ടു, അവർ വലിയ ആദരവോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു.

ദിവ്യരൂപസ്തദാ ദേവോ ദേവഗന്ധര്വസംയുതഃ । ആത്മാനം ദര്ശയാ മാസ തസ്യ രാജ്ഞോ മഹാത്മനഃ ॥ ൨,൬.

അപ്പോൾ ദേവൻ ദൈവികരൂപത്തിൽ, ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ചുറ്റും നിൽക്കേ, ആ മഹാത്മാവായ രാജാവിന് തന്റെ സാന്നിധ്യം കാണിച്ചു.

പ്രണമ്യ ദണ്ഡവദ്രാജാ കൃതാഞ്ജലിഃ പുരഃ സ്ഥിതഃ । തുഷ്ടാവ ബഹുധാ ദേവം ഹര്ഷപുരിതമാനസഃ ॥ ൨,൬.

രാജാവ് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത് കയ്യുകൂപ്പി മുന്നിൽ നിന്നു. ഹർഷപൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ ദേവനെ പലവിധത്തിൽ സ്തുതിച്ചു.

ധര്മരാജോഽപി രാജാനം പ്രശസ്യേദമുവാച ഹ । നീയതാം ദേവലോകായ യത്ര ഭോഗാഃ സുപുഷ്കലാഃ ॥ ൨,൬.

ധർമ്മരാജാവും രാജാവിനെ പ്രശംസിച്ച് പറഞ്ഞു: 'ഇവനെ ദേവലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകൂ, അവിടെ സമൃദ്ധമായ അനുഭവങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുന്നു.'

തദ്വീരവാഹനഃ ശ്രുത്വാ പപ്രച്ഛസമവര്തിനമ് । ന ജാനേ കേന പുണ്യേന സ്വര്ഗം നയസി മാം വിഭോ ॥ ൨,൬.

അത് കേട്ട വീരവാഹനൻ സമീപത്തുണ്ടായവനോട് ചോദിച്ചു: 'എന്ത് പുണ്യഫലത്താൽ നീ എന്നെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല, പ്രഭോ.'

ധര്മരാജ ഉവാച । ത്വയാ കൃതാനി പുണ്യാനി ദാനം യജ്ഞാഃ സവിസ്തരാഃ । മഥുരായാം വൃഷോത്സര്ഗോ വസിഷ്ഠവചനാത്കില ॥ ൨,൬.

ധർമ്മരാജാവ് പറഞ്ഞു: നീ ചെയ്ത എല്ലാ പുണ്യപ്രവൃത്തികളും, ദാനങ്ങളും, യജ്ഞങ്ങളും, വിശിഷ്ടമായി വസിഷ്ഠൻ നിർദ്ദേശിച്ച പോലെ മഥുരയിൽ കാളയെ വിട്ടുവിടലും—allാം ഞാൻ കണ്ടു.

ധര്മഃ സ്വല്പോഽപി നൃപതേ യദി സമ്യഗുപാസിതഃ । ദ്വിജദേവപ്രസാദേന സ യാതി ബഹുവിസ്തരമ് ॥ ൨,൬.

രാജാവേ, ചെറിയൊരു ധർമ്മം പോലും ശരിയായി ആചരിച്ചാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും ദേവന്മാരുടെയും അനുഗ്രഹത്തിൽ അതു വളരെയധികം വിപുലമാകും.

ഇത്യുക്ത്വാ യമുനാഭ്രാതാ ക്ഷണാദന്തര്ധിമായയൌ । വീരബാഹുര്ദിവം ഗത്വാ ദേവൈഃ സഹ മുമോദ ഹ ॥ ൨,൬.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, യമുനയുടെ സഹോദരൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അദൃശ്യനായി; വീരബാഹു സ്വർഗത്തിൽ ചെന്നു ദേവന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । മയാ തേ കഥിതം പക്ഷിന് വൃഷയജ്ഞഃ സുവിസ്തരഃ । പ്രാണിനാം കര്മനിര്ഹാരം ശ്രുത്വാ പാപൈഃ പ്രമുച്യതേ ॥ ൨,൬.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: പക്ഷീ, കാളയജ്ഞത്തിന്റെ വിശദമായ വിവരണം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ജീവികളുടെ കർമ്മങ്ങൾ നശിക്കുന്നതിന്റെ കഥ കേട്ടാൽ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൭ ഗരുഡ ഉവാച । ശ്രുതം മേ മഹാദാഖ്യാനം വൃഷോത്സര്ഗഫലം ഹരേ । പുനരന്യാം കഥാം ബ്രൂഹി യത്ര തേ മഹിമാദ്ഭുതഃ ॥ ൨,൭.

