ഗരുഡപുരാണമ്

മഹതാ പുണ്യയോഗേന മാനുഷ്യം ലബ്ധവാനഹമ് । തൃതീയേ മാസി സമ്പ്രാപ്തേ ഗന്ധര്വനഗരേ ശുഭമ് ॥ ൨,൫.

വലിയ പുണ്യഫലത്താൽ ഞാൻ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചു. മൂന്നാം മാസം എത്തിയപ്പോൾ ഗന്ധർവനഗരം എന്ന ശുഭമായ സ്ഥലത്ത് എത്തുന്നു.

തൃതീയമാസികം പിണ്ഡം തത്ര ഭുക്ത്വാ ബ്രജത്യസൌ । വ്രജന്നേവം വിലപതേ തദഗ്രേണാഹതഃ പഥി ॥ ൨,൫.

അവിടെ മൂന്നാം മാസത്തിലെ പിണ്ഡം കഴിച്ചു, പിന്നെ യാത്ര തുടരുന്നു. വഴിയിൽ മുന്നിൽ നിന്നും അടികൾക്കു കീഴിൽ വേദനിച്ചു, ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുന്നു:

മയാ ന ദത്തം ന ഹുതം ഹുതാശനേ തപോ ന തപ്തം ഹിമശൈലഗഹ്വരേ । ന സേവിതം ഗാങ്ഗമഹോ മഹാജലം ശരീര ഹേ നിസ്തര യത്ത്വയാ കൃതമ് ॥ ൨,൫.

ദാനം നൽകിയില്ല, അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്തില്ല, ഹിമപർവ്വത ഗുഹകളിൽ തപസ്സ് ചെയ്തില്ല, ഗംഗയിലും മറ്റും സേവനം ചെയ്തില്ല. ശരീരമേ, നീ ചെയ്തതുപോലെ നീ കടന്നുപോകണം.

തുര്യേ ശൈലാഗമം മാസി പ്രാപ്നുയാത്തത്ര വര്ഷണമ് । തസ്യോപരി ഭവേത്പക്ഷിന്പാഷാണാനാം നിരന്തരമ് ॥ ൨,൫.

നാലാം മാസം, അവൻ പർവ്വതപ്രദേശത്ത് എത്തുന്നു. അവിടെ മുകളിൽ നിന്ന് കല്ലുകളും പക്ഷികളും തുടർച്ചയായി വീഴുന്നു.

ചതുര്ഥമാസികം ശ്രാദ്ധം ഭുക്ത്വാ തത്ര പ്രസര്പതി । സ പതന്നേവ വിലപന്പാഷാണാദ്യതിപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ നാലാം മാസത്തിലെ ശ്രാദ്ധം കഴിച്ചു, പിന്നെ യാത്ര തുടരുന്നു. കല്ലുകൾ വീണ് വേദനിച്ചു, വീഴുമ്പോൾ വിലപിക്കുന്നു.

ന ജ്ഞാനമാര്ഗോ ന ച യോഗമാര്ഗോ ന കര്മമാര്ഗോ ന ച ഭക്തിമാര്ഗഃ । ന സാധുസങ്ഗാത്കിമപി ശ്രുതം മയാ ശരീര ഹേ നിസ്തര യത്ത്വയാ കൃതമ് ॥ ൨,൫.

ജ്ഞാനമാർഗം, യോഗമാർഗം, കര്‍മ്മമാർഗം, ഭക്തിമാർഗം — ഒന്നും ഞാൻ പിന്തുടർന്നില്ല. സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നൊന്നും ഞാൻ കേട്ടുമില്ല. ശരീരമേ, നീ ചെയ്തതുപോലെ നീ കടന്നുപോകണം.

തതഃ ക്രൂരപുര മാസി പഞ്ചമേ യാതി കാശ്യപ । ഭുവി ദത്തം പിണ്ഡജലം ഭുക്ത്വാ ക്രൂരപുരം വ്രജേത് ॥ ൨,൫.

അതിനുശേഷം, അഞ്ചാം മാസം, കാശ്യപാ, അവൻ ക്രൂരപുരം എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഭൂമിയിൽ നൽകിയ പിണ്ഡവും വെള്ളവും കഴിച്ചു, അവൻ ക്രൂരപുരത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.

