ഗരുഡപുരാണമ്

തത്ര യാമ്യ പുരം ഗച്ഛന്പുത്രപുത്രേതി ച ബ്രുവന് । ഹാഹേതി ക്രന്ദതേ നിത്യം സ്വകൃതം ദുഷ്കൃതം സ്മരന് ॥ ൨,൫.

അവിടെ യാമ്യപുരത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ 'മകനേ, മകനേ' എന്നു വിളിച്ച്, 'ഹാ, ഹാ' എന്ന് നിലാവിലാപം ചെയ്ത്, താൻ ചെയ്ത ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ഓർത്തു എപ്പോഴും കരയുന്നു.

അഷ്ടാദശോദിനേ താര്ക്ഷ്യ തത്പുര പ്രാപ്നുയാദസൌ । പുഷ്പഭദ്രാ നദീ യത്ര ന്യഗ്രോധഃ പ്രിയദര്ശനഃ ॥ ൨,൫.

പതിനെട്ടാം ദിവസം, താർക്ഷ്യ, ആ യാത്രക്കാരൻ ആ നഗരം എത്തുന്നു. അവിടെ പുഷ്പഭദ്രാ എന്ന നദി ഒഴുകുന്നു, മനോഹരമായ ഒരു ആൽമരം നില്ക്കുന്നു.

വിശ്രാമേച്ഛാം കരോത്യത്ര കാരയന്തി ന തേ ഭടാഃ । ക്ഷിതൌ ദത്തം സുതൈസ്തസ്യ സ്നേഹാദ്വാ കൃപയാ തഥാ ॥ ൨,൫.

അവിടെ വിശ്രമിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അവിടത്തെ കാവൽക്കാർ അതിന് അനുവദിക്കില്ല. ഭൂമിയിൽ അവന്റെ മക്കൾ സ്നേഹത്താലോ കാരുണ്യത്താലോ നൽകിയതെല്ലാം അവിടെയെത്തുന്നവന് ലഭിക്കും.

മാസികം പിണ്ഡമശ്നാതി തതഃ സൌരിപുരം വ്രജേത് । വ്രജന്നേവം പ്രലപതേ മുദ്ഗരാഹതിപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ നൽകിയ പിണ്ഡം അവൻ കഴിക്കും. പിന്നെ സൂരിപുരം എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. യാത്രയിൽ, വടികൊണ്ടുള്ള അടികൾക്കു കീഴിൽ വേദനിച്ചു, അവൻ ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുന്നു:

ജലാശയോ നൈവ കൃതോ മയാ തദാ മനുഷ്യതൃപ്ത്യൈ പശുപക്ഷിതൃപ്തയ । ഗോതൃപ്തിഹേതോര്ന ച ഗോചരഃ കൃതഃ ശരീര ഹേ നിസ്തര യത്ത്വയാ കൃതമ് ॥ ൨,൫.

മനുഷ്യർക്കും പശുക്കൾക്കും പക്ഷികൾക്കും തൃപ്തിക്കായി ഞാൻ ഒരു കുളം നിർമ്മിച്ചില്ല. പശുക്കൾക്ക് മേയൽസ്ഥലവും ഒരുക്കിയില്ല. ശരീരമേ, നീ ചെയ്തതുപോലെ നീ കടന്നുപോകണം.

തത്ര നാമ്നാ തു രാജാസൌ ജങ്ഗമഃ കാമരൂപധൃക് । ഭയാത്തദ്ദര്ശനാജ്ജാതാദ്ഭുങ്ക്തേ പിണ്ഡം സ ശങ്കിതഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ, കാമരൂപം ധരിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു രാജാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അവനെ കണ്ടു ഭയപ്പെട്ട്, യാത്രക്കാരൻ സംശയത്തോടെ പിണ്ഡം കഴിക്കുന്നു.

ത്രിപക്ഷേ ജലസംയുക്തം ക്ഷിതൌ ദത്തം തതോ വ്രജേത് । വ്രജന്നേവം പ്രലപതേ ഖഡ്ഗാഘാതപ്രപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

മൂന്ന് പകുതികൾ കഴിഞ്ഞ്, ഭൂമിയിൽ നൽകിയ വെള്ളവും പിണ്ഡവും അവൻ സ്വീകരിക്കും. പിന്നെ യാത്ര തുടരുമ്പോൾ, വാളിനുള്ള അടികൾക്കു കീഴിൽ വേദനിച്ചു, ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുന്നു:

ന നിത്യദാനം ന ഗവാഹ്നികം കൃതം പുസ്തം ച ദത്തം ന ഹി വേദശാസ്ത്രയോഃ । പുരാണദൃഷ്ടോ ന ഹി സേവിതോഽധ്വാ ശരീര ഹേ നിസ്തര യത്ത്വയാ കൃതമ് ॥ ൨,൫.