ഗരുഡൻ പറഞ്ഞു: ഹരിയേ, കാളയെ വിട്ടുവിട്ടതിന്റെ ഫലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മഹത്തായ കഥ ഞാൻ കേട്ടു. നിന്റെ അത്ഭുതകരമായ മഹത്വം പ്രകടമാകുന്ന മറ്റൊരു കഥ വീണ്ടും പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । അഹം തേ കഥയാമ്യദ്യ സംവാദം പരമാദ്ഭുതമ് । സന്തപ്തകസ്യ ച പ്രേതൈസ്തദ്രൂപജ്ഞാപനായ വൈ ॥ ൨,൭.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിന്നോട് അത്ഭുതകരമായ ഒരു സംവാദവും, സന്തപ്തകന്റെ മുമ്പിൽ പ്രേതരൂപങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതും പറയാം.

വിപ്രഃ സന്തപ്തകഃ കശ്ചിത്തപസാദഗ്ധകില്ബിഷഃ । സംസാരാസാരതാം ജ്ഞാത്വാരണ്യഷ്വേവ ചചാര ഹ ॥ ൨,൭.

സന്തപ്തകൻ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. തപസ്സുകൊണ്ട് പാപങ്ങൾ കത്തിപ്പോയി. ലോകജീവിതം വൃഥയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ കാടുകളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

വൈഖാനസമുനിവ്രാതൈഃ പ്രാണിപാതകൃതേക്ഷണഃ । സ കദാചിത്തീര്ഥയാത്രാമുദ്ദിശ്യ സ്മാടതിദ്വിജഃ ॥ ൨,൭.

വൈഖാനസമുനികളുടെ ആചാരങ്ങൾ പാലിച്ച്, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച്, ആ മഹാബ്രാഹ്മണൻ ഒരിക്കൽ തീർത്ഥയാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

പ്രത്യാകൃഷ്ടേന്ദ്രിയത്വാച്ച ബഹിര്വൃത്തിനിരോധകഃ । സംസ്കാരമാത്രഗമനോ മാര്ഗഭ്രഷ്ടോ ബഭൂവ ഹ ॥ ൨,൭.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച്, പുറം പ്രവൃത്തികൾ തടഞ്ഞ്, കർമങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാനായി മാത്രം യാത്രചെയ്തു. എന്നാൽ വഴിതെറ്റി പോയി.

ചലന്നേവം സ്നാനകാലേ മധ്യാഹ്നേഽഥാഭിലാഷുകഃ । ജലസ്യോന്മീല്യ നയനേ ദിശഃ സര്വാ ന്യഭീലയത് ॥ ൨,൭.

കുളിക്കുമ്പോൾ, ഉച്ചവേളയിൽ, ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, വെള്ളത്തിൽ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് എല്ലാ ദിശകളും നോക്കി.

സ ദദര്ശ തദാ ഗുല്മൈര്വോരുദ്വൃക്ഷശതൈശ്ചിതമ് । ത്വക്സാരൈഃ ശാഖിശാഖാഭിഃ സംകുലം ഗഹനംവനമ് ॥ ൨,൭.

അപ്പോൾ അവൻ കണ്ടത്, കാട്ടിൽ കുരുമുളകുകളും വലിയ വൃക്ഷങ്ങളുടെ നൂറുകണക്കിന് കൂട്ടങ്ങളും, പിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ശാഖകളും തൈകളും നിറഞ്ഞ ഒരു കാട്.

തത്ര താലാസ്തമാലാശ്ച പ്രിയാലാഃ പനസാസ്തഥാ । ശ്രീപര്ണോ ശാലശാഖോടസ്യന്ദനാസ്തിന്ദുകാസ്തഥാ ॥ ൨,൭.

അവിടെ താളമരങ്ങളും തമാലമരങ്ങളും, പ്രിയാലവും പ്ലാവും, ശ്രീപർണ്ണം, ശാല, കടിര, സ്യന്ദനം, തിന്ദുകം തുടങ്ങിയ മരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

സര്ജാര്ജുനാമ്രാതകാശ്ച ശ്ലേഷ്മാ തകഭിഭീതകൌ । പിചുമര്ദശ്ചിഞ്ചിണീ ച കര്കന്ധൂകര്ണികാരകാഃ ॥ ൨,൭.

അവിടെയും സര്ജം, അർജുനം, അമ്രാതകം, ശ്ലേഷ്മാതകം, ഭീതകം, പിച്ചുമർദം, ചിഞ്ചിണി, കർക്കന്ധു, കർണികാരക എന്നിവയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ വൃക്ഷാസ്തേഷു ന ദൃശ്യതേ । പക്ഷിണാമപി വൈ പന്ഥാ മനുഷ്യസ്യ കുതഃ പുനഃ ॥ ൨,൭.

ഇവയൊക്കെയും കൂടാതെ അനേകം മരങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കാട്ടിൽ പക്ഷികൾക്കു പോലും വഴി കാണാനാവില്ല. മനുഷ്യർക്കോ അതിനേക്കാൾ അധികം.

തസ്മിന് വനേ മഹാഘോരേ സിംഹവ്യാഘ്രസമാകുലേ । തരക്ഷുഗവയൈരൃക്ഷൈര്മഹിഷൈശ്ച നിഷേവിതേ ॥ ൨,൭.

ആ ഭയാനകമായ കാട്ടിൽ സിംഹങ്ങളും കടുവകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. തരക്ഷു, കാട്ടുപോത്ത്, കരടി, കാട്ടുമഹിഷി എന്നിവയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കുഞ്ജ രൈരുരുഭിര്നാഗൈര്മര്കടൈശ്ച തഥാമൃഗൈഃ । ശ്വാപദൈശ്ച തഥാ ചാന്യൈഃ പിശാചൈ രാക്ഷസൈര്വൃതേ ॥ ൨,൭.

വലിയ ആനകൾ, കുരങ്ങുകൾ, മൃഗങ്ങൾ, മറ്റു കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, രാക്ഷസുകൾ എന്നിവയും ആ കാടിൽ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു.

സന്തപ്തകോ ദ്വിജഃ കിഞ്ചിദ്ഭയസന്ത്രസ്തമാനസഃ । കാന്ദിശീകഃ സമഭവഢ്യദ്ഭവിഷ്യോ യയൌ പുനഃ ॥ ൨,൭.

സന്തപ്തക എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ഭയത്താൽ അല്പം ഉണർന്ന മനസ്സോടെ, ദിശകൾക്കു തെറ്റി, വീണ്ടും വഴിതെറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.

ഝങ്കാരേഷു ച ഝില്ലീനാം ഘൂകാനാം ഘൂത്കൃതേഷ്വപി । ദത്തകര്ണഃ കുനീലാങ്ഗശ്ചചാല പദപഞ്ചകമ് ॥ ൨,൭.

ജില്ലികളുടെ ശബ്ദവും, ആണ്ടിപ്പക്ഷികളുടെ കുരലും കേൾക്കുമ്പോൾ, ശ്രദ്ധയോടെ, ഭയത്താൽ വിറയച്ച്, കുറച്ച് അടി മുന്നോട്ട് നടന്നു.

സ തത്ര വടവൃക്ഷാഗ്രേ സ്നായുബദ്ധം ശവം തഥാ । ദദര്ശ തദ്ഭുജശ്ചൈവ പഞ്ച പ്രേതാന് സുദാരുണാന് ॥ ൨,൭.

അവിടെ, ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ മുകളിലായി, സ്നായുവുകൾ കൊണ്ട് കെട്ടിയ ഒരു ശവം അവൻ കണ്ടു. അതിന്റെ കൈകളിൽ അഞ്ചു ഭയങ്കരമായ പ്രേതങ്ങൾ പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ശിരാസ്ഥിചര്മശേഷാങ്ഗാന് പൃഷ്ഠലഗ്നോദരാന് ഖഗ । ത്യക്താന്നാസികയാ നേത്രകൂപപാതഭയാദിവ ॥ ൨,൭.

അവരുടെ ശരീരം നരമ്പും അസ്ഥിയും ചർമ്മവും മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു. പിൻഭാഗം വയറ്റിൽ ചേർന്നു, മൂക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെയും, ഭയത്താൽ കണ്ണുകൾ കുഴിയിലേയ്ക്ക് ഒളിച്ചുപോയതുപോലെയും അവരുണ്ടായിരുന്നു.