ഗരുഡപുരാണമ്

സപിണ്ഡീകരണാദൂര്ധ്വം യാനി ശ്രാദ്ധാനി ഷോഡശ । ഏകോദ്ദിഷ്ടവിധാനേന ചരേദ്വാ പാര്വണാദൃതേ ॥ ൨,൫.

സപിണ്ഡീകരണത്തിന് ശേഷം പതിനാറു ശ്രാദ്ധങ്ങൾ ഏകോദിഷ്ടവിധിയനുസരിച്ച് നടത്തണം, പാർവണശ്രാദ്ധം ഒഴികെ.

പ്രത്യബ്ദം യോ യഥാ കുര്യാത്തഥാ കുര്യാത്സ താന്യപി । ഏകാദശേ ദ്വാദശേഽഹ്നി പ്രേതോ ഭുങ്ക്തേ ദിനദ്വയമ് ॥ ൨,൫.

പ്രതിവർഷം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ഇവയും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യണം; പതിനൊന്നാം, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസങ്ങളിൽ പ്രേതം രണ്ടുദിവസവും അനുഭവിക്കുന്നു.

യോഷിതഃ പുരുഷസ്യാപി പിണ്ഡം പ്രേതേതി നിര്വപേത് । സാപിണ്ഡ്യേ തു കൃതേ തസ്യ പ്രേതശബ്ദോ നിവര്തതേ ॥ ൨,൫.

സ്ത്രീയ്ക്കും പുരുഷനു പോലെ തന്നെ പ്രേതത്തിന് പിണ്ഡം അർപ്പിക്കണം; എന്നാൽ സപിണ്ഡ്യം ചെയ്താൽ അവളെ ഇനി 'പ്രേതം' എന്ന് വിളിക്കേണ്ടതില്ല.

ദീപദാനം പ്രകര്തവ്യമാവര്ഷന്തു ഗൃഹാദ്ബഹിഃ । അന്നം ദീപോ ജലം വസ്ത്രമന്യദ്വാദീയതേ ച യത് ॥ ൨,൫.

മഴക്കാലത്ത് വീടിന് പുറത്തു വിളക്കുകൾ കൊടുക്കണം. അപ്പം, വിളക്ക്, വെള്ളം, വസ്ത്രം, മറ്റെന്തെങ്കിലും ദാനം ചെയ്താൽ അതും നല്ലതാണ്.

തൃപ്തിദം പ്രേതശബ്ദേന സപിണ്ഡീകരണാവധി । അബ്ദകൃത്യം മയോക്തന്തേ സമാസാദ്വിനതാസുത ॥ ൨,൫.

സപിണ്ഡീകരണം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ 'പ്രേതം' എന്ന പേരിൽ തൃപ്തി നൽകുന്ന ദാനം തന്നെയാണ് വാർഷിക കർമ്മം എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, വിനതയുടെ മകനേ.

വൈവസ്വതഗൃഹേ യാനം യഥാ തത്തു നിബോധമേഃ । ത്രയോദശേഽഹ്നി ശ്രവണാകര്മണോനന്തരന്തു സഃ ॥ ൨,൫.

വൈവസ്വതന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര എങ്ങനെ നടക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയാം; പതിമൂന്നാം ദിവസം ശ്രവണകർമ്മം കഴിഞ്ഞ ഉടൻ ആ യാത്ര നടക്കുന്നു.

ത്വഗ്ഗൃഹീതാഹിവത്താര്ക്ഷ്യ ഗൃഹീതോ യമകിങ്കരൈഃ । തസ്മിന്മാര്ഗേ വ്രജത്യേകോ ഗൃഹീത ഇവ മര്കടഃ ॥ ൨,൫.

താർക്ഷ്യാ, ത്വക്ക് പിടിച്ച പാമ്പുപോലെയും, യമന്റെ ദൂതന്മാർ പിടിച്ച കുരങ്ങുപോലെയും, അവൻ ആ വഴിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നു.

വായ്വഗ്രസാരിവദ്രൂപം ദേഹമന്യത്പ്രപദ്യതേ । തത്പിണ്ഡജം പാതനാര്ഥമന്യത്തു പിതൃസമ്ഭവമ് ॥ ൨,൫.