വ്രജന്നേവം വിലപതേ പട്ടിശൈഃ പാതിതഃ പഥി । ഹാ മാതര്ഹാപിതര്ഭ്രാതഃ സുതാ ഹാ ഹാ മമ സ്ത്രിയഃ ॥ ൨,൫.

യാത്രയിൽ, കുന്തംകൊണ്ടു അടിച്ചു വീഴ്ത്തപ്പെട്ട്, അവൻ വിലപിക്കുന്നു: 'അമ്മേ! അച്ഛാ! സഹോദരാ! മകനേ! എന്റെ ഭാര്യമാരേ! അയ്യോ, അയ്യോ!'

യുഷ്മാഭിര്നോപദിഷ്ടോഽഹമവസ്ഥാം പ്രാപ്ത ഈദൃശീമ് । ഏവം ലാലപ്യമാനം തേ യമദൂതാ വദന്തിഹി ॥ ൨,൫.

നിങ്ങൾ എന്നെ ഉപദേശിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ എത്തിയത്. ഇങ്ങനെ അവൻ കരയുമ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ അവനോട് പറയുന്നു:

ക്വ മാതാ ക്വ പിതാ മൂഢ ക്വ ജായാ ക്വ സുതഃ സുഹൃത് । സ്വകര്മോപാര്ജിതേ ഭുങ്ക്ഷ്വം മൂര്ഖ യാതാശ്ചിരം പഥി ॥ ൨,൫.

എവിടെയാണ് അമ്മ, എവിടെയാണ് അച്ഛൻ, ഭ്രാന്തനായവനേ? എവിടെയാണ് ഭാര്യ, മകൻ, സുഹൃത്ത്? നീ സ്വന്തമായി ചെയ്ത കർമ്മഫലം തന്നെയാണ് അനുഭവിക്കേണ്ടത്, നീയോ, നീയൊക്കെ കൂടെ നടന്നവർ എല്ലാം നേരത്തെ തന്നെ വഴിത്തിരിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു.

ജാനാസി ശമ്ബലമലം ബലമധ്വഗാനാം നോഽശമ്ബലഃ പ്രയതതേ പരലോകഗത്യൈ । ഗന്തവ്യമസ്തി തവ നിശ്ചിതമേവ തേന മാര്ഗേണ യേന ന ഭവേത്ക്രയവിക്രയോഽപി ॥ ൨,൫.

യാത്രക്കാരന് ഒരു തണ്ടു അത്യാവശ്യമാണ് എന്ന് നീ അറിയുന്നു. എന്നാൽ തണ്ടില്ലാത്തവൻ അടുത്ത ലോകത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്ക് ഒരുങ്ങുന്നില്ല. നീ തീർച്ചയായും ആ വഴിയിലൂടെ പോകേണ്ടതുണ്ട്, അവിടെ വാങ്ങലോ വിറ്റലോ ഒന്നുമില്ല.

ഊനഷാണ്മാസികേ ക്രൌഞ്ചേ ഭുക്ത്വാ പിണ്ഡന്തു സോദകമ് । ഘടീമാത്രന്തു വിശ്രമ്യ വിചിത്രനഗരം വ്രജേത് ॥ ൨,൫.

ആറുമാസം കഴിഞ്ഞ്, നിനക്കായി വെള്ളം ചേർത്ത് നൽകിയ പിണ്ഡം കഴിച്ച്, ഒരു ചെറിയ നേരം വിശ്രമിച്ച ശേഷം, അത്ഭുതങ്ങളാലുള്ള നഗരത്തിലേക്ക് നീ പോകുന്നു.

വ്രജന്നേവം വിലപതേ ശൂലാഗ്രേണ വിദാരിതഃ ॥ ൨,൫.

അവൻ അങ്ങനെ പോകുമ്പോൾ, കുന്തത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ കുത്തേറ്റ് വേദനയോടെ കരയുന്നു.

കുത്ര യാമി ന ഹി ഗാമി ജീവിതം ഹാ മൃതസ്യ മരണം പുനര്ന വൈ । ഇത്ഥമേവ വിലപന് പ്രയാത്യസൌ യാതനാര്ഹധൃതവിഗ്രഹഃ പതി ॥ ൨,൫.

