ഗരുഡപുരാണമ്

മാസേ ചൈകാദശേ പൂര്ണേ പുരം രൌദ്രം സ ഗച്ഛതി । ഗച്ഛന്നേവ വിലപതേ യഥാ പൃഷ്ഠേ പ്രപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

പതിനൊന്നാം മാസം പൂര്‍ത്തിയായാല്‍ അവന്‍ ഭയാനകമായ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; പോകുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്ന് പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവനെപ്പോലെ അവന്‍ വിലപിക്കുന്നു.

ക്വാഹം സതൂലീശയനേ പരിവര്തന് ക്ഷണേ ക്ഷണേ । ഭടഹസ്തഭ്രഷ്ടയഷ്ടികൃഷ്ടപൃഷ്ഠഃ ക്വ വാ പുനഃ ॥ ൨,൫.

'എപ്പോഴോ ഞാന്‍ മൃദുലമായ കിടക്കയില്‍ ഇടം മാറി മറിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നതാണ്; ഇപ്പോള്‍ ഭടന്റെ കൈയില്‍ നിന്ന് വീണ ദണ്ഡം കൊണ്ട് എന്‍റെ പുറം വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അതെവിടെയാണ്?'

ക്ഷിതൌ ദത്തഞ്ച പിണ്ഡാദി ഭുക്ത്വാ തത്ര തതോ വ്രജേത് । പയോവര്ഷണമിത്യേതന്നാമകം പുരമണ്ഡജ ॥ ൨,൫.

ഭൂമിയില്‍ നല്‍കിയ അര്‍പ്പണം കഴിച്ച ശേഷം അവന്‍ അവിടെ നിന്ന് പയോവര്‍ഷണമെന്ന പേരുള്ള നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

വ്രജന്നേവം വിലപതേ കുഠാരൈര്മൂര്ധ്നി താഡിതഃ । ക്വ ഭൃത്യകോമലകരൈര്ഗന്ധതൈലാവസേചനമ് ॥ ൨,൫.

അവന്‍ ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ തലയില്‍ കുതാരിയാല്‍ അടിക്കപ്പെടുന്നു; 'ഭൃത്യരുടെ മൃദുലമായ കൈകളാല്‍ സുഗന്ധതൈലം പുരട്ടിയിരുന്നത് എവിടെയാണ്?' എന്ന് അവന്‍ ചോദിക്കുന്നു.

ക്വ കീനാശാനുഗൈഃ ക്രോധാത്കുഠാരൈഃ ശിരസി വ്യഥാ । ഊനാബ്ദികഞ്ച യച്ഛ്രാദ്ധം തത്ര ഭുങ്ക്തേ സുദുഃ ഖിതഃ ॥ ൨,൫.

'യമദൂതന്മാരുടെ കോപത്തില്‍ കുതാരിയാല്‍ തലയില്‍ അനുഭവിച്ച വേദന എവിടെയാണ്?' വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് ചെയ്ത ശ്രാദ്ധം അവിടെ അവന്‍ വലിയ ദുഃഖത്തില്‍ കഴിക്കുന്നു.

സംപൂര്ണേ തു തതോ വര്ഷേ ശീതാഢ്യം നഗരം വ്രജേത് । ഗച്ഛന്നേവം ഛുരികയാ ച്ഛിന്നജിഹ്വസ്തു രോദിതി ॥ ൨,൫.

വര്ഷം പൂര്‍ത്തിയായാല്‍ അവന്‍ കഠിനമായ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവിടെ പോകുമ്പോള്‍ കത്തിയാല്‍ നാവു മുറിക്കപ്പെട്ട അവന്‍ കരയുന്നു.

പ്രിയാലാപൈഃ ക്വ ച സസമധുരത്വസ്യ വര്ണനമ് । ഉക്തമാത്രേഽസിപത്രാദിജിഹ്വാച്ഛേദഃ ക്വ ചൈവ ഹി ॥ ൨,൫.