വായുവോ സാരിവയോ പോലുള്ള മറ്റൊരു ശരീരം അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു; പിണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ളത് കഷ്ടം അനുഭവിക്കാനാണ്, മറ്റൊന്ന് പിതാക്കന്മാരിൽ നിന്നാണ്.

തത്പ്രമാണവയോഽവസ്ഥാസംസ്ഥാനാം പ്രഗ്ഭവോ യഥാ । ഷഡശീതി സഹസ്രാണി യോജനാനാം പ്രമാണതഃ ॥ ൨,൫.

ആ ശരീരത്തിന്റെ വലിപ്പം, പ്രായം, അവസ്ഥ, രൂപം ഇവ ഇങ്ങനെയാണ്: എൺപത്താറായിരത്തി ആറായിരം യോജനങ്ങൾ നീളമുള്ളത്.

അധ്വാന്തരാലികോ ജ്ഞേയോ യമമാനുഷലോകയോഃ । സാധികാര്ധക്രോശയുതം യോജനാനാം ശതദ്വയമ് ॥ ൨,൫.

യമലോകവും മനുഷ്യലോകവും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയുള്ള വഴിയാണ് ആ ഇടം; രണ്ടു നൂറ് യോജനവും, അരക്രോശം അധികവുമാണ് അതിന്റെ ദൂരം.

ചത്വാരിം ശത്തഥാ സപ്ത പ്രത്യഹം യാതി തത്ര സഃ । അഷ്ടാചത്വാരിംശതാ ച ത്രൈംശതാ ദിവസൈരിതി ॥ ൨,൫.

അവിടെ അവൻ ഓരോ ദിവസവും നാല്പത്തേഴു യോജനങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അമ്പതും മുപ്പതും ദിവസങ്ങളിൽ ആ യാത്ര പൂർത്തിയാകും.

വൈവസ്വതപുരം യാതി കൃഷ്യമാണോ യമാനുഗൈഃ । ഏവം ക്രമേണ യാതബ്യേ മാര്ഗേ പാപരതൈസ്തു യത് ॥ ൨,൫.

യമന്റെ ദൂതന്മാർ അവനെ വൈവസ്വതന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു; പാപത്തിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്യുന്നവർക്ക് ഈ വഴി ഇങ്ങനെ ഓരോ ഘട്ടം വീതം കടക്കേണ്ടിവരും.

ജായതേ സപ്രപഞ്ചം തച്ഛൃണു ത്വമരുണാനുജ । ത്രയോദശദിനേ ദത്തഃ പാശൈര്ബദ്ധ്വാതിദാരുണൈഃ ॥ ൨,൫.

അരുണന്റെ സഹോദരനേ, അവൻ ലോകത്തോടൊപ്പം എങ്ങനെ ജനിക്കുന്നു എന്ന് കേൾക്കു; പതിമൂന്നാം ദിവസം അത്യന്തം ക്രൂരമായ കയറുകളിൽ കെട്ടി അവനെ കൊടുക്കുന്നു.

യമസ്യാങ്കുശഹസ്തോ വൈ ഭൃകുടീകുടിലാനനഃ । ദണ്ഡപ്രഹാരസമ്ഭ്രാന്തഃ കൃഷ്യതേ ദക്ഷിണാം ദിശമ് ॥ ൨,൫.

യമൻ അങ്കുശം കൈവശം പിടിച്ച്, കോപത്തിൽ മുഖം വളച്ചിട്ട്, ദണ്ഡം കൊണ്ട് അടിച്ചു ഉണർത്തി, അവനെ തെക്കോട്ട് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.

കുശകണ്ടകവല്മീകശങ്കുപാഷാണകര്കശേ । തഥാ പ്രദീപ്തജ്വലനേ ക്വചിച്ഛ്വഭ്രശതോത്കടേ ॥ ൨,൫.

കുഷ, മുള്ള്, പുഴു, കൂമ്പ്, കല്ല്, കട്ടിനിലം, അഗ്നിജ്വാല, ചിലപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ കീടങ്ങളുടെ കൂട്ടം എന്നിവയിലൂടെ കടന്നുപോകണം.

പ്രദീപ്താദിത്യതപ്തേ ച ദഹ്യമാനഃ സദംശകേ । കൃഷ്യതേ യമദൂതൈശ്ച ശിവാവന്നാദഭീഷണൈഃ ॥ ൨,൫.

പ്രജ്വലിച്ച സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും, ദശനത്തിൽ വേദന അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; യമദൂതന്മാർ ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തോടെ അവനെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.

പ്രയാതിഃ ദാരുണേ മാര്ഗേ പാപകര്മാ യമാലയേ । കലേവരേ ദഹ്യമാനേ മഹാന്തം ക്ഷയമൃച്ഛതി ॥ ൨,൫.

ഭയങ്കരമായ വഴിയിൽ പാപികൾ യമന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു; അവന്റെ ശരീരം കത്തുമ്പോൾ വലിയ നാശം അനുഭവപ്പെടുന്നു.

ഭക്ഷ്യമാണേ തഥൈവാങ്ഗേ ഭിദ്യമാനേ ച ദാരുണമ് । ഛിദ്യമാനേ ചിരതരം ജന്തുര്ദുഃ ഖമവാപ്നുതേ ॥ ൨,൫.

അവന്റെ അവയവങ്ങൾ തിന്നപ്പെടുകയും, ഭയങ്കരമായി തകർക്കപ്പെടുകയും, നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന വേദന അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സ്വേന കര്മവി പാകേന ദേഹാന്തരഗതോഽപി സന് । പുരാണി ഷോഡശാമുഷ്മന്മാര്ഗേ താനി ച മേ ശൃണു ॥ ൨,൫.

തന്റെ തന്നെ കർമ്മഫലത്തിൽ, മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ എത്തിയാലും, ആ വഴിയിൽ പതിനാറ് പുരാതന നഗരങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയാം.

യാമ്യം സൌരിപുരം നഗേദ്വഭവനം ഗന്ധര്വശൈലാഗമൌ ക്രൌഞ്ചം ക്രൂരപുരം വിചിത്രഭവനം ബഹ്വാപദം ദുഃ ഖദമ് । നാനാക്രന്ദപുരം സുതപ്തഭവനം രൌദ്രം പയോവര്ഷണം ശീതാഢ്യം ബഹുഭീതിഷോഡശപുരാണ്യേതാന്യദൃഷ്ടനി തേ ॥ ൨,൫.

യാമ്യം, സൌരി, നാഗേന്ദ്രന്റെ ഭവനം, ഗന്ധർവശൈലം, ക്രൗഞ്ചം, ക്രൂരപുരം, വിചിത്രഭവനം, അനേകം ദുരിതങ്ങൾ ഉള്ള സ്ഥലം, ദുഃഖം നിറഞ്ഞ നഗരം, അനേകം കരയലുകൾ ഉള്ള നഗരം, അത്യന്തം ചൂടുള്ള ഭവനം, രൗദ്രം, മഴയുള്ള സ്ഥലം, തണുപ്പുള്ളത്, അനേകം ഭയങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നഗരം — ഇതാ, ഈ പതിനാറ് പുരാതന നഗരങ്ങൾ നീ കണ്ടിട്ടില്ല.

തത്ര യാമ്യ പുരം ഗച്ഛന്പുത്രപുത്രേതി ച ബ്രുവന് । ഹാഹേതി ക്രന്ദതേ നിത്യം സ്വകൃതം ദുഷ്കൃതം സ്മരന് ॥ ൨,൫.

അവിടെ യാമ്യപുരത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ 'മകനേ, മകനേ' എന്നു വിളിച്ച്, 'ഹാ, ഹാ' എന്ന് നിലാവിലാപം ചെയ്ത്, താൻ ചെയ്ത ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ഓർത്തു എപ്പോഴും കരയുന്നു.

അഷ്ടാദശോദിനേ താര്ക്ഷ്യ തത്പുര പ്രാപ്നുയാദസൌ । പുഷ്പഭദ്രാ നദീ യത്ര ന്യഗ്രോധഃ പ്രിയദര്ശനഃ ॥ ൨,൫.

പതിനെട്ടാം ദിവസം, താർക്ഷ്യ, ആ യാത്രക്കാരൻ ആ നഗരം എത്തുന്നു. അവിടെ പുഷ്പഭദ്രാ എന്ന നദി ഒഴുകുന്നു, മനോഹരമായ ഒരു ആൽമരം നില്ക്കുന്നു.

വിശ്രാമേച്ഛാം കരോത്യത്ര കാരയന്തി ന തേ ഭടാഃ । ക്ഷിതൌ ദത്തം സുതൈസ്തസ്യ സ്നേഹാദ്വാ കൃപയാ തഥാ ॥ ൨,൫.