എവിടേക്ക് പോകണം? എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയുന്നില്ല. ജീവൻ പോയി — അയ്യോ! മരിച്ചവന് വീണ്ടും മരണം ഇല്ലല്ലോ. ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, യാതനകൾ അനുഭവിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ശരീരത്തിൽ അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

വിചിത്രനഗരേ തത്ര വിചിത്രോ നാമ പാരിഥിവഃ । തത്ര ഷണ്മാസപിണ്ഡേന തൃപ്തഃ സന് വ്രജതേ പുരഃ ॥ ൨,൫.

ആ അത്ഭുത നഗരത്തിൽ, വിചിത്രൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ട്. അവിടെ, ആറുമാസം നൽകിയ പിണ്ഡം കൊണ്ട് തൃപ്തനായി, അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

വ്രജന്നേവം വിലപതേ പ്രാസാഗ്രേണ പ്രപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

അവൻ അങ്ങനെ പോകുമ്പോൾ, കുന്തത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ പീഡിതനായി വിലപിക്കുന്നു.

മാതാ ഭ്രാതാ പിതാ പുത്രഃ കോഽപി മേ വര്തതേ ന വാ । യോ മാമുദ്ധരതേ പാപം പതന്തം ദുഃ ഖസാഗരേ ॥ ൨,൫.

അമ്മ, സഹോദരൻ, അച്ഛൻ, മകൻ — ആരും എന്റെ കൂടില്ല, ഇല്ലെങ്കിൽ ആരോ ഉണ്ടാകാം. ഞാൻ പാപം ചെയ്തുകൊണ്ട് ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ വീഴുമ്പോൾ ആരാണ് എന്നെ ഉയർത്തി രക്ഷിക്കുക?

വ്രജതസ്തത്ര മാര്ഗേ തു തത്ര വൈതരണീ ശുഭാ । ശതയോജനവിസ്തീര്ണാ പൂയശോണിതസംകുലാ ॥ ൨,൫.

അവൻ ആ വഴിയിൽ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ, അവിടെ ദർശനീയമായ വൈതരണി എന്ന നദി പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. നൂറ് യോജന വീതിയുള്ള, പുഴു നിറഞ്ഞ രക്തം നിറഞ്ഞ നദിയാണ് അത്.

ആയാതി തത്ര ദൃശ്യന്തേ നാവികാ ധീവരാദയഃ । തേ വദന്തി പ്രദത്താ ഗൌര്യദി വൈതരണീ ത്വയാ । നാവമേനാം സമാരോഹ സുകേനോത്തര വൈ നദീമ് ॥ ൨,൫.

അവിടെ, നാവികരും മീൻപിടിത്തക്കാരും കാണപ്പെടുന്നു. അവർ പറയുന്നു: 'നീ വൈതരണിക്കായി ഒരു പശു ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ നാവിൽ കയറി സന്തോഷത്തോടെ നദി കടക്കൂ.'

തത്ര യേന പ്രദത്താ ഗൌഃ സ സുഖേനൈവ താം തരേത് । അദായീ തത്ര ഘൃഷ്യേത കരഗ്രാഹന്തു നാവികൈഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ, പശു ദാനം ചെയ്തവൻ എളുപ്പത്തിൽ നദി കടക്കും; ദാനം ചെയ്യാത്തവനെ നാവികർ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ച് വലിച്ചിഴക്കും.

ഉഖൈഃ കാകൈര്ബകോലൂകൈസ്തീക്ഷ്ണതുണ്ഡൈര്വിതുദ്യതേ । മനുജാനാം ഹിതം ദാനമന്തേ വൈതരണീ ഖഗ ॥ ൨,൫.

കാക്കകളും, കുരുവികളും, ആണ്ടിക്കാക്കകളും മൂർഖൻമാരെ കുത്തി കീറുന്നു. മനുഷ്യർ മരിക്കുമ്പോൾ ചെയ്യുന്ന ദാനം വൈതരണി കടക്കാൻ ഉപകാരപ്പെടുന്നു.

ദത്താ പാപം ദഹേത്സര്വം മമ ലോകന്തു സാ നയേത് । മപ്തമേ മാസി സമ്പ്രാപ്തേ പുരം ബഹ്വാപദം മൃതഃ ॥ ൨,൫.