'പ്രിയരോടൊപ്പം മധുരമായ സംഭാഷണങ്ങളും സ്നേഹപൂര്‍വ്വമായ വാക്കുകളും എവിടെയാണ്? കത്തിക്കാടില്‍ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ തന്നെ എന്‍റെ നാവു മുറിക്കപ്പെടുന്നത് എവിടെയാണ്?'

വാര്ഷികം പിണ്ഡദാനാദി ഭുക്ത്വാ തത്ര പ്രസര്പതി । ബഹുഭീതികരം തത്തത്പിണ്ഡജം ദേവമാസ്ഥിതഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ വര്‍ഷിക അര്‍പ്പണം കഴിച്ച ശേഷം, പലവിധ ഭയങ്ങള്‍ അനുഭവിച്ച്, അവന്‍ തനിക്കായി അര്‍പ്പിച്ച അര്‍പ്പണദേവതയിലേക്കു പോകുന്നു.

പ്രകാശയതി പാപ്പാനമാത്മാനഞ്ച വിനിന്ദതി । യോഷിദപ്യേവമേതസ്മിന്മാര്ഗേ വൈ പരിദേവതി ॥ ൨,൫.

അവന്‍ തന്‍റെ പാപപാനം വെളിപ്പെടുത്തുകയും സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; സ്ത്രീയെങ്കിലും ഈ വഴിയില്‍ ഇങ്ങനെ തന്നെ വിലപിക്കുന്നു.

തതോ യാമ്യം നാതിദൂരേ നഗരം സ ഹി ഗച്ഛതി । ചത്വാരിംശദ്യോജനാനി ചതുര്യുക്താനിവിസ്തൃതമ് ॥ ൨,൫.

അതിനുശേഷം അവന്‍ യമന്റെ നഗരം, വളരെ ദൂരമല്ലാത്തത്, നാലു ദിക്കിലും നാല്‍പതു യോജന വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതിലേക്ക് പോകുന്നു.

ത്രയോദശ പ്രതീഹാരാഃ ശ്രവണാ നാമ തത്ര വൈ । ശ്രവണാകര്മതസ്തുഷ്യന്ത്യന്യഥാ ക്രോധമാപ്നുയുഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ ശ്രവണന്‍മാര്‍ എന്ന പേരില്‍ പതിമൂന്ന് വാതില്പാലകര്‍ ഉണ്ട്; അവര്‍ തങ്ങളുടെ കര്‍ത്തവ്യം കേട്ടാല്‍ സന്തോഷിക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ കോപം കാണിക്കും.

തതസ്തത്രാശു രക്താക്ഷം ഭിന്നാഞ്ജനചയോപമമ് । മൃത്യുകാലാന്തകാദീനാം മധ്യേ പശ്യതി വൈ യമമ് ॥ ൨,൫.

അവിടെ ഉടന്‍ തന്നെ, മരണനും കാലനും മറ്റു ദൂതന്മാരും ഇടയില്‍ രക്തം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ചിതറിച്ച കാജല്‍പോലെയുള്ള യമനെ അവന്‍ കാണുന്നു.

ദംഷ്ട്രാകരാലവദനം ഭൃകുടീദാരുണാകൃതിമ് । വിരൂപൈര്ഭോഷണൈര്വക്ത്രൈര്വൃതം വ്യാധിശതൈഃ പ്രഭുമ് ॥ ൨,൫.

കുരിശ്ശുകുത്തിയ ദന്തങ്ങളോടും കഠിനമായ കണ്പൊട്ടിയോടും ഭയാനകമായ മുഖത്തോടും, ഭയങ്കരമായ അലങ്കാരങ്ങളും രൂപങ്ങളുമുള്ള രോഗങ്ങളുടെ നൂറുകണക്കിന് കൂട്ടത്തോടെ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന യമനെ അവന്‍ കാണുന്നു.

ദണ്ഡാസക്തമഹാബാഹും പാശഹസ്തം സുഭൈരവമ് । തന്നിര്ദിഷ്ടാം തതോ ജന്തുര്ഗതിം യാതി ശുഭാശുഭാമ് ॥ ൨,൫.