ദിനംപ്രതി ദാനം നൽകിയില്ല, പശുക്കൾക്ക് സേവനവും ചെയ്തില്ല, വേദപാഠം പഠിച്ചില്ല, പുരാണങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മാർഗം പിന്തുടരുകയും ചെയ്തില്ല. ശരീരമേ, നീ ചെയ്തതുപോലെ നീ കടന്നുപോകണം.

നഗേന്ദ്രനഗരം ഗത്വാ ഭുക്ത്വാ ചാന്നം തഥാവിധമ് । മാസി ദ്വിതീയേ യദ്ദത്തം ബാന്ധവൈസ്തു തതോ വ്രജേത് ॥ ൨,൫.

നഗേന്ദ്രനഗരം എത്തി, അവിടെ അത്തരം അന്നം കഴിച്ചു, രണ്ടാം മാസം ബന്ധുക്കൾ നൽകിയതുകൊണ്ട് അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

വ്രജന്നേവം പ്രലപതേ കൃപാണത്സരുതാഡിതഃ । പരാധാനമഭൂത്സര്വംമമ മൂര്ഖശിരോമണേഃ ॥ ൨,൫.

യാത്രയിൽ, കത്തിയുള്ള അടികൾക്കു കീഴിൽ വേദനിച്ചു, അവൻ വിലപിക്കുന്നു: 'എല്ലാം മറ്റുള്ളവരുടെ ആശ്രയമായി. ഞാൻ ഏറ്റവും വലിയ മൂഢൻ ആയിരുന്നു.'

മഹതാ പുണ്യയോഗേന മാനുഷ്യം ലബ്ധവാനഹമ് । തൃതീയേ മാസി സമ്പ്രാപ്തേ ഗന്ധര്വനഗരേ ശുഭമ് ॥ ൨,൫.

വലിയ പുണ്യഫലത്താൽ ഞാൻ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചു. മൂന്നാം മാസം എത്തിയപ്പോൾ ഗന്ധർവനഗരം എന്ന ശുഭമായ സ്ഥലത്ത് എത്തുന്നു.

തൃതീയമാസികം പിണ്ഡം തത്ര ഭുക്ത്വാ ബ്രജത്യസൌ । വ്രജന്നേവം വിലപതേ തദഗ്രേണാഹതഃ പഥി ॥ ൨,൫.

അവിടെ മൂന്നാം മാസത്തിലെ പിണ്ഡം കഴിച്ചു, പിന്നെ യാത്ര തുടരുന്നു. വഴിയിൽ മുന്നിൽ നിന്നും അടികൾക്കു കീഴിൽ വേദനിച്ചു, ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുന്നു:

മയാ ന ദത്തം ന ഹുതം ഹുതാശനേ തപോ ന തപ്തം ഹിമശൈലഗഹ്വരേ । ന സേവിതം ഗാങ്ഗമഹോ മഹാജലം ശരീര ഹേ നിസ്തര യത്ത്വയാ കൃതമ് ॥ ൨,൫.

ദാനം നൽകിയില്ല, അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്തില്ല, ഹിമപർവ്വത ഗുഹകളിൽ തപസ്സ് ചെയ്തില്ല, ഗംഗയിലും മറ്റും സേവനം ചെയ്തില്ല. ശരീരമേ, നീ ചെയ്തതുപോലെ നീ കടന്നുപോകണം.

തുര്യേ ശൈലാഗമം മാസി പ്രാപ്നുയാത്തത്ര വര്ഷണമ് । തസ്യോപരി ഭവേത്പക്ഷിന്പാഷാണാനാം നിരന്തരമ് ॥ ൨,൫.

നാലാം മാസം, അവൻ പർവ്വതപ്രദേശത്ത് എത്തുന്നു. അവിടെ മുകളിൽ നിന്ന് കല്ലുകളും പക്ഷികളും തുടർച്ചയായി വീഴുന്നു.