ദാനം എല്ലാ പാപവും ദഹിപ്പിക്കുകയും, എന്നെ അടുത്ത ലോകത്തേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മാസം പൂർത്തിയായാൽ, മരിച്ചവൻ അനേകം അപകടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലെത്തുന്നു.

വ്രജേത്തു സോദകം ഭുക്ത്വാ പിണ്ഡം വൈ സപ്തമാസികമ് । വ്രജന്നേവം വിലപതേ പരിഘാഹതിപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

ഏഴാം മാസം വെള്ളം ചേർത്ത് നൽകിയ പിണ്ഡം കഴിച്ച്, ഇരുമ്പ് ദണ്ഡങ്ങളാൽ അടിയേറ്റു വേദനിച്ചു, അവൻ അങ്ങനെ വിലപിച്ചു കൊണ്ടാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.

ന ദത്തം ന ഹുതം തപ്തം ന സ്നാതം ന കൃതം ഹിതമ് । യാദൃശം ചരിതം കര്മ മൂഢാത്മന് ഭുങ്ക്ഷ്വ താദൃശമ് ॥ ൨,൫.

ദാനം ചെയ്തില്ല, ഹോമം ചെയ്തില്ല, തപസ്സു ചെയ്തില്ല, സ്നാനം ചെയ്തില്ല, നല്ലത് ഒന്നും ചെയ്തില്ല. ഭ്രമിച്ച മനസ്സുള്ളവനേ, നീ ചെയ്ത കർമ്മഫലങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കേണ്ടത്.

മാസ്യഷ്ടമേ ദുഃ ഖദേ തു പരേ ഭുക്ത്വാഥ സോദകമ് । പിണ്ഡം പ്രയാത്സയൌ താര്ക്ഷ്യ നാനാക്രന്ദപുരം തതഃ ॥ ൨,൫.

എട്ടാം മാസം ദു:ഖം അനുഭവിച്ച് വെള്ളം ചേർത്ത് പിണ്ഡം കഴിച്ചശേഷം, ഹരിണേ, അവൻ അനേകം കരച്ചിലുകൾ നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

പ്രയാണേ ച പ്രവദതേ മുസലാഘാതപീഡിതഃ । ക്വ ജായാചടുലൈശ്ചാടുപടുഭിര്വചനൈര്മമ ॥ ൨,൫.

യാത്രയിൽ, ഉലക്കുകൊണ്ടുള്ള അടിയേറ്റു വേദനിച്ചു, അവൻ പറയുന്നു: 'എവിടെയാണ് എന്റെ ഭാര്യ, മധുരവും ചതുരവുമായ വാക്കുകളോടെ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചവൾ?''

ഭോജനം ഭല്ലഭല്ലീഭിര്മുസലൈശ്ച ക്വ മാരണമ് । നവമേ മാസി ദത്തം വൈ നാനാക്രന്ദപുരേ തതഃ ॥ ൨,൫.

'ഭക്ഷണം എവിടെയാണ്, ഉലക്കും വടിയും കൊണ്ടുള്ള മരണം എവിടെയാണ്?' ഒമ്പതാം മാസം പിണ്ഡം നൽകി, അവൻ അനേകം കരച്ചിലുകൾ നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലെത്തുന്നു.

പിണ്ഡമശ്രാതി കരുണം നാനാക്രന്ദാന് കരോത്യപി । ദശമേ മാസി ദത്തം വൈ സുതപ്തഭവനം തതഃ ॥ ൨,൫.

അവന്‍ കരുണയോടെ പലവിധം വിലപിച്ച് അന്നം തേടുന്നു; പത്താം മാസത്തില്‍ നല്‍കുന്ന അര്‍പ്പണം അവന്‍ ചൂടുള്ള ഒരു വീട് പോലെ ആകുന്നു.

സരന്നേവം വിലപതേ ഹലാഹതിഹതഃ പഥി । ക്വ സൂനുപേശലകരൈഃ പാദസംവാഹനം മമ ॥ ൨,൫.

മരണായുധം കൊണ്ടു തളര്‍ന്നവനായി വഴിയിലൂടെ പോകുമ്പോള്‍ അവന്‍ വിലപിക്കുന്നു: 'എന്‍റെ മകന്‍റെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം കൈകളാല്‍ കാലുകള്‍ മസാജ് ചെയ്തിരുന്നത് എവിടെ?'