വലിയ ഭുജങ്ങളുമായി ദണ്ഡവും പാശവും പിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അത്യന്തം ഭയാനകനായ യമനെ അവന്‍ കാണുന്നു; പിന്നെ യമന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ച നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ ഗതിയിലേക്ക് ആ ജീവന്‍ പോകുന്നു.

പാപീ പാപാം ഗതിം യാതി യഥാ തേ കഥിതം പുരാ । ഛത്രോപാനഹദാതാരോ യേ ച വേശ്മപ്രദായകാഃ ॥ ൨,൫.

പാപി മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ പാപമായ ഗതിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്; കുടയും ചെരിപ്പും വീടും നല്‍കുന്നവര്‍ വേറൊരു ഗതി പ്രാപിക്കുന്നു.

യേ തു പുണ്യകൃതസ്തത്ര തേ പശ്യന്തി യമം തദാ । സൌമ്യാകൃതിം കുണ്ഡലിനം മൌലിമന്തം ധൃതശ്രിയമ് ॥ ൨,൫.

പുണ്യപ്രവൃത്തികളുള്ളവർക്ക് അവിടെ യമൻ അതിനാൽ സൗമ്യമായ രൂപത്തിൽ, കുണ്ഡലങ്ങൾ ധരിച്ച്, കിരീടം ചൂടി, തേജസ്സോടെ ദൃശ്യനാകും.

ഏകാദശേ ദ്വാദശേ ഹി ഷണ്മാസേ ആബ്ദികേ തഥാ । വിപ്രാന് ബഹൂന് ഭോജയേത്തത്ര യന്മഹതീ ക്ഷുധാ ॥ ൨,൫.

പതിനൊന്നാം അല്ലെങ്കിൽ പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം, ആറാം മാസം, വാർഷികം എന്നിവയിൽ അവിടെ അനേകം ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം, കാരണം അവർക്കു വലിയ വിശപ്പാണ്.

ജീവന് പുത്രകലത്രാദിപ്രദിഷ്ടമിതരൈഃ ഖഗ । യോ ന സാധയതി സ്വാര്ഥമേവം പശ്ചാദ്ധിഖിദ്യതേ ॥ ൨,൫.

ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ മക്കൾ, ഭാര്യ, മറ്റ് ബന്ധുക്കൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നതൊന്നും ചെയ്യാതെ സ്വാർത്ഥതയിൽ മാത്രം ജീവിച്ചാൽ, പിന്നീട് അതിന് ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും.

ഏതത്തേ സര്വമാഖ്യാതം സംയമിന്യാം യഥാഗതി । പ്രോക്തമാവര്ഷകൃത്യം തേ കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി ॥ ൨,൫.

സംയമിനിയിലെ യാത്രയെക്കുറിച്ച് എല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; വർഷത്തിൽ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിച്ചു. ഇനി എന്താണ് നീ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

ശ്രീഗരുഡമഹാപുരാണമ് ൬ ഗരുഡ ഉവാച । അപി സാധനയുക്തസ്യ തീര്ഥദാനരതസ്യ ച । അകൃതേ തു വൃഷോത്സര്ഗേ പരലോകഗതിര്ന ഹി ॥ ൨,൬.

ഗരുഡൻ ചോദിച്ചു: സാദ്ധനയിലും തീർത്ഥയാത്രയിലും ദാനത്തിലും ലഗ്നനായവർക്കും, കാളയൊതുക്കൽ നടത്താതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, പരലോകഗതിയില്ല.

തസ്മാത്കൃഷ്ണ വൃഷോത്സര്ഗഃ കര്തവ്യ ഇതി മേ ശ്രുതമ് । കിം ഫലം വൃഷയജ്ഞസ്യ പുരാ കേന കൃതോ ഹരേ ॥ ൨,൬.

അതിനാൽ കൃഷ്ണാ, കാളയൊതുക്കൽ നിർബന്ധമെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; കാളയാഗത്തിന് എന്താണ് ഫലം, ആരാണ് ആദ്യം ചെയ്തത്, ഹരേ, ദയവായി പറയൂ.