ചതുര്ഥമാസികം ശ്രാദ്ധം ഭുക്ത്വാ തത്ര പ്രസര്പതി । സ പതന്നേവ വിലപന്പാഷാണാദ്യതിപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ നാലാം മാസത്തിലെ ശ്രാദ്ധം കഴിച്ചു, പിന്നെ യാത്ര തുടരുന്നു. കല്ലുകൾ വീണ് വേദനിച്ചു, വീഴുമ്പോൾ വിലപിക്കുന്നു.

ന ജ്ഞാനമാര്ഗോ ന ച യോഗമാര്ഗോ ന കര്മമാര്ഗോ ന ച ഭക്തിമാര്ഗഃ । ന സാധുസങ്ഗാത്കിമപി ശ്രുതം മയാ ശരീര ഹേ നിസ്തര യത്ത്വയാ കൃതമ് ॥ ൨,൫.

ജ്ഞാനമാർഗം, യോഗമാർഗം, കര്‍മ്മമാർഗം, ഭക്തിമാർഗം — ഒന്നും ഞാൻ പിന്തുടർന്നില്ല. സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നൊന്നും ഞാൻ കേട്ടുമില്ല. ശരീരമേ, നീ ചെയ്തതുപോലെ നീ കടന്നുപോകണം.

തതഃ ക്രൂരപുര മാസി പഞ്ചമേ യാതി കാശ്യപ । ഭുവി ദത്തം പിണ്ഡജലം ഭുക്ത്വാ ക്രൂരപുരം വ്രജേത് ॥ ൨,൫.

അതിനുശേഷം, അഞ്ചാം മാസം, കാശ്യപാ, അവൻ ക്രൂരപുരം എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഭൂമിയിൽ നൽകിയ പിണ്ഡവും വെള്ളവും കഴിച്ചു, അവൻ ക്രൂരപുരത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.

വ്രജന്നേവം വിലപതേ പട്ടിശൈഃ പാതിതഃ പഥി । ഹാ മാതര്ഹാപിതര്ഭ്രാതഃ സുതാ ഹാ ഹാ മമ സ്ത്രിയഃ ॥ ൨,൫.

യാത്രയിൽ, കുന്തംകൊണ്ടു അടിച്ചു വീഴ്ത്തപ്പെട്ട്, അവൻ വിലപിക്കുന്നു: 'അമ്മേ! അച്ഛാ! സഹോദരാ! മകനേ! എന്റെ ഭാര്യമാരേ! അയ്യോ, അയ്യോ!'

യുഷ്മാഭിര്നോപദിഷ്ടോഽഹമവസ്ഥാം പ്രാപ്ത ഈദൃശീമ് । ഏവം ലാലപ്യമാനം തേ യമദൂതാ വദന്തിഹി ॥ ൨,൫.

നിങ്ങൾ എന്നെ ഉപദേശിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ എത്തിയത്. ഇങ്ങനെ അവൻ കരയുമ്പോൾ, യമദൂതന്മാർ അവനോട് പറയുന്നു:

ക്വ മാതാ ക്വ പിതാ മൂഢ ക്വ ജായാ ക്വ സുതഃ സുഹൃത് । സ്വകര്മോപാര്ജിതേ ഭുങ്ക്ഷ്വം മൂര്ഖ യാതാശ്ചിരം പഥി ॥ ൨,൫.

എവിടെയാണ് അമ്മ, എവിടെയാണ് അച്ഛൻ, ഭ്രാന്തനായവനേ? എവിടെയാണ് ഭാര്യ, മകൻ, സുഹൃത്ത്? നീ സ്വന്തമായി ചെയ്ത കർമ്മഫലം തന്നെയാണ് അനുഭവിക്കേണ്ടത്, നീയോ, നീയൊക്കെ കൂടെ നടന്നവർ എല്ലാം നേരത്തെ തന്നെ വഴിത്തിരിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു.

ജാനാസി ശമ്ബലമലം ബലമധ്വഗാനാം നോഽശമ്ബലഃ പ്രയതതേ പരലോകഗത്യൈ । ഗന്തവ്യമസ്തി തവ നിശ്ചിതമേവ തേന മാര്ഗേണ യേന ന ഭവേത്ക്രയവിക്രയോഽപി ॥ ൨,൫.

യാത്രക്കാരന് ഒരു തണ്ടു അത്യാവശ്യമാണ് എന്ന് നീ അറിയുന്നു. എന്നാൽ തണ്ടില്ലാത്തവൻ അടുത്ത ലോകത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്ക് ഒരുങ്ങുന്നില്ല. നീ തീർച്ചയായും ആ വഴിയിലൂടെ പോകേണ്ടതുണ്ട്, അവിടെ വാങ്ങലോ വിറ്റലോ ഒന്നുമില്ല.

ഊനഷാണ്മാസികേ ക്രൌഞ്ചേ ഭുക്ത്വാ പിണ്ഡന്തു സോദകമ് । ഘടീമാത്രന്തു വിശ്രമ്യ വിചിത്രനഗരം വ്രജേത് ॥ ൨,൫.

ആറുമാസം കഴിഞ്ഞ്, നിനക്കായി വെള്ളം ചേർത്ത് നൽകിയ പിണ്ഡം കഴിച്ച്, ഒരു ചെറിയ നേരം വിശ്രമിച്ച ശേഷം, അത്ഭുതങ്ങളാലുള്ള നഗരത്തിലേക്ക് നീ പോകുന്നു.

വ്രജന്നേവം വിലപതേ ശൂലാഗ്രേണ വിദാരിതഃ ॥ ൨,൫.

അവൻ അങ്ങനെ പോകുമ്പോൾ, കുന്തത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ കുത്തേറ്റ് വേദനയോടെ കരയുന്നു.

കുത്ര യാമി ന ഹി ഗാമി ജീവിതം ഹാ മൃതസ്യ മരണം പുനര്ന വൈ । ഇത്ഥമേവ വിലപന് പ്രയാത്യസൌ യാതനാര്ഹധൃതവിഗ്രഹഃ പതി ॥ ൨,൫.

എവിടേക്ക് പോകണം? എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയുന്നില്ല. ജീവൻ പോയി — അയ്യോ! മരിച്ചവന് വീണ്ടും മരണം ഇല്ലല്ലോ. ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, യാതനകൾ അനുഭവിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ശരീരത്തിൽ അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

വിചിത്രനഗരേ തത്ര വിചിത്രോ നാമ പാരിഥിവഃ । തത്ര ഷണ്മാസപിണ്ഡേന തൃപ്തഃ സന് വ്രജതേ പുരഃ ॥ ൨,൫.

ആ അത്ഭുത നഗരത്തിൽ, വിചിത്രൻ എന്നൊരു രാജാവുണ്ട്. അവിടെ, ആറുമാസം നൽകിയ പിണ്ഡം കൊണ്ട് തൃപ്തനായി, അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

വ്രജന്നേവം വിലപതേ പ്രാസാഗ്രേണ പ്രപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

അവൻ അങ്ങനെ പോകുമ്പോൾ, കുന്തത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ പീഡിതനായി വിലപിക്കുന്നു.

മാതാ ഭ്രാതാ പിതാ പുത്രഃ കോഽപി മേ വര്തതേ ന വാ । യോ മാമുദ്ധരതേ പാപം പതന്തം ദുഃ ഖസാഗരേ ॥ ൨,൫.

അമ്മ, സഹോദരൻ, അച്ഛൻ, മകൻ — ആരും എന്റെ കൂടില്ല, ഇല്ലെങ്കിൽ ആരോ ഉണ്ടാകാം. ഞാൻ പാപം ചെയ്തുകൊണ്ട് ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ വീഴുമ്പോൾ ആരാണ് എന്നെ ഉയർത്തി രക്ഷിക്കുക?

വ്രജതസ്തത്ര മാര്ഗേ തു തത്ര വൈതരണീ ശുഭാ । ശതയോജനവിസ്തീര്ണാ പൂയശോണിതസംകുലാ ॥ ൨,൫.

അവൻ ആ വഴിയിൽ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ, അവിടെ ദർശനീയമായ വൈതരണി എന്ന നദി പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. നൂറ് യോജന വീതിയുള്ള, പുഴു നിറഞ്ഞ രക്തം നിറഞ്ഞ നദിയാണ് അത്.

ആയാതി തത്ര ദൃശ്യന്തേ നാവികാ ധീവരാദയഃ । തേ വദന്തി പ്രദത്താ ഗൌര്യദി വൈതരണീ ത്വയാ । നാവമേനാം സമാരോഹ സുകേനോത്തര വൈ നദീമ് ॥ ൨,൫.

അവിടെ, നാവികരും മീൻപിടിത്തക്കാരും കാണപ്പെടുന്നു. അവർ പറയുന്നു: 'നീ വൈതരണിക്കായി ഒരു പശു ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ നാവിൽ കയറി സന്തോഷത്തോടെ നദി കടക്കൂ.'