അവിടെ വിശ്രമിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അവിടത്തെ കാവൽക്കാർ അതിന് അനുവദിക്കില്ല. ഭൂമിയിൽ അവന്റെ മക്കൾ സ്നേഹത്താലോ കാരുണ്യത്താലോ നൽകിയതെല്ലാം അവിടെയെത്തുന്നവന് ലഭിക്കും.

മാസികം പിണ്ഡമശ്നാതി തതഃ സൌരിപുരം വ്രജേത് । വ്രജന്നേവം പ്രലപതേ മുദ്ഗരാഹതിപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ നൽകിയ പിണ്ഡം അവൻ കഴിക്കും. പിന്നെ സൂരിപുരം എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. യാത്രയിൽ, വടികൊണ്ടുള്ള അടികൾക്കു കീഴിൽ വേദനിച്ചു, അവൻ ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുന്നു:

ജലാശയോ നൈവ കൃതോ മയാ തദാ മനുഷ്യതൃപ്ത്യൈ പശുപക്ഷിതൃപ്തയ । ഗോതൃപ്തിഹേതോര്ന ച ഗോചരഃ കൃതഃ ശരീര ഹേ നിസ്തര യത്ത്വയാ കൃതമ് ॥ ൨,൫.

മനുഷ്യർക്കും പശുക്കൾക്കും പക്ഷികൾക്കും തൃപ്തിക്കായി ഞാൻ ഒരു കുളം നിർമ്മിച്ചില്ല. പശുക്കൾക്ക് മേയൽസ്ഥലവും ഒരുക്കിയില്ല. ശരീരമേ, നീ ചെയ്തതുപോലെ നീ കടന്നുപോകണം.

തത്ര നാമ്നാ തു രാജാസൌ ജങ്ഗമഃ കാമരൂപധൃക് । ഭയാത്തദ്ദര്ശനാജ്ജാതാദ്ഭുങ്ക്തേ പിണ്ഡം സ ശങ്കിതഃ ॥ ൨,൫.

അവിടെ, കാമരൂപം ധരിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു രാജാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അവനെ കണ്ടു ഭയപ്പെട്ട്, യാത്രക്കാരൻ സംശയത്തോടെ പിണ്ഡം കഴിക്കുന്നു.

ത്രിപക്ഷേ ജലസംയുക്തം ക്ഷിതൌ ദത്തം തതോ വ്രജേത് । വ്രജന്നേവം പ്രലപതേ ഖഡ്ഗാഘാതപ്രപീഡിതഃ ॥ ൨,൫.

മൂന്ന് പകുതികൾ കഴിഞ്ഞ്, ഭൂമിയിൽ നൽകിയ വെള്ളവും പിണ്ഡവും അവൻ സ്വീകരിക്കും. പിന്നെ യാത്ര തുടരുമ്പോൾ, വാളിനുള്ള അടികൾക്കു കീഴിൽ വേദനിച്ചു, ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുന്നു:

ന നിത്യദാനം ന ഗവാഹ്നികം കൃതം പുസ്തം ച ദത്തം ന ഹി വേദശാസ്ത്രയോഃ । പുരാണദൃഷ്ടോ ന ഹി സേവിതോഽധ്വാ ശരീര ഹേ നിസ്തര യത്ത്വയാ കൃതമ് ॥ ൨,൫.

ദിനംപ്രതി ദാനം നൽകിയില്ല, പശുക്കൾക്ക് സേവനവും ചെയ്തില്ല, വേദപാഠം പഠിച്ചില്ല, പുരാണങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മാർഗം പിന്തുടരുകയും ചെയ്തില്ല. ശരീരമേ, നീ ചെയ്തതുപോലെ നീ കടന്നുപോകണം.

നഗേന്ദ്രനഗരം ഗത്വാ ഭുക്ത്വാ ചാന്നം തഥാവിധമ് । മാസി ദ്വിതീയേ യദ്ദത്തം ബാന്ധവൈസ്തു തതോ വ്രജേത് ॥ ൨,൫.

നഗേന്ദ്രനഗരം എത്തി, അവിടെ അത്തരം അന്നം കഴിച്ചു, രണ്ടാം മാസം ബന്ധുക്കൾ നൽകിയതുകൊണ്ട് അവൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.