അനഡ്വാന് കീദൃശഃ പ്രോക്തഃ കസ്മിന് കാലേ വിശേഷതഃ । കോ വിധിസ്തസ്യ നിര്ദിഷ്ടഃ സര്വം മേ കൃപയാ വദ ॥ ൨,൬.

എന്തുപോലെയുള്ള കാളയാണ് നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് ഏത് സമയത്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്, അതിന് എന്താണ് വിധി? ദയവായി എല്ലാം വിശദമായി പറയൂ.

ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച । ഇതിഹാസം മഹാപുണ്യം പ്രവക്ഷ്യാമി ഖഗേശ്വര । ബ്രഹ്മപുത്രേണ യത്പ്രോക്തം രാജാനം വീരവാഹനമ് ॥ ൨,൬.

ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: പക്ഷിരാജാവേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രൻ രാജാവായ വീരവാഹനനോട് പറഞ്ഞ അതി പുണ്യമുള്ള ഒരു പുരാതനകഥ ഞാൻ പറയാം.

വിരാധനഗരേ രാജാ വീരവാഹനനാമകഃ । ധര്മാത്മാ സത്യസന്ധശ്ച വദാന്യോ വിപ്രതുഷ്ടികൃത് ॥ ൨,൬.

വിരാധനഗരത്തിൽ വീരവാഹനൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; ധാർമ്മികനും സത്യവാനും ഉദാരനും ബ്രാഹ്മണന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു.

സ കദാചിദ്വനം വീരോ മഹാത്മാഖേടകം ഗതഃ । കിഞ്ചിത്പ്രഷ്ടുമനാസ്താര്ക്ഷ്യ വസിഷ്ഠസ്യാശ്രമം യയൌ ॥ ൨,൬.

ഒരു ദിവസം ആ വീരനായ മഹാത്മാവ് വേട്ടയ്ക്കായി വലിയ കാടിലേക്ക് പോയി; കുറെ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനായി വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്കും എത്തി.

നമസ്കൃത്യ മുനിം തത്ര കൃതാസനപരിഗ്രഹഃ । പശ്രയാവനതോ രാജാ പപ്രച്ഛ ഋഷിസംസദി ॥ ൨,൬.

അവിടെ മുനിയെ വന്ദിച്ച്, ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ച്, വിനയത്തോടെ അഭയം തേടി രാജാവ് ഋഷിമാരുടെ സന്നിധിയിൽ ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു.

രാജോവാച । മുനേ മയാ കൃതോ ധര്മോ യഥാശക്തി പ്രയത്നതഃ । യമസ്യ ശാസനം ശ്രുത്വാ ബിഭേമി നിതരാം ഹൃദി ॥ ൨,൬.

രാജാവ് ചോദിച്ചു: മുനിവരേ, എന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഞാൻ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും യമന്റെ നിയമങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം ഭയത്തോടെ നിറയുന്നു.

യമഞ്ച യമദൂതാംശ്ച നിരയാന് ഘോരദര്ശനാന് । ന പശ്യാമി മഹാഭാഗ തഥാ വദ ദയാനിധേ ॥ ൨,൬.

മഹാഭാഗവ, ഞാൻ യമനെയും അവന്റെ ദൂതന്മാരെയും ഭയങ്കരമായ നരകങ്ങളെയും കാണുന്നില്ല; ദയാസാഗരാ, അതിന്റെ കാരണം ദയവായി പറയൂ.

വസിഷ്ഠ ഉവാച । ധര്മാ ബഹുവിധാ രാജന് വര്ണ്യന്തേ ശാസ്ത്രകോവിദൈഃ । സൂക്ഷ്മത്വാന്ന വിജാനന്തി കര്മമാര്ഗവിമോഹിതാഃ ॥ ൨,൬.

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ധർമ്മത്തിന് അനേകം രൂപങ്ങൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതിന്റെ സൂക്ഷ്മതയാൽ, കര്‍മമാർഗത്തിൽ അകപ്പെട്ടവർ അതു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല.