ഗരുഡപുരാണമ്

വിവേകപ്രവണം ശുദ്ധം യഥാ സ്യാത്കൃപയാ വദ । ഋഷിരുവാച । മനസ്തു പ്രബലം നിത്യം സവികാരം സ്വഭാവതഃ ॥ ൨,൬.

വിവേകത്തിൽ ആസക്തിയും ശുദ്ധിയും എങ്ങനെ മനസ്സിന് ലഭിക്കും എന്ന് ദയവായി പറയൂ. ഋഷി പറഞ്ഞു: മനസ്സ് എപ്പോഴും ശക്തിയും സ്വഭാവത്തിൽ മാറ്റങ്ങളുമുള്ളതാണ്.

വശം നയന്തി കരിണം പ്രമത്തമപി ഹസ്തിപാഃ । തഥാപി സാധുസങ്ഗത്യാ സാധനൈരപ്യതന്ദ്രിതഃ ॥ ൨,൬.

മദ്യപമായയെങ്കിലും ആനകളെ പാപ്പാൻമാർ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ, സദ്ഭവസംസർഗ്ഗത്താലും പരിശ്രമപൂർവ്വം സാദ്ധ്യമായ ഉപായങ്ങളാലും മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാം.

തീവ്രേണ ഭക്തിയോഗേന വിചാരേണ വശം നയേത് । ഇതിഹാസം പ്രവക്ഷ്യാമി തവ പ്രത്യയകാരകമ് ॥ ൨,൬.

തീവ്രമായ ഭക്തിയിലും യോഗത്തിലും വിവേകത്തിലും മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കണം. വിശ്വാസം ഉണരാൻ ഞാൻ ഒരു കഥ പറയാം.

നാരദോഽകഥയന്മഹ്യം സ്വവൃത്തഗതജന്മനഃ । നാരദ ഉവാച । കസ്യചിദ്ദ്വിജമുഖ്യസ്യ ദാസീപുത്ത്രഃ പുരാ മുനേ ॥ ൨,൬.

നാരദൻ എനിക്ക് ഒരു മഹാനായ ദ്വിജന്റെ ജന്മവും ജീവിതവും കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, മഹർഷേ, ഞാൻ ഒരു മഹാബ്രാഹ്മണന്റെ ദാസിയുടെ മകനായിരുന്നു.

ശിക്ഷിതോ ബാലഭാവേഽപി പാഠിതോ നിതരാമഹമ് । തത്രാപി സങ്ഗതിര്ജാതാ മഹതാം പുണ്യകര്മണാമ് ॥ ൨,൬.

ബാല്യത്തിൽ തന്നെ എനിക്ക് പഠനവും ശിക്ഷണവും ലഭിച്ചു; അവിടെ തന്നെ മഹാപുണ്യകർമ്മികൾ ആയ മഹാത്മാക്കളുമായി സാംഗത്യം ലഭിച്ചു.

പ്രാവൃട്കാലേ മമ ഗൃഹേ സ്ഥിതാനാം ഭാഗ്യയോഗതഃ । ശുശ്രൂഷണാനുവൃത്ത്യാ ച പ്രശ്രയേണ ദമേന ച ॥ ൨,൬.

മഴക്കാലത്ത് എന്റെ വീട്ടിൽ ഭാഗ്യയോഗത്തോടെ താമസിച്ചിരുന്നവർ സേവനത്തിലും അനുസരണയിലും വിനയത്തിലും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിലും മുഴുകിയിരുന്നവർ ആയിരുന്നു.

സന്തോഷം പരമം പ്രാപ്യ കൃപയാ ത്വിദമബ്രുവന് । മനീഷാ നിര്മലാ യേന ജാതാ മമ ശുഭാര്ഥിനീ ॥ ൨,൬.

അവർ പരമസന്തോഷം നേടിയ ശേഷം കരുണയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു; അതിലൂടെ എന്റെ മനസ്സിൽ ശുദ്ധവും നല്ലതുമായ ആഗ്രഹം ഉണർന്നു.

യയാ വിഷ്ണുമയം സര്വമ്ത്മന്യേവ ദദൃശിവാന് । മുനയ ഊചുഃ । ശൃണു വത്സ പ്രവക്ഷ്യാ മോ ഹിതായ തവ ബാലക ॥ ൨,൬.

അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ എല്ലാം വിഷ്ണുവിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ കണ്ടത്. മുനിമാർ പറഞ്ഞു: 'കേൾക്കു മകനേ, നിന്റെ ഭലത്തിനായി ഞങ്ങൾ പറയാം.'

യേന വൈ ധ്രിയമാണേന ഇഹാമുത്ര സുഖം ഭവേത് । ദേവതിര്യങ്മനുഷ്യാശ്ച സംസാരേ വിവിധാ ജനാഃ ॥ ൨,൬.

അത് പാലിച്ചാൽ ഈ ലോകത്തും മറ്റലോകത്തും സന്തോഷം ലഭിക്കും; ദേവന്മാർ, മൃഗങ്ങൾ, മനുഷ്യർ തുടങ്ങി വിവിധ ജീവികൾ ഈ ജന്മമരണചക്രത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

നിബദ്ധാഃ കര്മപശൈസ്തേ ഭുഞ്ജന് ഭോഗാന് പൃഥഗ്വിധാന് । ദേവത്വം യാതി സത്ത്വേന രജസാ ച മനുഷ്യതാമ് ॥ ൨,൬.

കർമത്തിന്റെ ബന്ധനത്തിൽ പെട്ട് അവർ വിവിധവിധമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; സത്ത്വഗുണം മൂലം ദൈവത്വം ലഭിക്കും, രജോഗുണം മൂലം മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കും.

തിര്യക്ത്വം തമസാ ജന്തുര്വാസനാനുഗതോഽബുധഃ । മാതുര്ലബ്ധ്വാ പുനര്ജന്മ മ്രിയതേ ച പുനഃ പുനഃ ॥ ൨,൬.

തമോഗുണം മൂലം, ആഗ്രഹങ്ങളെ പിന്തുടരുന്ന അജ്ഞാനിയായ ജീവി മൃഗമായി ജനിക്കുന്നു; അമ്മയിൽ നിന്ന് ജനനം ലഭിച്ച ശേഷം വീണ്ടും വീണ്ടും മരിക്കുന്നു.

ഏവം ഗത്വാ ഹ്യസംഖ്യാതാ യോനീസ്താഃ കര്മഭൂരപി । മാനുഷ്യം ദുര്ലഭം ലബ്ധ്വാ കദാചിദ്ദൈവയോഗതഃ ॥ ൨,൬.

ഇങ്ങനെ അനേകം ജന്മങ്ങൾ കടന്ന്, അവയെല്ലാം കർമ്മഫലങ്ങൾ നൽകുന്ന നിലങ്ങളായി, ഒരുപാട് അപൂർവമായി ഭാഗ്യയോഗത്തിൽ മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കുന്നു.

അനുഗ്രഹേണ മഹതാം ഹരിം ജ്ഞാത്വാ വിമുച്യതേ । രോഗഗ്രാഹം മോഹജാലമപാരം ഭവസാഗരമ് ॥ ൨,൬.

മഹാന്മാരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഹരിയെ spരിചയപ്പെട്ടാൽ, രോഗംപോലെയുള്ള ദുഃഖം, മോഹത്തിന്റെ വല, അനന്തമായ ഭവസമുദ്രം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.

ന പശ്യാമി തിതീര്ഷോരന്യദ്രാമസ്മരണം വിനാ । നവനീയം യഥാ ദധ്നോ ജ്യോതിഃ കാഷ്ഠാദപി ക്വചിത് ॥ ൨,൬.

പരതീരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കു രാമനെ ഓർക്കുന്നതിന് പുറമെ മറ്റൊന്നും ഞാൻ കാണുന്നില്ല; എങ്ങനെ തൈരിൽ നിന്ന് വെണ്ണയും, മരത്തിൽ നിന്ന് അഗ്നിയും ചിലപ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നു അതുപോലെ.

മന്ഥനൈഃ സാധനൈരേവം പരം ജ്ഞാത്വാ സുഖീ ഭവേത് । ആത്മാ നിത്യോഽവ്യയഃ സത്യഃ സര്വഗഃ സര്വഭൃന്മഹാന് ॥ ൨,൬.

ഇങ്ങനെ ഉപായങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് churn ചെയ്ത് പരമത്തിനെ spരിചയിച്ചാൽ സന്തോഷം ലഭിക്കും; ആത്മാവ് ശാശ്വതവും നശിക്കാത്തതും സത്യവുമാണ്, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞ് എല്ലാം താങ്ങുന്ന മഹത്തായതാണ്.

അപ്രമേയഃ സ്വയഞ്ജ്യോതിരഗ്രാഹ്യോ മനസാപി യഃ । സച്ചിദാനന്ദരൂപോഽസൌ സര്വപ്രാണിഹൃദി സ്ഥിതഃ ॥ ൨,൬.

അവൻ അളക്കാനാവാത്തതും സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതും മനസ്സുകൊണ്ടും പിടിക്കാനാവാത്തതുമാണ്; സത്ത്വം, ചൈതന്യം, ആനന്ദം എന്ന രൂപത്തിൽ അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെ ഹൃദയത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു.

വിനശ്യത്സ്വപി ഭാവേഷു ന വിനശ്യതി കര്ഹിചിത് । ആകാശഃ സര്വഭൂതേഷു സ്ഥിതസ്തേജോജലേ തഥാ ॥ ൨,൬.

എല്ലാ അവസ്ഥകളും നശിച്ചാലും അവൻ ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല; ആകാശം പോലെ, അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലും, അഗ്നിയിലും വെള്ളത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു.

ആത്മാ സര്വത്ര നിര്ലേപഃ പാര്ഥിവേഷു യഥാനിലഃ । ഭക്താനുകമ്പീ ഭഗവാന് സാധൂനാം രക്ഷണായ ച ॥ ൨,൬.

ആത്മാവ് എല്ലായിടത്തും അകറ്റമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു, ഭൂമിയിലെ കാറ്റുപോലെ; ഭഗവാൻ ഭക്തന്മാരോടു കരുണയുള്ളവനും സദാചാരന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനുമാണ്.

ആവിര്ഭവതി ലോകേഷുഗുണീവാജ്ഞൈഃ പ്രതീയതേ । ഏവംവിവേകത്വയാ യോ ബുദ്ധ്യാ സംശീലയേദ്ധൃദി ॥ ൨,൬.

അവൻ ലോകങ്ങളിൽ ഗുണങ്ങളാലും ആജ്ഞകളാലും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ വിവേകബുദ്ധിയോടെ ഹൃദയത്തിൽ അവനെ ധ്യാനിക്കണം.

ഭക്തിയോഗേന സന്തുഷ്ട ആത്മാനം ദര്ശയേദജഃ । തതഃ കൃതാര്ഥോ ഭവതി സദാ സര്വത്ര നിഃ സ്പൃഹഃ ॥ ൨,൬.

ഭക്തിയോഗത്തിൽ സന്തുഷ്ടനായ അജൻ ആത്മാവിനെ കാണിക്കുന്നു; അപ്പോൾ ഒരാൾ സദാ എല്ലാ സ്ഥലത്തും ആഗ്രഹരഹിതനായി തൃപ്തനാകുന്നു.

അതോഽഹങ്കാരമുത്സൃജ്യ സാനുബന്ധേ കലേവരേ । ചരേദസംഗോ ലോകേഷു സ്വപ്നപ്രായേഷു നിര്മമഃ ॥ ൨,൬.

അതിനാൽ, അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിച്ച് ശരീരം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തും, സ്വപ്നംപോലെയുള്ള ലോകങ്ങളിൽ ആസ്വാദനരഹിതനായി, സ്വന്തമെന്ന ഭാവം ഇല്ലാതെ ജീവിക്കണം.

ക്വ സ്വപ്നേ നിയതം ധൈര്യമിന്ദ്രജാലേ ക്വ സത്യതാ । ക്വ നിത്യതാ ശരന്മേഘേ ക്വ വാ സത്യം കലേവരേ ॥ ൨,൬.

സ്വപ്നത്തിൽ എവിടെയാണ് സ്ഥിരതയുള്ള ധൈര്യം? മായാജാലത്തിൽ എവിടെയാണ് സത്യത? മഴമേഘത്തിൽ എവിടെയാണ് ശാശ്വതത? ശരീരത്തിൽ എവിടെയാണ് സത്യം?

അവിദ്യാകര്മജനിതം ദൃശ്യമാനം ചരാ ചരമ് । ജ്ഞാത്വാചാരവശീ യോഗീ തതഃ സിദ്ധിമവാപ്സ്യസി ॥ ൨,൬.

അജ്ഞാനത്തിലും കർമ്മത്തിലും നിന്നാണ് കാണപ്പെടുന്ന സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ എല്ലാം ഉരുത്തിരിയുന്നത്; ഇത് മനസ്സിലാക്കി, ആചാരത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ള യോഗി പിന്നീട് സിദ്ധി നേടുന്നു.

ഇത്യുക്ത്വാ തേ ഗതാഃ സര്വേ സാധവോ ദീനവത്സലാഃ । സോഽഹം തദുക്തമാര്ഗേണ തഥൈവാചരമന്വഹമ് ॥ ൨,൬.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദയയുള്ള ആ സന്മാർഗ്ഗികൾ എല്ലാവരും അവിടെ നിന്ന് പോയി. ഞാൻ അവരറിയിച്ച വഴിയിൽ പ്രതിദിനവും നടന്നു.

തതോഽചിരേണാത്മനീദം ദൃഷ്ടവാനഹമദ്ഭുതമ് । ജ്യോതിര്മയം സദാനന്ദം ശരച്ഛീതാംശുനിര്മലമ് ॥ ൨,൬.

അതിന്റെ പിന്നാലെ, അധികം വൈകാതെ, എന്റെ ഉള്ളിൽ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ദൃശ്യത്തെ ഞാൻ കണ്ടു—ശരദ്കാലത്തിലെ ശീതളമായ ചന്ദ്രപ്രഭയപോലെയുള്ള, എപ്പോഴും ആനന്ദം നിറഞ്ഞ ഒരു പ്രകാശം.

നിഷിച്യ സുഖസന്ദോഹൈര്മാം കൃത്വാധികസസ്പൃഹമ് । അന്തര്ഹിതം മഹതേജോ യഥാ സൌദാമിനീ ദിവി ॥ ൨,൬.

ആ മഹത്തായ പ്രകാശം എനിക്ക് സന്തോഷത്തിന്റെ തിരമാലകൾ നിറച്ചു, കൂടുതൽ ആഗ്രഹം ഉണർത്തി, പിന്നെ ആകാശത്ത് മിന്നൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷമായി.

ഭക്ത്യാ തദേവ മനസി ഭാവയന്നഹമദ്ഭുതമ് । കാലേ കലേവരം ത്യക്ത്വാ ഗതവാന് ഹരിമവ്യയമ് ॥ ൨,൬.

ഭക്തിയോടെ ആ അത്ഭുതം മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ, സമയമായപ്പോൾ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ അക്ഷരനായ ഹരിയെ പ്രാപിച്ചു.

തസ്യേച്ഛയാ പുനര്ബ്രഹ്മന് ബ്രഹ്മണോ മേഽഭവജ്ജനിഃ । അനുഗ്രഹാദ്ഭഗവതസ്ത്രിഷു ലോകേഷു നിഃ സ്പൃഹഃ ॥ ൨,൬.

അവന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഞാൻ വീണ്ടും ജനിച്ചു; ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഇല്ലാതായി.

ആപീഡയന്മുഹുര്വോണാം ഗായമാനശ്ചരാമ്യഹമ് । ഇത്യുക്ത്വാ മേ സ്വാനുഭവം യയൌ യാദൃച്ഛികോ മുനിഃ ॥ ൨,൬.

വാരിവാരി ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് പാടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ എന്റെ അനുഭവം പറഞ്ഞ്, ആ മുനി എങ്ങനെ വന്നുവോ അതുപോലെ തന്നെ പോയി.